Hiriautatpa

ဟန္ခ်က္

29 May 2008 4 Comments

by သင့္လူ in အက္ေဆး

“ကမၻာေက်ာ္ ဆရာဝန္ႀကီး ေတြရဲ့ ဒီ သုေတသန ေတြ႔ရွိခ်က္ေတြ အရ အခု ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကုမၸဏီရဲ့ ေဆးဟာ အျခား မ်ိဳးတူ ေဆးေတြထက္ အျပတ္အသတ္ သာၿပီး ေဘးထြက္ ဆိုးက်ိဳး လံုးဝ မရွိတာ အခု ဆရာႀကီး မ်က္ျမင္ ကိုယ္ေတြ႔ ပါပဲခင္ဗ်”
စာရြက္ စာတမ္းမ်ားကို ျပရင္း ပါးစပ္က ေပါက္ေပါက္ ေဖာက္သလို စကားကို တရစပ္ မျပတ္တမ္း ေျပာေနေသာ ေဆးကုမၸဏီမွ အေရာင္း တာဝန္ခံကို သူ ေငးၾကည့္ ေနမိသည္။ ေဆးတကၠသိုလ္မွ ေက်ာင္းၿပီး ခါစ ဆရာဝန္ငယ္ေလး၊ ႏုပ်ိဳမႈ တက္ႂကြ လန္းဆန္းမႈ၊ လူငယ္တို႔၏ မာန္၊ ဒါေတြကို သူ႔မ်က္ႏွာမွာ အတိုင္းသား ျမင္ေနရသည္။ ေဆးေက်ာင္းမွာ တုန္းက စာေမးပြဲတိုင္းကိုသာ သင္း ဒီလို ကရားေရလႊတ္ ေျဖႏိုင္လို႔ ကေတာ့ ထြက္လိုက္မဲ့ ဂုဏ္ထူးေတြ အနတၱဂၢမ။
“အခုဆိုရင္ အျခား ကုမၸဏီေတြက ထုတ္တဲ့ အမ်ိဳးတူ ေဆးေတြထက္ အဖက္ဖက္က သာလြန္ ေကာင္းမြန္းၿပီး သူ႔ေစ်းနဲ႔ သူ အင္မတန္ သင့္ျမတ္ ခ်ိဳသာတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကုမၸဏီရဲ့ ေဆးကို ဆရာႀကီး တို႔လို ႏိုင္ငံေက်ာ္ ဆရာဝန္ႀကီးေတြ အရမ္းကို သံုးလာ ၾကပါၿပီး ခင္ဗ်ား”
အဖက္ဖက္က သာလြန္ ေကာင္းမြန္သတဲ့။ အရာ ခပ္သိမ္းထက္ သာလြန္ေသာ ေခ်ာေမြ႕မႈ ဆိုတဲ့ ငါးသံုးလံုး စီးကရက္ ေၾကာ္ျငာကို ဘာမဆိုင္၊ ညာမဆိုင္ သတိရ လိုက္မိေသးသည္။ ကိုယ္ေကာင္းဖို႔ အျခား တစ္ခုက အၿမဲ ညံ့ ေပးေနရေတာ့ မွာလား။ ကမၻာေက်ာ္ ဆရာဝန္ႀကီးေတြ သုေတသန လုပ္ၿပီး ေထာက္ခံတာနဲ႔ သူမ်ားထက္ ေကာင္းေရာ တဲ့လား။ အျခား ေဆးေတြထက္ သာလို႔ ဆရာဝန္ႀကီးေတြ သံုးတာလား။ ဆရာဝန္ႀကီးေတြ သံုးလို႔ အျခားေဆးေတြထက္ သာသြား တာလား။ ကြဲကြဲ ျပားျပား မသိ။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဆရာႀကီးတို႔လုိ ႏိုင္ငံေက်ာ္ ဆရာဝန္ႀကီးေတြ သံုးတယ္ ဆိုေနပါလား။ ငါ ႏိုင္ငံေတာင္ ေက်ာ္ေနပါ ေပါ့လား။ ငါ့ကိုယ္ငါေတာင္ သူေျပာမွ ႏိုင္ငံေက်ာ္ ျဖစ္မွန္း သိရသကိုး။
သူ ဘာျပန္ေျပာရ မည္နည္း။ တီဗီမွာ ေတြ႕ေတြ႕ ေနရတဲ့ ေမာ္ဒယ္လ္ ေကာင္မေလးေတြ အင္တာဗ်ဴးလုိ ငါးသလဲထုိး ၿပံဳးေလး ၿပံဳးၿပီး ေက်းဇူးပဲေပါ့ေနာ္ လို႔ ေျပာလို႔ လည္း မျဖစ္။
“ဒါက ဆရာႀကီး အတြက္ ေဆးနမူနာ ႏွစ္ဘူးပါ ခင္ဗ်။ အလိုရွိလို႔ မွာခ်င္တယ္ ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ့္ လိပ္စာ ကဒ္မွာ ပါတဲ့ ဟန္းဖုန္း နံပါတ္ေလးသာ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ဆက္လိုက္ပါ။ဖိုက္ပလပ္စ္ဝမ္း၊ အထူးႏႈန္းနဲ႔ ဆရာႀကီးတို႔အတြက္ စပါယ္ရွယ္ စီစဥ္ ထားပါတယ္”
စားပြဲေပၚ တင္လိုက္ေသာ ေဆးဘူးေလး ႏွစ္ဘူးကို သူ ေငးၾကည့္ ေနမိသည္။ တန္ဖိုး အားျဖင့္ ေသာင္းဂဏန္း အေတာ္ မ်ားမ်ား ရွိေသာေဆး။ အခု သူသံုးဖို႔ နမူနာတဲ့။ အလကား ေပးတာတဲ့။ သူ႔လိုပဲ အျခား အျခားေသာ ဆရာဝန္ႀကီး ေတြလည္း ဒီေဆးေတြ နမူနာ အျဖစ္ အလကား ရၾကမယ္။
ပစၥည္းတိုင္းတြင္ တန္ဖိုး ရွိသည္။ ဘယ္ပစၥည္းမွ အလကား မရ.. ဆိုတဲ့ ေဘာဂေဗဒ အေျခခံ စည္းမ်ဥ္းကို သူသတိရ မိ၏။ ေၾကာ္ျငာသေဘာနဲ႔ ဆရာဝန္ႀကီးေတြကို နမူနာ ေလွ်ာက္ေဝတဲ့ အတြက္ ကုန္က်စရိတ္ သိန္းေပါင္း မ်ားစြာကို ဒီေဆး ကုမၸဏီက ဘယ္သူ႔ကို ျပန္ေတာင္း မွာလဲ။ ဆရာဝန္ႀကီးေတြ အတြက္ လုိအပ္လို႔ ေဆးမွာခ်င္ရင္ ဖိုက္ပလစ္ဝမ္း အထူးႏႈန္း ဆိုတာက ပါေသး။ သေဘာကေတာ့ ငါးဘူး ဝယ္ရင္ တစ္ဘူး အလကား ေပးမယ္ေပါ့။ အဲဒီ အလကား ေပးတဲ့ တစ္ဘူးဖိုး ေတြကေရာ ဘယ္သူ႔ ဆီက ျပန္ေတာင္း မွာလဲ။ ေနာက္ဆံုး မေတာ့ ေရႊသမင္ ဘယ္ကထြက္၊ မင္းႀကီး တာကထြက္ ဆိုသလို ေရာဂါ ေဝဒနာ ခံစားရတဲ့ လူနာေတြက ဒီေဆးကို တကယ့္ သံုးမဲ့လူပဲ။ ေၾကာ္ျငာခေတြ၊ အထူးႏူန္း ေတြရဲ့ ကုန္က် စရိတ္ အားလံုးဟာ လူနာ့ အိတ္ထဲက ေဆးဖိုးအျဖစ္ ထြက္သြားမယ့္ ေငြေတြ ပဲေပါ့။ ဆိုေတာ့ ဘယ္သူ ေပးမလဲ။ မသံုး မျဖစ္လို႔ သံုးရမယ့္ လူနာ ေပးေပါ့။ ဒါဆို တရားမွ်တမႈ ရွိရဲ့လား။ ျဖစ္သင့္ရဲ့လား။ xxxxxx လား။ xxxxxx…….လား။
သူ႔ေခါင္းထဲမွာ အေတြးေတြ တရစပ္၊ ႏူတ္ကေတာ့ ဘာမွ ျပန္မေျပာမိေသး။ အေရာင္း တာဝန္ခံ ဆရာဝန္ ငယ္ေလး ကလည္း သူ႔ကို အကဲခတ္သလို ၾကည့္ေနသည္။
ဖတ္ဖူးတဲ့ သုေတသန စာတမ္း တစ္ခုကို ဖ်တ္ကနဲ သတိရ မိသည္။ ေဆးဝါး၏ ကုန္က်စရိတသည္ လူမမာ အတြက္ အထူးသျဖင့္ ဖြံ႕ၿဖိဳးဆဲ ႏိုင္ငံမ်ားမွ လူနာမ်ား အတြက္ မႏိုင္ရင္ကာ မ်ားလြန္း ေနသည္ ဟု ဆိုသည္။ ထုတ္လုပ္ေသာ ကုမၸဏီ နာမည္ ေက်ာ္ၾကားေလေလ၊ ေဆးအတြက္ သုေတသန စရိတ္ မ်ားေလေလ၊ ေဆးတန္ဖိုးလည္း ႀကီးေလေလပင္။ တကယ္ေတာ့ ကုမၸဏီ အမွတ္ တံဆိပ္ျဖင့္ ထုတ္လုပ္ေသာ Brand name drugs မ်ားသာ ရွိသည္ မဟုတ္။ အဖိုးႏႈန္း ခ်ိဳသာေရးကို ေရွး႐ႈ၍ ႏိုင္ငံပိုင္ ေဆးဝါး စက္႐ံုမ်ား၊ ကမၻာ့ က်န္းမာေရး အဖြဲ႕ႏွင့္ ႏွီးႏြယ္ အဖြဲ႔အစည္း မ်ားမွ တူညီေသာ ေဖာ္ျမဴလာျဖင့္ ထုတ္လုပ္ေသာ၊ ေဆးဝါး၏ မ်ိဳးရင္း နာမည္ျဖင့္ ထုတ္သည့္ Generic Drug မ်ားလည္း ရွိသည္သာပင္။ ဆရာဝန္ တစ္ဦး အေနျဖင့္ ဘယ္ကုမၸဏီ၏ ေဆးကို ရွာဝယ္၍ သံုးပါဟု လူနာကို မေျပာအပ္။ ေဆးဝါး မ်ိဳးရင္း နာမည္ျဖင့္ သာ ေဆးၫႊန္း ေပးအပ္၏ လို႔လည္း က်င့္ဝတ္ တရားမ်ား ရွိေနတုန္းပါ။ သုိ႔ေသာ္လည္း… သို႔ေသာ္လည္း ေပါ့ေလ။ ေစ်းကြက္ စီးပြားေရး ေခတ္မွာ ေဆးကြက္ စီးပြားေရးဟာ ႀကံတိုင္းေအာင္၊ ေဆာင္တိုင္းေျမာက္ ေနေတာ့ သူ႔လို ဆရာဝန္ႀကီးေတြနဲ႔ ေဆးကုမၸဏီေတြ ေထြးေရာ ယွက္တင္ ျဖစ္ေန တာက ပံုမွန္ ျမင္ကြင္း ကဲ့သို႔ ႐ိုးလို႔ ေနခဲ့ ပါၿပီ။
“ဆရာႀကီး၊ နမူနာ ေလးေတြ သံုးၾကည့္ ေပးပါေနာ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္အပတ္က် ထပ္လာ ခဲ့ပါဦးမယ္။ ခြင့္ျပဳ ပါဦး ခင္ဗ်ာ”
သူ ေခါင္းညိတ္ ျပလိုက္၏။ အေရာင္း တာဝန္ခံေလး ျပန္မွာကို ခြင့္ျပဳတဲ့ သေဘာနဲ႔လား၊ သူေပးခဲ့တဲ့ ေဆး နမူနာ ေတြကို ညေန ကိုယ္ပိုင္ ေဆးခန္းမွာ သံုးဖို႔ ကတိကဝတ္ ျပဳတဲ့ အေနနဲ႔လား၊ ေနာက္အပတ္က် ျပန္လာဦးမွာကို ေစာင့္ႀကိဳ ေနပါ့မယ္ ဆိုတဲ့ သေဘာနဲ႔လား၊ သူ႔ဟာ သူပင္ ေသေသ ခ်ာခ်ာ မသိ။
သူ ဆက္ေတြး ေနမိ ျပန္၏။ ဖတ္ဖူးတဲ့ သုေတသန စာတမ္း အရ ေဆးဝါးတို႔၏ ေစ်းႏႈန္းသည္ လူနာ တတ္ႏိုင္သည့္ အဖိုး အခ မွ်သာ ျဖစ္ရမည္ တဲ့။ တတ္ႏိုင္သည့္ အဖိုးအခ ဆိုျခင္းကို ေန႔စား အလုပ္သမားတစ္ဦး ေန႔စဥ္ ရရွိသည့္ အနည္းဆံုး ဝင္ေငြကို စံျပဳ၍ တိုင္းတာ ၾကသည္ တဲ့။ ကဲ. အခုဒီေဆးကို လူနာ ေပးေတာ့မယ္ ဆိုပါစို႔။ တစ္ရက္ကို ေလးလံုးႏႈန္းနဲ႔ ငါးရက္ အနည္းဆံုး ေသာက္ရမယ္။ ေရာဂါ ေပ်ာက္ဖို႔ ဆယ္လံုးပါ ေဆးကဒ္ ႏွစ္ကဒ္ ဝယ္ရမယ္၊ တစ္ကဒ္ကို တစ္ေသာင္းနဲ႔ ေငြ ႏွစ္ေသာင္း ကုန္မယ္။ ဝင္ေငြ အနည္းဆံုး ေန႔စား အလုပ္သမား တစ္ဦးဟာ တစ္ရက္ လုပ္ခ ငါးရာ ရတယ္ ဆိုရင္ ဒီေဆး ႏွစ္ကဒ္ ဝယ္ဖို႔ ရက္ေပါင္း ေလးဆယ္ အလုပ္ လုပ္ရေတာ့မယ္။ စားဖို႔ ေသာက္ဖို႔ ဘယ္ေငြနဲ႔ သံုးစြဲ ေတာ့မလဲ။ ဒီေဆးနဲ႔ အလားတူ Generic drug ဆိုရင္ ႏွစ္ေထာင္ပဲ က်မယ္။ ဒါဆို ေဆးဝယ္ႏိုင္ဖို႔ ေလးရက္ပဲ အလုပ္ လုပ္ရမယ္။ ဒီေတာ့ ဘယ္ေဆးကို ေပးသင့္သလဲ…… သူ တြက္ဆ ေနမိသည္။ ေခါင္း တညိတ္ညိတ္။
“ဆရာႀကီး၊ ကၽြန္ေတာ္ ေမာင္…… ပါ၊ ဝင္ခြင့္ ျပဳပါ ခင္ဗ်ာ”
သူ႔ အခန္း ခန္းဆီး ေလးကို လွပ္ရင္း ၿပံဳးၿပံဳး၊ ကုန္းကုန္း ကေလး ဝင္လာေသာ ေဆးကုမၸဏီမွ အေရာင္း ကိုယ္စားလွယ္ေတာ္ ေလးကို ေတြ႔လုိက္ ရေတာ့မွ တစ္ပတ္ေတာင္ ျပည့္သြားၿပီကိုး ဟု သတိ ရမိသည္။
ထုိင္ပါ ဟု သူ႔ အေျပာကို ေစာင့္ၿပီးမွ သူ႕ေရွ႕က ကုလားထုိင္တြင္ ထိုင္တယ္ ဆို႐ံုေလး ထုိင္လိုက္ၿပီး သူ လြယ္လာေသာ ဧရာမ အိတ္နက္ႀကီး ထဲမွ တစ္စံု တစ္ခုကို ထုတ္ေန၏။ ၿပီးေတာ့ သူ႕စားပြဲေပၚ အသာအယာ တင္လိုက္၏။ တေျပာင္ေျပာင္၊ တဝင္းဝင္းႏွင့္။
“ဒါက ဆရာႀကီးကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကုမၸဏီက ဂါရဝျပဳ ပစၥည္းေလးပါ။ ဇနီးေမာင္ႏွံေတြ စံုတြဲ ဝတ္ဖို႔ ႐ိုမန္ဆန္ နာရီ ေလးေတြပါ။ ေက်းဇူး ျပဳၿပီး လက္ခံပါေနာ္ ဆရာႀကီး”
ၾကည့္ေနရင္း ေနာက္ထပ္ အရာဝတၳဳ တစ္ခု အိတ္နက္ႀကီး ထဲမွ မ်က္လွည့္ ျပသလို ဆတ္ကနဲ ဆြဲထုတ္ လိုက္ျပန္သည္။ သားေရ ဖိုင္တြဲ ထားေသာ စာရြက္ စာတမ္း အခ်ိဳ႕။
“ ေနာက္လ စင္ကာပူမွာ တစ္ပတ္ၾကာ က်င္းပမယ့္ က်န္းမာေရး ညီလာခံမွာ ဆရာႀကီး တက္ေရာက္ ႏုိင္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကုမၸဏီက အသြား အျပန္ ေလယာဥ္ လက္မွတ္၊ ၾကယ္ငါးပြင့္ ဟိုတယ္ တည္းခို စရိတ္နဲ႔ ေန႔စဥ္သံုး စရိတ္ အားလံုးကို က်ခံ ေပးမယ့္ စာရြက္ စာတမ္း ေတြပါ ဆရာႀကီး”
ေျပာေျပာ ဆိုဆို စာရြက္မ်ားကို သူ႔ေရွ႕ အသာ ထိုးေပးၿပီး သူ႔ကို ၾကည့္ေနသည္။ ထိုအၾကည့္မွာ အေရာင္ တလက္လက္ ထြက္ေနသည္ဟ သူ႕စိတ္ထဲ ထင္မိ၏။ ဘာကို ကိုယ္စားျပဳ ေဖာ္ၫႊန္းတဲ့ အၾကည့္လဲ။ သူ ျပန္ၾကည့္ မိသည္။ အေရာင္း ကိုယ္စားလွယ္ေလး၏ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားက ၿပံဳးေယာင္ေယာင္။ လုိအပ္တာထက္ ပိုၿပီး အ႐ိုအေသ ေပး၍ ၫႊတ္ထားေသာ ခါးမ်ား။ သူ ျပန္ေျပာ လိုက္၏။
“ေအးေလ၊ ထံုးစံအတိုင္း သြားတာ ေပါ့ကြာ၊ မေရာက္တာလည္း ၾကာၿပီကိုး။ မင္းတို႔လည္း ပူမေန ပါနဲ႔။ ထံုးစံ အတိုင္း မင္းတို႔ ေဆး ကိုယ္ သံုးေပး မွာေပါ့”
သူ႔ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားလည္း ၿပံဳးေယာင္ သန္းလွ်က္။ ။