Hiriautatpa

500 days in Dvaravati (16)

20 Jan 2009 1 Comment

by သင့္လူ in ဒြါရာဝတီမွာရက္ငါးရာ, မွတ္မွတ္ရရ

ဟန္းဖုန္း မွသည္ ဟန္ဖုန္းဆီသို႔

ဘာလိုလိုႏွင့္ ဘန္ေကာက္ေရာက္ေနသည္မွာ တစ္လ နီးပါးရွိခဲ့ၿပီ။ ရန္နန္း ကိုဗဟိုျပဳ၍ ေနရာအေတာ္မ်ားမ်ား သြားတတ္ လာတတ္ေနၿပီ။ အယုဒၶယ လမ္းသြယ္ (၂) ဆိုသည့္ သူေနထိုင္ရာ လမ္းက်ဥ္းေလးအတြင္း သူ႔ေျခရာမ်ား ထပ္ေနၿပီ။ လမ္းထိပ္ရွိ ကားအေရာင္းျပခန္းငယ္ေလးကိုလည္း အသြားအျပန္ ေငးေမာၾကည့္ရႈတတ္လာၿပီ။ မာစီးဒီး၊ ေဗာ္လ္ဗို၊ ဘီအမ္ဒဘလွ်ဴ ႏွစ္ေယာက္စီး ၿပိဳင္ကားငယ္ကေလးမ်ားက မ်က္စိပသာဒ ရွိလွပါဘိ၊ ေစ်းႏႈန္းေတြက ဘတ္ႏွစ္သန္း မွ ငါးသန္းအထိ အစားစား၊ သူတို႔ဆီက ကားေစ်းျဖင့္ခ်ိန္ထိုးၾကည့္လွ်င္ မ်ားလွသည္ဟု မဆိုသာ။ သို႔ေသာ္လည္း သူ႔မွာ ရွိသည့္ေငြျဖင့္ ဆိုလွ်င္ေတာ့ ကားမေျပာႏွင့္၊ လန္ခ်ားပင္မရႏိုင္။

ဒီေန႔ေတာ့ လူတကာကိုင္ေနသည့္ မိုဘိုင္းဖုန္း တစ္လံုးဝယ္မည္ဟု ဆံုးျဖတ္ခ်က္အခိုင္အမာ ခ်ထားသည္။ သြားေနၾက အယုဒၶယ လမ္းသြယ္ေလးမွထြက္ၿပီး ခုထိ နာမည္မေခၚတတ္ေသးသည့္ လမ္းမႀကီးကို ဦးတည္ေလွ်ာက္လာသည္။ လူကူးမ်ဥ္းၾကားလည္းမရွိ၊ အေျပးအလႊား ကားလြတ္သည့္ အခ်ိန္ျဖတ္ကူးရသည္။ ခုေနမ်ား ကားတိုက္ေသ လို႔ကေတာ့ ေရျခားေျမျခား မွာငါေလး သနားပါတယ္ဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ကရုဏာသက္မိေနေသး။

သံလက္ရမ္းမ်ား ကာရံထားေသာ လမ္းေဘး ပလက္ေဖာင္းေလးေပၚတြင္ ျဖည္းျဖည္း ေအးေအး လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ဘန္ေကာက္၏ အျမင့္ဆံုး ဟိုတယ္ဟု သတင္းႀကီးသည္႔ အထပ္ (၇၇) ထပ္ျမင့္ေသာ ဘိုင္ရုတ္ ဟိုတယ္နား ေရာက္လာ သည္။ ဘိုင္ရုတ္က အမႊာဟိုတယ္ျဖစ္သည္။ ငါးဆယ့္ငါးထပ္ျမင့္ေသာ ဘိုင္ရုတ္ အေဟာင္း က ခုႏွစ္ဆယ့္ ခုႏွစ္ထပ္ ျမင့္သည္႔ ညီေတာ္ ဘိုင္ရုတ္၏ ေနာက္တြင္ မွိန္ကုပ္ကုပ္ က်န္ရစ္သည္။ ဘိုင္ရုတ္တာဝါ ႏွင့္ကပ္လွ်က္ရွိေသာ အင္ဒရာ စကြဲယားေခၚ ေစ်းႀကီးတစ္ခုထဲ ဝင္လိုက္၏။

ဝင္ဝင္ခ်င္း ေငြလဲေကာင္တာတစ္ခု ဘြားကနဲ ေတြ႔၏။ အေမရိကန္ တစ္ေဒၚလာလွ်င္ ဘတ္ (၄ဝ) ႏႈန္း၊ ေန႔စဥ္ ေန႔တိုင္း ေငြလဲႏႈန္းကို ၾကည့္ေနမိခဲ့သျဖင့္ ဒါအျမင့္ဆံုး ေငြလဲႏႈန္းမွန္းသိ၏။ သူ႔ထံတြင္ ရွိေနေသာ ေဒၚလာငါးရာကို ဘတ္ျဖင့္ လဲပစ္လိုက္၏။ ဘူမိေဘာ ဘုရင္မင္းျမတ္ပံုပါ ဘတ္တစ္ေထာင္တန္ ညိဳတိုတို ေငြစကၠဴ အရြက္ ၂ဝ တိတိ ရ၏။ အင္ဒရာ စကြဲယား၏ ေဘးေပါက္မွ ထြက္လိုက္သည္။ လူေတြ ၾကက္ပ်ံမက် စည္ကားလွသည့္ မီးေရာင္စံုျဖာေနေသာ ညေစ်းေလး တစ္ခုထဲ ေရာက္သြား၏။ ဘန္ေကာက္၏ နာမည္ေက်ာ္ မီကာဆာ ညေစ်း၊ ေစ်းခ်ိဳသည္။ ဝယ္၍ေကာင္းသည္။ ဆစ္၍ ေကာင္းသည္။ ထိုင္းစကား မတတ္လည္း ေစ်းဝယ္၍ ရသည္။ ကာကူေလတာ တစ္လံုးကိုင္၍ ေရာင္းသူ ဝယ္သူ အသံ တူသည္ အထိညိႇႏိုင္သည္။

အေနာက္တိုင္းသား အျဖဴ အမဲတို႔ ႀကိတ္ႀကိတ္တိုး၊ ဒီဗီဒီ အေခြမ်ားကား အေရာင္းရဆံုး။ တစ္ေခြမွ ဘတ္ တစ္ရာ၊ တစ္ခ်ိန္လံုး ေကာ္ပီရိုက္၊ ပေရာ္ပါတီ ရိုက္ တို႔ကို အသံျပာေအာင္ေအာ္ေနၾကေသာ အျဖဴေကာင္တို႔သည္ သူတို႔ ဆီမွာ အႏွီ ပေရာ္ပါတီ ရိုက္ေၾကာင့္ ေစ်းႀကီးလွ၍ မဝယ္ႏိုင္ခဲ့သမွ် ေဟာလီးဝုဒ္ ဇာတ္ကား ဒီဗီဒီမ်ားကို ဘတ္တစ္ရာ ေပး၍ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးႀကီး တိုးေဝွ႔ဝယ္ေနၾကပါပေကာ။

ေစ်းထဲတြင္ ေတာင္ေလွ်ာက္ ေျမာက္ေလွ်ာက္လုပ္ရင္း က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္ ေလွ်ာက္ၾကည့္သည္။ ေဟာ–ေတြ႔ၿပီ။ ဟန္းဖုန္းေလးေတြ။ လမ္းေဘး တြင္ မွန္ေကာင္တာျဖင့္ ထည့္ေရာင္းေနသည္မွာ အတန္းလိုက္ႀကီး။ ဘုရားပြဲ အရုပ္ ေရာင္းေနသည္ႏွင့္ပင္တူေသးေတာ့။ ေစ်းကလည္း ေပါလွသည္။ ဒါနဲ႔ပဲ သေဘာေခြ႔စြာျဖင့္ ဗမာႀကိဳက္ Nokia Hand Set တစ္လံုး ဝယ္လိုက္သည္။ ဟန္းဆက္ခ်ည္း ဝယ္၍မရ။ GSM စနစ္ျဖစ္သျဖင့္ အထဲထည့္ဖို႔ SIM ကဒ္လိုေသး သည္။ သူတို႔ဆီမွာ- မဟား တရား ေစ်းမ်ားေသာ၊ ေရႊထက္ရွားေသာ၊ သူ႔ထက္သူ လူစြမ္းေကာင္း ေမာင္ကံေကာင္း မ်ားမွ ရႏိုင္ေသာ၊ SIM ကဒ္တစ္ကဒ္ လွ်င္ ေရႊႏွစ္ဆယ္သားခန္႔ ေပး၍ လဲလွယ္ဝယ္ယူရေသာ၊ MPT ၏ရာသက္ပန္ တစ္ဦးတည္း မူပိုင္ျဖစ္ေတာ္မူထေသာ GSM SIM ကဒ္သည္ ဒီမွာေတာ့ ရိုက္သတ္၍ မကုန္ေအာင္ေပါလွသည္။ ျမန္မာေငြ က်ပ္သံုး ေထာင္ (ဘတ္တစ္ရာ) ေပးလွ်င္ ဘယ္သူ႔မွ အေဖေခၚစရာမလိုပဲ ကိုယ့္စိတ္ႀကိဳက္ ကုမၸဏီ ႏွင့္ စိတ္ႀကိဳက္ နံပါတ္ကိုေရြး ခ်ယ္ႏိုင္သည္။ 1-2 call, orange, happy, DTEC စေသာ ကုမၸဏီ မ်ားက သူတို႔၏ SIM ကဒ္ကို သံုးပါမည့္အေၾကာင္း အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ပရိုမိုးရွင္းမ်ား၊ ဒစ္စေကာင့္မ်ား၊ ဗန္းျပ ျမဴဆြယ္၍ ဝယ္ပါ၊ ယူပါ တစာစာ လုပ္ေနၾကရသည္မွာ သနားစရာပင္ေကာင္းေသးေတာ့။

(ထိုစဥ္က) ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ တက္ရွင္ ရွင္နာဝပ္ထရာ၏ ရွင္းေကာ္ပိုေရးရွင္းပိုင္ 1-2 call SIM ကဒ္ကို အားေပးလိုက္သည္။ ေရာင္းသည့္ အမ်ိဳးသမီးက ဖုန္းထဲခ်က္ခ်င္းထည့္ေပး၏။ သူမ၏ မီးက်ိဳးေမာင္းပ်က္ အဂၤလိပ္စကားအရ ရိပ္ဖမ္းသံဖမ္း သိရသည္မွာ- အခုေလာေလာဆယ္ SIM ကဒ္တြင္ ဘတ္ငါးဆယ္ဖိုးေျပာႏိုင္သည့္ ပမာဏပါရွိေၾကာင္း။ ၿမိဳ ႔တြင္း ရွိ ဖုန္းမ်ားကို ေခၚဆိုလွ်င္ ဟန္းဖုန္း၊ ႀကိဳးဖုန္းမေရြး တစ္မိနစ္ ငါးဘတ္က်သင့္မည္ ျဖစ္ေၾကာင္း။ ကိုယ့္ဖုန္းထဲရွိ ေငြလက္ က်န္ပမာဏ ကိုအၿမဲတမ္း စစ္ေဆးေနရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း။ ဖုန္းေျပာႏိုင္ဖို႔ refill ကဒ္ထည့္ရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း။ ဘတ္ ၅၀၊ ၁၀၀၊ ၃၀၀၊ ၅၀၀၊ ၁၀၀၀ ကိုယ္ဆက္ခ်င္သေလာက္ ေငြပမာဏ ကို ကုဒ္နံပါတ္ ရိုက္သြင္းကာ ဖုန္းထဲထည့္ရေသာ refill ကဒ္ အစားစားရွိေၾကာင္း၊ ထပ္မထည့္ႏိုင္လွ်င္ ကနဦးပါသမွ် ဘတ္ငါးဆယ္ဖိုး ကုန္သြားပါက ဘယ္မွ ဆက္မရ ေတာ့ပဲ အဝင္ေကာလ္သာ လက္ခံႏိုင္ေတာ့မည္ျဖစ္ေၾကာင္း နားလည္လိုက္ရသည္။ ဒါနဲ႔ပဲ ဘတ္ ၃ဝဝ တန္ refill တစ္ကဒ္ဝယ္၍ သူမကိုပင္ ကုဒ္နံပါတ္ တခါတည္းသြင္းခိုင္း လိုက္သည္။ ငါးမိနစ္ အတြင္း GSM ဖုန္းတစ္လံုး လက္ဝယ္ ပိုင္ဆိုင္ၿပီ။ သူ႔ဖုန္းထဲမွာ ဘတ္ ၃၅၀ ဖိုးေျပာႏိုင္သည့္ ေငြပမာဏ ရွိၿပီ။ မိန္းမဆီ ဖုန္းဆက္ရမည္။

အိုဗာဆီးေကာလ္ ေခၚ ႏိုင္ငံျခားသို႔ေခၚဆိုသည့္ ဖုန္း။ ေရႊျပည္ႀကီးတြင္ရွိစဥ္က ကိုယ္ႏွင့္မဆိုင္သျဖင့္ မေလ့လာခဲ့မိ၊ အခုေတာ့ အလြန္မတန္ကို ဆိုင္လာသျဖင့္ တင္ႀကိဳေလ့လာထားၿပီးသား။ ေလ့လာသိရွိရသေလာက္ တရားက်ဖို႔ပင္ ေကာင္းေတာ့သည္။ ႏိုင္ငံျခားသို႔ဖုန္းေခၚဆိုခ သည္ သတင္းဆက္သြယ္ေရး နည္းပညာ ဖြံ ႔ၿဖိဳးမႈ ႏွင့္ေျပာင္းျပန္ အခ်ိဳးက်သည္ ဆိုပဲ။ နည္းပညာ ဖြ႔ံၿဖိဳးတိုးတက္ေသာ ေဇာတိက ႏိုင္ငံမ်ားျဖစ္သည့္ အေမရိကန္၊ အဂၤလန္၊ ဂ်ပန္၊ စင္ကာပူ အစရွိေသာ ႏိုင္ငံမ်ားသို႔ ဖုန္းေခၚလွ်င္ ေခၚခမွာ တစ္မိနစ္ ေျခာက္ဘတ္၊ ၿမိဳ ႔တြင္း ေခၚဆိုခ ႏွင့္သိပ္မကြာလွ။ နည္းပညာ ခ်ိဳ ႔တဲ့၍ သူမ်ား အၿမီးဆြဲၿပီး ဆက္သြယ္ေနရရွာေသာ မ်က္ႏွာမြဲ ႏိုင္ငံေလးမ်ားၾကေတာ့ တစ္မိနစ္ ေခၚဆိုခ ၂၅ ဘတ္တဲ့။ မိုင္ေထာင္ခ်ီေဝးေသာ အေမရိကန္သို႔ဖုန္းေခၚလွ်င္ တစ္မိနစ္ ေျခာက္ဘတ္၊ ဖင္ခ်င္းေပါက္ေနေသာ လာအိုကို ဖုန္းဆက္လွ်င္ တစ္မိနစ္ ႏွစ္ဆယ့္ငါးဘတ္ ဆိုပဲ။ ျမန္မာကေကာ ဘာသားနဲ႔ ထုထားတာမို႔လို႔လဲ။ တစ္မိနစ္ ႏွစ္ဆယ့္ငါးဘတ္ မွ တစ္ျပား မေလွ်ာ့။

ည၊ က်ဥ္းက်ဥ္း က်ဳတ္က်ဳတ္ ဝရံတာငယ္ သို႔ထြက္လာမိသည္။ ေလအနည္းငယ္ တိုက္ေနေသာ္လည္း အံု႔အိုက္ ပူေလာင္မႈ ကသက္သာမသြား။ အသစ္စက္စက္ ဟန္းဖုန္းကို ထုတ္လိုက္၏။ ေခၚမည္၊ ေခၚကိုေခၚမည္၊ မရ အရ ေခၚမည္။ အားပါးတရ ေခၚမည္။ ေသာက္က်ိဳးနဲေအာင္ ေခၚပစ္လိုက္မည္။ GSM မိုဘိုင္းဖုန္းကို တစ္ပိုင္းေသေအာင္ ကိုင္ခ်င္ပါေသာ္လည္း ဖြတ္ကလိ ဒဂၤါး မတတ္ႏိုင္၍ ဟန္းဖုန္း ျဖစ္လွ်င္ၿပီးေရာ သေဘာျဖင့္ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္ ေပါင္းတစ္လံုး အဖိုးနည္း ဝန္ပါ ဝယ္ကိုင္ထားသည့္ ဘုရားစူး မိုးႀကိဳးပစ္ မိုဘိုင္းဖုန္း ျဖစ္သည့္ သူတို႔၏ ဆယ္လူလာ ဖုန္းကို အခုေခၚေတာ့မည္။

အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ကုဒ္၊ ျမန္မာႏိုင္ငံ ကုဒ္ႏွင့္ ဆဲလ္ဖုန္း နံပါတ္မ်ားကို ရွည္လွ်ားစြာ လက္တေညာင္း ႏွိပ္ရ၏။ ဖုန္းေခၚ ေနေသာ ဒိုင္ယယ္လ္ တုန္းရွည္ျမည္သံကို ၾကားရၿပီ။ ေဟာ………..

ေယာက်ၤားသံတစ္သံ၊ ကိုယ့္ဖင္ကိုယ္ၾကားသည့္ အသံျဖင့္ တိုးတိုး တိုးတိုးေျပာေနသည္။

“လူႀကီးမင္း ေခၚဆိုေသာ ဆဲလ္လူလာ တယ္လီဖုန္းသည္ ဆက္သြယ္မႈ ဧရိယာျပင္ပသို႔ ………..”

ဒါမ်ိဳးက ရိုးေနၿပီ။ ျမန္မာျပည္က ဆဲလ္လူလာသည္ လက္ႏွင့္ကိုင္ေျပာရေသာ ဟန္းဖုန္းမဟုတ္ပဲ ခါးမွာ ဟန္ျပခ်ိတ္ ထားရေသာ ဟန္ဖုန္းဟု ေျပာၾကသည္မွာ အေၾကာင္းမဲ့မဟုတ္။ ဆယ္ခါရံ တစ္ခါ၊ ဝင္ခ်င္သည့္ အခ်ိန္မွ ဝင္တတ္သည္ မဟုတ္ပါလား။ သည္းခံျခင္းသည္ လာဘ္တစ္ပါး။

ဖုန္းျပန္ခ်၏။ ျပန္ေခၚ၏။ အခါ ႏွစ္ဆယ္ခန္႔ ကိုယ့္ဖင္ ကိုယ္ၾကား လူႀကီးမင္းႏွင့္ ဆံုဆည္းၿပီးသည့္ေနာက္ အမွန္တ ကယ္ ဖုန္းဝင္သြားၿပီဟု ယူဆရေလာက္သည့္ အသံရွည္ကို ၾကားရသည္။ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္မကိုင္။ ေဟာ–ကိုင္ၿပီ။ ဟယ္လို တစ္ခြန္းေျပာလိုက္စဥ္ တစ္ဖက္မွ….

“ဟယ္လို၊ ……………. လား”

ဆိုသည့္ အသံတစ္ခြန္းသာ ၾကားလိုက္ရၿပီး ဂြမ္ကနဲ လိုင္းျပဳတ္သြားပါေတာ့သည္။ ဟယ္–ဘယ့္နဲ႔ ျဖစ္ရတာတံုး။ ထိုအခ်ိန္မွာပင္ သူ႔ဖုန္းမွ မီးသတ္ကား အခ်က္ေပးဥၾသသံလို အသံမ်ား ဆူညံစြာထြက္ေပၚလာသည္။ ဒစ္စ္ပေလး စကရင္ေပၚမွာ သင့္ဖုန္းတြင္ လက္က်န္ေငြ သံုညဘတ္ ဆိုသည့္ စာလံုးႀကီးမ်ားက သူ႔ကို နားရင္းပစ္ရိုက္လိုက္သလို။ ဟယ္လို၊ ဟယ္လို ႏွစ္ဟယ္လို အတြက္ ဘတ္ ၃၅ဝ (က်ပ္ေငြ တစ္ေသာင္းေက်ာ္) ကုန္သည္ဆိုတာေတာ့ ဘယ္နည္း နဲ႔မွ မျဖစ္ႏိုင္။

အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း နပိန္ကန္ပါသည္။ သူသိပါၿပီ။ သူ႔ဖုန္းထဲမွ ဘတ္ေငြမ်ားကို အခါႏွစ္ဆယ္ခန္႔ေသာ လူႀကီးမင္း မ်ားစားသြားသည္ကိုး။ တစ္ခါလူႀကီးမင္းပါက ႏွစ္ဆယ့္ငါးဘတ္။ ရက္စက္ပါေပ့။ မတတ္ႏိုင္။ ေအာက္ထပ္ဆင္း၍ စတိုးဆိုင္မွ ဘတ္ ၃ဝဝ တန္ 1-2 call refill တစ္ကဒ္ အျမန္သြားဝယ္၍ ကုဒ္ရိုက္သြင္းၿပီး သူအထင္မႀကီးခဲ့မိသည့္ ႀကိဳးဖုန္းကို ေခၚၾကည့္သည္။ အမေလး….ဒီတစ္ခါေတာ့ ေရွာေရွာရႈရႈ ခ်က္ခ်င္းလိုင္းဝင္၍ ဖုန္းေဘးမွာထိုင္ေစာင့္ ေနေသာ မေဟသီႏွင့္ အခက္အခဲမရွိ ဆယ္မိနစ္ခန္႔ စကားေျပာလိုက္ရ၏၊ အေဟာသုခံ–ခ်မ္းသာစြ တကား။ ေနာက္ မ်ားေတာ့ အေသဝလာစ-ဆယ္လူလာ ။    ။    ။    ။    ။    ။    ။    ။