အတၱလန္တစ္ ရွာပံုေတာ္ (၉)
17 Feb 2009 4 Comments
in ဘာသာျပန္, အတၱလန္တစ္ရွာပံုေတာ္
လိႈဏ္ေခါင္းက မဲေမွာင္ဘိျခင္း။ ေဖြးကနဲ ျဖာထြက္ သြားေသာ မီးေရာင္ ေအာက္ဝယ္ ေရက လိႈဏ္ေခါင္း အမိုးနားထိ တက္ေန သည္ကို ေတြ႔ၾက ရသည္။ လူစိမ္းက သူ႔ကြန္ျပဴတာ အေသးစားေလး၏ စကရင္ ေပၚရွိ လိႈဏ္ေခါင္းမ်ား တည္ေနရာကို ျပသည့္ အစိမ္းေရာင္ မ်ဥ္းေၾကာင္း မ်ားကို အေသအခ်ာ ၾကည့္ၿပီး ေျခေထာက္ မ်ားကို လိႈဏ္ေခါင္း နံရံကို အားျပဳ တြန္းကန္ရင္း ေရေအာက္ ျမဳပ္ေနသည့္ လႈိဏ္ေခါင္းတစ္ေလွ်ာက္ စတင္ ကူးခတ္ ေတာ့သည္။ ပက္လည္း သူ႔ေနာက္မွ ဖဝါးေျခထပ္၊ ထပ္ခ်ပ္မကြာ။
အေတာ္ ခရီးေရာက္ေတာ့ ေနာက္သို႔ လွည့္ၾကည့္မိသည္။ မီးအလင္းေရာင္ ေအာက္ဝယ္ ပက္ သည္ သူမ၏ မ်က္လံုးမ်ား ကို စုန္းစုန္း ပိတ္၍ သူ႔ခါးပါတ္ကို ဘိုးဘြားပိုင္ ပစၥည္းသဖြယ္ အတင္း ဆုတ္ကိုင္ ထားသည္။ ေလရႈပိုက္ကို တစ္ေယာက္ တစ္လွည့္ ေပးလိုက္ ယူလိုက္ ရႈေနၾက ေသာ္လည္း မ်က္လံုးမ်ားကား လံုးဝ မဖြင့္။
လူစိမ္းသည္ သူသံုးေနၾက မာခ့္တူး အမ်ိဳးအစား တစ္ေခါင္းလံုး စြပ္ေသာ ေခါင္းစြပ္ ပါသည့္ အေကာင္းစား ေရငုတ္ ဝတ္စံုကို မသံုးပဲ ေပါ့ပါးၿပီး ေလရႈပိုက္ကို အလြယ္တကူ ခြ်တ္၍ တတ္၍ ရေသာ မ်က္ႏွာ တစ္ဝက္သာ ဖံုးသည့္ ယူအက္စ္ ေရငုတ္ ဝတ္စံုကို ဝတ္ရန္ ဆံုးျဖတ္ ခဲ့မိျခင္းကို အေက်နပ္ႀကီး ေက်နပ္ ေနမိသည္။ မာခ့္တူး ေရငုတ္ဝတ္စံု ဆိုပါက ေခါင္းစြပ္ႏွင့္ ေလရႈပိုက္ တစ္ခါတည္း ဆက္ထား၍ တစ္ေယာက္တစ္လွည့္ ရႈဖို႔ ဆိုသည္က ေဝးစြ ေျခာက္ပါး။
ေရက ေသလုေအာင္ ေအးလွသည္။ ပက္ထရစ္ရွာ တစ္ကိုယ္လံုး တုန္ေန သည္ကို သနားစဖြယ္ ေတြ႔ရသည္။ သူကေတာ့ ယူအက္စ္ ေရငုတ္ဝတ္စံု ေအာက္မွ ဒီယူအိုင္ ေနာ့စ္မန္း ကိုယ္က်ပ္ ဝတ္စံုေၾကာင့္ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ရွိေနဆဲ။
ေရက ေနာက္က်ိ လြန္းလွသျဖင့္ အင္မတန္ အားေကာင္းေသာ ေဟလိုဂ်င္ ေရေအာက္ မီးပင္ အလင္း မေပါက္ခ်င္။ ေရွ႕ကို ဆယ္ေပ ခန္႔သာ ျမင္ရ၏။ သူတို႔ ျဖတ္သန္း လာခဲ့သည့္ လမ္းတေလွ်ာက္မွ ျငမ္းေထာက္ႀကီး မ်ားကို ေရတြက္ မွတ္သား လာခဲ့သည္။
ရုတ္တရက္ လိႈဏ္ေခါင္းသည္ တစ္ဆစ္ခ်ိဳး ေကြ႔သြား သည္ကို ျမင္လိုက္သည္။ စဥ္းစားဖို႔ အခ်ိန္မရခင္ မွာပင္ ေရစီးက သူတို႔ကို တရၾကမ္း ဆြဲေခၚ သြားရာ ကမၻာဦးက ရွိခဲ့ေသာ ေရသတၱဝါႀကီး တစ္ေကာင္ေကာင္က ဆြဲစုပ္ လိုက္သလို ဒေရာ ေသာပါး ေမ်ာပါ သြားၾကၿပီး အခန္းက်ယ္ႀကီး တစ္ခုတြင္း ေရာက္သြား၏။ ေနာက္ ႏွစ္မိနစ္ ၾကာေသာ္ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး ေျမေပၚသို႔ ေရာက္ၾကသည္။ ေနရာအႏွ႔ံ ေမွာင္မဲ ေအးစက္ တိတ္ဆိတ္လွ်က္။ မီးကို အေပၚသို႔ ေျမႇာက္၍ ထိုးၾကည့္သည္။ ေပ ေလးဆယ္ခန္႔ အျမင့္တြင္ နိဗၺာန္ဘံု မိုင္းတြင္း၏ အထက္အဆင့္သို႔ တက္ ေသာ လိႈဏ္ေခါင္းတစ္ခု။
ပက္ သည္ မ်က္ႏွာေပၚ ဝဲက်ေနေသာ ေရစို ေနသည့္ ဆံႏြယ္ တို႔ကို လက္ျဖင့္ သပ္၍ ရွင္းလင္းရင္း သူ႔အား မ်က္လံုး ျပဴးၾကည့္ ေနသည္။ သူမ မ်က္လံုးေတြလည္း သူ႔လိုပင္ စိမ္းလဲ့ ေနမွန္း သတိထား မိလိုက္သည္။
“အဟြတ္- အဟြတ္- ကြ်န္မတို႔ —–လြတ္ၿပီလား” အသက္ကို မဟားတရား ရႈရင္း၊ ေခ်ာင္း တဟြတ္ဟြတ္ ဆိုးရင္း၊ ေရေတြ ေထြးထုတ္ ရင္းက ပလံုးပေထြး စကားေျပာ ေနသည္။ “ဒါဘယ္ေနရာတုန္း”
ကြန္ျပဴတာကို ၾကည့္ရင္း သူျပန္ေျဖ၏။
“ဟုတ္တယ္၊ ဒါ လမ္းေၾကာင္းမွန္ပဲ၊ ခင္ဗ်ား ဒီကေနတဆင့္ အေပၚ ေရာက္ေအာင္ တက္သြား ႏိုင္ရင္ ေျမေပၚေရာက္ၿပီ” ေျပာေျပာဆိုဆို ပက္ထရစ္ရွာ၏ လက္ကို ဆြဲ၍ သံေခ်းေတြ အလိပ္လိပ္ တက္ေနေသာ ေလွကားကို ကိုင္ခိုင္း လိုက္သည္။ သံေလွကားက ယိုင္နဲ႔နဲ႔။ ေပ ေလးဆယ္ထိ ဒီေလွကားမွ တဆင့္ တက္ရမည္မွာ သိပ္ေတာ့ မလြယ္။
“ခင္ဗ်ား ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ တက္ႏိုင္ပါ့မလား”
“အို၊ ဒါေလးမ်ား” ပက္ အူျမဴးေနသည္။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သူမ အသက္ရွင္ခြင့္ ရဖို႔ရန္ အေတာ္ ေသခ်ာ ေနၿပီ မဟုတ္ လား။
“ဒါေလး မမ်ားနဲ႔၊ ေလွကားထစ္ေတြက သံေခ်း တစ္ဝက္ေလာက္ စားေနၿပီ။ ေလွကား အလယ္ကို မနင္းမိေအာင္ သတိထား၊ လက္အားကို သံုးၿပီးတက္၊ ၾကားလား”
“ရတယ္၊ ရတယ္၊ ဒီေလာက္ထိ ေရာက္လာ ၿပီးမွေတာ့ ကြ်န္မ မလုပ္ႏိုင္စရာ အေၾကာင္း မရွိဘူး၊ စိတ္သာခ်”
“ေကာင္းၿပီ။ ဒါေလးယူသြားပါ” ဗ်ဴတိန္း ဓါတ္ေငြ႔မီးျခစ္ ေသးေသးေလး တစ္လံုး ကမ္းေပးလိုက္သည္။ “အေပၚေရာက္ရင္ သစ္သားေတြ ရွာၿပီး မီးပံုႀကီးႀကီး ဖိုထားပါ။ ခင္ဗ်ား ေရထဲမွာ အၾကာႀကီး ေနခဲ႔ရတာ။ က်ဳပ္ဟိုလူ ႏွစ္ေယာက္ကို သြားေခၚ ၿပီးရင္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ ပါးပါး မီးလႈံၾကတာေပါ့”
ေျပာေျပာဆိုဆို သူက ေရငုတ္ဝတ္စံုကို ျပန္ဝတ္ေနသည္။
“ရွင္ ဟိုကို ျပန္သြားဦးမွာလား”
“ဒါေပါ့ဗ်၊ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုး က်ဳပ္ကယ္ခဲ့မယ္၊ မပူပါနဲ႔၊ အခ်ိန္ရွိပါေသးတယ္”
“ရွင္ ဘယ္သူဆိုတာ ကြ်န္မ ခုထိ မသိရေသးဘူးေနာ္”
“မိတ္ဆက္ ေနၾကဖို႔ အခ်ိန္မွ မရပဲကိုးဗ်၊ က်ဳပ္နာမည္ ဒတ္ပစ္ ပါဗ်ာ”
ပက္ထရစ္ရွာကို လက္ေဝွ႔ယမ္း ႏႈတ္ဆက္ၿပီးေနာက္ ထို ဒတ္ပစ္ ဆိုေသာ သေကာင့္သားသည္ မဲနက္ ေနေသာ ေရေအာက္သို႔ ဝင္ေရာက္ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားျပန္ေတာ့သည္။
ေရက အမ္ဗရိုစ္ ႏွင့္မာကြီး တို႔၏ ပခံုးစြန္းကို တိုက္ေနၿပီ ျဖစ္သည္။ ေရႏွင့္အတူ ဘယာနက ရသ ေတြက တြဲလွ်က္ ပါလာသည္က ဆိုးလွသည္။ ဒီေနရာမွာပဲ ေခါင္းခ် ၾကရေတာ့မည္လား။ သို႔ေသာ္လည္း လူႏွစ္ကိုယ္၊ အျမင္ကႏွစ္မ်ိဳး၊ အမ္ဗရိုစ္က သူ႔ကိုေပြ႔ဖက္လာေသာ မရဏ ေသမင္း၏ ေမတၱာေတာ္ ရင္ေငြ႔ လႈံရန္ အသံတိတ္ စဥ္းစား ေနခ်ိန္တြင္ မာကြီး ကေတာ့ ေနာက္ဆံုး သူ႔အဆုပ္ေတြ ေပါက္ကြဲ ကုန္သည္ အထိ တတ္ႏိုင္ သေလာက္ ေရငုတ္ သြားၿပီး ထြက္ေပါက္ ရွာရန္ စဥ္းစား ေနသည္။
“သူ ျပန္လာဦးမယ္လို႔ ဆရာထင္လား” မာကြီးက အက္ကြဲကြဲ အသံျဖင့္ ေမးလိုက္သည္။
“မထင္ပါဘူးဗ်ာ၊ အခ်ိန္မွ မရပဲ၊ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကြ်န္ေတာ္ တို႔ကို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလး ေပးသြားတာ ပိုေကာင္းတယ္လို႔ သူ ထင္ေနပံု ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျပန္လာခဲ့မယ္ ေျပာတာေပါ့”
“အင္း ရီေတာ့ ရီစရာပဲ၊ က်ဳပ္ သူ႔ကို စိတ္ထဲက ယံုေနမိတယ္။”
“ေအးေပါ့ဗ်ာ၊ ေစာင့္ၾကည့္ၾကေသးတာေပါ့”
ထိုစဥ္ ေရေအာက္မွ ေဟလိုဂ်င္ ေရငုတ္မီးအလင္းေရာင္ကိုျမင္လိုက္ၾကရသည္။ ေနာက္ေတာ့ ပစ္ ၏ဦးေခါင္းေပၚလာ သည္။
“ဘုရားသခင္ ေက်းဇူးေတာ္ ပါပဲ။ ျပန္ေတြ႔ရတာ ဝမ္းသာလိုက္တာ” မာကြီး အသံက စိတ္လႈပ္ရွား မႈေၾကာင့္ တုန္ရီလွ်က္။
“ပက္ထရစ္ရွာ ေရာ” အမ္ဗရိုစ္က ဝင္ေမး၏။
“ေဘးမသီ၊ ရန္မခ၊ က်န္းမာ ပကတိ၊ ခ်မ္းသာ အတိ နဲ႔ခုေလာက္ဆို ခင္ဗ်ားတို႔ဖို႔ မီးေမႊး ေနေလာက္ၿပီ”
မာကြီး အေျခအေနၾကည့္ရသည္မွာ မဟန္၊ စကားေတြ ပလံုး ပေထြးႏွင့္ ငိုက္ျမည္းစ ျပဳလာသည္မွာ ခႏၶာကိုယ္ အပူခ်ိန္ လြန္ကဲစြာ ဆံုးရံႈးေနသည့္ လကၡဏာမ်ားျ ဖစ္သည္။ အမ္ဗရိုစ္က သူ႔ထက္ အမ်ားႀကီး အေျခအေန ေကာင္းေသးသည္။
ပစ္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ အျမန္ခ်ရသည္။ “မစၥတာ မာကြီးကို အရင္ ေခၚသြားပါ့မယ္”
“ေရေအာက္ ျမဳပ္သြားရင္ က်ဳပ္ အေၾကာက္လြန္ၿပီး ေသမ်ား သြားမလားမသိဘူး”
“ေဟ့လူ၊ ဝီကီကီ ကမ္းေျခမွာ ေရလႊာ ေလွ်ာစီးေနတယ္လို႔ သေဘာထားလိုက္စမ္း” ပစ္က မာကြီး၏ လက္ေမာင္းကို ကိုင္ထားရင္း ေရထဲသို႔စဆင္းသည္။
“ကဲ သြားၾက၊ သြားၾက၊ ကံေကာင္းၾကပါေစဗ်ာ” အမ္ဗရိုစ္က လွမ္းေျပာလိုက္သည္။ သူ႔ေလသံက အံ့ၾသစရာ ေကာင္း ေလာက္ေအာင္ တည္ၿငိမ္လွ်က္။
သည္တစ္ႀကိမ္ ေရေအာက္ ခရီးသည္ ပထမ အႀကိမ္ ကထက္ ပိုမို အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႔လွ်က္ ရွိသည္။ ေရေၾကာက္ေသာ မာကြီး၏ ခႏၶာကိုယ္ႀကီးကို တြဲလွ်က္ ဒတ္ပစ္သည္ ရွိသမွ် ခြန္အားကုန္ သံုး၍ ကူးခတ္လွ်က္ရွိ၏။ မာကြီးသည္ မၾကာခင္ ေမ့ေျမာ သြားေတာ့မည္။ ခုထိေတာ့ အသက္ရႈပိုက္ကို တစ္ေယာက္တစ္လွည့္ ရႈ၍ ေရေအာက္ တြင္ ကူးခတ္ႏိုင္ဆဲ။
ကံေကာင္းေထာက္မစြာျဖင့္ သူတို႔လိုရာ ခရီးသို႔ ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ ေရာက္ခဲ့ၾကသည္။ တစ္ကိုယ္လံုး တုန္ေနေသာ မာကြီးကို ပစ္က ေရထဲမွလွ်င္ျမန္စြာဆြဲတင္ရင္း ေလွကားကို ညႊန္ျပ၍ အေပၚတက္သြားခိုင္းသည္။ ၿပီးေတာ့ ခ်က္ခ်င္းပဲ ေရေအာက္သို႔ ျပန္လည္ ငုတ္လွ်ိဳး၍ ေနာက္ဆံုး ခရီးသည္ အမ္ဗရိုစ္ထံ အျမန္ဆံုး ႏႈန္းျဖင့္ သြားေနသည္။ အခ်ိန္သည္ အသက္တစ္ေခ်ာင္း ျဖစ္ေၾကာင္း သူ ေကာင္းေကာင္း နားလည္၏။
အမ္ဗရိုစ္ကို ပစ္ျမင္လိုက္ရခ်ိန္တြင္ အသက္မွ ရွိေသးရဲ့လားဟုထင္မိသည္။ တစ္ကိုယ္လံုး ျပာႏွမ္း ေတာင့္တင္း ေနေသာ ေရွးေဟာင္း သုေတသန ပညာရွင္ႀကီး သည္ သတိေတာ့ ေကာင္းစြာ ရေသးသည္။ သို႔ေသာ္လည္း သူ၏ ကိုယ္အပူခ်ိန္မွာ လြန္စြာ က်ဆင္းလွ်က္ ရွိသည္။ ေရကလည္း အမိုးႏွင့္ ထိရန္ လက္မအနည္းငယ္သာလိုေတာ့၍ တစ္ကိုယ္လံုး ေရေအာက္တြင္ျမဳပ္၍ ႏွာေခါင္းေလးသာ ေဖာ္ထားႏိုင္၏။ သူႏွင့္ အလႅာပ၊ သလႅာပ ေျပာဖို႔ အခ်ိန္ မရွိ ေတာ့။ ေအာက္စီဂ်င္ ပိုက္ကို ပါးစပ္ထဲ ေတ့ေပး လိုက္ၿပီး ေရေအာက္သို႔ ေခၚေဆာင္ ခဲ့ေတာ့သည္။
xxxxxxxxxxxxxxxxxx
ေနာက္ ဆယ့္ငါးမိနစ္ အၾကာ မွာေတာ့ သူတို႔ အားလံုး မီးပံု ေဘးတြင္ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ဝိုင္းဖြဲ႔ ထိုင္ေန ၾကသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ မာကြီးသည္ ထူထူေထာင္ေထာင္ ျဖစ္လာၿပီ။ ပက္ထရစ္ရွာ ကေတာ့ ျမဴးတူး သြက္လက္ေန၏။ အမ္ဗရိုစ္ ကေတာ့ အနည္းငယ္ ထိုင္းမႈိင္း ေနဟန္တူသည္။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အားလံုး အေျခအေန ေကာင္းၾကသည္။ ဒတ္ပစ္ ကေတာ့ ကြန္ျပဴတာျဖင့္ အလုပ္ရႈပ္ ေနသည္။ တယ္လူရိုက္ ေတာင္ေၾကာတစ္ေလွ်ာက္ ပ်ားအံုကြက္ သဖြယ္ ရႈပ္ေထြး ျပြတ္သိပ္ေနေသာ လႈိဏ္ေခါင္းမ်ား အနက္ သူတို႔ ေရာက္ရွိေနေသာ လႈိဏ္ေခါင္း၏ တည္ေနရာ ႏွင့္ ေျမျပင္ႏွင့္ အကြာအေဝး တို႔ကို ခ်ိန္ဆ တြက္ခ်က္ ေနရသည္။ ေနာက္ တစ္နာရီ ခန္႔ ၾကာေသာ္ ကိုယ့္အိမ္ ကိုယ့္ယာသို႔ ျပန္ေရာက္၍ အိပ္ယာထဲလွဲၿပီး ဆက္ရက္မင္း စည္းစိမ္ ခံစားေနသည့္ႏွယ္ ဇိမ္က် ေနၾကေသာ လူသံုးဦးအား သတိ လွမ္းေပးရသည္။
“ဆရာတို႔ ဆရာမတို႔ ခင္ဗ်ား၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေကာင္းကင္ ျပာျပာႀကီးကို ျပန္လည္ ျမင္ေတြ႕ဖို႔ဆႏၵ ရွိဦးမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ဒီကထြက္ၿပီး လြတ္လမ္းကို ရွာဖို႔ အခ်ိန္တန္ ပါၿပီ။ ထြက္ေတာ္မူ နန္းက ခြာဖို႔ ျပင္ဆင္ၾကပါေတာ့”
“ခင္ဗ်ားကလဲ၊ ဘာေတြေလာေနတာလဲ။ က်ဳပ္တို႔ ဒီလိႈဏ္ေခါင္းအတိုင္း လမ္းေလွ်ာက္သြား၊ အေပါက္ဝမွာ ငုတ္တုပ္ ကေလးေတြ ထိုင္ေစာင့္ ေနၾက၊ ပိတ္ေနတဲ့ ႏွင္းခဲေတြကို ကယ္ဆယ္ေရး အဖြဲ႔က ရွင္းလင္းၿပီးရင္ အျပင္ ေရာက္ကေရာ မဟုတ္လား” မာကြီးက ျပန္ေျပာ၏။
“အဲသလို ျဖစ္ရင္ ေကာင္းတာေပါ့ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း သတင္းဆိုးေတြ ေျပာမျပခ်င္ ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အခု အေပါက္ဝ မွာ ပိတ္ေနတဲ့ ႏွင္းထုက ေပႏွစ္ဆယ္ ရွိတယ္။ နိဗၺာန္ဘံု မိုင္းတြင္းကို လာတဲ့ ကားတစ္စီးဝင္သာရံု လမ္းက်ဥ္းက်ဥ္း ေလးကေန ႏွင္းခြဲဖို႔ စက္ကိရိယာ ေတြကို ဘယ္လိုနည္း နဲ႔မွ ယူလာလို႔ မရဘူးဗ်။ ေနာက္ၿပီး ခင္ဗ်ားတို႔ဆီ မလာခင္ ၾကားရတဲ့ သတင္းအရ ေနာက္ထပ္ ႏွင္းေတာင္ၿပိဳမဲ့ အေျခအေန ရွိေနလို႔ ကယ္ဆယ္ေရးေတြ အားလံုး ျပန္သြား ၾကၿပီ။ သူတို႔ ျပန္လာၿပီး ေန႔မီး ညမီးဆက္ အလုပ္ လုပ္ၾက ရင္ေတာင္ ဒီမိုင္းတြင္း ဝင္ေပါက္ကို ရွင္းႏိုင္ဖို႔ ဘယ္ႏွစ္ရက္ ဘယ္ႏွစ္ပါတ္ ဘယ္ႏွစ္လေလာက္ ၾကာမယ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွ မေျပာႏိုင္ဘူး။ ကဲ ရွင္းၾကၿပီလား”
အားလံုးၿငိမ္သြားၾကသည္။ မာကြီးက မီးပံုကို ငူငူႀကီးစိုက္ၾကည့္ေနၿပီး တိုးတိုးေလး ေျပာလိုက္သည္။
“ဘုရားသခင္ေရာ မာရ္နတ္ပါ ခုက်ဳပ္တို႔ဖက္မွာ မရွိၾကေတာ့ဖူးေပါ့ေလ”
ပက္ထရစ္ရွာ ကေတာ့ ခုထိ အေကာင္းျမင္ဆဲ။
“ဘာျဖစ္တုန္း။ ကြ်န္မတို႔မွာ ခုမီးလည္းရွိၿပီ။ ေသာက္ဖို႔ေရလည္း ရွိတယ္။ နည္းနည္းေတာ့ ငန္တာ ေပါ့ေလ။ ကြ်န္မတို႔ ထြက္ေပါက္ေတြ႔မွာ အေသအခ်ာပဲ။ အဲ- အစားအေသာက္ေတာ့ မရွိဖူးေပါ့ေလ”
အမ္ဗရိုစ္က ခပ္ယဲ့ယဲ့ ၿပံဳး၏။ အေအးဒဏ္ကို အျပင္းထန္ဆံုးႏွင့္ အရွည္ၾကာဆံုး ခံစား ခဲ့ရသျဖင့္ ေရွးေဟာင္း သုေတသန ပညာရွင္ႀကီး သည္ အားနည္း ေဖ်ာ့ေတာ့ ေနဆဲ။
“ကြ်န္ေတာ္တို႔ အစာငတ္ၿပီးေသဖို႔ဆိုရင္ ေနာက္ ဆယ့္ေျခာက္ရက္၊ ဆယ့္ခုႏွစ္ရက္ ေလာက္ ေနမွ ေသမွာပါဗ်ာ။ ဒီၾကားထဲ လမ္းရွာ ေတြ႔ခ်င္လည္း ေတြ႔လိမ့္မေပါ့”
သူ႔အဆိုကို ဒတ္ပစ္က ေခါင္းညိတ္ၿပီး မာကြီးက ေခါင္းခါ ျပျခင္း အားျဖင့္ တၿပိဳင္နက္တည္း တုန္႔ျပန္ၾက၏။ မာကြီးက ပစ္ကိုၾကည့္ရင္း-
“က်ဳပ္တို႔ အတြက္ ထြက္ေပါက္ဟာ နိဗၺာန္ဘံု မိုင္းတြင္းနဲ႔ ဘူေကးနီးယား မိုင္းတြင္း ဆက္ထားတဲ့ လိႈဏ္ေခါင္း မဟုတ္လား။ ခင္ဗ်ား ေရငုတ္ လာခဲ့တာေလ။ ခုအဲဒါကို ျဖတ္ၿပီး ဘူေကးနီးယား မိုင္းတြင္း ေရာက္ေအာင္က်ဳပ္တို႔ သြားႏိုင္ သလား။”
“ေရငုတ္ ဝတ္စံု နဲ႔ ေအာက္စီဂ်င္ဘူး မပါ ပဲေတာ့ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ မသြားႏိုင္ဘူး” အမ္ဗရိုစ္က ျဖည့္စြက္ေျပာလိုက္၏။
ဒတ္ပစ္ ေခါင္းညိတ္သည္။
“အဲဒါ အမွန္ပဲ။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ ကြန္ျပဴတာေျမပံုမွာ ခုထိ ေရမလႊမ္းေသးတဲ့ လိႈဏ္ေခါင္း ႏွစ္ဒါဇင္ ေလာက္ ရွိေသးတယ္ လို႔ျပေနတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဒီလိႈဏ္ေခါင္းေတြက တဆင့္ ေျမေပၚေရာက္ႏိုင္ေသးတာေပါ့”
“ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ခင္ဗ်ားေျပာတဲ့ လိႈဏ္ေခါင္းေတြက လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ကိုးဆယ္ေလာက္ ထဲက တြင္း ၿပိဳၿပီးသား ေတြဗ်”
“ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ထိုင္ေန လို႔ေတာ့ အက်ိဳးမထူးဘူး မဟုတ္လား”
ပက္ထရစ္ရွာ ၏ ေနာက္ဆံုးစကားက ပစ္အတြက္ တြန္းအားတစ္ခုသဖြယ္ျဖစ္ခဲ့သလားမသိ၊ ဒတ္ပစ္သည္ မီးပံုထဲမွ ထင္းတစ္စ ကိုကိုင္ၿပီး ေအာက္သို႔ပစ္ခ်လိုက္သည္။ မီးေရာင္ျဖင့္ ေတြ႔လုိက္ရ သည္က ေရသည္ သူတို႔ထိုင္ေနရာေနရာ ႏွင့္သံုးေပသာ ကြာေတာ့သည္။
“ကဲ သြားၾကစို႔၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ ေရြးဖို႔လမ္းမရွိဘူး။ ေနာက္မိနစ္ ႏွစ္ဆယ္ဆို ဒီေနရာ ေရေရာက္ၿပီ”
မာကြီးက မဲေမွာင္ေနာက္က်ိေနေသာ ေရျပင္ကို ဓါတ္မီးျဖင့္ထိုးၾကည့္ရင္း–
“က်ဳပ္ရဲ့ ေက်ာက္မ်က္ တူးေဖာ္ေရး လုပ္ငန္းေတာ့ နိဂံုးခ်ဳပ္ၿပီ ေပါ့ဗ်ာ” ဟုေဆြးေဆြး ျမည့္ျမည့္ ေျပာေန ေသးသည္။ ဘယ္သူမွ သူ႔ကို ႏွစ္သိမ့္ေပးမည့္သူ မရွိ။
“ငလွ်င္ ဒဏ္ေၾကာင့္ ေျမေအာက္ေရေၾကာတစ္ခု ေပါက္ထြက္သြားတယ္ထင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေလာက္ေရတက္လာ တာ”
ဒတ္ပစ္၏ မွတ္ခ်က္ကို မာကြီးက ေဒါသတႀကီးတံု႔ျပန္၏။
“ဘာငလွ်င္မွ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒါ ဒိုင္းနမိုက္နဲ႔ တမင္ ေဖာက္ခြဲလို႔ ျဖစ္တာဗ်၊ သိရဲ့လား”
ပစ္ တကယ္မသိပါ။ ၾကားရသည့္ စကားေၾကာင့္ အေတာ္အံ့ၾသသြားသည္။
“ခင္ဗ်ား ေသခ်ာရဲ့လား မာကြီး”
“သိပ္ေသခ်ာတာေပါ့ဗ်။ ေဖာက္ခြဲသံ ကိုက်ဳပ္နားက ေကာင္းေကာင္းသိတယ္။ တစ္ေယာက္ေယာက္ေတာ့ မိုင္းတြင္း ထဲမွာ ရွိလိမ့္ ဦးမယ္လို႔ က်ဳပ္ အတပ္ေျပာႏိုင္တယ္”
ပစ္သည္ ေရျပင္ကို အတန္ၾကာေအာင္ စိုက္ၾကည့္ေန၏။ ျမစိမ္းေရာင္သူ႔မ်က္လံုးမ်ားက တဖ်တ္ဖ်တ္လက္ေနသည္။ ၿပီးမွ ေလးေလးပင္ပင္ ေျပာလိုက္၏။
“တကယ္လို႔မ်ား ဒီအတိုင္းသာ ဟုတ္ရိုးမွန္ရင္ ခင္ဗ်ားတို႔အားလံုး လုပ္ႀကံခံရတာပဲ။ လူသတ္သမားဟာ ခင္ဗ်ားတို႔သံုး ေယာက္ကို မေသေသေအာင္လုပ္လုိက္တာပဲ”
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Juan
သင့္လူ
ဗမင္းေႏြ
သူသူငါငါ
နီမို
Feb 18, 2009 @ 01:45:15
ဘာသာၿပန္ဆို ႀကိဳက္ၿပီးသားဘဲ။
မူရင္းစာေရးဆရာနဲ႔ ၀တၳဳအမည္ေလး သိခ်င္ပါတယ္။
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
Feb 22, 2009 @ 02:13:07
စာအုပ္အျဖစ္နဲ႕ ဖတ္ခ်င္ပါေသးတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ ့ ဖန္သားျပင္ကုိ စာရြက္ေလာက္ အာသာမေျပဘူးဗ်ာ။ ကြန္ဆားေဗးတစ္ အညာသားေလ။ တေလးတစား အားေပးလ်က္ပါဗ် ။
မင္းဒင္
Feb 18, 2009 @ 12:46:26
မူရင္း စာေရးဆရာနဲ႔ ဝတၳဳ အမည္ကို အစကတည္းက တင္မလို႔ ပါဘဲ။ ဒါေပမယ့္ စာေရးသူက ဇာတ္လိုက္ေက်ာ္ Dirk Pitt ေပၚလာမွ မူရင္းကို ေဖာ္ျပလိုတဲ့ ဆႏၵ ရွိတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ မေဖာ္ျပ ျဖစ္တာပါ။ မူရင္းစာေရးဆရာဟာ Clive Cussler ပါ။ ဝတၳဳကေတာ့ Atlantis Found ပါ။ မူရင္းကို ဖတ္ခ်င္ရင္ http://www.freebookspot.org/ မွာ သြားၿပီး download ခ်လို႔ ရပါတယ္။ အဲဒီမွာ နာမည္ေက်ာ္ စာေရးဆရာ မ်ားရဲ့ ဝတၳဳေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္။ ေနာက္မွ မူရင္း ဝတၳဳေတြ အေၾကာင္း Post အေနနဲ႔ ေရးပါဦးမယ္။ အခုလို လာအားေပးတာကို စာေရးသူမ်ား ကိုယ္စား ေက်းဇူး အထူး တင္ပါေၾကာင္း ေျပာပါရေစ။
Kopoehut
Feb 22, 2009 @ 09:06:23
ေလာေလာဆယ္ ေတာ့ စာအုပ္ အေနနဲ႔ မျဖစ္ႏိုင္ေသး ပါဘူး။ PDF အေနနဲ႔ေတာ့ ေပးႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ့မယ္။ ဦးမင္းဒင္ရဲ့ စာေတြကို PDF နဲ႔ ေပးသလိုမ်ိဳးေပါ့။