500 days in Dvaravati (13)
21 Oct 2008 2 Comments
in ဒြါရာဝတီမွာရက္ငါးရာ, မွတ္မွတ္ရရ
ဒြါရာ၀တီမွာရက္ငါးရာ (၁၃)
ဂ်ိဒယ္၊ ဂ်ိဒယ္
စိတ္လက္ မၾကည္သာစြာျဖင့္ အိပ္ရာ ကႏိုးလာေသာသူ။ နံနက္ခင္းသည္ ေနေရာင္ျခည္မ်ား ၀င္းလက္ ထိန္ေတာက္လ်က္။ ႏံုးႏံုး ခ်ိခ်ိ မ်က္ႏွာသစ္၊ ဆူဆူ ေအာင့္ေအာင့္ ေရခ်ိဳး။ ေဆာင့္ႀကီး ေအာင့္ႀကီး အ၀တ္လဲ။ ေငးေငး ငိုင္ငိုင္ နံနက္စာစား။ တကယ္ေတာ့ ငယ္စဥ္ ကေက်ာင္းမတက္ခ်င္၍ မိဘကို ေျခေဆာင့္ ငိုယို ဆႏၵျပသည့္ ကေလးငယ္မ်ား၏ အခ်ိဳးမ်ိဳး လုပ္ေနမိ ျခင္းပါ။ အမွန္တကယ္လည္း ေက်ာင္းသြားခ်င္စိတ္ လံုး၀မရွိ။ တစ္ရက္စာသည္ တစ္သက္တာ အတြက္ဖူလံု ျပည့္စံု ေနသလို။ ကိုယ္တတ္သိ နားလည္ေသာ ပညာကို အဆင့္ျမင့္ျမင့္ ဆက္လက္သင္ယူေနရျခင္းမ်ိဳး မဟုတ္။ သူ႔အျဖစ္က ၾကားျဖတ္ၿပီး ရုပ္ရွင္ လက္မွတ္ တန္းစီမိသလို ျဖစ္ေန၏။ ယခု လူတန္းထဲမွ ကန္ထုတ္ခံရလုနီးနီး။ စိတ္ဓါတ္က်သည္ ဆိုေသာစကားက တကယ္ခံစားရမွ အေတာ္အခံရခက္မွန္း နားလည္ရသည္။ မေန႔က သင္ၾကားလိုက္သည့္ အီေကာ္ေနာ္မစ္ ဒီပရက္ရွင္းက သူ႔ စိတ္ဒီပရက္ရွင္းေလာက္ ဆိုးမည္မထင္။
500 days in Dvaravati (12)
18 Oct 2008 Leave a Comment
in ဒြါရာဝတီမွာရက္ငါးရာ, မွတ္မွတ္ရရ
ဒြါရာ၀တီမွာရက္ငါးရာ (၁၂)
ေပျဖစ္ရင္ခံ
လုမၺိနီ ဥယ်ာဥ္ေရွ ႔ဘတ္စ္ကား မွတ္တိုင္မွ ခ်ဴလာေလာင္ကြန္ တကၠသိုလ္သို႔ သြားရာလမ္းမွာ မသြားမွီက ေရာက္ႏွင့္သည္ လို႔ ေျပာရမလား။ ကားလမ္းတစ္ခုသာျခားသည္။ ကားေတြက တရမန္းၾကမ္း။ ရန္သူ လိုက္လာသည့္ႏွယ္ အျပင္းအထန္ေမာင္း ေနၾကသည္။ ဘယ္လိုမ်ားကူးရပါ့။ ေဒါက္တာဆမ္နန္းက လူကူးမ်ဥ္းၾကားေရွ ႔တြင္ရပ္၏။ ၿပီးေတာ့ မ်ဥ္းၾကားထိပ္ တည့္တည့္ တြင္ရွိေသာ တိုင္တစ္ခုမွ ခလုတ္တစ္ခုကို ႏွိပ္လိုက္ရာ မီးနီျပၿပီးကားေတြရပ္သြားေတာ့သည္။ ဒီေတာ့မွ ဂုဏ္ျပဳခံ စင္ျမင့္ ေပၚ ႂကြလွမ္းလာေသာ ေရွာင္လင္ ဂုိဏ္းခ်ဳပ္ႀကီး အသြင္ျဖင့္ မ်ဥ္းၾကားကို တစ္လွမ္းခ်င္း လႈပ္တုပ္လႈပ္တုပ္ ျဖတ္ကူးေလသည္။ သူလည္း ဂုိဏ္းခ်ဳပ္ႀကီး အနားမွ သက္ေတာ္ေစာင့္ကဲ့သို႔ ဖ၀ါးေျခထပ္၊ ထပ္ခ်ပ္မကြာ။ မ်ဥ္းၾကား၏ ဟိုဘက္ထိပ္တြင္လည္း အလားတူ ခလုတ္မ်ိဳးရွိ၏။ ကိုယ္လမ္းျဖတ္ကူးခ်င္သည့္ အခ်ိန္ ကားေတြကို ရပ္ေအာင္ေစခိုင္းႏိုင္ေသာ လမ္းေလွ်ာက္သူ ၏ မီးနီ။ သူအေတာ္ သေဘာက်သြားသည္။ ေရႊျပည္ႀကီးတြင္ ဒါမ်ိဳးတပ္လို႔ကေတာ့ ကေလးေတြ လက္ကျမင္းတာနဲ႔ ကားေတြ အဲဒီနားမွာပဲ ေက်ာက္ခ်ရပ္ထားရမည့္ သေဘာရွိသည္။
500 days in Dvaravati (11)
10 Oct 2008 Leave a Comment
in ဒြါရာဝတီမွာရက္ငါးရာ, မွတ္မွတ္ရရ
ဒြါရာ၀တီမွာရက္ငါးရာ (၁၁)
မဟာ ၀ိတရိုလိုင္ ခ်ဴလား
ေရာင္ျခည္တစ္ေထာင္ အလင္းေဆာင္ေသာ သူရိယ ေနမင္းသည္ အေရွ ႔ေဂါယာကြ်န္းမွ ႂကြားႂကြား၀ံ့၀ံ့၊ ငြားငြား စြင့္စြင့္ ႀကီး ထြက္ျပဴ လာသည္ ႏွင့္တၿပိဳင္နက္ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ ႔ေတာ္မဟာ ရွိတစ္ခုေသာ အခန္းငယ္ကေလး အတြင္းတြင္ အိပ္စက္ေနေသာ သူ႔မွာ ေခြ်းသံတရႊဲရႊဲ ျဖင့္ အိပ္ယာမွ ႏိုးထလာေလ၏။ နံနက္ခင္း ၏အလွကို ခံစားၾကည္ႏူး ဖို႔အခ်ိန္မရွိ။ ေရခ်ိဳးခန္းထဲ၀င္၊ မ်က္ႏွာသစ္၊ ေရခ်ိဳး၊ အိမ္သာ၀င္၊ အ၀တ္လဲသည့္ နိစၥဓူ၀ အလုပ္မ်ားကို ယေန႔တြင္ မာရသြန္ႏႈန္းျဖင့္ တရစပ္ ဇယ္ဆက္သလို လုပ္ရေလသည္။ ခုႏွစ္နာရီ ခြဲတိတိတြင္ သူ႔ကို ေက်ာင္းပို႔ဖို႔ ေဒါက္တာဆမ္နန္းက ေအာက္ထပ္မွ ေစာင့္ေနမည္ ဆိုသကိုး။ ေတာ္ၾကာ ေနာက္က်လွ်င္ ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ပါလို႔ ကေမၻာဒီးယန္း ဂြ်န္းလူမ်ိဳးႀကီးကို အေၾကာင္းသြားျပ ေန၍ ရအံ့မထင္။ စိတ္ေကာက္ၿပီး မေစာင့္ပဲ ထြက္သြားလွ်င္ ေသာင္ျပင္လႊတ္သည့္ ဟသၤာ သဖြယ္သူ ကိုယ္က်ိဳးနည္းခ်ိမ့္မည္။ အမေလး– ေတာ္ပါေသးသည္။ ေအာက္ထပ္ေရာက္ေတာ့ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးက ေရာက္မလာေသး။ ဆယ္မိနစ္ခန္႔ ထိုင္ေစာင့္ၿပီးမွ ဓါတ္ေလွကားျဖင့္ ႂကြျမန္းေတာ္မူလာ၏။ နံနက္ခင္း ပဋိသႏၶာရ စကားမ်ားအသီးသီးေျပာၾကၿပီး ေနာက္ သြားဖို႔ရန္ ထြက္လာၾကပါၿပီ ခ်ဴလာ ေက်ာင္းေတာ္မဟာဆီ……..။
500 days in Dvaravati (10)
08 Oct 2008 1 Comment
in ဒြါရာဝတီမွာရက္ငါးရာ, မွတ္မွတ္ရရ
ဒြါရာ၀တီမွာရက္ငါးရာ (၁၀)
ဆမ္နန္း ႏွင့္ ဆံုဆည္းရာ
အသံ တစ္သံ၊ စူးစူးရွရွ၊ က်ယ္က်ယ္ ေလာင္ေလာင္၊ ေတာ ဆင္ရိုင္းမ်ား ေအာ္ၿငီး သံလိုလို၊ မီးသတ္ကား မွ ဥၾသ ဆြဲ သံလိုလို၊ အဆက္ မျပတ္ ျမည္ေနသည့္ အသံ။
ထိုအသံ တျဖည္းျဖည္း က်ယ္ေလာင္ လာသည္ ႏွင့္ အမွ် ရႈပ္ေထြး ေနာက္က်ိ ေနေသာ သူ႔အာရံု သည္လည္း ပီျပင္ ၾကည္ျမ လာခဲ့၏။ မ်က္စိ ကိုႀကိဳးစား ဖြင့္ၾကည့္ မိသည္။ ဘယ္ေရာက္ ေနသည္ ကို ရုတ္တရက္ စဥ္းစား၍ မရ။ ခုတင္ ေဘးမွ တယ္လီဖုန္း က အဆက္ မျပတ္ ျမည္ေနသည္ကိုး။
War and Communicable diseases
03 Oct 2008 Leave a Comment
in က်န္းမာေရး, အက္ေဆး
စစ္တလင္းမွ ရွင္ေသမင္းမ်ား
စစ္၏အလြန္
ႏွစ္ဆယ့္တစ္ ရာစု၏ အထင္ရွားဆံုး ႏွင့္ အရမ္းကားဆံုး အီရက္ စစ္ပြဲ ၿပီးဆံုး သြားၿပီ ဆိုေသာ္လည္း သန္းေပါင္း မ်ားစြာေသာ အိုးမဲ့ အိမ္မဲ့ အရပ္သား မ်ားသည္ ျပန္လည္ နာလံ မထူႏိုင္ ေလာက္ေအာင္ ယိုယြင္း ပ်က္စီး သြားေသာ ျပည္သူ႔ က်န္းမာေရး စနစ္ေၾကာင့္ ကူးစက္ ေရာဂါမ်ား ပ်ံ႕ႏွံ႔ျခင္း၊ ပတ္ဝန္းက်င္ သန္႔ရွင္းမႈ အားနည္းျခင္း၊ ကာကြယ္ေဆးထိုး စနစ္မ်ား ယိုယြင္းျခင္း တို႔၏ ဒဏ္ကို ခါးစည္း ခံ၍ ရွင္ေသမင္းႏွင့္ စစ္ခင္း ေနရဆဲပင္။
Transplant
01 Oct 2008 5 Comments
in က်န္းမာေရး, အက္ေဆး
ဆူဆန္ဝွီးလား၊ ဟာစရီးပါးႏွင့္ ေရာင္းရန္ရွိေသာ အရာမ်ား
ေရာ္ဘင္ကြတ္၊ ကိုမာ၊ ဆူဆန္ဝွီးလား
ကမၻာေက်ာ္ စာေရး ဆရာ ေရာ္ဘင္ကြတ္၏ နာမည္ေက်ာ္ ကိုမာဝတၳဳကုို ဖတ္ဖူး ၾကလိမ့္မည္။ နတ္ႏြယ္က တဖန္ ျပန္၍ မႏိုးေသာ ေဝဒနာ အမည္ျဖင့္ ျမန္မာဘာသာ ျပန္ဆို ခဲ့ရာ မူရင္းမွာ ဘတ္စ္ဆဲလား ဝတၳဳ တစ္ပုဒ္ ျဖစ္သည့္ အားေလွ်ာ္စြာ ျမန္မာ စာေပ ေလာက၌လည္း ေအာင္ျမင္ ေက်ာ္ၾကားသည့္ ဘာသာျပန္ ဝတၳဳ တစ္ပုဒ္ ျဖစ္ခဲ့သည္။
ေခ်ာေမာ လွပၿပီး ဥာဏ္ရည္ ထက္ျမက္ေသာ ေဆးေက်ာင္းသူ တစ္ဦး ျဖစ္သည့္ ဆူဆန္ဝွီးလားကို ဇာတ္ေကာင္ ဖန္တီးၿပီး ေဆး႐ံုတြင္ ကိုမာေခၚ ဦးေႏွာက္ ေသဆံုး၍ ကာလၾကာရွည္ ေမ့ေျမာ ေနေသာ နာတာရွည္ လူနာမ်ား ထံမွ ကိုယ္အဂၤါ အစိတ္အပိုင္းမ်ား ျဖတ္ေတာက္ ေရာင္းဝယ္သည့္ ေမွာင္ခို ေဈးကြက္ႀကီး အေၾကာင္းကို ၾကက္သီး ထဖြယ္၊ ရင္သိမ့္တုန္ အက္ရွင္ မ်ားမ်ားျဖင့္ သြက္သြက္ ေရးထားသျဖင့္ ဖတ္ေကာင္း၏။ ႐ုပ္ရွင္ ႐ိုက္ေတာ့လည္း ေအာင္ျမင္မႈ ရခဲ့သည္။
Juan
သင့္လူ
ဗမင္းေႏြ
သူသူငါငါ
နီမို
Recent Comments