Hiriautatpa

500 days in Dvaravati (7)

05 Sep 2008 Leave a Comment

by သင့္လူ in ဒြါရာဝတီမွာရက္ငါးရာ, မွတ္မွတ္ရရ

ဒြါရာ၀တီမွာရက္ငါးရာ (၇)

ခ၀ါ ဒီးရွပ္

ေလယာဥ္ သည္ ေျပးလမ္းက်ယ္ ႀကီးေပၚမွာ ဒရြတ္တိုက္ ေျပးေန၏။ မွန္ျပဴတင္း ၀ိုင္းေလးမွ တစ္ဆင့္ ဟိုတစ္စီး၊ ဒီ တစ္စီး ရပ္နား ထားေသာ ေရာင္စံု ေလယာဥ္မ်ား ႏွင့္ ဟိုေနရာ၊ ဒီေနရာ ေနရာ အႏွံ႔ ရွိေနေသာ boarding platform မ်ားကို သူေငးၾကည့္ ေနမိသည္။ အေရွ ႔တိုင္း၏ လူသိ အမ်ားဆံုး ေလဆိပ္ႀကီး ေတြထဲက တစ္ခု ျဖစ္သည့္ ဒြန္ေမာင္း၊ (ခုခ်ိန္မွာေတာ့ ႏိုင္ငံ တကာ ေလဆိပ္ သစ္ႀကီး သု၀ဏၰ ဘူမိ ေၾကာင့္ ဒြန္ေမာင္း မွာ ျပည္တြင္း ေလဆိပ္ တစ္ခု အျဖစ္ ဘ၀ ေျပာင္းသြား ရွာၿပီ။)

ေလယာဥ္ သည္မရပ္ ႏိုင္ေသး။ ေျပးလမ္း ေပၚတြင္ တေရြ ႔ေရြ ႔ေျပးေကာင္းတုန္း၊ ခရီးသည္ အေပါင္းအား ဒြန္ေမာင္း၏ အနီးကပ္ ျမင္ကြင္း ကိုလွည့္ပါတ္ ျပသေနသလို။ အတန္ၾကာမွ ေခ်ာင္က်က် တစ္ေနရာ မွာ boarding platform terminal တစ္ခု မွာသြားရပ္၏။ ကိုယ့္အိတ္ ကိုယ္ဆြဲရင္း၊ လူေရစီးေၾကာင္း ႀကီးအတိုင္း အလိုက္သင့္ စီးေမ်ာ လိုက္ပါရင္း၊ သူ ဒြါရာ ၀တီ ၏ၿမိဳ ႔ေတာ္ ဘန္ေကာက္ သို႔ ျပည္ေတာ္၀င္ ခဲ့ေလၿပီ။

“သင့္ကို ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ ေလဆိပ္တြင္ လာေရာက္ ႀကိဳဆို ပါမည္။ အကယ္၍ အေၾကာင္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ေၾကာင့္ ႀကိဳဆို ႏိုင္ျခင္း မရွိ ပါက ေလဆိပ္မွ ဇိမ္ခံ အဌားယာဥ္ စီးနင္း၍ ေနထိုင္ရ မည့္ ေနရာ သို႔ လိပ္စာေပးထားသည့္ အတိုင္းသြားပါ။ က်သင့္ ေသာ အဖိုး အခ ကို ေဘာက္ခ်ာ ႏွင့္တကြ ျပ၍ ကြ်ႏ္ုပ္ တို႔ထံ ျပန္လည္ ေတာင္းယူပါ”

အထပ္ထပ္ အခါခါ ဖတ္ထားခဲ့သည့္ ဒကာေတာ္ ေရေျမ့ရွင္ စပြန္ဆာ အဖြဲ႔အစည္း ၏ျပည္ေတာ္၀င္ မွာတမ္း ကိုသူ သတိ ရ၏။ အင္မတန္ ရွင္းေသာ ညႊန္ၾကားခ်က္ ပါေပ။ ႀကိဳခ်င္ ႀကိဳမယ္။ မႀကိဳခ်င္ မႀကိဳဘူး ဆိုပဲ။ ဒါေၾကာင့္ သူကလည္း ေစာင့္ခ်င္ ေစာင့္မယ္။ မေစာင့္ခ်င္ မေစာင့္ဘူး လုပ္လို႔ ေတာ့မျဖစ္ပါ။ အိပ္မက္ သဖြယ္၊ ပီတိ တစိမ္း တရံစာ နယ္ေျမ မဟုတ္လား။ က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္ ေလွ်ာက္ၾကည့္ ေနရ၏။ အႀကိဳေတာ္ ကား မေတြ႔။

ေလယာဥ္ ေပၚမွာ ကတည္းက ကုိယ္ေရး အခ်က္ အလက္ မ်ား ႀကိဳျဖည့္ထားရေသာ ထိုင္းလူ၀င္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရး၏ အျဖဴေရာင္ စာရြက္ ကေလးကို ႏိုင္ငံကူး လက္မွတ္ ၾကားညႇပ္၍ အထူး ႏိုင္ငံကူး လက္မွတ္ မ်ားအတြက္ ဟုေရးထားသည့္ Immigration counter တြင္၀င္ တန္းစီ လိုက္၏။ ေထြေထြ ထူးထူး ေမးစရာ ေျပာစရာ ေၾကညာ စရာ မွာတမ္းေႁခြ စရာ ဘာမွ် မယ္မယ္ရရ မရွိ ၍ အလြယ္တကူ ပင္ ထိုကိစၥ ၿပီးသြား၏။ ေရြ ႔လ်ား စက္ေလွကား တစ္ခု မွ ခန္းမက်ယ္ႀကီး အတြင္း သို႔ဆင္းလာရသည္။ ရုပ္ျမင္သံၾကား စကရင္ မ်ားတြင္ ေရးထိုးထားေသာ သူ႔ေလယာဥ္ နံပါတ္ ႏွင့္ ပစၥည္း ေရြးရမည့္ ေရြ ႔လ်ားခါးပါတ္ (Belt) နံပါတ္ တို႕ကို တိုက္ၾကည့္၍ ခရီးေဆာင္ အိတ္ႀကီး ကိုသြားယူ ရသည္။ ဒီ အထိ ေရွာေရွာ ရႈရႈ၊ အခက္ အခဲ မရွိ။

ခရီးေဆာင္ အိတ္ႀကီး ကိုဆြဲ၊ အိတ္ငယ္ ႏွစ္ခု ကိုကိုင္ရင္း ခန္းမႀကီး ထဲမွ ထြက္ရေတာ့မည္။ ဘယ္ကို ထြက္ရ မည္လဲ။ ႀကိဳမည့္သူ ကိုလည္း အရိပ္ အေယာင္မွ် မေတြ႔ရ။ ရိုးရိုး တက္စီ ပင္မဟုတ္။ ဇိမ္ခံ အဌားယာဥ္ စီးရ ေခ်ဦးမည္ ဟုဆိုထား ျပန္ရာ ထိုဟာ အတြက္ သူ႔မွာ ထိုင္းဘတ္ေငြ ကလည္း တစိုးတစိ မွမရွိ။ ေငြလဲ ေကာင္တာ ေတြကေတာ့ တသီ တတန္း ႀကီးေတြ႔၏။ ေဒၚလာ ႏွင့္ ဘတ္ေငြ လဲလွယ္သည့္ ေစ်းႏႈန္း မ်ားကိုလည္း ဒစ္ဂ်စ္တယ္ စကရင္ မ်ားေပၚတြင္ သက္ဆိုင္ရာ ေကာင္တာ အလိုက္ ျပဴးၿပဲေနေအာင္ ေရးထိုးထား၏။ အေမ ရိကန္ ေဒၚလာ ႏွင့္သာမက၊ ေပါင္ စတာလင္၊ ယူရို၊ ယန္း၊ ၾသစေတးလွ် ေဒၚလာ၊ ကေနဒီးယန္း ေဒၚလာ၊ စင္ကာပူ ေဒၚလာ၊ မေလးရွား ရင္းဂစ္ ေငြမ်ား ႏွင့္ ဘတ္ေငြ ကိုလည္း လဲလွယ္ ႏိုင္သည့္ ေစ်းႏႈန္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ေတြ႔ရေသးသည္။ တရုပ္၏ ယြန္ေငြ ႏွင့္ သူတို႔၏ က်ပ္ေငြ မ်ားေတာ့ မေတြ႕ရ။ အလဲ အလွယ္ မလုပ္ႏိုင္ဘူး ဆိုတဲ့ သေဘာေပါ့ေလ။ US တစ္ေဒၚလာ ၃၇ ဘတ္ ဆိုပဲ။ ရွိစုမဲ့စု ထဲက ေဒၚလာ တစ္ရာ ေလာက္ေတာ့ ဘတ္ေငြ ျဖင့္လဲမွ ျဖစ္မည္။ ကိစၥ မရွိ။ ဒကာေတာ္ မ်ားက က်သင့္ သေလာက္ ျပန္ေပးမည္ ဆိုသကိုး။

ရုတ္တရက္ သူ႔ အမည္ ကိုေခၚသံၾကားရသည္။ တစ္ခါ။ ႏွစ္ခါ။ သံုးခါ၊ အႀကိဳေတာ္ မ်ားလား။ ဘယ္နည္း နဲ႔မွ မျဖစ္ႏိုင္၊ ဘယ္ ႏိုင္ငံျခားသား မွ သူ႔ အမည္ကို ဒီေလာက္ထိ ပီသ ၾကည္ျမစြာ ေခၚႏိုင္အံ့ မထင္။ လွည့္ၾကည့္၏။ ေတြ႔၏။ ၀မ္းသာ ၏။ ႏႈတ္ဆက္၏။ ဇနီးသည္ ၏ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္ေသာ သူတို႔ ၿမိဳ ႔မွ အမ်ိဳး သမီး။ ဗိုက္ဖံုး အကၤ်ီ ႏွင့္။ အေတာ္ စို႔စို႔ ပို႔ပို႔ ထြက္ေနေသာ ဗိုက္ႏွင့္။ သူ႔ကို ေလယာဥ္ အတက္ ကတည္း ကရွာေၾကာင္း၊ မေတြ႔ေၾကာင္း၊ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ အစစ အရာရာ ၾကည့္ရႈ ႔ေစာင့္ေရွာက္ လိုက္ပါ ဟု သူ႔ ဇနီးကမွာ လိုက္ေၾကာင္း။ ယခု ဘန္ေကာက္ ေဆးရံုႀကီး (ပုဂၢ လိက ေဆးရံု) တြင္ ကိုယ္၀န္ လာျပ ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း။ တစ္လ တစ္ခါ အၿမဲ လာမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း။ လိုတာ ရွိရင္ မွာဖို႔ ဖံုးနံပါတ္ က ဘယ္၍ ဘာညာ စကားေတြ တရစပ္ တြန္းေျပာ ေတာ့သည္။ သူေျပာသမွ် နားေထာင္ရင္း စိတ္ထဲတြင္ ရယ္ခ်င္ ပက္က်ိ ျဖစ္မိ၏။ သူက ဆရာ၀န္။ ၄င္းက ဗိုက္ႀကီးသည္။ ေစာင့္ေရွာက္ခ်င္း ေစာင့္ေရွာက္လွ်င္ သူကသာ ထိုမဗိုက္ ကို ေစာင့္ေရွာက္သင့္ သည္ျဖစ္ေသာ္လည္း ယခုေတာ့ သူ႔ မေဟသီ ေၾကာင့္ မဗိုက္ ကသူ႔အား ေစာင့္ေရွာက္ရ မည္ခ်ည္း ဇြတ္ေျပာ ေန၏။ သူ႔ကို ဗိုက္ထဲက ကေလးမ်ားမွတ္ေနလား မသိ။ မဗိုက္ က ဘန္ေကာက္မွာ ဗိုက္လာလာျပ တယ္ ဆိုပဲ။ Ante-natal care ေခၚ ကိုယ္၀န္ေဆာင္ ေစာင့္ေရွာက္မႈ ကို သူတို႔ ၿမိဳ ႔ႀကီး ရွိ ေပါမ်ားလွေသာ ပုဂၢလိက ေဆးခန္းမ်ား ႏွင့္ အိုဂ်ီ မမ၊ အိုဂ်ီ ကိုကို တို႔ကို ေရွာင္ကြင္း၍ တကူး တက ဒုကၡ ခံၿပီး ဘန္ေကာက္ကို လာျပရရွာသည္။ သနားမိ ပါဘိေတာ့။

သို႔ေသာ္လည္း သူ႔ အေတြးမွား၏။ မဗိုက္က သူ႔အား ထိုင္းဘတ္ေငြ မရွိေၾကာင္း ႀကိဳသိ ေနဟန္ျဖင့္ ဘတ္ေငြ ၁၅၀၀ တိတိ ေပး၍ အေသ အခ်ာ ေစာင့္ေရွာက္သြားသည္။ ျပန္ေရာက္မွ ျမန္မာေငြ ျဖင့္ျပန္ယူမည္ ဟုဆို၏။ ဒီလို ဆိုေတာ့ လည္း ေစာင့္ေရွာက္ခံရတာ ေကာင္းေပသားပဲ။

အိတ္ေဖာင္းေတာ့ စိတ္ေျပာင္းသြားသည္။ အႀကိဳေတာ္ ေတြ၊ အေထာက္ ေတာ္ေတြ စိတ္မ၀င္စားေတာ့။ ထြက္ေပါက္ ရွိရာသို႔ အိတ္ႀကီး အိတ္ငယ္ ကိုင္ဆြဲ၍ ခပ္တင္းတင္း ပင္ထြက္လာခဲ့၏။ ေဟာ……ေတြ႔ပါၿပီ။ သူ႔ အမည္ ေရးထား ေသာ ဧည့္ႀကိဳ ကပ္ျပားေလးကိုင္၍ ကုပ္ခ်ိခ်ိ ရပ္ေစာင့္ေနေသာ မီးခိုးေရာင္ ဆာဖာရီ ၀တ္စံုျဖင့္ ပိန္ပိန္ ညိဳညိဳ လူတစ္ေယာက္။ ဥပဓိ က The god must be crazy ဇာတ္ကား ထဲမွ ေခါင္းေဆာင္ မင္းသားရုပ္မ်ိဳး၊ ရုပ္ၾကည့္ယံု ျဖင့္ ရြာေန ရြာခံ ထိုင္းလူမ်ိဳးမွန္း သိသာလြန္းလွသည္။ လူလည္းပါးေနၿပီ ျဖစ္၍ ငနဲသား စိတ္ညစ္ေနပံု ရသည္။ ဒင္းေရွ ႔တည့္တည့္ ေရာက္ေတာ့ မေထာင့္ခ်င္ ေထာင္ခ်င္ ကိုင္ထားေသာ လက္ထဲမွ သူ႔အမည္ ပါေသာ ကဒ္ျပားကို လက္ညႇိဳးထိုးျပ၍ ငါပဲ ဟု ေျပာလိုက္ရာ ဘာေတြစဥ္းစားေနမွန္း မသိသည့္ ငနဲမွာ ဆတ္ကနဲ ေတာင္တုန္သြား၏။ ၿပီးေတာ့ ဟီး-ဟီး-ဟီး ဆိုၿပီး ရယ္ျပ ေနျပန္ေသးသည္။ ၿပီးမွ သူ႔အိတ္ေတြ အားလံုးႀကံဳးသယ္ သြားၿပီး လိုက္ခဲ့ဟု ေျခဟန္ လက္ဟန္ ျပကာ ေရွ ႔ မွသုတ္သုတ္ သြားေန၍ ေနာက္မွ အူယား ဖားယား လိုက္ရေသး။ အဂၤလိပ္ လိုတစ္လံုး မွမေျပာ။ ေျပာတတ္ပံု လည္းမရ။ ရပ္ထားေသာ ကားမ်ား အနက္ ဘီ၊ အမ္၊ ဒဗလ်ဴ ဆလြန္းကားနက္ ႀကီးေပၚ သူ႔ပစၥည္းေတြ တင္ေန၏။ ၿပီးေတာ့ ေမာင္းသူ ေနရာ ၀င္ထိုင္ ေတာ့၏။ အႀကိဳေတာ္ လႊတ္မယ္ ဆိုတာ လက္စသတ္ေတာ့ ဒရိုင္ဘာ လႊတ္လိုက္တာကိုး။ အသင့္ ဖြင့္ေပး ထားေသာ တံခါးမွ ေနာက္ခန္း မွာ အသာ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။ ကားထဲ ေရာက္ေတာ့ ဆရာ သမားက ေမာင္းသူ ေနရာ မွ သမင္ လည္ျပန္ လွည့္ရင္း လက္အုပ္ ကေလး ခ်ီကာ သူ႔ကို စကား တစ္ခြန္း ေျပာ၏။ အဲဒါ ထိုင္းတို႔ ရိုးရာ ႏႈတ္ဆက္ စကားမွန္း သူေကာင္းေကာင္း သိသည္။ မၾကာ ခဏ လည္းၾကားခဲ့ ဖူး၏။ ဒီလို ႏႈတ္ဆက္ ရင္ ဒီလို ျပန္ေျပာ ရသည္ဆို တာလည္း နားလည္သည္။ ခက္သည္က ဒရိုင္ဘာ ေျပာေသာ စကားက ျမန္လြန္းသျဖင့္ ဒီစကား အသံထြက္ ကိုသူ ဘယ္လို ျပန္ေျပာ ရမည္မွန္း မသိျဖစ္ေန၏။ ဟယ္— ျဖစ္ခ်င္ တာျဖစ္ ပေစေတာ့။ ဒြါရာ ၀တီ ေရာက္ ေတာ့ ဒြါရာ ၀တီ လိုက်င့္ယံု ေပါ့။ တတ္ႏိုင္ပါဘူး။ လက္အုပ္ ျပန္ခ်ီ ၍ ေစာေစာ ကသူ႔ ကိုႏႈတ္ဆက္ သလို သူလည္း ျပန္ ႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။ ခဝါဒီး—ရွပ္။

သင့္လူ