Hiriautatpa

500 days in Dvaravati (10)

08 Oct 2008 1 Comment

by သင့္လူ in ဒြါရာဝတီမွာရက္ငါးရာ, မွတ္မွတ္ရရ

ဒြါရာ၀တီမွာရက္ငါးရာ (၁၀)

ဆမ္နန္း ႏွင့္ ဆံုဆည္းရာ

အသံ တစ္သံ၊ စူးစူးရွရွ၊ က်ယ္က်ယ္ ေလာင္ေလာင္၊ ေတာ ဆင္ရိုင္းမ်ား ေအာ္ၿငီး သံလိုလို၊ မီးသတ္ကား မွ ဥၾသ ဆြဲ သံလိုလို၊ အဆက္ မျပတ္ ျမည္ေနသည့္ အသံ။

ထိုအသံ တျဖည္းျဖည္း က်ယ္ေလာင္ လာသည္ ႏွင့္ အမွ် ရႈပ္ေထြး ေနာက္က်ိ ေနေသာ သူ႔အာရံု သည္လည္း ပီျပင္ ၾကည္ျမ လာခဲ့၏။ မ်က္စိ ကိုႀကိဳးစား ဖြင့္ၾကည့္ မိသည္။ ဘယ္ေရာက္ ေနသည္ ကို ရုတ္တရက္ စဥ္းစား၍ မရ။ ခုတင္ ေဘးမွ တယ္လီဖုန္း က အဆက္ မျပတ္ ျမည္ေနသည္ကိုး။

ဗုဒၶ ျမတ္စြာ– ဒီေနရာ ဒီေဒသ မွာ မည္သူ ကမ်ား သူ႔ကို တကူး တက ဖုန္းဆက္ ပါသလဲ။ ကမန္း ကတန္း ေကာက္ကိုင္ လိုက္ရ၏။ သူ႔အမည္ကို အေတာ္ ႀကိဳးစားပမ္းစား ေမးေနေသာ ေယာက်ၤားသံ တစ္သံ ၾကားရ၏။ အသံရွင္က ကေမၻာဒီးယားမွ မဟာသိပၸံ ေက်ာင္းသား ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေက်ာင္းအေၾကာင္း၊ ဘာသာရပ္ အေၾကာင္း ေျပာျပ လို၍ ဆယ္ထပ္ ရွိ၄င္း၏ အခန္းသို႔ ႂကြျမန္းခဲ့ေစလိုေၾကာင္း တကူး တက ဖုန္းျဖင့္ ဖိတ္ေခၚျခင္း။ ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္ လာခဲ့ပါမည့္ အေၾကာင္း ျပန္ေျပာၿပီး ဆယ္ထပ္သို႔ ခပ္သုတ္သုတ္ တက္သြားခဲ့ရသည္။

အသက္ ငါးဆယ္ နီးပါးခန္႔ ၀၀ပုပု ခန္႔ခန္႔ညားညား ပုဂၢိဳလ္ႀကီး တစ္ဦး သူ႔ကို အခန္းတံခါးဖြင့္ၿပီး ႀကိဳဆိုေန၏။ ေဒါက္တာ ဘမ္ဆမ္နန္းပါဟု ေျပာဆိုမိတ္ဆက္သည္။ ေလာက၀တ္စကားမ်ား အျပန္အလွန္ေျပာၾကားၿပီးေနာက္ ေဒါက္တာ ဆမ္နန္း က ကေမၻာဒီးယား၏ ကလလ ရည္ၾကည္ သေႏၱတည္စ ျပည္သူ႔ က်န္းမာေရး အာမခံ ဌာန ညႊန္ၾကားေရးမွဴး ျဖစ္ေၾကာင္း သိလာရသည္။ သူ႔ေရွ ့တစ္ႏွစ္က ေက်ာင္းတက္ေနသူ ျဖစ္သျဖင့္ ယခု အခါ စာေတြ႔သင္တန္းမ်ား အားလံုး ၿပီးစီး၍ ငါေတြ႔ က်မ္းျပဳသည့္ အဆင့္ကိုေရာက္ေနသည့္ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္၏။ ဘြဲ႔ရလုရခင္ အေျခ အေန။ အဂၤလိပ္စကား အေတာ္သြက္သြက္လက္လက္ ေျပာႏိုင္သည္။ ခဏ ေနေတာ့ ၄င္းအခန္းမွ ဖုန္းျမည္လာ၏။ ေကာက္ကိုင္၍ တခပ္ခပ္ ျဖင့္ ဖုန္းေျပာေနသည္။ ထုိင္းဘာသာျဖင့္ ေျပာေနျခင္း ဟုနားလည္ရ၏။ သူ႔ကိုလည္း ထိုင္းလိုေျပာတတ္ၿပီလား ဟုေမးေနေသးသည္။ ဘယ့္ႏွယ္ ေျပာတတ္လိမ့္မတုန္း။ ထိုအခါ ထိုင္းလို ေျပာတတ္ဖို႔၊ ေျပာတာနားလည္ေအာင္ ေလ့က်င့္ ထားဖို႔လိုေၾကာင္း။ ၄င္းဆိုလွ်င္ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္အတြင္း အျပင္းအထန္ သင္ၾကားေလ့က်င့္ လိုက္၍ ယခု အခါ ေကာင္းစြာ ေျပာဆို ႏိုင္ၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း။ နားမလည္ပါက ေက်ာက္စရစ္ေတာ ေႏြေခါင္ေခါင္တြင္ ေတာင္ပံက်ိဳးေသာ ႀကိဳးၾကာ ကဲ့သို႔ ျဖစ္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း အားပါးတရ ပို႔ခ် ေတာ့၏။ ဟုတ္ကဲ့ပါ၊ ကြ်န္ေတာ္မ်ိဳးႀကီး လည္း ယေန႔ကစ၍ မ်က္စိ ကိုဖြင့္၊ နားကိုစြင့္၍ အျပင္း အထန္ ေလ့က်င့္ သင္ၾကား ပါေတာ့မည္ ဟု အာမ ဘေႏၲခံလိုက္မွ ေက်နပ္သြားေတာ့သည္။ ေဒါက္တာ ဆမ္က သူတတ္သည္မွာ ထိုမွ် မကေသး။ ရုရွားဘာသာ၊ ဂ်ာမန္ ဘာသာ၊ ျပင္သစ္ ဘာသာ ႏွင့္ မြန္ဂိုးလီး ယား ဘာသာ စကားတို႔ကိုလည္း လူတန္းေစ့ေအာင္ ေျပာႏိုင္ေသးသည္ တဲ့။ ၾကက္တူေရြး ေလွာင္အိမ္ ထဲမ်ား မွားၿပီး ၀င္လာမိ သလား မသိ။ ဒီေလာက္ ၀တဲ့ ၾကက္တူေရြးေတာ့ မရွိတန္ရာ။

ေျပာမည့္သာ ေျပာေနသည္။ သူ႔ အဂၤလိပ္ စကားက အေတာ္ႀကီး ျပဴးၿပဲ နားေထာင္မွ ဆိုလိုသည္ကို ရိပ္ဖမ္းသံဖမ္း ေလာက္ နားလည္ ႏိုင္သည္။ ျပင္သစ္ ၾသဇာ လႊမ္းမိုး ခဲ့ရာ ေဒသမွ လာသူမို႔လား မသိ။ ေက်ာင္းကိစၥ မ်ားေျပာ၏။ မာစတာ ဘြဲ႔သင္တန္းမွာ မိုဂ်ဴလာ (Modular) စနစ္ကိုက်င့္သံုး၍ အဓိက module ႀကီးရွစ္ခု ကို တစ္ခု တစ္လ ႏွဳန္းျဖင့္ သင္ၾကားၿပီး အဆံုးတြင္ စာေမးပြဲ အၿပီး စစ္ခဲ့မည္ျဖစ္ေၾကာင္း။ ထို႔ေၾကာင့္ မိုဂ်ဴးတစ္ခု စီအတြက္ ႀကိဳတင္ေပးထားေသာ ေတးဘယ္လ္ တိုင္း (Table time) ကိုေစ့ေစ့စပ္စပ္ေလ့လာရမည္ ဟုေျပာ၏။ ဘာလဲ ေတးဘယ္လ္တိုင္း။ ေၾသာ္- Time table ကိုေျပာေနျခင္းပဲ။ ျဖစ္မွ ျဖစ္ရေလ။ ေတးဘယ္လ္တိုင္း ခ်င္းထပ္ေအာင္ အားပါးတရ ပါးစုန္႔ႀကီး လႈပ္ကာ လႈပ္ကာ ေျပာ၏။ သို႔ေသာ္လည္း အေရးႀကီး တကာ့ အေရးအႀကီးဆံုး အရာမွာ သိုင့္ဆစ္ ဆိုပဲ။ ေတးဘယ္လ္တိုင္း ကိုနားလည္ ကာစရွိေသး။ လာျပန္ပါေပါ့ သိုင့္ဆစ္တဲ့။ ဆိုလိုသည့္ အဓိပၸါယ္ ကိုသေဘာေပါက္ေအာင္ သူဦးေႏွာက္ ကို အျပင္းအထန္ အလုပ္ေပးေနတုန္း ဒီသိုင့္ဆစ္ အတြက္သူ႔မွာ ဘယ္လိုပင္ပန္းၿပီး အိပ္မရတဲ့ ညေတြမ်ားလွၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာေျပာ ဆိုဆို စာအုပ္ႀကီး ထိုးျပမွပဲ သီးဆစ္ (Thesis) ေခၚ မဟာဘြဲ႔ယူ က်မ္းႀကီး ကိုရည္ညႊန္း ေနမွန္း သေဘာေပါက္ရ ေတာ့သည္။ အမေလး၊ ေမာရပါလား ေဒါက္တာ ဆမ္။

ဆမ္နန္း၏ သိုင့္ဆစ္ မွာ ကေမၻာဒီးယားတြင္ မယူမေနရ ျပည္သူ႔ က်န္းမာေရး အာမခံ စနစ္ တစ္ခု ဖန္တီးဖို႔ အေၾကာင္း၊ အက်ိဳး၊ အေကာင္း၊ အဆိုး မ်ားကို လႊမ္းမိုး ထားေသာ အခ်က္အလက္ မ်ားကို statistical model တည္ေဆာက္၍ ေလ့လာျခင္း ျဖစ္သည္။ စိတ္၀င္စားဖြယ္ပင္။ ထိုဘြဲ႔ယူ က်မ္းႀကီး အတြက္ ေဒတာ အခ်က္အလက္ မ်ားကို ဖႏြမ္းပင္ ျပန္၍ ေကာက္ယူရသည္ ဟုဆို၏။ တစ္ပါတ္ တစ္ခါ စေန၊ တနဂၤေႏြ ေရာက္တိုင္း အေ၀းေျပးကား Highway Express Bus ျဖင့္ ျပန္ပါ သတဲ့။ ေၾသာ္- ဒီလိုျပန္လို႔လဲ ရသကိုး။ ဘန္ေကာက္ ႏွင့္ ဖႏြမ္းပင္ အိမ္နီးနားခ်င္းေပကိုး။ သူ႔မွာေတာ့……

သူေတြးေနစဥ္မွာပင္ ေဒါက္တာ ဆမ္နန္းက သူအၾကားခ်င္ဆံုး စကားတစ္ခြန္းကို ေျပာေတာ့၏။ မနက္ျဖန္ သူသြားရမည့္ ခ်ဴလာ ေလာင္ကြန္ တကၠသိုလ္ ကိုလိုက္ပို႔မည္တဲ့။ တကယ္ေတာ့ သီးဆစ္ က်မ္းျပဳကာလသည္ သင္တန္း၏ ေနာက္ဆံုး semester ကာလ ျဖစ္သျဖင့္ စာသင္စရာလည္း မလို၊ ေက်ာင္းသြားစရာ လည္းမလိုပါ။ သို႔ေသာ္ မနက္ျဖန္ က်မ္းႀကီးၾကပ္ သူႏွင့္ ေတြ႔ဆံု စရာကိစၥ ရွိသျဖင့္ ေက်ာင္းသြားရမည္ ျဖစ္သျဖင့္ သူ႔ကိုပါ တပါတည္း ကေလး ေက်ာင္းပို႔ သလို ၀င္ပို႔ ေပးမည့္ သေဘာျဖစ္၏။ ျမန္မာႏိုင္ငံ မွ သင္တန္းသားသစ္ ယေန႔ ေရာက္မည္ကို သင္တန္းတာ၀န္ခံ က သိ သျဖင့္ ရန္နန္းအိမ္ယာ တြင္ေနထိုင္ေသာ စီနီယာ ေက်ာင္းသားႀကီး ေဒါက္တာဆမ္က ေစာင့္ေရွာက္ေပးျခင္းပင္။ ေကာင္းလွပါသည္။ ခုနက စတိုးဆိုင္တြင္ ေရဘူးႏွင့္ ေသာ့ခေလာက္ ဝင္ ၀ယ္စဥ္က ဆိုင္ရွင္ ထိုင္းမ အား ခ်ဴလာ ေလာင္ကြန္ တကၠသိုလ္ကို ဘယ္လို သြားရမည္လဲဟု ေမးမိရာ တက္စီႏွင့္ သြားဟု ေျဖသျဖင့္စိတ္ညစ္ခဲ့ရၿပီးၿပီ။ ေစ်းသည္ ကို တကၠသိုလ္ အေၾကာင္းသြားေမးမိသည့္ သူ႔ကိုယ္သူ ပဲအျပစ္တင္ရမလို။

ဤသို႔ျဖင့္ ဆရာဆမ္ႏွင့္ မနက္ျဖန္ မနက္ ခုႏွစ္နာရီခြဲ တိတိတြင္ ေျမညီထပ္ ဧည့္ခန္းတြင္ေတြ႔ၾကရန္ ခ်ိန္းဆိုၿပီး ႏႈတ္ဆက္ကာျပန္ခဲ့ရသည္။ ေမာင္မင္းႀကီးသား က်န္းမာပါေစ။ သိုင့္ဆစ္ႀကီး ျမန္ျမန္ ၿပီးလို႔ေနရပ္ဌာေန ကေမၻာ ေျမကို ျမန္ျမန္ျပန္ရပါေစဗ်ား။

သင့္လူ