http://hiriautatpa.com/2008/06/27/thats-our-bamar-5/ Tue, 01 May 2012 18:29:08 +0000 hourly 1 http://wordpress.com/ http://hiriautatpa.com/2008/06/27/thats-our-bamar-5/#comment-808 Fri, 24 Feb 2012 06:55:30 +0000 http://www.hiriautatpa.com/?p=37#comment-808 လက္နက္ကို ၾကည့္ေတာ့ အဂၤလိပ္ ဘက္က တစ္ခါ ပစ္ရင္ ကိုက္ (၁၂၀၀) ကေန (၁၅၀၀) ထိ ေရာက္တဲ့ ရိုက္ဖယ္ ေသနတ္ ကိုယ္စီ ကိုင္ႏိုင္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ေရႊျမန္မာတို ့ဖက္က တစ္ခါပစ္ရင္ (၈၇၅) ကိုက္ အႏိုင္ႏိုင္ ေရာက္တဲ့ တစ္လံုးထိုး ေရွ႕ဆြဲ ဗထက္ခ်ိဳင့္ ေသနတ္ကို သံုးေယာက္ကို တစ္လက္ႏွဳန္း မွ်ကိုင္ ေနရပါတယ္။ အဂၤလိပ္က တစ္ခါပစ္ရင္ အနည္းဆံုး ေျခာက္မိုင္ ေရာက္တဲ့ စက္အေျမာက္ေတြနဲ႔ မိုးမႊန္ေအာင္ ပစ္ေန ခ်ိန္မွာ တစ္မိုင္ေလာက္ ဘုရားစူး ေျပးတဲ့ မီးစၾကာေကာက္ ေရွးအေျမာက္ေတြ ရွိတာမွ အလက္ (၁၂၀) ကိုေရွ႕တန္း အတြက္ အလက္ (၂၀) သာေပး လို႔ က်န္ တစ္ရာကို ေနျပည္ေတာ္မွာ အလွျပဖို႔ ခ်န္ထား ခဲ့ေသးတယ္။ ဒီလို အေျခအေန ေတြေၾကာင့္ အေသခံ တိုက္မယ့္ “ေနာင္မဆိုးနဲ” မ်ားနဲ႔ “ေဆြသားမ်ိဳးသား” မ်ား တစ္ေဆြလံုး တစ္မ်ိဳးလံုး ျပဳတ္ကုန္ တာပဲ အဖတ္တင္ ပါတယ္။ လက္နက္ တတ္ဆင္ ေပးလိုက္တဲ့ ဗိုလ္ေနာင္မဆိုး မ်ားဟာ ရာသက္ပန္ ဆိုးတဲ့ ေတာပုန္း ဒျမႀကီးမ်ား ျဖစ္လာ ခဲ့ပါတယ္။ ျမင္းၿခံ ခံတပ္မွာ ခုခံကာကြယ္ ေနတဲ့ ေရတပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေလွသင္းအတြင္း၀န္ဟာ ေလးနာရီ ေလာက္ပဲ ခံပစ္ ႏိုင္ခဲ့ၿပီး ေအာင္ျမင္စြာ ဆုတ္ခြာ လာခဲ့ရတယ္။ တကယ္ေတာ့ အီတလီ၊ ျပင္သစ္ဆရာေတြနဲ႔ စစ္ပညာကို ေလ့က်င့္ ထားတယ္ ဆိုတဲ့ ဗမာစစ္သားေတြ အေနနဲ႔ ဒီထက္ ပို ခုခံ ႏိုင္သင့္ ပါတယ္။ ငါတို႔က သတၱိရွိတာပဲ ဆိုၿပီး ဘာကိုမွ ေကာင္းေကာင္း မေလ့လာ၊ မေလ့က်င့္ပဲ ေဆးလိပ္ ေသာက္လိုက္၊ ဟီလာ တိုက္လိုက္နဲ႔ ေပ်ာ္ပါး ေပါ့တန္စြာ ေနခဲ့တဲ့ အက်ိဳးကို တတိယ အဂၤလိပ္-ျမန္မာ စစ္မွာ ခံစားရတာပဲလို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ

]]>