အတၱလန္တစ္ ရွာပံုေတာ္ (၈)
08 Feb 2009 Leave a Comment
in ဘာသာျပန္, အတၱလန္တစ္ရွာပံုေတာ္
(၄)
ေၾကာက္ရြံ ႔ထိတ္လန္႔ျခင္းေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ ေရခဲတမွ် ေအးစက္ေသာ ေရ၏ အထိအေတြ႔ေၾကာင့္လည္းေကာင္း ထိုမ်က္လွည့္ျပသည့္ႏွယ္ ထူးဆန္းအံ့ၾသဖြယ္ လူတစ္ေယာက္ေရထဲမွ ဘြားကနဲေပၚလာျခင္းကို ကိုယ္ေရာစိတ္ပါ ထံုထိုင္းေနေသာ ပက္ထရစ္ရွာ တစ္ေယာက္ အံ့ၾသႏိုင္စြမ္းပင္မရွိေတာ့ေလာက္ေအာင္ ေၾကာင္ေငးေနမိ၏။ အမ္ဗရိုစ္ ႏွင့္ မာကြီးသည္လည္း ပါးစပ္အေဟာင္းသား။ ဘာစကားမွမေျပာႏိုင္ပဲ ရုတ္တရက္ ဆြံ႔အ ေနၾကသည္။ အေတာ္ၾကာမွ ေရထဲမွ ဆိုင္းမဆင့္ဗံုမပါေပၚလာေသာ ဤသတၱဝါသည္ ေျမကမၻာမွ လူသားတစ္ေယာက္ျဖစ္ၿပီး သူတို႔ကို အႏၲရာယ္ တြင္းမွ ကယ္တင္ရန္ အမွန္တကယ္ ေပၚေပါက္ လာျခင္းဆိုသည္ကို သူတို႔၏ဦးေဏွာက္မ်ားက တျဖည္းျဖည္း လက္ခံ ႏိုင္ လာၾကသည္။ သည္ေတာ့လည္း အေၾကာက္အလန္႔ေတြ လြင့္ပါးၿပီး ေပ်ာ္ရြင္စရာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ တေဝေဝႏွင့္ ျဖစ္လာၾက ျပန္သည္။
“ခင္ဗ်ားက ဘယ္လိုကေနဘယ္လို ဒီထဲေရာက္ေအာင္ဝင္လာႏိုင္တာလဲ” မာကြီးက စိတ္လႈပ္ရွားစြာျဖင့္ေမးလိုက္ သည္။
“ခင္ဗ်ား နိဗၺာန္ဘံုမိုင္းတြင္းနဲ႔ ကပ္ရက္က ဘူေကးနီးယားမိုင္းတြင္းထဲကေန ေရကူးလာတာေပါ့ဗ်”
သူစိမ္းက မိတ္ေဆြအိမ္ အလည္လာေသာ ဧည့္သည္ ေလသံျဖင့္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေျဖလိုက္ရင္း သူ႔ကိုယ္တြင္တပ္ဆင္ ထားေသာ ေရငုတ္မီးသီးမွ မီးေရာင္တန္းေၾကာင့္ထင္းထင္းႀကီးေပၚေနသည့္ မဟူရာေရာင္ ေအာပ့္ဆီဒီယမ္ ေက်ာက္ အရိုးေခါင္းကိုျမင္သြား၏။
“ဒါဘာအခန္းလဲ၊ ေျမေအာက္ ကေရွးေဟာင္းျပတိုက္မ်ားလား”
“မဟုတ္ဘူးရွင့္၊ ဒ႑ာရီထဲက အခန္းတစ္ခန္းပါ။ ခု-မရဏခန္းျဖစ္ေတာ့မလို႔ပဲ” ပက္ ကဝင္ေျပာလိုက္၏။ သူအေတာ္ အေၾကာက္ေျပသြားၿပီ။ အသံက ပံုမွန္အတိုင္း။
“ေနဦးဗ်၊ ခင္ဗ်ားကို ကြ်န္ေတာ္ မွတ္မိၿပီ။ ဒီမနက္ပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ စကားေျပာခဲ့ၾကဖူးတယ္ေလ။ ခင္ဗ်ားက အမ်ိဳးသား အဏၰဝါေဗဒ ေအဂ်င္စီ အဖြဲ႔ကမဟုတ္လား” အမ္ဗရိုစ္က သူစိမ္းကို မွတ္မိသြားသည္။
“ေဒါက္တာ အမ္ဗရိုစ္ မဟုတ္လား။ ေတြ႔ရတာ ေနာက္ထပ္တစ္ခါ ဝမ္းသာပါသဗ်ာ” သူစိမ္းသည္ မိုင္းတြင္းပိုင္ရွင္ဖက္ သို႔ လွည့္ၿပီး-
“ခင္ဗ်ားက နိဗၺာန္ဘံု ပိုင္ရွင္ သူေ႒းႀကီး လူးဝစ္ မာကြီးထင္တယ္။ စိတ္ခ် က်ဳပ္ခင္ဗ်ားအိမ္ကို ညစာ စားခ်ိန္ မတိုင္ခင္ ေရာက္ေအာင္ျပန္ပို႔ေပးမယ္”
ေနာက္ဆံုး ပက္ကို စူးစူးရဲရဲ ၾကည့္ျပန္၏။
“ဒီဖက္က အေခ်ာအလွ ေလးကေတာ့ ေဒါက္တာ အိုကြန္းနဲလ္ထင္ပါ့”
“ရွင္ ကြ်န္မကို ဘယ္လိုလုပ္သိတာလဲ” ပက္ အမွန္တကယ္ပင္ အံ့ၾသသြား၏။
“မာကြီး ကေတာ္က ေျပာျပလိုက္လို႔ပါ”
“ရွင္ဒီထဲေရာက္ေအာင္ ဘယ္လိုဝင္လာတာလဲဟင္” ပက္ က လူစိမ္းအား ေငးေမာရင္း ေမးလိုက္၏။
“တိုတိုပဲ ေျပာမယ္။ ႏွင္းေတာင္ၿပိဳလို႔ ခင္ဗ်ားတို႔ မိုင္းတြင္းဝင္ေပါက္ပိတ္သြားတာကို ရဲ႒ာန ကေနသိသိျခင္း က်ဳပ္တို႔ အသံုးလံုး အဖြဲ႔ (အမ်ိဳးသား အဏၰဝါေဗဒ ေအဂ်င္စီ) ဘူေကးနီးယားမိုင္းမွာ အလုပ္လုပ္ေနၾကတာမို႔ ခင္ဗ်ားတို႔နဲ႔ အနီးဆံုး ျဖစ္ေနတယ္။ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ေပါက္ကြဲသံ ၾကားၿပီး ေရေတြ ဒလေဟာတက္လာေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႕ကို ကယ္ဖို႔ဆိုရင္ လႈိဏ္ဂူထဲကေန ေရငုတ္လာဖို႔ပဲ ရွိေတာ့တာေပါ့။ ဒါနဲ႔ပဲ ကယ္မလား စဥ္းစားၾကတယ္။ ကယ္မယ္လို႔ အားလံုး သေဘာတူ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ၾကေတာ့ က်ဳပ္မေရာက္ေရာက္ေအာင္လာရေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ။”
“ဘူေကးနီးယားကေန ဒီကို ဆိုေတာ့ ခင္ဗ်ား အနည္းဆံုးမိုင္ဝက္ေလာက္ ေရကူးလာရတာေပါ့” မာကြီးက အံ့ၾသ တႀကီး ေမးျပန္သည္။
“အေတာ္ၾကာၾကာလမ္းေလွ်ာက္လာၿပီး ေနာက္ဆံုးေရျမဳပ္တဲ့ အပိုင္းေရာက္မွ ေရငုတ္ လာတာပါ။ ဒါေပမဲ့ ေရက ကြ်န္ေတာ္ထင္တာထက္ပိုမ်ားတယ္။ အစားအေသာက္နဲ႔ ေဆးေတြ ထည့္ထားတဲ့အိတ္လည္း ေရထဲေမ်ာသြားၿပီ။”
“ဒဏ္ရာေတြ ဘာေတြမ်ားရသြားေသးလား” ကယ္တင္ရွင္ႀကီးအား ပက္က စိုးရိမ္တႀကီး ေမးလိုက္သည္။ ဟုတ္သည္ ေလ၊ ဒီအခ်ိန္မွာ ဒင္းေဘးမသီ ရန္မခ ရွိဖို႔က အသက္တမွ် အေရးႀကီး သည္ကိုး။
“နည္းနည္းပါးပါး ပြန္းပဲ့ရံုေလာက္ပါပဲ”
“ဘာပဲ ေျပာေျပာ၊ ခင္ဗ်ား က်ဳပ္တို႔ ရွိတဲ့ေနရာကို တန္းတန္းမတ္မတ္ ေရာက္လာတာကေတာ့ အံ့တစ္ပါးပဲဗ်ာ” မာကြီးက ခုထိ မယံုႏိုင္ေသးသလို ေျပာလိုက္၏။
လူစိမ္းက အစိမ္းေရာင္အစက္အေျပာက္ ကေလးမ်ား ခုန္ေပါက္ ျမဴးတူး ေနေသာ ေမာ္နီတာ ဖန္သားျပင္ပါ ကိရိယာ ေလးတစ္ခုကို ထုတ္ယူလိုက္၏။
“ဒီ တယ္လူရိုက္ ေတာင္ေၾကာတစ္ေလွ်ာက္မွာရွိသမွ် မိုင္းတြင္း လိႈဏ္ေခါင္းမွန္သမွ် ကိုပရိုဂရမ္ ထည့္ထားတဲ့ ေရေအာက္ ကြန္ျပဴတာပါ။ ခင္ဗ်ားတို႔ တြင္းက ျပိဳက်ၿပီး ပိတ္သြားေတာ့ ေအာက္ကေန ဝင္ေပါက္ကို လွည့္ပါတ္ရွာေန တုန္း မီးအလင္းေရာင္ျမင္ရလို႔ ခုလို တန္းတန္းမတ္မတ္ ေရာက္လာႏိုင္တာပါ”
“ဆိုေတာ့ ေျမေပၚကလူေတြ တစ္ေယာက္မွ က်ဳပ္တို႔ တြင္းၿပိဳၿပီး ပိတ္မိေနတာကို မသိၾကဖူးေပါ့”
“သိတယ္ဗ်၊ က်ဳပ္တို႔ အသံုးလံုးက လူေတြအေၾကာင္းၾကားထားၿပီးၿပီ”
မာကြီးႏွင့္ ပက္တို႔ ကစိတ္ဓါတ္တက္ႂကြေနေသာ္လည္း ေဒါက္တာအမ္ဗရိုစ္ကေတာ့ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖစ္ေနပံုရ၏။ သူ႔မ်က္ႏွာကလည္း အျပင္းအထန္ ေနမေကာင္း ျဖစ္ေနသူကဲ့သို႔ ျဖဴဖတ္ ျဖဴေရာ္ျဖစ္ေနသည္။ သူအသံပင္ သိပ္မထြက္ ႏိုင္ေတာ့။ လူစိမ္းကို ခပ္တိုးတိုးပင္ ေမးႏိုင္သည္။
“ဒါနဲ႔ ခင္ဗ်ားမွာ အေဖာ္ပါလာေသးလား”
လူစိမ္းက ေခါင္းခါျပသည္။ “ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ က်န္တဲ့ ေအာက္စီဂ်င္က ႏွစ္ဗူးထဲရယ္။ အေဖာ္ေခၚဖို႔ အေျခအေနမေပး ဘူး”
“ဒါဆို ခင္ဗ်ားအလကားအခ်ိန္ျဖဳန္းသလို ျဖစ္ေနၿပီေပါ့။ ခုကြ်န္ေတာ္တို႔ သံုးေယာက္ကို ကယ္ႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ————”
“ကယ္ႏိုင္ပါတယ္၊ စိတ္မပူပါနဲ႔” အမ္ဗရိုစ္၏ စကားကို လူစိမ္းက ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပင္ျပန္ေျဖလိုက္သည္။
“မဟုတ္ေသးဘူးေလ။ ခင္ဗ်ားရဲ့ ႏွစ္လံုးတြဲ ေအာက္စီဂ်င္ဘူးက ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေလးေယာက္စလံုး ေျမျပင္ေပၚ ေရာက္ဖို႔ ေလအလံုအေလာက္ေပးႏိုင္မွာလား၊ ေပးႏိုင္တယ္ ထားဦး၊ ပိုက္တစ္ခုထဲက ေလကို လူေလးေယာက္ဘယ္ လိုရႈမလဲဗ်။ ရႈလို႔ရတယ္ထားဦး၊ ေရေအာက္မွာ ယက္ကန္ယက္ကန္နဲ႔ ေရနစ္ေသဖို႔၊ ခႏၶာကိုယ္အပူခ်ိန္က်ၿပီး ဟိုက္ပို သားမီးယားနဲ႔ ေသဖို႔ရွိေသးတယ္”
“ေဒါက္တာ့ ခန္႔မွန္းခ်က္ေတြက ေရပက္မဝင္ေလာက္ေအာင္ပါပဲဗ်ာ။ ဟုတ္ပါတယ္၊ တစ္ခါတည္းနဲ႔ေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ သံုးေယာက္စလံုး ကြ်န္ေတာ္ေခၚမသြားႏိုင္ပါဘူး။ တစ္ႀကိမ္ကို တစ္ေယာက္ပဲေခၚႏိုင္မယ္”
“သြားလိုက္၊ ျပန္လိုက္လုပ္ဖို႔ခင္ဗ်ားမွာ အခ်ိန္မရွိေတာ့ဘူးေလ။ ေနာက္တစ္နာရီ ၾကာရင္ ဒီအခန္း တစ္ခုလံုး ေရေအာက္ ေရာက္ေလာက္ၿပီ”
“ကြ်န္ေတာ္ ရေအာင္ေခၚမွာပါ၊ ခင္ဗ်ားတို႔အားလံုး အ-သက္-ရွင္-ေစ-ရ-မယ္”
တစ္လံုးခ်င္းေျပာလိုက္ေသာ လူစိမ္း၏စကား မွာ မာန္ပါလွသျဖင့္ သူတို႔သံုးဦးစလံုး အားအင္ေတြ ျပည့္ၿဖိဳး လာသလို ခံစားလိုက္ရသည္။ ျမစိမ္းေရာင္ တဖ်တ္ဖ်တ္ လက္ေနေသာ သူ႔မ်က္လံုး မ်ားက အမွန္ကိုေျပာေနေၾကာင္းအာမခံခ်က္ ေပးေနသလိုထင္ရ၏။ အမ္ဗရိုစ္ သက္ျပင္း ခ်လိုက္သည္။
“ဒါဆိုလည္း ပက္ထရစ္ရွာကို အရင္ေခၚသြားပါ”
လူစိမ္းက ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္စြန္းေလးတြန္႔ကာၿပံဳးလိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ ဦးေခါင္းကို ဟန္ပါပါ ညႊတ္၍ အမ္ဗရိုစ္အား အရို အေသေပးလိုက္သည္။ တကယ္လုပ္ေနတာလား၊ ေလွာင္ေန တာလား ေဝခြဲ၍မရ။
“လူႀကီးမင္း ရဲ့ ျမင့္ျမတ္တဲ့စိတ္ဓါတ္အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ဂုဏ္ယူပါတယ္ခင္ဗ်ား၊ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အခု တိုက္တန္းနစ္ ေပၚက အသက္ကယ္ေလွေတြ မခ်ရေသးဘူး”
“ကဲပါ၊ က်ဳပ္ေတာင္းပန္ပါတယ္” မာကြီး အသည္းယားလာ၏။ ဒီအခ်ိန္ႀကီးမွာ ေနာက္ေျပာင္ ေနႏိုင္ ေလာက္ေအာင္ ေသြးေအးလြန္းလွသည့္ ထိုလူကိုလည္း အံ့အားသင့္မိသည္။ “ေရက တျဖည္းျဖည္း တက္လာၿပီ၊ ေဒါက္တာ အိုကြန္းနဲလ္ ကိုေခၚသြားပါေတာ့”
“ဒီလိုလုပ္လို႔ လူႀကီးမင္းမ်ား ဖရဏ ပီတိဂြမ္းဆီထိသလို ဟာဒယႏွလံုးကို ရႊင္ၿပံဳးေစမယ္ဆိုရင္ လူႀကီးမင္းမ်ားရဲ့ အမႈေတာ္ကို ခုခ်ိန္ကစၿပီး ကြ်န္ေတာ္မ်ိဳး ဦးလည္မသုန္ ထမ္းေဆာင္ ပါေတာ့မယ္ခင္ဗ်ား”
လူစိမ္းသည္ ပက္ထရစ္ရွာ၏ လက္ကေလးကို ကပြဲရင္ျပင္သို႔ဆြဲယူေတာ့မည့္ႏွယ္ ယုယ ယဥ္ေက်းစြာ လွမ္းကိုင္လိုက္ သည္။ ခုထိ ျပဇာတ္က သလိုလုပ္ေနေသာ ထိုသူ႔ကို ၾကည့္၍ ပက္တစ္ေယာက္ ငိုရမလို၊ ရယ္ရမလိုျဖစ္ေနသည္။
“ခင္ဗ်ား ေရငုတ္ဖူးသလား” ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ပက္ထရစ္ရွာ ေခါင္းကို သြက္သြက္ လက္လက္ႀကီး ခါျပလိုက္သည္။
“ခင္ဗ်ားတို႔ ႏွစ္ေယာက္ေရာ” အမ်ိဳးသားႏွစ္ေယာက္ကို ေမးျပန္သည္။
“ကြ်န္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္းငုတ္ဖူးတယ္” “က်ဳပ္ကေတာ့ ေရကူးတတ္ရံုပဲ” အမ္ဗရိုစ္ႏွင့္ မာကြီးက အေျဖမွန္မေပး လွ်င္ ဆရာရိုက္မည္ကို ေၾကာက္သည့္ မူလတန္း ေက်ာင္းသားေလး ႏွစ္ေယာက္ကဲ့သို႔ ေရွ ႔ဆင့္ ေနာက္ဆင့္ သြက္လက္စြာ အေျဖေပး ၾက၏။
လူစိမ္းသည္ ကင္မရာႏွင့္ စာအုပ္ကို ေရလံုပလတ္စတစ္အိတ္ထဲသို႔ထည့္ေနေသာ ပက္ဖက္သို႔ လွည့္၍-
“ေရထဲေရာက္ရင္ ခင္ဗ်ားက ကြ်န္ေတာ့္ေဘးက အလိုက္သင့္ ေမွ်ာလိုက္ခဲ့ပါ။ ေလရႈပိုက္ကို တစ္ေယာက္တစ္လွည့္ ရႈၾကမယ္။ ဒီအခန္းထဲက ထြက္တာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ ခါးပါတ္ကို ၿမဲၿမဲကိုင္ထား၊ အေၾကာက္လြန္ၿပီး ေရေအာက္လဲ ဆြဲမခ် လိုက္နဲ႔ဦး” ဟု မွာၾကားျပန္သည္။
“ကဲ လူႀကီးမင္းႏွစ္ေယာက္၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔သြားမယ္။ ေသမယ္ဆိုတဲ့ အေတြးေလးေတြ ေခါင္းထဲကထုတ္ထားစမ္းပါ။ ကြ်န္ေတာ္ ဆယ့္ငါးမိနစ္အတြင္းျပန္လာခဲ့မယ္။”
“ဟုတ္ကဲ့၊ ဟုတ္ကဲ့၊ ဒီထက္ ျမန္ျမန္ေလး ျပန္လာႏိုင္ရင္ ပိုေကာင္းမယ္ဗ်၊ ေရက ေနာက္မိနစ္ ႏွစ္ဆယ္အတြင္း က်ဳပ္တို႔ေခါင္းေပၚေရာက္ေတာ့မွာ” မာကြီး၏ စကားကို လူစိမ္းက-
“ဒါဆိုလည္း ေျခဖ်ားေထာက္ေနၾကေပါ့ဗ်ာ” ဟုျပန္ေျပာရင္း ပက္ထရစ္ရွာ၏ ကိုယ္လံုးေလးကို လက္တစ္ဖက္က ကိုင္လွ်က္ မဲနက္ေသာ ေရျပင္ေအာက္သို႔ ေလွ်ာဝင္နစ္ျမဳပ္သြားေတာ့သည္။
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Juan
သင့္လူ
ဗမင္းေႏြ
သူသူငါငါ
နီမို
Recent Comments