Hiriautatpa

500 days in Dvaravati (12)

18 Oct 2008 Leave a Comment

by သင့္လူ in ဒြါရာဝတီမွာရက္ငါးရာ, မွတ္မွတ္ရရ

ဒြါရာ၀တီမွာရက္ငါးရာ (၁၂)

ေပျဖစ္ရင္ခံ

လုမၺိနီ ဥယ်ာဥ္ေရွ ႔ဘတ္စ္ကား မွတ္တိုင္မွ ခ်ဴလာေလာင္ကြန္ တကၠသိုလ္သို႔ သြားရာလမ္းမွာ မသြားမွီက ေရာက္ႏွင့္သည္ လို႔ ေျပာရမလား။ ကားလမ္းတစ္ခုသာျခားသည္။ ကားေတြက တရမန္းၾကမ္း။ ရန္သူ လိုက္လာသည့္ႏွယ္ အျပင္းအထန္ေမာင္း ေနၾကသည္။ ဘယ္လိုမ်ားကူးရပါ့။ ေဒါက္တာဆမ္နန္းက လူကူးမ်ဥ္းၾကားေရွ ႔တြင္ရပ္၏။ ၿပီးေတာ့ မ်ဥ္းၾကားထိပ္ တည့္တည့္ တြင္ရွိေသာ တိုင္တစ္ခုမွ ခလုတ္တစ္ခုကို ႏွိပ္လိုက္ရာ မီးနီျပၿပီးကားေတြရပ္သြားေတာ့သည္။ ဒီေတာ့မွ ဂုဏ္ျပဳခံ စင္ျမင့္ ေပၚ ႂကြလွမ္းလာေသာ ေရွာင္လင္ ဂုိဏ္းခ်ဳပ္ႀကီး အသြင္ျဖင့္ မ်ဥ္းၾကားကို တစ္လွမ္းခ်င္း လႈပ္တုပ္လႈပ္တုပ္ ျဖတ္ကူးေလသည္။ သူလည္း ဂုိဏ္းခ်ဳပ္ႀကီး အနားမွ သက္ေတာ္ေစာင့္ကဲ့သို႔ ဖ၀ါးေျခထပ္၊ ထပ္ခ်ပ္မကြာ။ မ်ဥ္းၾကား၏ ဟိုဘက္ထိပ္တြင္လည္း အလားတူ ခလုတ္မ်ိဳးရွိ၏။ ကိုယ္လမ္းျဖတ္ကူးခ်င္သည့္ အခ်ိန္ ကားေတြကို ရပ္ေအာင္ေစခိုင္းႏိုင္ေသာ လမ္းေလွ်ာက္သူ ၏ မီးနီ။ သူအေတာ္ သေဘာက်သြားသည္။ ေရႊျပည္ႀကီးတြင္ ဒါမ်ိဳးတပ္လို႔ကေတာ့ ကေလးေတြ လက္ကျမင္းတာနဲ႔ ကားေတြ အဲဒီနားမွာပဲ ေက်ာက္ခ်ရပ္ထားရမည့္ သေဘာရွိသည္။

ဂိတ္တံခါးႀကီးတစ္ခု၊ ခ်ဴလာေလာင္ကြန္ တကၠသိုလ္ ပရ၀ဏ္ နယ္နမိတ္၊ ေဘးမွာ မလြယ္ေပါက္ ကေလးဖြင့္ထားသည္။ ထိုအေပါက္ကေလးမွ ၀င္လိုက္ၾကသည္။ စစ္ေဆးေမးျမန္းမည့္သူ မရွိ။ ဒလက္ေတြနဲ႔ သြားလမ္းလာလမ္းကို ေႏွာင့္ေႏွးေအာင္ လုပ္ထားတာမ်ိဳး မေတြ႔ရ။ ဒီမွာပဲလား၊ ေရာက္ၿပီလား။ ၀ဲယာ မွ အေဆာက္အဦး ျမင့္ျမင့္ႀကီး မ်ားကို သူပညာရင္ႏို႔ေသာက္စို႔ ရမည့္ ေနရာ ျဖစ္လိမ့္ႏိုးျဖင့္ ဘယ္ညာ ေတာင္ေျမာက္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ေငးေမာေနမိသည္။ ဒါက ခ်ဴလာေလာင္ကြန္ တကၠသိုလ္ ၏ ေဆးပညာ မဟာဌာန (Branch of Medical Faculty) ပိုင္နက္နယ္ေျမ ျဖစ္သည္ ဟု ဆရာဆမ္နန္းက ရွင္းျပ၏။ ခ်ဴလာ တကၠသိုလ္သည္ အင္တာေနရွင္နယ္ ပံုစံ မဟာ တကၠသိုလ္ႀကီးျဖစ္သျဖင့္ အထူးျပဳ ပညာရပ္အားလံုးသည္ faculty အဆင့္အတန္းျဖင့္ တကၠသိုလ္၏ ထီးရိပ္ေအာက္တြင္ အားလံုးပါ၀င္ေနသည္ကိုး။ သူတို႔ဆီမွာလို ပညာရပ္ တစ္ခု။ institute တစ္ခု ပံုစံမ်ိဳးမဟုတ္။

ဂ်ဴတီကုတ္ ကိုယ္စီ။ နားၾကပ္ကိုယ္စီ ျဖင့္သြားလာေနၾကေသာ ထိုင္းသမားေတာ္မ်ား။ သမားေတာ္ေလာင္းလ်ာမ်ား ကိုေတြ႔ရ၏။ ေသြးတူ၊ ေမႊးတူ မ်ားမို႔ ဒီျမင္ကြင္းမ်ားသည္ သူႏွင့္မစိမ္း။ သို႔ေသာ္ သူပညာသင္ၾကားရမည္က ဒီမွာမဟုတ္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေဆးပညာမဟာဌာန ပိုင္နက္ နယ္ေျမကို ေျခတေညာင္းေလွ်ာက္၍ ေက်ာ္လြန္ လာခဲ့ၿပီးေနာက္ အထြက္ဂိတ္ေပါက္ သို႔ေရာက္လာ၏။ ဒီဖက္မွာလည္း ကားလမ္းတစ္ခု၊ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ တကၠသိုလ္ ပရ၀ဏ္ ကိုေတြ႔ျပန္၏။ ဟင္နရီ ဒူးနန္႔ လမ္း ဆိုပဲ။ ဟင္နရီ ဒူးနန္႔သည္ ထိုင္းေရာက္ဖူးေလသလား။ ဒီလမ္းေပၚမွာ ဘာမ်ားလုပ္ခဲ့လို႔ သူ႔နာမည္ေပးထားရသလဲ။ မသိ။ လူကူးမ်ဥ္းၾကားမရွိ၊ ဂံုးေက်ာ္တံတားရွိ၏။ တက္ေပါ့။ ေလွ်ာက္ေပါ့။ ဆင္းေပါ့။ ဂိတ္ေပါက္တစ္ခု ေတြ႔ျပန္သည္။ မလြယ္ေပါက္မွ ၀င္ျပန္သည္။ အေဆာက္အဦး အေတာ္မ်ားမ်ားကို ေက်ာ္ျဖတ္ေလွ်ာက္လာၿပီးမွ ေဘာဂေဗဒ ပညာ မဟာ ဌာန (Faculty of Economics) ဟု ေက်ာက္ကဗၺည္းထြင္းထားေသာ ငါးထပ္ အေဆာက္အဦးႀကီး သို႔ေရာက္ေတာ့သည္။ ဆရာဆမ္က ေရာက္ၿပီဟု ေျပာ၏။ မေျပာလည္း သူသိေနပါသည္။ ဤေနရာသည္ပင္ သူ႔ဘ၀ထဲမွ ရက္ေပါင္းငါးရာ ကိုကုန္လြန္ ေစရမည့္ ဘူမိနက္သန္ ေနရာမွန္ပင္။

ဓါတ္ေလွကား ေပါက္စန ေလးျဖင့္ အေပၚဆံုးထပ္သို႔ တက္ၾကသည္။ ကမၻာ့က်န္းမာေရး အဖြဲ႔ႀကီးႏွင့္ အတူတကြ ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္သည့္ က်န္းမာေရး ေဘာဂေဗဒ စင္တာ (WHO Collaborating Center for Health Economics) အမည္ရွိ ေရႊအိုေရာင္ ဆိုင္းဘုတ္ႀကီးတပ္ထားေသာ အခန္းႀကီး အတြင္းသို႔၀င္သြားၾကသည္။ ေလေအးစက္မ်ားက ေအးစိမ့္လွပါဘိ။ ဆရာဆမ္နန္းက လက္အုပ္ကေလး တခ်ီခ်ီ ႏွင့္ေတြ႔သမွ်လူကို တခပ္ခပ္ အသံထြက္၍ ႏႈတ္ဆက္ေန၏။ သူဘာတစ္လံုးမွ နားမလည္။ ခဏ အၾကာတြင္ လက္ကိုင္ဖုန္းကိုထုတ္၍ ဖုန္းဆက္ျပန္သည္။ ၿပီးေတာ့ ဘာမေျပာ၊ ညာမေျပာျဖင့္ သူ႔ကို ဖုန္းထိုး ေပးေတာ့သည္။ ေျပာတဲ့။ ဘယ္သူ႔ကို ဘာေျပာရမည္လည္းမသိ။ တစ္ဖက္မွ အမ်ိဳးသမီး အသံထြက္လာ၏။ သူ႔ကိုယ္သူ မိတ္ဆက္ေနသည္ဟုထင္မိသည္။ မဟာ သိပၸံ သင္တန္း၏ တာ၀န္ခံ မစၥ ကင္န္ေသာင္း၀္ ဆိုပဲ။ ႏွစ္ခါ သံုးခါ ျပန္ေမးသည္။ အသံထြက္ရခက္ဘိျခင္း။ ကင္ေသာင္း လား။ ကန္ေ၀ါင္းလား။ လြယ္လြယ္ကူကူ မကင္းေကာင္ ဟုမွတ္ထား လိုက္၏။ မကင္းေကာင္က သူ႔ကို ယေန႔မွစ၍ မဟာသိပၸံ အႀကိဳသင္တန္း သံုးလ တက္ရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း။ ေဘာဂ ေဗဒ အေျခခံ မရွိသူမ်ားအတြက္ အခက္အခဲမရွိေစရန္ စီစဥ္ေပးျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း။ ယေန႔ခြင့္ယူထား၍ သူမလာႏိုင္သည္ကို မ်ားစြာမွ ၀မ္းနည္းမိပါေၾကာင္း။ မနက္ျဖန္ေတြ႔ၾကမည္ျဖစ္ေၾကာင္း။ ေငြေၾကးကိစၥမ်ား၊ စပြန္ဆာေပးသည့္ အဖြဲ႔အစည္းႏွင့္ ေတြ႔ဆံုရန္ ကိစၥမ်ား။ ဗီဇာကိစၥ မ်ားအားလံုး ျပဳလုပ္ေပးမည္ျဖစ္သျဖင့္ စိတ္မပူပဲ သင္တန္းကို ေအးေအး ေဆးေဆးတက္ပါေစေၾကာင္း ဆုေတာင္းေမတၱာေ၀ေလသည္။ စာအုပ္စာတမ္းမ်ားႏွင့္ ေန႔လည္စာ အတြက္ပါ အားလံုးပါၿပီးျဖစ္သည့္အတြက္ အခမဲ့ သံုးေဆာင္ ႏုိင္ပါေၾကာင္း သတင္းေကာင္းပါလိုက္ေသး၏။

ဆရာဆမ္နန္းက သင္တန္းခန္းမ တည္ရွိရာ ဒုတိယထပ္ထိလိုက္လံ ပို႔ေဆာင္၏။ ထိုအခန္းေရွ ႔မွာပင္ မိတၱဴ ကူးထားေသာ စာရြက္စာတမ္းမ်ား တေပြ႔တမ ကိုသူရ၏။ ဒီေန႔၊ ဒီရက္၊ ဒီအခ်ိန္ မွသည္ သူ၏ မဟာသိပၸံ သင္တန္း ခရီးၾကမ္းႀကီး စတင္ေလၿပီ။

အခန္းထဲတြင္ လူငါးဆယ္ခန္႔ရွိ၏။ ျဖဴ၊ ၀ါ၊ ညိဳ၊ မဲ၊ ပုရိ၊ ဣတၳိ အစံုအလင္။ စာေရးရန္ ေဖာ္မိုက္ကာျပား ကပ္ထားေသာ တစ္ေယာက္ထိုင္ ဆိုဖာခံု ကေလးမ်ားအစီအရီ။ ကြန္ျပဴတာ၊ LCD projector ၊ visual presenter ၊ overhead projector အစံု အလင္ရွိသည့္ သူ႔အိပ္မက္ထဲက အပ်ံစား စာသင္ခန္းတစ္ခန္းထဲ သူေရာက္ေနသည္။ ေနရာလြတ္တစ္ခု မွာ၀င္ထိုင္ၿပီး အခ်ိန္စာရင္း ကို ကမန္းကတန္းၾကည့္ရသည္။ ဒုေကၡာ၊ နံနက္ ကိုးနာရီမွ ညေန ေလးနာရီ အထိ နန္းစေတာ့၊ မာရသြန္ သင္တန္းပါကလား။ နံနက္ပိုင္းမွာ မက္ခရို ေဘာဂေဗဒ၊ ညေနပိုင္းမွာ အသံုးခ် သခ်ၤာ ဆိုပဲ။ သူ႔စိတ္ေတြ ညစ္ညဴးသြား၏။ ပညာေတာ့ ပညာ၊ သို႔ေသာ္ သူႏွင့္ စိမ္းလွသည့္ ပညာမ်ား။ ေဘာဂေဗဒ ဆိုသည္က စာလံုးေပါင္းတတ္ရံုက လြဲ၍ ပညာေရး သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္ တစ္ခါဘူးမွ ထိေတြ႔ ခဲ့ျခင္းမရွိ။ သခ်ၤာဆိုသည္ကလည္း ေဆးတကၠသိုလ္ ပထမႏွစ္ၿပီးကတည္းက သူႏွင့္ တစိမ္းျပင္ျပင္။ ဘုန္းႀကီးႏွင့္ဘီး။ မတတ္ႏိုင္ပါ။ ဒီေနရာမွာ သူက တူမဟုတ္။ ေပျဖစ္၏။ ေပျဖစ္သမွ်ေတာ့ ခံရံုသာ။

မက္ခရို ေဘာဂေဗဒ ကိုသင္ၾကားမည့္ ဆရာလား။ ဆရာမလား မကြဲျပားေသးသူက တြဲဖက္ပါေမာကၡ ေဒါက္တာ ဖုန္းကေမာ မာနာကစ္ Ph.D. လို႔ အခ်ိန္ဇယားမွာေရးထား၏။ မၾကာမွီပင္ သင္တန္းခန္းမထဲ ဒူးေပၚ စကတ္ကေလး ျဖင့္ႂကြတတ ၀င္လာ ေသာ အမ်ိဳးသမီးကိုေတြ႔ရ၏။ ဆိုေတာ့ ဆရာမေပါ့။ သင္တန္းသားမ်ားကေတာ့ အရယ္အေမာ မပ်က္။ ေအးေအးသက္သာ ထိုင္ေနၾက၏။ သူတို႔ဆီမွာလို မဂၤလာပါ ခ်ာမ ေတြဘာေတြမလုပ္။ ဘယ္လုပ္လိမ့္မလဲ။ အေရွ ႔ေရာ၊ အေနာက္ပါ အစံု ပါသည့္ အင္တာေနရွင္နယ္ သင္တန္းကိုး။

ပို႔ခ်မႈ စၿပီ။ အဂၤလိပ္လို သာပို႔ခ်၏။ စာရြက္ကို လက္ေထာက္လိုက္။ ေျပာလိုက္။ ေမးခြန္းထုတ္လိုက္။ သူ႔ဘာသာ ျပန္ေျဖလိုက္။ ပါ၀ါ ပိြဳင့္ ထိုးျပလိုက္။ စာရြက္ ေပၚမွာ ခ်ေရးလိုက္။ ျပဴးလိုက္ၿပဲလိုက္၊ ၿပံဳးျပလိုက္။ ဂရပ္မ်ဥ္းေတြ ဆြဲျပလိုက္ႏွင့္ မာရသြန္ လက္ခ်ာ။ ၀ိုးတ၀ါး။ ၀ါးတားတား။ ေရေပၚ အရုပ္ေရးေန သလို။ ပို႔ခ်သူ ဆရာမသည္ နာမည္ႏွင့္လိုက္ေအာင္ သူ႔အား ဖုန္းကနဲ ခ်လိုက္။ ေမာသြားေအာင္ နာနာကစ္လိုက္ လုပ္ေနသလားေတာင္ ထင္မိသည္။

ဒီလိုႏွင့္ ေန႔လည္ ဆယ္ႏွစ္နာရီထိုးသြား၏။ မနက္ထဲက သူ႔ပါးစပ္ထဲ ေလနဲ႔ေရ ကလြဲလို႔ ဘာမွမ၀င္ရေသးသျဖင့္ သူဆာလွၿပီ။ ေန႔လည္စာ အလကား ဆိုတဲ့ သတင္းစကားေၾကာင့္ သင္တန္းသားတို႔ သြားရာေနာက္လိုက္လာရင္း၊ သူတို႔ေနာက္မွ တန္းစီရင္း၊ ဘာမွန္းမသိသည့္ ဟင္းမ်ားႏွင့္ ထမင္း တစ္ပန္းကန္ေတာ့သူရလာ၏။ ဗိုက္ျပည့္ေအာင္ အတင္းသြတ္၍ ေရ သံုးေလးခြက္ ဆင့္ေသာက္လိုက္ရသည္။ ထိုင္းဟင္းတို႔၏ အရသာမွာ ပထမဆံုး စတင္ ထိေတြ႔ မိသည့္ေန႔မွစ၍ သူ႔ကို ပြဲသိမ္းဒူး ျဖင့္ပစ္တိုက္လိုက္သကဲ့သို႔ တစ္ခါဆက္ဆံ ဆယ္ခါလန္ သြားေစသည္။ ထမင္း စားရင္း သူႏွင့္တစ္စားပြဲတည္းစားသည္ ေဗာင္းထုတ္ႀကီးႏွင့္ ပန္ခ်ာပီ ေက်ာင္းသားအား ေန႔တိုင္း ေန႔လည္စာ အလကားေကြ်းမွာလား ဟုေမးမိရာ အလကားေကြ်းျခင္း မဟုတ္။ ဘတ္သံုးေသာင္းခြဲ (က်ပ္ ဆယ့္တစ္သိန္းခန္႔) သြင္းထားသည့္ အထဲတြင္ ေန႔လည္စာ အတြက္ပါထည့္တြက္ထား၍ ေကြ်းျခင္းျဖစ္ေၾကာင္းသိလာရသည္။ သူကေတာ့ တကာေတာ္ ေရေျမ့ရွင္မ်ားေကာင္းမႈ ျဖင့္ အိတ္ထဲက ဖြတ္ကလိ ဒဂၤါး တစ္ျပား မပြန္းပဲ့ပဲ အလကား ႀကိတ္ရသျဖင့္ သူမ်ားေတြလည္း အလကားတီးေနတာထင္ေနသကိုး။ တကယ္က သူတစ္ ေယာက္တည္း အလကားစားေနတာျဖစ္၏။ အားလပ္ခ်ိန္ တစ္နာရီမွာ ဘာလုပ္ရမွန္း၊ ဘယ္သြားရမွန္းမသိေသာ သူ႔အတြက္ မ်ားလြန္းေန၏။ ေအာက္ဆံုးထပ္ရွိ ခံုကေလးမ်ား တြင္ထိုင္ရင္း၊ ေတြးရင္း၊ ေငးရင္း တစ္နာရီ ျပည့္သြားေတာ့ အခန္းထဲ ျပန္၀င္ လာရျပန္၏။

အသံုးခ် သခ်ၤာတဲ့။ ဘာကို အသံုးခ်ရမည္နည္း။ ေဆးတကၠသိုလ္ ပထမႏွစ္မွာ သခ်ၤာသင္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က ဒါ ငါတို႔ ေဆးခန္းဖြင့္ရင္ ေဆးပုလင္းစီ။ ပုိက္ဆံေရတဲ့ အခါမွာသံုးဖို႔ကြ ဟုေျပာတာ ဖ်တ္ကနဲ အမွတ္ရမိေသးသည္။ ပို႔ခ်မည့္ သူက တြဲဖက္ပါေမာကၡ ေဒါက္တာဖုန္ဆာပြန္းခ်ိဳင္း၀ါဆီေကာ ဆိုလားပဲ။ လာပါၿပီ။ အသက္ႀကီးႀကီး။ ဆံပင္က်ဲက်ဲ။ မ်က္မွန္ ထူထူႏွင့္ ဆရာသမား။ ဖုန္းကေမာ၏ မက္ခရို ေဘာဂေဗဒ တုန္းကခံရသမွ် ဖုန္ဆာအလွည့္မွာ အားပါးတရ နားေထာင္လိုက္ မဟဲ့ဟုေတြးမိသည္။ သူ႔အေတြးမွ မဆံုးေသး။ ဖုန္ဆာက ရံုခါ ေတာ့သည္။ ေက်ာင္းဆရာပါး အေတာ္အသင့္ ၀ေနၿပီျဖစ္ေသာ သူ႔တစ္သက္နဲ႔ တစ္ကိုယ္ ဒီေလာက္ဆြဲေဆာင္မႈ မရွိေသာ။ ပ်င္းစရာ ေကာင္းေသာ lecture မ်ိဳးမေတြ႔ဖူးခဲ့။ ေခတ္မွီ သင္ၾကားေရး multi media ပစၥည္းမ်ားကို ေယာင္လို႔ပင္မၾကည့္ပဲ ၀ိႈက္ဘုတ္ႀကီးေပၚတြင္ သခ်ၤာညီမွ်ျခင္းမ်ားေရး၍ ဆီမန္း၊ ေရမန္း မန္းေနသလို တိုးတိုး တိုးတိုး ႏွင့္သူ႔ဘာသာ တစ္ေယာက္တည္း အိပ္မက္တည္းထစကားေျပာေနသလို ပို႔ခ်ပံု မ်ိဳးကို ဘြဲ႔လြန္ သင္တန္းမွာ ေတြ႔ရလိမ့္မည္ဟု အိပ္မက္ထဲပင္ ထည့္မမက္မိ။ ဘာသာရပ္က စိမ္းရသည့္အထဲ ပို႔ခ်သူကပါ ေလစိမ္းေတြ တိုက္ျပန္ေတာ့ လက္ခ်ာ တစ္နာရီေပးအၿပီး ဆယ့္ငါးမိနစ္ နားခ်ိန္တြင္ အလွ်ိဴ၊ အလွ်ိဳ ထြက္သြားလိုက္ၾကတာ။ အတန္းျပန္စေတာ့ လူဆယ္ေယာက္ပင္မျပည့္ခ်င္ေတာ့။ ဖုန္ဆာတို႔ကေတာ့ ေနသာသပ၊ ေလညာက။ ၀ိႈက္ဘုတ္နဲ႔ ေဆြးေႏြး လို႕ေကာင္းတုန္း။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ ညေနေလးနာရီ အထိႀကီးလွေသာ ၀ဋ္ဒုကၡႀကီးကို က်ိတ္မွိတ္ခံစားရင္း ပထမဆံုးေသာ စာသင္ရက္ ကုန္လြန္သြားခဲ့ သည္။ လမ္းအဆင့္ဆင့္ကိုျဖတ္ကူး၍ ဘတ္စ္ကားသြားစီးဖို႔ေနေနသာသာ။ လမ္းပင္ မေလွ်ာက္ခ်င္ ေတာ့။ အ၀ါႏွင့္ အစိမ္းၾကား တက္စီ တစ္စင္းသူ႔ေရွ ႔မွ ျဖတ္သြား၍ လွမ္းတားလိုက္မိသည္။ တု႔ံကနဲ ရပ္၏။ ကားသမားကေမာ့ၾကည့္၏။ သူဘာေျပာရမည္ နည္း။ မနက္က ဆရာဆမ္နန္းသင္ေပးထားတာရွိ၏။ အျပင္းအထန္ စဥ္းစား၏။ အား-ဟုတ္ၿပီ။ ပိုင္-ရန္နန္း။ အမေလး- ၀မ္းသာ လိုက္တာ။ ခပ္တဲ့။ ဟုတ္ကဲ့ေပါ့။ အိုေကေပါ့။ ကားထဲမွာ ေအးစိမ့္ေနသည္။ သူမ်က္ေစ့ ကိုမွတ္ထား၏။ ေတာ္ၾကာ ကားဆရာက စကားလာေျပာေနလွ်င္ ဒုကၡ။ သို႔ေသာ္ မေျပာ၊ သူ႔အလုပ္သူလုပ္ေန၏။ နာရီ၀က္ခန္႔ ေမာင္းလာၿပီး ရန္နန္း အိမ္ယာ သို႔ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ေရာက္လာ၏။ မီတာတြင္ ၆၀ ေပၚေန၏။ ဘတ္ ၁၀၀ တန္ေပးလိုက္ရာ ႏွစ္ဆယ္တန္ ႏွစ္ရြက္ ျပန္အမ္း၏။ မနက္ ဘတ္စ္ကားျဖင့္ ေသလုေမ်ာပါးသြားခဲ့ရၿပီး ညေန တက္စီျဖင့္ ၿငိမ့္ၿငိမ့္ေျငာင္းေျငာင္း ျပန္လာျခင္း ျဖင့္ ခ်ဴလာေလာင္ကြန္ ပထမဆံုးေန႔ကေတာျဖင့့္ ေအာင္ျမင္စြာကုန္ဆံုးခဲ့ေခ်ၿပီေကာ။

သင့္လူ