500 days in Dvaravati (5)
28 Aug 2008 2 Comments
in ဒြါရာဝတီမွာရက္ငါးရာ, မွတ္မွတ္ရရ
ဒြါရာ၀တီမွာရက္ငါးရာ (၅)
ဆယ့္ႏွစ္ရက္တာ တစ္ကမၻာ
ဤစာကို ရၿပီး ေနာက္ တစ္ဆယ့္ ႏွစ္ရက္ အၾကာမွာ အမိေျမမွ အသင္ ထြက္ခြာ၍ ႏိုင္ငံျခား ပညာေတာ္သင္ ခရီးစေလာ့- ဟူေသာ အေၾကာင္း ၾကားစာက သူ႔ထံသို႔ မိုးႀကိဳးပစ္ သလို ဒုန္းကနဲ ဆိုက္ေရာက္ လာ၏။ ထိုအခ်ိန္တြင္ သူက ေနထိုင္ရာၿမိဳ ့ မွ တစ္ဖ၀ါး မခြာ ရေသး။ ျပင္ဆင္ မႈမ်ား ကနထၳိ။ သူ႔့တြင္ ႏိုင္ငံကူး လက္မွတ္ မရွိ၊ သက္ဆိုင္ရာ ႏိုင္ငံ၏ ၀င္ခြင့္ ဗီဇာ မရွိ၊ ႏိုင္ငံျခား ေငြျပားေစ့ တစ္ေစ့ ပင္မရွိ၊ ေလယာဥ္ လက္မွတ္မရွိ၊ စာအုပ္ စာတမ္း မရွိ၊ လူလူသူသူ ၀တ္စားရန္ အေနာက္တိုင္း ၀တ္စံုမ်ား မရွိ၊ ဘာမွ မရွိ။ ထို မရွိျခင္း မ်ားက သူ ့ ကို ေခၚေဆာင္ ပ်ံသန္း ေစလွ်က္ ႏိုင္ငံျခား ပညာသင္ ခရီး ျဖစ္ေျမာက္ ေအာင္ျမင္ ေစအံ့ေလာ။ ႏိုင္ငံျခား ပညာေတာ္သင္ ခရီး တိုင္းသည္ အေလာသံုးဆယ္ သြားရတတ္သည္ ဟူေသာ ေနာင္ေတာ့္ေနာင္ေတာ္ မ်ား၏ မွာတမ္းေႁခြ စကားမ်ား ၾကားနာခဲ့ဖူး ေသာ္လည္း ဤမွ်ျဖစ္လိမ့္မည္ဟု ထင္မထား။ ဘယ္ကစလို႔ ဘာကို လုပ္ရမည္မွန္း မသိေတာ့ေလာက္ေအာင္ ပ်ာယာခတ္ စိတ္ရႈပ္ ခဲ့ရသည္။ ဆပ္ျပာသည္ လင္ေပ်ာက္ ရွာသည္ ကအခုသူျဖစ္ေန ေသာအေျခ အေနထက္ ဣေႁႏၵ ရဦးမည္ ထင္၏။
ထိုညက သူတို႔ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္ စတိုးဆိုင္ တစ္ခုမွ ေတြ ့ရာ အေနာက္တိုင္း ၀တ္စံုမဲမဲႀကီး တစ္စံုအား ဘာမွန္း ညာမွန္း မသိ၊ လက္ညိွဳးထိုးကာ ၀ယ္ခဲ့၏။ ေတာ္မေတာ္၊ သင့္မသင့္ မေရြးႏိုင္။ စိတ္ဆိုတာမ်ိဳးက ဆန္းေတာ့အဆန္းသား။ ထို ၀တ္စံုမဲမဲတံုးတံုး ႀကီးကို ကေယာင္ကယင္ ျဖင့္ ၀ယ္ယူခဲ့ၿပီး ေနာက္ျဖစ္သမွ် ကိစၥအားလံုးကို ထိုဟာႀကီးျဖင့္ ဖံုးအုပ္၍ အပ္ခ်ေလာင္း လိုက္လွ်င္ နဘယံ- ေဘးမရွိ ေတာ့သကဲ့သို ့စိတ္ထဲမွာ ေအးၿငိမ္း ခ်မ္းသာ၍ ေဆာက္တည္ရာ ရသြားခဲ့သည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘာမွမရွိရာက အ ခုသူ ့မွာ တစ္ခုေတာ့ ရွိလာၿပီ မဟုတ္လား။
ဤသို႔ျဖင့္ နေ၀တိမ္ေတာင္ ဂေယာင္ ဂယင္ ျဖင့္ သူရန္ကုန္ ေရာက္လာသည္။ စိတ္ႏွင့္ကိုယ္ မကပ္သူ တို႔၏ ထံုးစံ အတိုင္း ေ၀ေ၀ ၀ါး၀ါး၊ အိပ္မက္ ထဲလမ္းေလွ်ာက္ ေနသကဲ့သို႔။ ေနာက္ဆယ့္ႏွစ္ရက္ အၾကာမွာ ထြက္ဆိုသည့္ စကား အတိုင္း သူ႔အတြက္ ေလယာဥ္ လက္မွတ္ ကေရာက္ေနၿပီ။ သို႔ေသာ္ အေသထြက္ရမည္လား။ အရွင္ ထြက္ရ မည္လား မကြဲျပားေသး။ ထြက္ဆိုတိုင္း ဖြတ္ကနဲ ထြက္၍ ရရိုး ထံုးစံ လည္းမရွိခဲ့။ သူ႔ေရွ ႔တြင္ ကာရံထားေသာ တံတိုင္းႀကီး မ်ားက ထိလုမိုးဆီ၊ တိမ္သို႔ မွီ။ ပထမ ဆံုးေသာ တံတိုင္းႀကီး ကား တရား၀င္ ေစလႊတ္ေသာ ႏိုင္ငံျခား ပညာေတာ္သင္ တိုင္း ေက်ာ္ႏိုင္ႏိုင္၊ မေက်ာ္ ႏိုင္ႏိုင္၊ ေက်ာ္ ကိုေက်ာ္ ရမည့္ ေဆးစစ္ တံတိုင္းႀကီး ပင္။ ရန္ကုန္ေဆးရံုႀကီး၊ ဂ်ပန္ ေဆးရံုသစ္ႀကီး၊ ရြာသာႀကီး စိတ္ က်န္းမာေရး ေဆးရံု ဆိုသည့္ ေနရာ သံုးခုတြင္ ေသြးေဗဒ၊ အေရျပား၊ သြားႏွင့္ ခံတြင္း၊ အဆုပ္ ႏွင့္ ရင္ေခါင္း၊ အသည္း ႏွင့္ ၀မ္းတြင္း ကလီစာ၊ ဦးေႏွာက္ ႏွင့္ အာရံုေၾကာ၊ ဆီးႏွင့္ ေက်ာက္ကပ္၊ စိတ္ က်န္းမာေရး တည္းဟူေသာ ရွစ္ျဖာေသာ က်န္းမာ ေရး မဂၤလာ တို႔ႏွင့္ အႏွီ ပညာေတာ္သင္ ေမာင္ေက်ာင္းသား ျပည့္စံု က်န္းမာျခင္း ရွိမရွိ အႀကီး အက်ယ္ အျပင္း အထန္ ပိုးစိုး ပက္စက္ စစ္ေဆးမႈ ကိုခံယူရန္၊ ၿပီးလွ်င္ သက္ဆိုင္ရာ က်န္းမာေရး ဘုတ္အဖြဲ႔၀င္ မ်ားထံမွ ႏိုင္ငံျခား တြင္ ႏွစ္ရွည္ လမ်ား ပညာ ဆည္းပူးရန္ လံုေလာက္သည့္ က်န္းမာေရး အေျခ အေန ရွိေၾကာင္း ေထာက္ခံခ်က္ ရယူရန္။ ထိုတံတိုင္းႀကီး ကိုေက်ာ္လႊား ရန္ ရယူရမည့္ အခ်ိန္မွာ ၾကာလွ်င္ တစ္လ၊ ျမန္လွ်င္ ႏွစ္ပါတ္ ဟု ေနာင္ေတာ့္ ေနာင္ေတာ္ မ်ားထံမွ ၾကားသိ ရသည့္ အခါ ေနာက္ဆယ့္တစ္ရက္ ၾကာလွ်င္ ထြက္ခြာမည့္ ေလယာဥ္ ေပၚတြင္ ထိုင္ခြင့္ တစ္ေနရာ စာရထားေသာ သူ႔မွာ ေဆးမစစ္ မွီပင္ ဖ်ားခ်င္ သလိုလို ျဖစ္လာ၏။ ကြ်န္ေတာ္ ကဆရာ၀န္ ပါ။ ကိုယ့္က်န္းမာေရး ကိုယ္တာ၀န္ ယူပါရေစ။ ေဆးစစ္ စရာ မလိုပါဘူး လို႔လုပ္လို႔ မရပါ။ ဤကိစၥ မွာ အားလံုးသည္ သာတူညီမွ်။
ေဆးစစ္ ကိုေဘးျဖစ္ မတတ္ သူမာရသြန္ ႏႈန္းျဖင့္ ေက်ာ္လႊားေနခိုက္ တစ္ခ်ိန္တည္း လိုလို မွာပင္ ႏိုင္ငံကူး လက္မွတ္ အခ်ိန္မွီ ရရွိေရး အတြက္ လိုအပ္ေသာ စာရြက္ စာတမ္း မ်ားကို ေရးသား၊ ျပင္ဆင္၊ လက္မွတ္ထိုး ျခင္းကိစၥ မ်ားကို မီးထြက္ လုနီးပါး လုပ္ေဆာင္ရ ျပန္၏။ ဖုတ္ပူ မီးတိုက္ ဆိုသည့္ စကား ေသြးထြက္ေအာင္ မွန္လွေၾကာင္း စိတ္ထဲက ေထာက္ခံခ်ိန္ ပင္ မရ။
ထိုအေတာ အတြင္း သက္ဆိုင္ရာ ပညာေတာ္သင္ဆု ေပးသည့္ အဖြဲ႔အစည္း ၏ ညႊန္ၾကားလႊာမ်ား၊ သြားေရာက္ ပညာ သင္ယူ ရမည့္ တကၠသိုလ္ ၏ အခ်ိန္ဇယား မ်ား၊ ေနေရးထိုင္ေရး အတြက္ အခန္းခ၊ ေပးမည့္ အသံုး စရိတ္မ်ား စာရင္း၊ ဘယ္လို၊ ဘယ္ပံု၊ ဘယ္နည္း၊ ဘယ္ကဲ့သို႔၊ ဘယ္ခ်မ္းသာ ေနထိုင္ရန္ မွာတမ္းရွည္မ်ား ကလည္း အၿပိဳင္း အရိုင္း သူ႔ကို သူ႔ထက္ငါ ထိုးဆြ ၾကပါေသး။
သို႔ေသာ္လည္း ကံတရား ကသူ႔ဖက္ မွာလို႔ေျပာရ မလား။ သူေတာ္ေကာင္း မို႔ နတ္ေကာင္း မသလား၊ လူမိုက္ မို႔ကံေကာင္း သလား ေသခ်ာ ခြဲျခမ္း စိတ္ျဖာ ခ်ိန္ပင္ မရ ပဲ လွ်ာ အလ်ားလိုက္ ထြက္မတတ္ ေတာင္ေျပး ေျမာက္ေျပး စစ္ေဆးခဲ့ ရေသာ ေဆးစစ္ ျခင္းကိစၥ ႀကီးေလးရက္ ခန္႔ျဖင့္ ၿပီးျပတ္ သြားေသာ အခါ သူ႔ေလာက္ ေပ်ာ္တဲ့ လူကမၻာမွာ မရွိဘူး လို႔ပင္ ထင္ခဲ့မိ၏။ အထူး ႏိုင္ငံကူး လက္မွတ္ စာအုပ္စိမ္း ကေလးလည္း အလြယ္တကူ ရရွိသည့္ အတြက္ ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ ကာလ ရွည္ၾကာ ေနထိုုင္ခြင့္ အက္ဖ္ ဗီဇာ ကိုသူ အခ်ိန္မွီ ေလွ်ာက္ထား ရရွိ လိုက္သည္။
ဇနီး သည္လည္း လိုအပ္သည့္ အသံုး အေဆာင္၊ အ၀တ္ အစား၊ တိုလီ မိုလီ မ်ား တေပြ႔တပိုက္ ျဖင့္ ေရာက္လာၿပီ။ မိဘ၊ ေဆြမ်ိဳး၊ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ လက္ေဆာင္ ပစၥည္း မ်ားျဖင့္ ခရီးေဆာင္ အိတ္သည္ ကိုးလလြယ္ ဆယ္လဖြား အေျခ အေန သို႔ေရာက္ၿပီ။
ခံ၀န္ခ်ဳပ္ မ်ားလက္မွတ္ထိုး၊ ႏိုင္ငံျခား ေငြလဲလွယ္၊ အေသး အမႊား စံုစီ နဖာ ကိစၥရပ္ မ်ားကို အမ်ိဳးမ်ိဳး ႏွင့္ မရိုးရ ေအာင္လုပ္ ရင္း သြားရမည့္ ရက္နား နီးလာ၏။ လက္က်န္ ရက္စြဲမ်ားကို ဇနီးသည္ ႏွင့္ အတူကုန္လြန္ ေစခဲ့သည္။ စိတ္သည္ ေလးလံ၊ ထိုင္းမႈိင္းမႈ၊ ရင္ခုန္ လိႈက္ေမာမႈ၊ ခံစားခ်က္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ဖ်တ္ကနဲ ဖ်တ္ကနဲ ေျပာင္းလ်က္ ရွိရကား လက္ဖ်စ္ တစ္တြတ္ အတြင္း စိတ္ကုေဋ တစ္သန္း ျဖစ္ပ်က္ လ်က္ရွိသည္ ဟူေသာ ကမၼဌာန္းက်မ္းမ်ား ၏ အဆိုမွန္ေၾကာင္း ေထာက္ခံ ေနသလိုပင္။ ကိႏၵရာ ေခ်ာင္းျခား ဇာတ္လမ္း ခင္းရ မည့္အရြယ္ေတြ မဟုတ္ေတာ့ သျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ အေသ အခ်ာ ဆံုးျဖတ္ ၿပီးသား ကိစၥ ျဖစ္သျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ ေနာက္ျပန္ လွည့္၍ မရေတာ့ေအာင္ ေဖာင္ဖ်က္ခဲ့ၿပီး ျဖစ္၍ လည္းေကာင္း ဤခရီး ကိုသူ သြား ကိုသြားေတာ့မည္။ သြားရမည့္ လမ္းကလည္း သူ႔ အေရွ႔ လက္တစ္ကမ္းမွာသာ။ သို႔ေသာ္ ထိုလမ္းက ပန္းခင္းထား သလား။ ေရႊေကာ္ေဇာ ခင္းေသာ လမ္းလား။ ေပ်ာက္ေသာ လမ္းမွာ စမ္းတ၀ါး၀ါး ျဖစ္ေလ မလား။ မေသခ်ာေသး။ ကိုယ္ပိုင္ႏိုင္ ကြ်မ္းက်င္ မႈလည္း မရွိ၊ အေျခခံ လည္းနတၳိ ျဖစ္ေသာ ပီတိ အစိမ္း သက္သက္ ဘာသာရပ္ တစ္ခု ကိုမဟာဘြဲ႔ အဆင့္ အထိ ေပါက္ေျမာက္ ေအာင္ျမင္ ေအာင္ ေရျခား ေျမျခားတြင္ တစ္ကိုယ္တည္း သင္ယူ ႏိုင္စြမ္း ရွိပါ မည္လား။ စိတ္ေတာ့ ေမာမိ၏။
ထိုစိတ္ေမာႀကီး ႏွင့္ပင္ တစ္ခုေသာ မတ္လ၏ ေႏွာင္းပိုင္း တစ္ရက္ ၀ယ္ဤခရီး ကိုသူ ထြက္ခြာ ခဲ့ရ ပါၿပီ။
သင့္လူ
Juan
သင့္လူ
ဗမင္းေႏြ
သူသူငါငါ
နီမို
Aug 30, 2008 @ 00:24:03
ဆက္ေရးပါဆရာေရ။ အားေပးေနပါတယ္
ေရွ့ဆက္ျပီး ၾကည္ႏူးစရာေတြေရာ အခက္အခဲ
ေတြေရာေတြ ့ႀကံဳခဲ့တာေတြ သမိုင္းမွတ္တမ္း
တခုအေနနဲ့ ေနာင္လာမယ့္ ပညာသင္ မ်ိဳးဆက္သစ္
ေတြ ဗဟုသုတရတာေပါ့ေနာ္။ စာေရးေကာင္း
တယ္။ အဆက္ကိုေမွ်ာ္ရင္းေစာင့္ေနပါတယ
Nov 07, 2008 @ 22:28:27
Sayar yay
very good and very interesting for me. It gives so many valuable knowledge about scholarship in abroad.
thanks very much.