အတၱလန္တစ္ ရွာပံုေတာ္ (၇)
04 Feb 2009 2 Comments
in ဘာသာျပန္, အတၱလန္တစ္ရွာပံုေတာ္
(၃)
ေတာ္လဲသံႀကီးသည္ ေျမေအာက္လႈိဏ္ဂူ အတြင္း နားမခံသာေအာင္ ပဲ့တင္ထပ္လွ်က္ရွိရာမွ တျဖည္းျဖည္း တိုး၍ တိုး၍ေနာက္ဆံုးေတာ့ လံုးဝဆိတ္ၿငိမ္သြားေတာ့သည္။ ပိန္းပိတ္ေနေသာ အေမွာင္ထုႏွင့္ ေျခာက္ခ်ားဖြယ္ ၿငိမ္သက္ တိတ္ဆိတ္မႈ၊ ထိုအေမွာင္ထုႏွင့္ တိတ္ဆိတ္မႈ တို႔ကို ႏွာေခါင္းႏွင့္ ပါးစပ္မ်ားထဲ ဖံုအလံုးအရင္းဝင္ေရာက္မႈေၾကာင့္ လည္ေခ်ာင္းယားလြန္လြန္းသျဖင့္ အၿပိဳင္အဆိုင္ဆိုးလိုက္ၾကေသာ လူသားသံုးဦး၏ ေခ်ာင္းဆိုးသံမ်ားက ၿဖိဳခြင္းပစ္ လိုက္သည္။ ပထမဆံုးစကားစေျပာႏိုင္သူက အမ္ဗရိုစ္။ ေခ်ာင္းဆိုးရလြန္း၍ ေမာဟိုက္ၿပီး အစ္တစ္တစ္ျဖစ္ေနေသာ အသံကြဲႀကီးျဖင့္-
“ေသာက္က်ိဳးနည္း၊ ဒါ ဘာ— ဘာျဖစ္တာလဲ”
“တြင္းၿပိဳၿပီဗ်၊ ဂူအမိုးၿပိဳက်တာ” မာကြီးက ႏြမ္းလွ်လွ် ျဖင့္အေျဖေပး၏။
“ပက္၊ ပက္ထရစ္ရွာ၊ ခင္ဗ်ား ဘယ္မွာလဲ၊ ဘယ္ေနရာ ထိသြားေသးလဲ” ေဒါက္တာ အမ္ဗရိုစ္က ေမွာင္ထဲမွာ မျမင္မ စမ္းႏွင့္ ေအာ္ဟစ္ၿပီးေမးေနသည္။
“ကြ်န္မ– အဟြတ္– ဘာ– ဟြတ္-ဟြတ္ မွ မျဖစ္— ဟစ္–ဟစ္– ဘူး—ဟူး—-ဟူး၊ အဟြတ္– ဟြတ္– ဟြတ္” ပက္ထရစ္ ရွာသည္ ေခ်ာင္းအဆက္မျပတ္ဆိုးေနသည့္ၾကားမွ ႀကိဳးစားၿပီး ေျဖရွာသည္။ လဲက်ေနသည့္အတြက္ ဖံုမႈန္႔ မ်ားက ဇြတ္ေရာ၊ အတင္းေရာ၊ အဓမၼေရာ ႏွာေခါင္းႏွင့္ ပါးစပ္တြင္းလွိမ့္ဝင္ေနသည့္အတြက္ အသက္ရႈ ရပ္မတတ္ ျဖစ္ေနရွာသည္။
ေယာက်ၤားသားႏွစ္ေယာက္က သူမကိုစမ္းမိၿပီးဆြဲထူလိုက္ႏိုင္မွ ဖံုဖို႔သတ္ခံရမည့္ေဘးမွ သီသီေလး လြတ္ကင္းခဲ့ရ သည္။ အမ္ဗရိုစ္က လက္ကိုင္ပုဝါ တစ္ထည္ေပး၍ သူမမ်က္ႏွာကို စည္းထားေစ၏။
“ေတာ္ပါေသးရဲ့၊ ေစာေစာက ကြ်န္မျဖင့္ ေျမမ်ိဳသြားပလား ေအာက္ေမ့ေနတာ”
“ဘယ္လို ျဖစ္တာတုန္း၊ ဘာလို႔ ေျမက ဆိုင္းမဆင့္ ဗံုမပါ ၿပိဳရတာလဲ” အမ္ဗရိုစ္ ကမာကြီးကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္၍ ေမးလိုက္သည္။ ကိုယ္လက္ေတာင္ ကိုယ္မျမင္ရေသာ အေမွာင္ထဲတြင္မို႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မိ မဆိုင္မိ မေသခ်ာလွ။
“က်ဳပ္လည္းေသခ်ာေတာ့ မေျပာတတ္ဖူးဗ်၊ ဒါေပမဲ့ အသံနားေထာင္ရတာေတာ့ ဒိုင္းနမိုက္နဲ႔ခြဲလိုက္သလိုပဲ” မာကြီး၏ မေရမရာ တံု႔ျပန္သံ။
“ႏွင္းေတာင္ၿပိဳရာကေန ဖိအားလႈိင္းရိုက္ခတ္လို႔ ေျမပါၿပိဳက်ကုန္တာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလား”
“ဒါေတာ့ က်ဳပ္ေသခ်ာမသိဘူး၊ ဒါေပမဲ့ ခုနက အသံ– ဒီအသံဟာ—– ဟာ— ေသခ်ာပါတယ္ဗ်ာ၊ ဘုရားစူးရေစ့၊ အဲဒါ ဒိုင္းနမိုက္ခြဲတဲ့ အသံပဲဗ်၊ က်ဳပ္ဒီမွာ အၿမဲတမ္း ဒိုင္းနမိုက္အေသးစားေလးေတြခြဲေနၾကဆိုေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒါအင္မတန္အားျပင္းတဲ့ ဒိုင္းနမိုက္ခြဲသံမ်ိဳး”
“ႏို႔ ဒါက တြင္းေဟာင္းႀကီးဆို”
“ဟုတ္တယ္ေလ၊ က်ဳပ္နဲ႔ က်ဳပ္မိန္းမ ကလြဲလို႔ ဒီထဲကို လူေတြေျခမခ်တာ ႏွစ္ပရိေစတၱ ၾကာၾကာလွေပါ့”
“ဒါဆို– ဘယ္လိုမ်ား………….”
“ဘယ္လိုမ်ား မဟုတ္ဘူး ကိုယ့္ဆရာေရ ႔၊ ဘာေၾကာင့္မ်ားလို႔ ေမးရမွာ၊ ဒီထဲမွာ သရဲကလြဲလို႔ ဒိုင္းနမိုက္ခြဲမဲ့လူ ေရာ ခြဲစရာအေၾကာင္းေရာ မရွိဘူးဗ်”
“ဒါဆို–ရွင္ဆိုလိုတာက တစ္စံုတစ္ေယာက္ဟာ မိုင္းတြင္းကို တမင္သက္သက္ ေဖာက္ခြဲပစ္တာေပါ့” ပက္ထရစ္ရွာ က ဝင္ေမးသည္။
“တကယ္လို႔မ်ား က်ဳပ္တို႔ အျပင္ျပန္ေရာက္ရင္ေတာ့ သိမွာေပါ့ေလ” မာကြီးသည္ သူ႔ဦးထုတ္ကို ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ လက္ျဖင့္လိုက္စမ္း ရင္းေနာက္ဆံုးေတာ့ ရွာေတြ႔သြား၏။ ဦးထုတ္ကိုစြပ္၏။ ေခါင္းေဆာင္းမီးကိုဖြင့္၏။ ၿပီးေတာ့ ၿပံဳးၿပံဳးႀကီးေျပာလိုက္၏။
“ကဲ ခု လင္းလာၿပီ၊ ခုနကထက္ပိုေကာင္းသြားၿပီ မဟုတ္လား”
မီးအလင္းေရာင္ေအာက္ဝယ္ ဖံုမႈန္႔တို႔သည္ အခန္းေလးအတြင္း ျမဴခိုးပင္လယ္ေဝလွ်က္ရွိသည္။ သံုးေယာက္စလံုး ဖံုေတြတင္ေနပံုမ်ား လူရုပ္ပင္မေပၚခ်င္ေတာ့။ အခန္းထဲမွ ရုပ္ထုႀကီးမ်ားလိုျဖစ္ေနသည္။
“တကယ္လို႔မ်ား ဆိုတာ ရွင္ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ မာကြီး” ပက္က စိုးရိမ္တႀကီးေမးလိုက္၏။ မာကြီး၏ စကား အသြားအလာကို သူမ မႀကိဳက္ခ်င္။
“ဒါက က်ဳပ္မိုင္းတြင္းရဲ့ ဘယ္အပိုင္းၿပိဳသြားသလဲ ဆိုတဲ့ေပၚမူတည္တယ္ဗ်၊ ခုေနရာရဲ့ ေအာက္ပိုင္းၿပိဳသြားရင္ ဘာမွ ေၾကာက္စရာမရွိဘူး။ အဲ အေပၚပိုင္းမွာ ၿပိဳလို႔ကေတာ့ က်ဳပ္တို႔ ဒုကၡ လွလွေတြ႔ၿပီေပါ့။ ၾကာပါတယ္ ခုသြားၾကည့္လိုက္ မယ္ခဏ ေနခဲ့ၾကဦးေနာ္”
ပက္ေနာက္ထပ္ ဘာမွ မေျပာႏိုင္မီ မာကြီးသည္ အခန္းၾကမ္းေပါက္မွတဆင့္အျပင္သို႔ ေလွ်ာကနဲ လွ်ိဳထြက္သြား၏။ အခန္းထဲမွာ ေမွာင္အတိလႊမ္းမိုးေနျပန္သည္။ အမ္ဗရိုစ္ႏွင့္ ပက္ထရစ္ရွာ အေတြးကိုယ္စီျဖင့္ ၿငိမ္သက္စြာရပ္ေနၾက သည္။ စကားမေျပာမိၾက။ ငါးမိနစ္သာသာ ေလာက္တြင္မာကြီး ျပန္ေရာက္လာသည္။ မီးေရာင္က ဦးထုတ္မွ တဆင့္ထိုးထားသျဖင့္ သူမ်က္ႏွာကိုေတာ့မျမင္ရ။
“ဘယ္ကစေျပာရမလဲ၊ အို-ဘယ္ကစေျပာေျပာ သတင္းဆိုးခ်ည္းပဲ။ တြင္းၿပိဳတာက အေပၚမွာ၊ က်ဳပ္တို႔ပိတ္မိေနၿပီ။ ကယ္ဆယ္ေရးက ရွင္းလင္းဖို႔ က်ဳပ္တို႔ဆီေရာက္ဖို႔ ဆိုရင္ ဆယ္ရက္လား၊ တစ္လလား၊ တစ္ႏွစ္လား၊ ဘယ္ေလာက္ ၾကာမယ္မွန္းမသိေတာ့ပါဘူး” မာကြီး အသံသည္ ေျပာရင္းတိမ္ဝင္သြား၏။ အေျခအေနကေတာ့ အပ်က္ အပ်က္ႏွင့္ ႏွာေခါင္းေသြးေရာ၊ ႏွပ္ေခ်းေတြေရာ၊ တံေတြး၊ သလိပ္ေတြပါ ထြက္မည့္ကိန္းဆိုက္ေနၿပီ။ ဘာေမွ်ာ္လင့္စရာမွ ရွာမရ။ စိတ္ဓါတ္ ေတြလည္းဂိတ္ဆံုး က်ေပါ့။
အမ္ဗရိုစ္က အားတင္း၏။
“အို သူတို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ရွာေတြ႔မွာပါ။ တစ္ခုပဲရွိတယ္။ အစာငတ္ ေရငတ္ မျဖစ္ခင္ ရွာေတြ႔ဖို႔ အေရးႀကီးတယ္။”
“အစာငတ္ ေရငတ္တာက ျပႆနာမဟုတ္ဘူးဆရာရဲ့။ နားေထာင္စမ္း၊ ေအာက္မွာ ေရသံၾကားလား၊ ေရေတြ တက္လာၿပီ။ ခုကို သံုးေပေလာက္ျမဳပ္ေနၿပီခင္ဗ်” မာကြီးက စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ အသံႀကီးကို ဖံုးကြယ္မေနေတာ့ပဲ ေျပာခ် လုိက္၏။
ဒီေတာ့မွ မာကြီး၏ ေဘာင္းဘီရွည္မွာ ဒူးဆစ္အထိ ေရမ်ားစိုရႊဲေနသည္ကို ပက္သတိထားမိေတာ့သည္။
“ဒါဆို ကြ်န္မေတာ့ ဒီ ငရဲခန္းကေလးထဲကေန လြတ္လမ္းမရွိေတာ့ဘူးေပါ့”
“က်ဳပ္ဒီလို မေျပာပါဘူး၊ ဒီအခန္းထဲကို ေရေတြဝင္မလာပဲ ဟိုဘက္ လိႈဏ္ေခါင္းထဲကို စီးဝင္သြားဖို႔လည္း ျဖစ္ႏိုင္တာ ပါပဲ”
“ဒါေပမဲ့ ခင္ဗ်ားလည္းေသခ်ာ မေျပာႏိုင္ဘူးမို႔လား မာကြီး” အမ္ဗရိုစ္က ေလးေလးနက္နက္ ေမးလိုက္သည္။
“ေစာင့္ၾကည့္ၾကတာေပါ့ဗ်ာ။ ေနာက္တစ္နာရီ ႏွစ္နာရီေလာက္ဆို အေျဖသိရမွာပဲေလ” မာကြီးက ကံကိုယံု၍ ပံုလိုက္ ရသည့္ေလသံျဖင့္ ေပ်ာ့ၿပဲၿပဲ အေျဖျပန္ေပး၏။
ေသမွာလား၊ ရွင္မွာလား။ ဘာမွ မေသခ်ာ။ ပက္၏ မ်က္ႏွာသည္ ေသြးေရာင္မရွိေတာ့ပဲ ျဖဴေဖြးလာ၏။ ဖံုမႈန္႔တို႔ ကပ္ညႇိလ်က္ရွိေသာ ႏႈတ္ခမ္းအစံုကလည္း တဆတ္ဆတ္တုန္လာသည္။ အခန္းၾကမ္းျပင္ေအာက္က ေရတိုးသံကို ပီျပင္စြာၾကားလိုက္ရသည့္ တခဏမွာေတာ့ သူမ၏ ေက်ာျပင္ကို ေသမင္း၏ ေအးစက္ေသာ လွ်ာဖ်ားျဖင့္ အလွ်က္ခံ လိုက္ရသလို တုန္တက္သြားသည္။ အမ္ဗရိုစ္ မ်က္ႏွာသည္လည္း ဇီးရြက္ခန္႔သာက်န္ေတာ့သည္။
“ေရနစ္တဲ့ အရသာဟာ ဘယ္လိုမ်ားပါလိမ့္” ပက္သည္ သူမ တစ္ကိုယ္တည္း ကေယာင္ကတမ္းေျပာေနမိသည္။
အခ်ိန္သည္ ကုန္ခဲဘိျခင္း။ တစ္မိနစ္ကို တစ္ႏွစ္၊ တစ္နာရီကို တစ္ကမၻာေလာက္ထင္ရသည္။ ေရသည္ အခန္းၾကမ္း ျပင္အေပါက္မွ တဆင့္ တျဖည္းျဖည္းတက္လာၿပီး သူတို႔ေျခက်င္းဝတ္သို႔တိုင္ေရာက္လာၿပီ။ ေၾကာက္ရြံထိတ္လန္႔မႈ ကလည္း သူတို႔ လည္ဂုတ္သို႔တိုင္တက္လာၿပီ။ တစ္ကိုယ္လံုး မျမဳပ္ခင္ ေရအတက္ရပ္သြားပါမည့္အေၾကာင္း ဆုေတာင္းလိုက္ၾကသည္မွာလည္း အနတၱဂၢမ။
ေျမမ်က္ႏွာျပင္ေအာက္ ေပေပါင္းတစ္ေထာင္အနက္ရွိ ေက်ာက္သား အခန္းက်ဥ္းကေလးတစ္ခု အတြင္းေရနစ္လို႔ ေသရမည္ဆိုျခင္းက ေျခာက္အိမ္မက္တစ္ခုျဖစ္မည္ဆိုလွ်င္ပင္ လက္သင့္ခံဖို႔ ခဲယဥ္းလြန္းအားႀကီးလွသည္။ ဖတ္ဖူးခဲ့ သည့္ စာအုပ္ေတြထဲက ေရနစ္ေသပံု အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္းကို ျပန္လည္ အမွတ္ရေနသည္ကလည္း ပက္ထရစ္ရွာ အဖို႔ ဒုကၡတစ္ခု။
ေယာက်္ားသားႏွစ္ဦးကေတာ့ ေက်ာက္ရုပ္ႀကီးမ်ားလို ၿငိမ္သက္ေနသည္။ မာကြီးသည္ မယံုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ေန ၏။ သိစိတ္ႏွင့္ေရာ၊ မသိစိတ္ႏွင့္ေရာ၊ ဘယ္ပံုဘယ္နည္း စဥ္းစား စဥ္းစား၊ ဘယ္သူကမွ ဘာအေၾကာင္းႏွင့္မွ သူတို႔ကို ေသေစ့ခ်င္စရာ အေၾကာင္း တစ္စိုးတစ္စိမွ မရွိ။ သူ႔မိသားစု ၏ပံုရိပ္လႊာမ်ား တစ္ခ်ပ္ၿပီး တစ္ခ်ပ္ ဖ်တ္ကနဲ ဖ်တ္ကနဲ ေခါင္းထဲတြင္ ေပၚလာသည္။ ေၾသာ္- ဒီလိုနဲ႔ေဝးၾကရေတာ့မွာလား………………..။
ပက္ထရစ္ရွာသည္ သူ႔သမီးေလးကို စိတ္ကူးႏွင့္မွန္း၍ ျမင္ေယာင္ရင္း ရင္ထဲမွာ ဆြဲဆုတ္လိုက္သလို နာၾကင္မႈ က တလိပ္လိပ္တက္လာသည္။ သမီးေလးကို ေလာကတြင္ တစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္စြာ ထားရစ္ခဲ့ရေတာ့မည္။ လူလားေျမာက္သည္အထိ သူမေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္စြမ္းမရွိေတာ့။ ဘာမဟုတ္သည့္ ကိစၥတစ္ခုကို အရူးအႏွမ္းသဖြယ္ စိတ္ဝင္စားမိသည့္အတြက္ ေျမေအာက္က ဘာမွန္းမသိသည့္ အခန္းအစုတ္ပလုတ္တစ္ခုထဲမွာ ႂကြက္စုတ္သဖြယ္ ေရမြန္း၍ ေသရေတာ့မည္။ သူမ အေလာင္းကိုလည္း ဘယ္သူကမွ ရွာမေတြ႔ေတာ့။ ေတြးရင္းေတြးရင္း ရင္ထဲဆို႔တက္ လာသည္။ အားပါးတရ ငိုခ်ပစ္လိုက္ခ်င္သည္။ သို႔ေသာ္ မ်က္ရည္က က်မလာ။
စိတ္သက္သာလို သက္သာျငား သူတို႔သံုးဦးသည္ စကားလက္ဆံုၾကဖို႔ ႀကိဳးစားေနၾကျပန္သည္။ ေရက ဒူးဆစ္ခန္႔ ေရာက္လာေသာ အခါ ရွာႀကံဖ်စ္ညႇစ္ေျပာဆိုေနၾကေသာ ဘယာနက စကားဝိုင္းသည္ နိဂံုးကပၸါတ္ အဆံုးသတ္ေလ ၏။ ေရျပင္ကို ေတြေတြႀကီးစိုက္ၾကည့္ေနၾကသည္။ သူတို႔ဖာသာ သူတို႔ ၾကည့္ၾကည့္၊ မၾကည့္ၾကည့္ ေရက နည္းနည္းမွ ဂရုမစိုက္၊ ၾကည့္ေနရင္းပင္ တင္ပါးျမဳပ္ေတာ့သည္။ ေသာက္က်ိဳးနည္း- ေအးလိုက္သည့္ျဖစ္ျခင္း။ အသားကို ေရခဲရိုက္ ထားသည္ သံမႈိေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာျဖင့္ တၿပိဳင္တည္း အကပ္ခံလိုက္ရသလို တုန္တက္သြားၾကရွာသည္။ ပက္ထရစ္ရွာ တစ္ေယာက္ သြားခ်င္းရိုက္၍ ခုိက္ခိုက္တုန္ပါေလၿပီ။ ဒါ ဟိုက္ပိုသားမီးယားေခၚ ခႏၶာကိုယ္ အပူခ်ိန္ေလ်ာ့နည္းျခင္း၏ ပဏာမ အဖြင့္တီးလံုးဆိုျခင္းကို သတိထားမိသြားေသာ အမ္ဗရိုစ္က ပက္ကို သူ႔ရင္ခြင္ထဲထည့္ၿပီး ေနရာအႏွံ႔ ပြတ္ေပး ေနသည္။ အမ္ဗရိုစ္ကို ေက်းဇူးတင္လွသည္။ အားတင္းထားသည့္ၾကားမွ အသိစိတ္တို႔ ကင္းလြတ္ခ်င္လာ၏။ မာကြီး၏ ေခါင္းေဆာင္းမီး ဝါၾကန္႔ၾကန္႔ ကေလးမွ မီးေရာင္အားကိုးျဖင့္ မဲနက္ ေအးစက္သည့္ ေရျပင္ကို ေငးေငးရီရီ စိုက္ၾကည့္ ေနမိသည္။
ရုတ္တရက္ ပက္ ထေအာ္လိုက္သျဖင့္ ပုရိသႏွစ္ဦး လန္႔ဖ်န္႔သြားၾကသည္။
“မာကြီး၊ ရွင့္မီး ၿငႇိမ္းလိုက္စမ္း”
“ဘယ္လို၊ ဘာလုပ္ရမယ္…………………….”
“မီးၿငႇိမ္းလိုက္လို႔ဆို၊ ကြ်န္မ ေရေအာက္မွာ တစ္ခုခု ေတြ႔ေနရတယ္”
ဘုရား၊ ဘုရား၊ ဒီမိန္းမ ရူးမ်ားသြားၿပီလား။ ေရနစ္ေသမလို ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ အရူးမႀကီးတစ္ေယာက္၏ တိုက္ခိုက္မႈကို မည္သူမွ မခံလိုၾကပါ။ အရူးစိတ္ခ်မ္းသာလွ်င္ တိုင္းျပည္ေအးခ်မ္းတယ္ ဆိုသကိုး။ မာကြီး မီးပိတ္ေပးလိုက္သည္။ အခန္းတစ္ခုလံုးပိန္းပိတ္ေအာင္ေမွာင္သြား၏။
“ခင္– ခင္ဗ်ား ဘာေတြ႔တာလဲ” မာကြီးက တုန္တုန္ရင္ရင္ ျဖင့္ေမးလိုက္သည္။ မေတာ္လို႔ထကိုက္ေနမွ ဒုကၡ၊
“အလင္းေရာင္တစ္ခု” ပက္ထရစ္ရွာ ကေလသံေလးျဖင့္ ေျဖလိုက္သည္။
“က်ဳပ္ေတာ့ ဘာမွ မျမင္ရဘူး”
“ရွင္ျမင္ကို ျမင္ရမယ္။ ေရေအာက္ကေပၚလာတဲ့ အလင္းတန္းတစ္ခု” ေျပာရင္းျဖင့္ ပက္ထရစ္ရွာ စိတ္လႈပ္ရွားလာ သည္။ အသံေတြတုန္လာသည္။
မာကြီးႏွင့္ အမ္ဗရိုစ္လည္း ဟုတ္လိုဟုတ္ျငား ေရထဲသို႔ ျပဴးၿပဲ ၾကည့္ၾကပါသည္။ အေမွာင္ အမဲ မွလြဲ၍ ဘာမွ မေတြ႔ၾက။
“ဘုရားစူးရပါေစရဲ့။ ကြ်န္မ ေရေအာက္မွာအလင္းတန္း တစ္ခု ျမင္ကိုျမင္လိုက္တယ္ရွင္”
အမ္ဗရိုစ္က သူမ၏ ကိုယ္လံုးေလးကို တင္းက်ပ္စြာ ဖက္ထားလိုက္ရင္း—
“ပက္ထရစ္ရွာ၊ သတိထားဦးမွေပါ့ကြယ္၊ ဒီမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔က လြဲလို႔ ဘယ္သူမွ မရွိဘူးဆိုတာ သိရဲ့သားနဲ႔”
“ဟိုမွာ ဟိုမွာ၊ ရွင္တို႔ မေတြ႔ဘူးလား” ပက္သည္ ေရေအာက္ထဲသို႔ လက္ညႇိဳးထိုးျပ၍ မ်က္လံုးမ်က္ဆံ ျပဴးကာ ေအာ္ဟစ္ေနေလသည္။
မာကြီးက ေရေအာက္သို႔ သူ႔ေခါင္းကို ႏွစ္လိုက္ၿပီး မ်က္လံုးမ်ားဖြင့္ၾကည့္လိုက္သည္။ ဘုရားေရ…………..
တကယ္ပဲ လိႈဏ္ေခါင္းဆီမွ အလြန္ေဖ်ာ့ေတာ့ေသာ အလင္းေရာင္တစ္ခု သူတို႔ဆီသို႔ ဦးတည္၍ လာေနသည္ကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ အလင္းေရာင္က ပို၍ပို၍ အားေကာင္းစူးရွလာသည္။ မာကြီး ပါးစပ္ထဲ ေရေတြဝင္ကုန္သည္။ သူေခါင္းကို အျမန္ေဖာ္၍ ဝူးဝူးဝါးဝါးေအာ္ဟစ္ေတာ့သည္။
“သြားၿပီ၊ သြားၿပီ၊ က်ဳပ္တို႔ေတာ့သြားၿပီ၊ ဘယ္သူမွ မရွိတဲ့ ေျမေအာက္ထဲမွာ ေရနစ္လို႔ေသခါနီးဆဲဆဲ မိုင္းတြင္းသရဲ ကလာေခၚေနျပန္ၿပီ၊ အဲဒါ နာမည္ေက်ာ္ နိဗၺာန္ဘံု မိုင္းရဲ့ တေစၦႀကီးဗ်၊ အမေလး ဘာေတြျဖစ္ကုန္တာလဲဗ်ာ”
သူတို႔သံုးေယာက္မွာ လႈပ္ရွားဖို႔ရန္ အင္အားမရွိၾကေတာ့၊ ေရေအာက္မွ တျဖည္းျဖည္းတက္လာေသာ မာကြီးေျပာသည္ တေစၦႀကီး၏ အလင္းေရာင္တန္းကို စူးစိုက္ၾကည့္ေနၾကဖို႔သာ တတ္ႏိုင္ၾကေတာ့သည္။ မာကြီးက သူ႔ဦးထုပ္မွ မီးလံုးကို ျပန္ဖြင့္လိုက္သည္။ ေရေအာက္မွ အလင္းေရာင္သည္ အခန္းၾကမ္းေပါက္မွတဆင့္ အခန္းတြင္းသို႔ေရာက္လာသည္။ ရုတ္တရက္ ထိုအလင္းေရာင္ေနာက္မွ အမည္းေရာင္ ကိုယ္လံုးႀကီးတစ္ခု ေရေပၚသို႔ ဘြားကနဲေပၚထြက္လာေတာ့ သည္။
အား…………………………………………….
သံုးေယာက္သား ရွိသမွ် သံကုန္ျခစ္၍ ကုန္းေအာ္လိုက္ၾကသည္မွာ ေျမႀကီးပင္သိမ့္သိမ့္တုန္သြားသလား ေအာက္ေမ့ ရသည္။ ၾကည့္ေနရင္း ထိုအမည္းေရာင္ ကိုယ္ခႏၶာႀကီးမွ လက္တစ္ဖက္ထြက္လာသည္။ ၿပီးေတာ့ ေခါင္းေဆာင္းမီးကို ခြ်တ္၊ မ်က္ႏွာဖံုးႏွင့္ ေအာက္စီဂ်င္ဘူးကို ခြ်တ္လိုက္သည္။ မာကြီး၏ မီးေရာင္ေအာက္တြင္ သြားမ်ားေပၚေအာင္ ၿပံဳးေန ေသာ မ်က္ႏွာတစ္ခုေပၚလာသည္။ မ်က္လံုးမ်ားက ျမသားေရာင္ႏွယ္ စိမ္းေရာင္လြင္လွ်က္၊ လူတစ္ေယာက္။
ၿပီးေတာ့ ထိုလူက ခပ္ျမဴးျမဴး ေလသံျဖင့္ ေၾကာင္ေငးၾကည့္ေနေသာ သူတို႔ကို စကားစေျပာေလသည္။
“ဟယ္လို၊ ၾကည့္ရတာ ကြ်န္ေတာ္ တကယ့္ကို အခ်ိန္ေကာင္း အခါေကာင္းမွာ ေရာက္လာတာနဲ႔တူတယ္ေနာ့”
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Juan
သင့္လူ
ဗမင္းေႏြ
သူသူငါငါ
နီမို
Feb 05, 2009 @ 09:43:16
ဖတ္ေကာင္းတယ္ဗ်ာ… ျမန္ျမန္ေလး တင္ပါ။ ဆန္႕တငင္ငင္ျဖစ္လြန္းလို႕ပါ
Feb 05, 2009 @ 21:51:50
ဒီတစ္ခါေတာ့ စာေရးသူက အခ်ိန္မီ မပို႔ႏိုင္ ေသးဘူးဗ်၊ အားနာနာနဲ႔ ေစာင့္ပါဦးပဲ ေျပာပါရေစ