500 days in Dvaravati (3)
26 Aug 2008 1 Comment
in ဒြါရာဝတီမွာရက္ငါးရာ, မွတ္မွတ္ရရ
ဒြါရာ၀တီမွာရက္ငါးရာ (၃)
နဂါးဖမ္း ပညာ
တကယ္တမ္း နဖူးေတြ႔၊ ဒူးေတြ႔ စာေမးပြဲ ေျဖရန္ ျပင္ဆင္ ရေသာအခါ သူ ဒုကၡ ေရာက္ေတာ့၏။ ေရမေရာ သည့္ ႏိုင္ငံျခား မဟာဘြဲ ့အဟုတ္ တကယ္ ျဖစ္ရိုးမွန္ ေသာ္လည္းသူေမွ်ာ္လင့္ ေစာင့္စား ေနသည့္ ျပည္သူ ့က်န္းမာေရး ေဆးပညာ မဟာဘြဲ႔ မဟုတ္၊ က်န္းမာေရး ေဘာဂေဗဒ မဟာသိပၸံဘြဲ ့Master of Science in Health Economics ဆိုပဲ။ ရုပ္ျမင္သံၾကားမွ လာေသာ ဂႏၲလရာဇ္ႏွင့္ ဂ်ိဳေဆာင္ အေရွ႕တိုင္း ဇာတ္လမ္းတြဲ ေတြမွာ မၾကာခဏ ဘာသာ ျပန္ ေရးထိုးေလ့ ရွိသည့္ သူတို႔ ျမန္မာေတြ မေျပာေသာ ျမန္မာစကား ျဖစ္သည့္ ‘ဒီလိုကိစၥမ်ိဳးရွိသလား’ ဟုေမးရ ေလာက္ေအာင္ပင္ ထိုထိုေသာ ပညာရပ္မ်ိဳးကို တစ္ခါဘူးမွ ရွိသည္ ဟူ၍ပင္ သူ မၾကားမိခဲ့ ဘူးပါ။ သြားေရာက္ ပညာ သင္ယူရမည့္ ႏိုင္ငံကို ၾကည့္ျပန္ေတာ့လည္း ႏိုင္ငံျခားလို႔ ေခၚရ မွာပင္ ခပ္ခက္ခက္၊ ထိုင္းႏိုင္ငံတဲ့။
သူတို ့ေဆးေလာကမွ အစဥ္အဆက္ ေဖာရိန္းပညာေတာ္သင္ သြားခဲ့၊ သြားဆဲ၊ သြားလတၱံ႔ ၾကကုန္ေသာ အစဥ္ အရမ္း မိသည့္ ရွင္ဂြမ္းဂြိ တို ့ကား ဒီလို ႏိုင္ငံျခား ဆိုမွ တကယ့္ ႏိုင္ငံ နယ္နမိတ္ကေလးသာ ျခားေသာ အဆိုပါ အရပ္သို႔ လက္ေတြ႔ ပညာေတာ္သင္ သြားရန္ မဆိုထားဘိ၊ အိပ္မက္ထဲ ထည့္မက္ မိလွ်င္ပင္ ကံညံ့မ်ား ေျပေပ်ာက္ ေစျခင္းဌာ ယၾတာ၊ ယၾတက္ ေတြေခ်ၾကဦး မည္ေလာ မေျပာတတ္ ေပ။ ႏိုင္ငံျခား ပညာေတာ္သင္ ဆရာ၀န္ ဆိုလွ်င္ ေဒးဗစ္ဘက္ခမ္းတို ့၏အဂၤလန္၊ ဖာဂူဆန္ တို႔၏ စေကာ့ တလန္၊ ရိုင္ကိန္း တို႔၏ အိုက္ယာလန္၊ တိုက္ဂါး၀ုဒ္ တို ့၏အေမရိကန္၊ ယုတ္စြအဆံုး လီကြမ္းယူ ႏွင့္ လီရွင္လြန္း သားအဖတို ့၏ ျခေသၤ့ၿမိဳ ့ေတာ္ႏိုင္ငံ စင္ကာပူ စသည္ျဖင့္ အမ်ားသူငါ ဥဒဟို သြားေရာက္ ပညာသင္ၾက၊ ပညာ သင္ခ်င္ ေယာင္ေဆာင္ ေနၾကခ်ိန္၀ယ္ သူက မလန္၊ မကန္၊ မပူပဲ ထိုင္းဆိုေတာ့……….။
ေဆာက္ျဖစ္မွ ေက်ာင္းဒကာ ျဖစ္မည့္ သြားရမည့္ႏိုင္ငံကို အသာထား။ ယူရမည့္ဘြဲ ့အတြက္လည္းထားလိုက္ဦး။ ဒီႏိုင္ငံ တြင္ ဟိုဘြဲ ့ကို သြားေရာက္ ရယူႏိုင္ဖို႔ အရင္ဆံုး စာေမးပြဲဆိုတာႀကီးကို မခ်စ္ေသာ္လည္း ေအာင့္ကာနမ္း ရဦးမည္။ ထိုစာေမးပြဲ အတြက္ သူ ့မွာ ေခါင္းမီးေတာက္ရသည္။ စာေမးပြဲက မနက္ျဖန္၊ သဘက္ခါ၊ ေျဖဆိုရမည္က သူ ့ၿမိဳ ့မွ မိုင္သံုး-ေလးရာ ေ၀းကြာေသာ ဥကၠလာပ၊ အသီတဥၥန၊ ေပါကၠရ၀တီ၊ တကံု၊ ဒဂံု စသည့္ အမည္မ်ား ျဖင့္ထင္ရွား ေက်ာ္ၾကား ခဲ့သည့္ ငါးမည္ရ ၿမိဳ ့ႀကီး မဟာရန္ကုန္။ ခရီး အနီးအေ၀းကို အသာထားလို႔ ဘာေတြ ေမးၿပီး ဘာေတြ ေျဖရမည္မွန္း ေရေရရာရာ မသိပါပဲ ရထားေခၚေဆာင္ရာ ေနာက္ သို ့လႈပ္တုပ္လႈပ္တုပ္ႏွင့္ ငုတ္တုတ္ လိုက္ပါလာရသည့္ သူ ့မွာ ‘ငါေလးသနားပါတယ္’ ဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကို ႀကီးစြာေသာ မဟာဂရုဏာေတြ သက္မိ ေနေသး ေတာ့သည္။ ေပါက္သည့္နဖူး မထူးၿပီမို႔ အေကာင္းဆံုး ေျဖဆိုရန္ မာန္တင္းပါေသာ္လည္း ဘာမွန္း မသိသည့္ ဘာသာရပ္အတြက္၊ ဘာမွ မည္မည္ရရ မရွိေသာ စာေတြကို အခ်ိန္လု၍ ကုတ္ကက္ ဖတ္ရႈ လာရေသာ သူ႔မွာ ‘ငါဟာဘာလဲ၊ ဘာဟာငါလဲ၊ ငါဟာရွိသလား၊ မရွိဘူးလား’ ဆိုသည့္ ကိန္းဆိုက္ ေနေတာ့၏။
ဒီလိုႏွင့္ပဲ သူ႔လို လူမ်ိဴး အေယာက္ ႏွစ္ဆယ္ခန္႔ႏွင့္ အၿပိဳင္ ပထမအဆင့္ ေရးေျဖ စာေမးပြဲ ကိုသူ၀င္ေရာက္ ေျဖဆို ခဲ့သည္၊ တတ္သမွ်၊ မွတ္သမွ် မီးကုန္ယမ္းကုန္ ေျဖဆိုခဲ့ေသာ္လည္း အားမရလွ၊ အျခားသူမ်ား ၾကည့္ျပန္ ေတာ့လည္း ေခါင္းတခါခါ၊ လည္တယမ္းယမ္းမို႔ ဒင္းတို႔ အခက္ ငါ့အခ်က္ လို႔ စိတ္ယုတ္မာေမြးၿပီး သိပ္ေတာ့ မဆိုးလွဘူးဟဲ့ လို႔ေတာင္ ထင္မိသည္၊ ေမးထား သည္က နည္းနည္းေနာေနာ မဟုတ္။ မတတ္လို ့ပညာသင္သြား ပါမယ္ဆိုမွ ပါရဂူအဆင့္ေလာက္ ေမးခြန္းႏွင့္လာေတြ႔ ေနသည္။ ေပးမည့္ ပညာေတာ္သင္ဆုက ႏွစ္ဆုျဖစ္သျဖင့္ လည္းေကာင္း။ ဒီလို စာေမးပြဲမ်ိဳး ဆိုတာ ေအာင္မွတ္၊ က်မွတ္ မရွိ၊ ယွဥ္ေျဖ သမွ်ထဲက အေကာင္းဆံုးကို ေရြးခ်ယ္ ေလ့ရွိေၾကာင္း ၾကားသိ ရသျဖင့္ သိပ္ေတာ့စိတ္မပူလွ၊ တကယ္ေတာ့ မေအာင္လို ့ မသြားရလွ်င္လည္း သိပ္ေတာ့ လြမ္းေလာက္စရာ မရွိဘူးမို ့လား။
…………………………………………………………………….
ဟိုလိုလို၊ ဒီလိုလိုႏွင့္ အခ်ိန္ေတြ ကုန္သြား၏။ သူမေျဖ လိုက္ရေသာ ျပည္တြင္း ဘြဲ ့လြန္ ၀င္ခြင့္ စာေမးပြဲတြင္ ေရးေျဖေရာ ႏွဳတ္ေျဖပါ ေျဖဆို ေအာင္ျမင္၍ ေဆးမဟာသိပၸံ သင္တန္း တက္ခြင့္ရသူမ်ားပင္ သူတို႔ ဌာနတြင္ ဘြဲ ့လြန္ သင္တန္းမ်ား စတင္ တက္ေရာက္ ေနၾကၿပီ။ ပါေမာကၡ ကေတာ့ ခပ္ေအးေအး။ သူလည္း အပူအပင္ မရွိခ်င္ ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ခပ္ေအးေအးပင္ ေနသည္။
တစ္ရက္မွာေတာ့ ဒီစာစု၏ အဖြင့္စာမ်က္ႏွာတြင္ ပထမဆံုးေဖာ္ျပခဲ့သည့္ ဖက္စ္စာရြက္ ကေလး သူ႔လက္တြင္း သို ့ ဒုတ္ဒုတ္ထိ သက္ဆင္းလာ သည္။ အလို- ႏိုင္ငံျခား မဟာဘြဲ ့အတြက္ အရည္အခ်င္းစစ္ စာေမးပြဲကို သူ ေအာင္ျမင္ ခဲ့ၿပီေကာ……..။
ဘယ္လိုေအာင္သလဲ၊ အမွတ္ ဘယ္ေလာက္ ရသလဲ၊ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ ေအာင္သလဲ၊ သူဘာမွမသိ၊ သိသည္က ေနာက္အပါတ္မွာ ႏႈတ္ေမးစာေမးပြဲ ထပ္မံေျဖဆိုရန္ သူရန္ကုန္သို႔ သြားရဦးမည္။ ဘာေတြ ျပင္ဆင္ ရမလဲ။ ဘာေတြ ကို ဘယ္သူ ေတြက ဘယ္လို ေမးမွာလဲ၊ ဒါလည္း စမ္းတ၀ါး၀ါး၊ ျဖစ္ခ်င္ ရာျဖစ္၊ ေမာင္ဘခ်စ္ ႏွင့္ ေျဖခ်င္ ရာေျဖ ကိုဘေဆြ တို႔ေတြ႔ၾက ေပလိမ့္ ဦးေတာ့မည္။
ေနာက္ေတာ့လည္း သူတျဖည္းျဖည္း သိလာပါသည္။ သူေျဖခဲ့သည္ စာေမးပြဲမွာ ပညာသင္ဆု ႏွစ္ဆုေပးရန္ အရည္အခ်င္းစစ္ စာေမးပြဲေပမယ့္ ေအာင္ျမင္သူက ဖုန္းေမာင္ တကိုယ္တည္း ျဖစ္ေန၏။ ႏႈတ္ေျဖ စာေမးပြဲတြင္ ယွဥ္ၿပိဳင္ ေျဖဆိုရမည့္သူ မရွိသျဖင့္ ေခၚယူ ေတြ႔ဆံုသည့္ သေဘာ ေလာက္သာ ျဖစ္လိမ့္မည္ဟု ကြ်မ္းက်င္သူမ်ား၏ သတင္းရပ္ကြက္မွ ၾကားရသည္။ တကယ္တမ္း က်ေတာ့လည္း အမွန္ တကယ္ပင္ ဘာမွ သိပ္မခက္ခဲလွပဲ ႏႈတ္ေျဖ စာေမးပြဲကို ေျဖဆို ေအာင္ျမင္ခဲ့ ပါသည္။ တကယ့္ ဇာတ္လမ္းက ထိုအခါမွပင္ စေတာ့၏။
စာေမးပြဲဇာတ္လမ္းေတြ ရွင္းသြားေတာ့ တကယ္ရွဳပ္သည့္ အလုပ္မ်ားက သူ႔ကို သြားၿဖဲ၍ ေစာင့္ေန ၾကသည္။ ျဖည့္လိုက္ ရသည့္ ဟိုပံုစံ၊ ဒီပံုစံေတြ၊ တင္လိုက္ ရသည့္ စာရြက္စာတမ္းေတြ၊ ရိုက္လိုက္ ရသည့္ ဓါတ္ပံုေတြ၊ သူ ့မ်က္ႏွာ ႀကီးပင္ ကင္မရာ ဖလက္ရွ္မွ ထြက္သည့္ အလင္းမွ်င္မ်ား တြယ္ၿငိေန သလိုလို။ ဒါေတြက အပရိက၊ လုပ္ႏိုင္၏။ တကယ့္ အရႈပ္ကဒီဘြဲ႔ ဟာ ဘာလဲ ဆိုတာစံုစမ္း၊ ေမးျမန္း၊ ေလ့လာ ရသည့္ အလုပ္ ျဖစ္၏။
တကယ္လုပ္ရင္ အဟုတ္ ျဖစ္ရမည္ဆိုေသာ စကား မွန္လွ၏။ သူလည္း တကယ္စံုစမ္းေတာ့ အဟုတ္ သိလာရ သည္မွာ ထိုဘြဲ႔ ရဖူး သူမ်ား သူတို႔ ေရႊျပည္ႀကီး ၀ယ္အမွန္တကယ္ ရွိ၏။ သို႔ေသာ္ အားလံုးေပါင္းလို ့လက္ငါးေခ်ာင္း မျပည့္။ က်န္းမာေရး (health) ႏွင့္ ေဘာဂေဗဒ (economics) တို႔ကို ေပါင္းစပ္ သင္ၾကား ေလ့က်င့္ ေပးမည္ ဆိုပဲ။ တေဇာင္းေစးနဲ ့မ်က္ေခ်း၊ ဘာမွ မဆိုင္တာ ႏွစ္ခုကို ေပါင္းစပ္မယ္ ဆိုေတာ့။ လူနာကို နားၾကပ္ ျဖင့္မစမ္းပဲ ဂဏန္း ေပါင္းစက္ျဖင့္ ေခ်ာက္ေခ်ာက္ခ်က္ခ်က္ လုပ္ျပေနေသာ သူ႔ပံုကို အာရံုမွာျမင္ေယာင္ လာသျဖင့္ ရယ္ခ်င္ပက္က်ိ ျဖစ္လာ၏။ ဒုကၡ၊ ဒုကၡ၊ စိတ္စက္ မ်ားႏွယ္ ညစ္ပါတယ္။
တကၠသီလာ ျမကြ်န္းသာမွ ဒီသာပါေမာကၡ ဆရာႀကီး ထံမွာ သူမ်ားထက္ထူးခ်င္လို ့ နဂါးဖမ္း ပညာ လာသင္တဲ့ လုလင္ ဆိုတာကို သတိရမိ၏။ ခုႏွစ္ႏွစ္ ခုႏွစ္မိုး အျပင္းအထန္ သင္ၾကားၿပီး ျပည္ေတာ္ ျပန္ေတာ့ ဖမ္းစရာ နဂါး မေျပာနဲ ့ေႁမြ ေတာင္ ႀကီးႀကီး မားမား ရွာမေတြ႔လို႔ လယ္ထြန္ စားေနရ ပါသတဲ့။ က်န္းမာေရး ႏွင့္ စီးပြားေရး အဆက္အစပ္၊ ေပၚလစီ အခင္း အက်င္း၊ သံုးသပ္ ဆန္းစစ္ မႈမ်ား၊ ဒါေတြ သင္ယူ တတ္ေျမာက္လို႔ ျပည္ေတာ္ ျပန္ေရာက္ရင္ သံုးစရာေနရာေရာ ရွိပါ့ မလား။ ဒီပညာ နဲ႔ ၀မ္း၀၊ ခါးလွ ပါ့မလား။ လယ္သမား မျဖစ္တာ ေသခ်ာေပမဲ့ သူအလြန္ အင္မတန္ မလုပ္ ခ်င္တဲ့ မီးျခစ္ပံုး သာသာ၊ မလႈပ္သာ မလွဲ႔သာ ေဆးခန္း ဆိုတဲ့ အခန္းေလးထဲ ငုတ္တုပ္ငိုက္ၿပီး လူနာမ်ား မွ်ားေနရ ဦးမွာလား။အေတြး ေမွာ္ရံုေတာ မွာ သူ ေမာလွၿပီ။
သင့္လူ
Juan
သင့္လူ
ဗမင္းေႏြ
သူသူငါငါ
နီမို
Aug 27, 2008 @ 23:28:37
အပိုင္း ၅၀ ထိေစာင့္ဖတ္ရမွာ ပ်င္းလိုက္တာေနာ္။
တစ္ခါတည္းသာ မ်ားမ်ားတင္လိုက္ပါေတာ့ ကိုယ့္လူ (သူ ့ဖက္သား) ရယ္။