Hiriautatpa

500 days in Dvaravati (9)

15 Sep 2008 2 Comments

by သင့္လူ in ဒြါရာဝတီမွာရက္ငါးရာ, မွတ္မွတ္ရရ

ဒြါရာ၀တီမွာရက္ငါးရာ (၉)

မိုးမလင္း တဲ့ ကိုးန၀င္း

သူ႔ ပစၥည္း ပစၥယ မ်ားကို အေဆာက္ အဦး တြင္းမွ မီးခိုးေရာင္ ယူနီေဖာင္း ၀တ္ မ်က္ႏွာေၾကာ တင္းတင္း၊ ခပ္ဖိုင့္ဖိုင့္ ပုဂၢိဳလ္ တစ္ဦး ကလာေရာက္ သယ္မ သြား သျဖင့္ အေမာ ကေလးမွ မေျဖရပဲ ထိုပုဂၢိဳလ္ ေနာက္လိုက္ရ ျပန္၏။ မွန္ကန္လန္႔ကာ တံခါးေပါက္ ကိုဖြင့္၊ ဧည့္ခန္းက်ဥ္း ကေလးကို ျဖတ္၊ ေလွကားထစ္ ေတြ ကိုျဖတ္၊ စႀကၤန္ တိုကေလး တစ္ခု ကိုေက်ာ္၊ ေလွကားထစ္ ေတြမွ ျပန္ဆင္း ၿပီး မွ ရန္နန္ အိမ္ယာ ၏ဧည့္ႀကိဳ ေကာင္တာ ကိုေတြ႔ရ ေတာ့သည္။ ေကာင္တာ ကိုေနာက္မွာ ထားေသာ အိမ္ယာ စခန္းကို ပထမဆံုး အႀကိမ္ေတြ႔ဖူး ျခင္းပင္။

ဧည့္ႀကိဳ ေကာင္တာ မွ အမ်ိဳး သမီးႀကီး က သူ႔ ႏိုင္ငံကူး လက္မွတ္ ႏွင့္ စာရြက္ စာတမ္း မ်ားကို ေတာင္းသျဖင့္ ထုတ္ေပး လိုက္၏။ ဟိုစာရြက္ပံု ကိုဖြ၊ ဒီစာရြက္ ထပ္ကို ေမႊ အတန္ၾကာ ရွာေဖြ ၿပီးမွ သူ႔အမည္ ႏွင့္ ေနရမည့္ အခန္း ကိုေတြ႔ေတာ့ ၏။ ရန္နန္ အိမ္ယာ တြင္ဖင္ခ်င္းေပါက္ တည္ေဆာက္ထားေသာ အေဆာက္ အဦး ႏွစ္ခု အနက္ ဧည့္ႀကိဳေကာင္တာ တည္ရွိရာ ခုႏွစ္ထပ္ အေဆာက္အဦးက မူလ လက္ေဟာင္း။ ကားရပ္ရပ္ ျခင္း ေတြ႔ခဲ့ေသာ အေရွ ႔ဖက္က ဆယ္ထပ္ အေဆာက္ အဦးသစ္ က ေနာက္မွ ေဆာက္သည့္ အသစ္ ဟုဆို၏။ ဒါေၾကာင့္ ဧည့္ႀကိဳ ေကာင္တာ ကမူလ အေဆာက္ အဦး ႏွင့္ အတူ ေနာက္ေရာက္ေနျခင္း ျဖစ္သည္။ ဆယ္ထပ္ အေဆာက္ အဦး သစ္ မွာ သူေနရမည္။ အမ်ိဳး သမီး ႀကီးက သူ႔ကိုယ္သူ မစၥ ၀မ္းဟု မိတ္ဆက္သည္။ ဘယ္လို ၀မ္း တာလဲ ေမးေတာ့ ၀မ္း-တူး-သရီး ထဲက ၀မ္းမ်ိဳး ၀မ္း တာပါတဲ့။ ေဒၚ၀မ္း၊ ေဒၚတစ္ ေပါ့။

အႏွီ ေဒၚ၀မ္း ကိုယ္တိုင္ပင္ အထုတ္ အပိုးေတြ ဆြဲ၍ ေလွကားထစ္ ေတြျပန္တက္၊ စႀကၤန္ ကိုျဖတ္ေလွ်ာက္၊ ေလွကား ေတြ ျပန္ဆင္းၿပီး ေရွ ႔အေဆာက္ အဦးဖက္ျပန္ေရာက္ လာသည္။ သူေနရမည့္ အထပ္သို႔ ဓါတ္ေလွကား မွ တစ္ဆင့္ တက္ခဲ့ၾကသည္။ သူေနရမည့္ အခန္းေရွ ႔သို႔ ေရာက္လာသည္။ အခန္းေသာ့ ကိုဖြင့္၏။ သူ႔ကို ေသာ့ေပး၏။ ရက္ငါးရာ နီးပါး ေနထိုင္ရ မည္မို႔ အဆင္ မေျပလွ်င္ အခန္းလဲလို႔ ရမလား ေမးၾကည့္ေတာ့ ပညာေတာ္သင္ ခြဲတမ္းက် အခန္းမို႔ လဲ လို႔ မရတဲ့။ မေကာင္းသူထိပ္၊ ေကာင္းသူ ထိပ္။ ေန ဆိုတဲ့ သေဘာေပါ့။ ေအးေရာ။

အခန္းက (၁၅) ေပ ပါတ္လည္ခန္႔၊ အိပ္သာ ေရခ်ိဳး ခန္းတြဲလ်က္ ပါသည္။ ၀ရံတာ ေပါက္စ ေလးတစ္ခု၊ ေဘစင္ တစ္ခု၊ Split type အဲကြန္း အႀကီးႀကီး တစ္လံုး၊ ေရခဲ ေသတၱာ တစ္လံုး၊ ပန္ကာ တစ္ခု၊ အ၀တ္ ထည့္သည့္ မတ္တတ္ ဗီရို ဧရာမ ႀကီးတစ္လံုး၊ ႏွစ္ေယာက္ အိပ္ကုတင္၊ ေစာင္၊ ေမြ႔ယာ၊ ေခါင္းအံုး အျပည့္အစံု ႏွင့္ ခုတင္ေဘး စားပြဲပု ေလးေပၚရွိ ဖုန္းတစ္လံုး။ ဘယ္ဆိုးမလဲ။ ဒီေလာက္ ေကာင္းေကာင္း ထားတာ။ သူ႔ အတြက္လိုတာ ထက္ေတာင္ ပိုေန ေသးေတာ့ သည္။

အိုက္စပ္ လွသျဖင့္ တံခါး ေတြပိတ္ ၿပီး အဲကြန္း ကိုဖြင့္လိုက္၏။ အံ့မခန္း ႀကီးလွသည့္ ႏွစ္ေကာင္အား အဲကြန္း ႀကီး ကို အခန္းက်ဥ္းေလးတြင္ သတၱ၀ါ ႏွင့္ လက္နက္ မမွ် ပဲ တပ္ထားသည့္ ထိုင္းတို႔၏ ေရႊဥာဏ္ေတာ္ ေၾကာင့္ တခဏ ခ်င္း မွာ ပင္ေအးစိမ့္ လာေတာ့သည္။ ေဒၚ၀မ္း ကား ေစတနာ ရွိလြန္းလွ၍ သူ႔ကို လိုက္ပို႔ျခင္း မဟုတ္၊ မွာ စရာ ရွိတာ မွာဖို႔ ျဖစ္၏။ ဒီအခန္းမွာ ေနထိုင္ခ အျဖစ္ တစ္လလွ်င္ ဘတ္ (၇၀၀၀)၊ က်ပ္ ႏွစ္သိန္းေက်ာ္ ေပးရမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း။ ထိုအတြက္ သူ႔ စပြန္ဆာ အဖြဲ႔ အစည္းမွ ရန္နန္ အိမ္ယာသို႔ ဘဏ္စာရင္းျဖင့္ တိုက္ရိုက္လႊဲ မည္ျဖစ္သျဖင့္ အခန္းလခ ေငြကို သူမ်က္ေမႊး ေထာ္၍ ေမာ္ၾကည့္ခြင့္ ပင္မရွိေၾကာင္း။ အဓိက သတိထား ရမည္မွာ သူခုေလးတင္ ဖြင့္လိုက္ေသာ အဲကြန္း ႀကီးေၾကာင့္ က်သင့္သည့္ မီတာခ ပင္ျဖစ္ေၾကာင္း။ မီတာခ ကို ဘတ္ (၁၀၀၀) ဖိုးထိ အခန္းခ ထဲမွာပါၿပီး ျဖစ္၍ သေဘာရွိ၊ ကေလာဟိ ႏိုင္ေၾကာင္း။ သို႔ေသာ္ ဘတ္ ၁၀၀၀ ေက်ာ္လြန္ က်သင့္ ပါလွ်င္ ျဖစ္သမွ် ဒဏ္ င၀က္ခံ ရမည္ ျဖစ္ေၾကာင့္။ အဲကြန္း တစ္နာရီ မရပ္မနား ဖြင့္လွ်င္ ၁၂ ဘတ္ တိတိ က်သင့္ေၾကာင္း၊ ထို႔ေၾကာင့္ ခ်င့္ခ်ိန္ တိုင္းထြာ ႏိုင္ရန္ သတိေပး ထားျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဖုန္းေခၚ ရာတြင္ ၿမိဳ ႔တြင္ တစ္ခါေခၚ ငါးဘတ္၊ အင္တာနက္ တစ္ခါ ခ်ိတ္ ငါးဘတ္။ ဖုန္းသံုးခ ဘတ္ ၁၀၀၀ အတြင္း လည္း အခန္းခ မွ က်သင့္ေပးမည္ ျဖစ္ၿပီး ထိုထက္ပိုလွ်င္ ႀကိဳက္သေလာက္သံုး၊ က်သေလာက္ ေပးရ မည္ျဖစ္ေၾကာင္း။ မရပ္ မနား ၀မ္နင္ ေတြေပးေလ၏။ ပညာေတာ္သင္ လူေပါင္းစံု ထံမွ အေတြ႔အႀကံဳ ခါးခါးမ်ား မဟား တရား ရခဲ့ၿပီး ျဖစ္ဟန္ တူသည္။ ေနာင္ရွင္း ေစရန္ ခုရႈပ္ ေနျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း သူသေဘာေပါက္ ပါသည္။ ေနာက္ဆံုး ဒင္း ျပန္ဖို႔ အခန္းတံခါး ဖြင့္အၿပီး ေဒၚ၀မ္းက တံခါး နဖူး တြင္ ကပ္ထားေသာ အခန္း နံပါတ္ ကိုေမာ့ၾကည့္၍ “အို……. နံပါတ္ အားလံုးေပါင္း ေတာ့ ကိုး က် သကိုး၊ ကံေကာင္း ဦးမဲ့ လူပဲ” လို႔ ၿပံဳးတံုးတံုး ေျပာ၍ သူဘာမွ ျပန္မေျပာ ရေသးခင္ ထြက္သြားေတာ့သည္။

ေဒၚ၀မ္း စကားက သူ႔ အေတြးေတြ ကို အလုပ္ရႈပ္ေစျပန္ေတာ့သည္။ အိပ္ယာ ေပၚတြင္ လွဲရင္း ထို ကိုး ကို စဥ္းစား ေနမိ ၏။ ဘာေၾကာင့္ အခန္း နံပါတ္ ေပါင္းလာဒ္ ကိုး ရေတာ့ ကံေကာင္းမယ္ လို႔ တထစ္ခ် ေျပာရ သတုန္း။ ျမန္မာ ႏွင့္ ထိုင္း အိမ္နီးနားခ်င္း ေ၀ဒ ၀ါသနာအိုး ေတြပီပီ ေဗဒင္ ကိန္းခန္း အရ လား။ သခ်ၤာ သေဘာ အရလား။ ဂဗၼီရ အထာ ေတြလား။ ၾကားဖူး သမွ် ကိုး အႏြယ္၀င္ ေတြေခါင္းထဲ မွာ တန္းစီ ေပၚလာျပန္၏။

ကိုးန၀င္း၊ ေနာဧကေနာ၊ န၀မ တံခါး၊ ကိုးသခ်ၤ ိဳင္းမွ စိန္ေခၚသံ။ ေနမင္း သို႔ ေျခလွမ္း ကိုးဆယ္။ ကိုးပါးသီလ၊ ၿဂိဳလ္ႀကီး ကိုးလံုး၊ ဂရိ နတ္ဘုရား ကိုးပါး၊ အင္ဒီကိုး (မွားလို႔ အဲဒါ ေဘာလံုး သမား)၊ ဘာအဓိပၸါယ္ ကိုေဖာ္ေဆာင္ သလဲ။ ကိုးသည္ မဂဏန္း တစ္ခု၊ ခြက် သည့္ ဂဏန္း တစ္ခု။ ေရွးဦး ႏွစ္ထပ္ကိန္း တစ္ခု၊ ကိုးႏွင့္ ဘာဂဏန္း ကိုေႁမွာက္ေႁမွာက္ စုေပါင္း ရလာဒ္ က ကိုးျပန္ ရတတ္ သည့္ ဂဏန္း။ ဒါနဲ႔ပဲ ေကာင္းရ ေရာလား။ မေကာင္းတဲ့ ၉ ေတြမရွိ ေတာ့ဘူးတဲ့လား။

အီတလီ ရွင္အဂၢ သမာဓိ လို႔ ေျပာရမည့္ စာဆိုႀကီး ဒန္ေတ သည္ ေကာင္းကင္ဘံု ၉ ပါး ကို သြားေရ တမွ်ားမွ်ား က်ေလာက္ေအာင္ ဖြဲ႔ဆိုၿပီး ငရဲႀကီး ၉ ထပ္ကိုလည္း ၾကက္သီး ေမႊးညႇင္း တျဖန္းျဖန္း ထေအာင္ မေမ့ မေလွ်ာ့ ဖြဲ႔ဆိုခဲ့ ေသးသည္။ ရွိတ္စပီးယား ၏ ဟင္းမလက္ ျပဇာတ္မွာ စုန္းအိုမႀကီး သံုးေယာက္ က “သင့္ အတြက္ သံုးႀကိမ္၊ ငါ့ အတြက္ သံုးႀကိမ္၊ ေနာက္သံုးႀကိမ္ ေပါင္း အေလာင္း ကိုးေလာင္း” ဟု ေသးဖ်န္းဖ်န္းပါေလာက္သည့္ ေၾကာက္ဖြယ္ မႏၱာန္ တို႕ကို ၉ အရင္းတည္၍ ရြတ္ဆိုခဲ့သည္ မဟုတ္ေလာ။ ၁၉၉၊ ၉၁၁ အေရးေပၚ ေခၚရသည့္ တယ္လီဖုန္း နံပါတ္မ်ားသည္လည္း ကိုး ကို ဗဟို ျပဳထားေသးသည္ပင္။ တရုတ္ျပည္ ေနာက္ဆံုး ဧကရာဇ္ ဘိသိက္ ခံေသာ အခါ အဆင့္ အတန္း ၉ ဆင့္ ရိွေသာ မွဴးမတ္ တို႕က ၉ ႀကိမ္စီ ဦးခိုက္ ပူေဇာ္ျခင္း ကိုခံယူ ေတာ္မူၿပီး ေလွကားထစ္ ကိုးဆင့္ စီပါေသာ ျပႆဒ္ ကိုးဆင့္ မွ ဆင္း ေတာ္မူလာ၏ လို႔ ေရးထားတာ လည္းေတြ႔ဖူးသည္။ ၿပီးေတာ့လည္း ထီးနန္း စြန္႔ရတာပဲ မဟုတ္လား။ စာဆိုႀကီး အီမာဆန္ က သူ႔ရဲ ႔ နာမည္ေက်ာ္ သဘာ၀ ဖြဲ႔ ေမာ္ကြန္း လကၤာႀကီး ထဲမွာ- “ကမၻာႀကီး သည္ အလွႂကြယ္၊ ကိုးဆ ဆန္းၾကယ္၊ အ့ံၾသဖြယ္” လို႔ ထည့္ေရး ထားခဲ့ေသးသည္။

လူတို႔၏ အစြဲ အလန္း မ်ားသည္ အ့ံၾသဖြယ္။ ေသခ်ာတာ ကေတာ့ ၉ သည္ ၉ ရက္ သာခံမည့္ အ့ံၾသ စရာ တစ္ခုေတာ့ မဟုတ္ပဲ လူ အေတာ္ မ်ားမ်ား အတြက္ မဂၤလာ ဂဏန္း အျဖစ္ အသံုးေတာ္ခံေနေပဦးမည္။ တစ္ခါ တစ္ေလ ေတာ့ အမဂၤ လာ ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္ေန မွာေပါ့။

ဘာျဖစ္ျဖစ္ သူ႔ အဖို႔ ထိုကိုးန၀င္း သည္ မိုးမလင္း ႏိုင္ပါ။ ဗိုက္ထဲ မွာ ဆာေလာင္ ေသာေ၀ဒနာ ကို ကိုးန၀င္း ျဖင့္ သတ္ ၍ ရႏိုင္အံ့ေလာ။ စားေရး ေသာက္ေရး ကိစၥ က တစ္စခန္း ထလာၿပီ ျဖစ္၏။ ေလယာဥ္ ေပၚတြင္ ဆင့္ပါးစပ္ ႏွမ္းပက္ သေလာက္ စားခဲ့ရသည့္ ေန႔လည္စာ က ဘယ္နားေရာက္သြား မွန္းမသိ။ ေသာက္စရာ ေရလည္း မရွိ။ အ၀တ္လဲ၍ ေအာက္ထပ္ ဆင္းလာခဲ့သည္။ ေကာင္တာ မွာ ေဒၚ၀မ္း ကိုၿပံဳးၿပံဳးႀကီး ေတြ႔ရ ျပန္၏။ ေမးၾကည့္ေတာ့ ဤ အေဆာက္ အဦး အတြင္းမွာ စားေသာက္ဆိုင္၊ စတိုးဆိုင္၊ ဆံသဆိုင္ အကုန္ရွိေၾကာင္း၊ ေရွ ႔ေပါက္ မွထြက္ထြက္၊ ေနာက္ေပါက္ မွ ထြက္ထြက္ ရေၾကာင္း၊ ဖုန္းဆက္၍ အခန္းေပါက္၀ အေရာက္ စားစရာ ပို႔ေပး ေစလိုလွ်င္ လည္းရေၾကာင္း၊ အခန္းတြင္း ဖုန္း ေဘးတြင္ နံပါတ္ မ်ားအားလံုး ရွိေၾကာင္းေျပာ၏။ ေစာေစာက ေျပာခဲ့ပါလား။ ဘာမဟုတ္ တဲ့ ကိုး အေၾကာင္း က်ေတာ့ ေလွ်ာက္ေျပာၿပီး တကယ္ အုပ္ရမည့္ အဟုတ္ ကိစၥ ေတြၾကေတာ့ မေျပာခဲ့သည့္ ထို ေဒၚ၀မ္း။ ခုေတာ့ ေအာက္ေရာက္လက္စႏွင့္ စားေသာက္ဆိုင္ သို႔သြား၍ လြယ္လြယ္ ျမန္ျမန္ ရသည္ ထမင္းေၾကာ္ မွာ၏။ ရလွ်င္ ဒေရာ ေသာပါး စားမ်ိဳ၍ စတိုး ဆိုင္မွ အခန္း အတြက္ ေသာ့တစ္လံုး၊ (၁၀) လီတာ ၀င္ ေရသန္႔ ဘူးႀကီး တစ္ဘူး ၀ယ္၍ အခန္းသို႔ ျပန္တက္လာခဲ့သည္။ ဒြါရာ ၀တီ ၏ ပထမ ေန႔ကို စားၿပီး အိပ္ေန ျခင္းျဖင့္ ကုန္ဆံုး ေစအံ့။

သင့္လူ