အတၱလန္တစ္ ရွာပံုေတာ္ (၁၂)
01 Mar 2009 Leave a Comment
in ဘာသာျပန္, အတၱလန္တစ္ရွာပံုေတာ္
ရဲအရာရွိ ဂ်ိမ္းအီဂမ္ ဂ်ဴနီယာ သည္ နိဗၺာန္ဘံု မိုင္းတြင္း ၿပိဳက်မႈ အေရးေပၚ ကယ္ဆယ္ေရး လုပ္ငန္း မ်ားကို ေဆာင္ရြက္ရန္ အသြား နယူးရွယ္ရီဒန္ ဟိုတယ္ ေျမေအာက္ခန္း ကို ေဖာက္ခြဲ ဝင္ေရာက္မႈျဖင့္ လူးဝစ္မာကြီး ႏွင့္ အေပါင္းအပါ တစ္စု ကို ဖမ္းဆီး ထားေၾကာင္း သတင္း ဝင္လာ သျဖင့္ အလွ်င္အျမန္ ျပန္လာ ခဲ့သည္။ အီဂမ္ သည္ စိတ္ ရႈပ္ေထြး ေန၏။ မၾကာေသး မီကပင္ မစၥမာကြီး ထံမွ သူ႔ေယာက်္ား ႏွင့္ အျခားသူ ႏွစ္ဦး မိုင္းတြင္း ၿပိဳက်၍ အထဲတြင္ ပိတ္မိ ေနေၾကာင္း တိုင္ၾကားခ်က္ ရရွိ ထားသည္။ အခု မစၥတာ မာကြီးက ဟိုတယ္ ေျမေအာက္ခန္း ကို ေဖာက္ခြဲ ထြက္ေပၚ လာသည္။ ဟိုတယ္ ေျမေအာက္ခန္း ကို ဆိုင္ကယ္ျဖင့္ ပစ္တိုက္ လိုက္ရာ သိုေလွာင္ ထားသည့္ ႏွစ္ခ်ိဳ႕ဝိုင္ ပုလင္းေတြ ဒါဇင္နဲ႔ ခ်ီၿပီး ပ်က္စီး သြား၍ ဟိုတယ္ပိုင္ရွင္က အႀကီးအက်ယ္ စိတ္ဆိုး ေနသတဲ့။ ဘာေတြလဲ။ စိတ္ညစ္ညစ္ျဖင့္ နယူးရွယ္ရီဒန္ ဟိုတယ္ ရွိရာသို႔ ကားေမာင္း လာခဲ့၏။
ဟိုတယ္ ကြန္ဖရန္႔စ္ ခန္းထဲ ဝင္ဝင္ခ်င္းပင္ အခန္း အလယ္မွာ ရပ္ေနေသာ မဲေမွာင္၊ ညစ္ထပ္၊ စုတ္ျပတ္ ေနသည့္ ေယာက်္ား ႏွစ္ဦး ႏွင့္ မိန္းမ တစ္ဦးက သူ႔အာရံုကို ခ်က္ခ်င္း ဆြဲေဆာင္ ႏိုင္ခဲ့သည္။ အားလံုးကို လက္ထိပ္ ခတ္ထား၍ ထိုအထဲမွ ေယာက်္ား တစ္ေယာက္က မေထာ္မနန္း ေရငုတ္ ဝတ္စံုႀကီး ျဖင့္။ သူတို႔ေဘးတြင္ ရဲႏွစ္ေယာက္က အူေၾကာင္ေၾကာင္ မ်က္ႏွာေပး မ်ားျဖင့္ ရပ္ေန ၾက၏။ အီဂမ္ ေရာက္လာေသာ အခါ ရဲတစ္ေယာက္က ပစ္ကို ေမးေငါ့ ျပရင္း-
“ဟိုတယ္ ေျမေအာက္ခန္းကို အေျမာက္နဲ႔ ပစ္ခြဲတာ သူေပါ့ ဆရာ” ဟု ေျပာလိုက္သည္။
“သူတို႔ဆီက လက္နက္ေတြ သိမ္းၿပီး ၿပီလား”
ရဲက ေခါင္းညိတ္ ျပၿပီး ေအာ္တိုမစ္တစ္ ပီ-၁ဝ ပစၥတို ႏွစ္လက္ကို ထုတ္ေပး၏။
အီဂမ္ ေက်နပ္သြားသည္။ ၿမိဳ႕ငယ္ ကေလးက ရဲဆိုၿပီး အထင္မေသး ၾကနဲ႔ကြ ဆိုသည့္ မ်က္ႏွာထား မ်ိဳးျဖင့္ မာကြီး ဖက္ လွည့္ၿပီး-
“ခင္ဗ်ားတို႔က ဘယ္လို ကေန ဘယ္လို မိုင္းတြင္းထဲ ကေန ေဟာ္တယ္ထဲ ေရာက္လာ တာတုန္း” ဟု စတင္ ေမးျမန္း လိုက္သည္။ မာကြီးက သူ႔အေမးကို မ်ားစြာ ဂရုမစိုက္ ဟန္ျဖင့္-
“ေနာက္မွ ဇာတ္စံု ခင္းျပမယ္။ အခု ေလာေလာဆယ္ ခင္ဗ်ားတို႔ မိုင္းတြင္းထဲ ဆင္းၿပီး ေဒါက္တာ အမ္ဗရိုစ္ ကို ကယ္ဖို႔ အေရးႀကီး တယ္။ အထဲမွာ လူေသ ႏွစ္ေလာင္းနဲ႔ လူသတ္သမား တစ္ေယာက္လည္း ရွိေသးတယ္”
အီဂမ္သည္ ဘုရားသခင္ တရားစီရင္ေသာ ေန႔ ေရာက္ၿပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သခ်ိဳင္းကုန္း မွ လူေသ ေတြေတာင္ ထလာ ၾကၿပီ ဆိုေသာ စကားမ်ိဳး ၾကားလိုက္ ရသလို တြန္႔သြား၏။ မိုင္းတြင္း၊ ေဒါက္တာအမ္ဗရိုစ္၊ လူသတ္သမားမ်ား။ သူ ထိုင္လိုက္၏။ အက်ႌအိတ္ ထဲမွ မွတ္စု စာအုပ္ေလး ကို ထုတ္လိုက္၏။ ၿပီးေတာ့မွ ျဖစ္ေၾကာင္းရယ္ ကုန္စင္ကို မာကြီး အား အေသးစိတ္ ေမးေတာ့သည္။
မာကြီးလည္း အဆမတန္ ေမာဟိုက္ ပင္ပန္း ေနသည့္ ၾကားမွ တတ္ႏိုင္သမွ် ျပည့္ျပည့္ စံုစံု ေျဖရွာပါသည္။ တြင္းၿပိဳပံု၊ ေရႀကီးပံု၊ ပစ္၏ ထူးထူးဆန္းဆန္း ေရာက္ရွိ ကယ္တင္ပံု၊ ဇာတ္စံု ခင္းပါသည္။ သူက ေျပာလိုက္၊ အီဂမ္က ျပန္ျပန္ေမး လိုက္ လုပ္ေနေတာ့ တျဖည္းျဖည္း ေဒါထလာၿပီး-
“ငါလေခြးတဲ့မွ၊ အေရးေပၚ လူကယ္စရာ ရွိပါတယ္လို႔ ေျပာေနကာမွ ထပ္တလဲလဲ ေခ်းေျခာက္ ေရႏွဴး ေနတယ္။ ဒီမယ္ ဂိ်မ္း။ သိခ်င္ရင္ ကိုယ့္ဖာသာ မိုင္းတြင္းထဲ ဆင္းပါ ေတာ့လားကြ”
အီဂမ္ ႏွင့္ မာကြီး သည္ ေျပာမနာ၊ ဆိုမနာ မိတ္ေဟာင္း ေဆြေဟာင္းမ်ား မို႔ သူေျပာ သည္ကို အီဂမ္ စိတ္မဆိုး မိပါ။ သို႔ေသာ္လည္း သူ႔ဇာတ္လမ္းက ယံုဖို႔ ခဲယဥ္း လြန္းလွသည္။ မဟူရာ ေအာ့ဆီဒီယမ္ အရိုးေခါင္း၊ ေရွးေဟာင္း သုေတသန၊ ေျမႀကီးေအာက္ ေပတစ္ေထာင္ မွ ေရွးစာမ်ား ထြင္းထားသည့္ အခန္း၊ ဆိုင္ကယ္ ႏွင့္ လာၾကေသာ လူသတ္သမား မ်ား။ ဟား- လွ်ိဳ ႔ဝွက္သည္းဖို ရုပ္ရွင္လား။
“ဒီမယ္ မာကြီး၊ ခု ခင္ဗ်ား ေျပာတာ ေတြဟာ အမွန္ေတြပါလို႔ အာမခံ သလား”
“မစၥတာ မာကြီး ေျပာတာေတြ အားလံုး အမွန္ေတြ ခ်ည္းပဲ၊ ရွင္က ဘာလို႔ မယံုရ တာလဲ” တစ္ခ်ိန္လံုး ၿငိမ္ေနသည္ ပက္ထရစ္ရွာ က ဝင္ေျပာသည္။ အီဂမ္ သူ႔ဖက္ လွည့္လိုက္သည္။
“ခင္ဗ်ားက……………”
“ကြ်န္မက ပက္ထရစ္ရွာ အိုကြန္းနဲလ္၊ ပန္ဆယ္လ္ေဗးနီးယား တကၠသိုလ္ကပါ”
“ေျမေအာက္ မိုင္းတြင္းထဲ ဘာဝင္ လုပ္တာလဲ၊ စာသင္ခန္း အသစ္ ေဆာက္ဖို႔လား”
“မစၥတာ မာကြီး ေတြ႔ခဲ့တဲ့ ေရွးေဟာင္းစာေတြကို အဓိပၸါယ္ ေဖာ္ဖို႔၊ ကြ်န္မက ေရွးေဟာင္းလက္ေရး ပါရဂူပါ”
အီဂမ္သည္ အမ်ိဳးသမီးအား ေငးၾကည့္ေနမိသည္။ အေတာ္ေလး လွသည့္ မိန္းမပဲ။ ေရွးေဟာင္း လက္ေရး ပါရဂူ ဆိုပဲ။ ခုေတာ့ ရြံ ႔အလိမ္းလိမ္း ျဖင့္ လမ္းေဘးမွ ဝဲစားရုပ္ ထြက္ေန၏။
“ဘာပဲေျပာေျပာ က်ဳပ္ သိတာ ကေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ ဆိုင္ကယ္ေတြ ခိုးလာတယ္။ ဟိုတယ္ ေျမေအာက္ခန္း ကို ေဖာက္ တယ္။ ဝိုင္ပုလင္းေတြ ဖ်က္ဆီးတယ္” အီဂမ္က ေခါင္းမာစြာ ေျပာလိုက္သည္။
မာကြီး စိတ္ညစ္လာ၏။ သူၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း ပင္ေျပာလိုက္သည္။
“ခင္ဗ်ားရဲ့ အရစ္ရွည္တဲ့ ရဲေသာက္က်င့္ကို အသာ ေမ့ထားစမ္း၊ ေဒါက္တာ အမ္ဗရိုစ္ကို ခုခ်က္ခ်င္း ကယ္မလား၊ မကယ္ဘူးလား။ သူေသသြားရင္ ခင္ဗ်ား တာဝန္ယူမလား”
“ဒါကေတာ့ က်ဳပ္လူေတြ မိုင္းတြင္းထဲ လႊတ္ၿပီး လူကယ္ဖို႔ အတြက္ ယံုၾကည္ရ ေလာက္တဲ့ အေထာက္အထား ရွိမွ ျဖစ္မွာ ေပါ့ဗ်”
“ကြ်န္ေတာ္ တစ္ခုေလာက္ ေျပာလို႔ ရမလား” အုတ္နံရံကို အေျမာက္နဲ႔ ပစ္ခြဲခဲ့သည္ ဆိုသည့္ ေရငုတ္ဝတ္စံု ႏွင့္ ငနဲ က စကား စေျပာသည္။ အီဂမ္ သူ႔ဖက္ လွည့္လိုက္ ျပန္၏။ အရပ္က ေျခာက္ေပ သံုးလက္မ၊ အေလးခ်ိန္က ေပါင္ ၁၈ဝ- ၁၉ဝ ေလာက္ ရွိၿပီး ေနေလာင္ ထားေသာ မ်က္ႏွာႏွင့္ နဖူးေပၚ ဝဲက် ေနေသာ ဆံပင္ နက္နက္ တြန္႔တြန္႔ မ်ား ႏွင့္ နားထင္ စပ္မွ ျဖဴစ ျပဳေနေသာ ဆံစမ်ား။ နက္ေမွာင္ သန္စြမ္းသည့္ မ်က္ခံုးေမႊး ထူမ်ား ေအာက္မွ ျမစိမ္းေရာင္ မ်က္လံုးမ်ား။ ေျဖာင့္စင္း ေသာႏွာတံႏွင့္ ပိပိရိရိ ႏႈတ္ခမ္းမ်ား ပိုင္ဆိုင္သည့္ အသက္သံုးဆယ့္ငါးႏွစ္ မွ ေလးဆယ့္ငါးႏွစ္ အတြင္း ေယာက်္ား တစ္ေယာက္။
“ခင္ဗ်ားက ဘယ္သူပါလိမ့္” အီဂမ္ ကေဘာလ္ပန္ ကို မွတ္စုစာအုပ္တြင္ ေထာက္လွ်က္သား အလုပ္ရႈပ္ ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ၿပီး ေမးလိုက္သည္။
“ကြ်န္ေတာ့္ နာမည္ ဒတ္ပစ္ ပါ”
“ဒီကိစၥ မွာ ခင္ဗ်ားက ဘယ္ေနရာကေန ဘယ္လိုပါလာတာလဲ”
“ကြ်န္ေတာ္က အမ်ိဳးသား အဏၰဝါ ေဗဒ ေအဂ်င္စီက အထူးပေရာဂ်က္မ်ား ဆိုင္ရာ ဒါရိုက္တာ အလုပ္ လုပ္ပါတယ္။ ဒီလိုပဲ မိုင္းတြင္း ေတြထဲမွာ ေရႊေလးဘာေလး ရမလားလို႔ ေလွ်ာက္ရွာရင္း ဆြမ္းခံရင္း ဌက္သင့္ ဆိုသလို ဒီကိစၥထဲ ပါလာ ပါတယ္”
အီဂမ္ နည္းနည္း တင္းသြား၏။ သူေျဖပံုက ဆရာ စာေမးသည္ ကို ေျဖေသာ ေက်ာင္းသား ကဲ့သို႔ ေမးခြန္း အထအန ကို ေကာက္၍ ေလွ်ာက္ေျဖျခင္း ျဖစ္သည္။
“ဒီမွာ ခင္ဗ်ား ကြ်န္ေတာ့္ ကိုေနာက္ေန တာလား။ ခင္ဗ်ားေျပာတိုင္း ကြ်န္ေတာ္က ယံုရမွာလား”
“မေနာက္ပါဘူး။ ခင္ဗ်ားကို ကြ်န္ေတာ္ ဖုန္းနံပါတ္ တစ္ခု ေပးမယ္။ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ေခၚေပးပါလား”
“ခင္ဗ်ား ေရွ ႔ေနဆီကို ဖုန္းေခၚခ်င္လို႔လား”
“မဟုတ္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္သူလဲ ဆိုတာ ေသခ်ာေအာင္ အတည္ျပဳေပး ႏိုင္တဲ့ သူဆီကို ဖုန္းေခၚ ခ်င္လို႔ပါ။ ခင္ဗ်ားတို႔ အတြက္ အေထာက္အကူ ရတာေပါ့”
အီဂမ္ ေခါင္းညိတ္ လိုက္သည္။ ပစ္ကို မွတ္စု စာအုပ္ ထိုးေပး လိုက္၏။ ပစ္က တစ္စံုတစ္ရာကို ေရးျခစ္ၿပီး အီဂမ္ကို ျပန္ေပးၿပီး-
“အေဝးဖုန္း ေခၚရမွာေနာ္” ဟုေျပာလိုက္သည္။
“ရပါတယ္။ ဟိုတယ္ ကေန ေခၚမွာပဲ။ က်သင့္ေငြကို ေဟာ္တယ္ကို ရွင္းေပါ့ဗ်”
“ေကာင္းၿပီ။ ခုခင္ဗ်ား စကားေျပာ ရမယ့္ သူက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ဂ်ိမ္းစ္ ဆန္ဒက္ကာ လို႔ ေခၚတယ္။ ဒါသူ႔ရဲ့ ကိုယ္ပိုင္ လွ်ိဳ႕ဝွက္ နံပါတ္ပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္သူလဲ ဆိုတာ သူ႔ကိုေမးပါ”
အနီးရွိ စားပြဲေပၚမွ ဖုန္းတစ္လံုး ကို အီဂမ္ ဆြဲယူ လိုက္ၿပီး နံပါတ္ေတြ ႏွိပ္လိုက္သည္။ ခဏေနေတာ့—
“ဟုတ္ကဲ့။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ဆန္ဒက္ကာလား ခင္ဗ်ာ၊ ကြ်န္ေတာ္က ကိုလိုရာဒို က ဆန္မီဂယ္လ္ ခရိုင္ရဲမွဴး ဂ်ိမ္း အီဂမ္ပါ။ ဒီမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးတို႔ ဆီမွာ အလုပ္လုပ္တဲ့ ဒတ္ပစ္ ဆိုတဲ့ လူတစ္ေယာက္ ရွိေန ပါတယ္။ အဲဒါကို အတည္ျပဳခ်က္ ရခ်င္ လို႔ပါ”
ဖုန္းကိုင္ထားရင္း အီဂမ္က ဒတ္ပစ္ ကို ေပေစာင္း ၾကည့္လိုက္သည္။ ဟိုတယ္ကို အေျမာက္နဲ႔ ထုၿပီး သူႏွင့္ မဆိုင္ သလို မထံုတက္ေတး ေနေနေသာ ဤငနဲကို အီဂမ္ ၾကည့္မရ။ သူေျပာသည့္ အတိုင္း မဟုတ္လုိ႔ ကေတာ့ သူ႔ကို အၾကမ္းဖက္မႈ၊ လူသတ္မႈ၊ ခိုးမႈ၊ ဖ်က္ဆီးမႈ ေတြႏွင့္ တသီတတန္းႀကီး တရားစြဲ ပစ္ၿပီး ေဆြမ်ိဳး ေမ့သြားေအာင္ ေထာင္ခ် ပစ္လိုက္မည္ ဟု ေတးထား၏။
ထို႔ေနာက္ တြင္ေတာ့ တစ္ဖက္ႏွင့္ ဆယ္မိနစ္ခန္႔ စကားေျပာ ၾကသည္။ သူ႔မ်က္ႏွာသည္ ျဖဴဖတ္ ျဖဴေရာ ျဖစ္လာၿပီး ေခြ်းေစးေတြ ျပန္လာသည္။ အီဂမ္သည္ ဘုရားသခင္ ႏွင့္ စကားေျပာ ေနရသည့္ႏွယ္ ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်ာ၊ ဟုတ္တာေပါ့ ခင္ဗ်ား၊ ဟုတ္ကဲ့ပါ စသည့္ ယဥ္ေက်း သိမ္ေမြ႔လွေသာ စကားလံုး ေတြကို ထပ္ကာတလဲလဲ သံုးၿပီး ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဖုန္းခ်လိုက္ သည္။ ထို႔ေနာက္ ပစ္ကို စိုက္ၾကည့္ရင္း ေျပာလိုက္သည္။
“ခင္ဗ်ား အထက္လူႀကီးက ေသာက္က်ိဳးနည္း စိတ္တိုတတ္တဲ့ ငနဲႀကီးပဲဗ်”
ပစ္ ရယ္လိုက္သည္။
“သူက အၿမဲတမ္း လူေတြကို ဒီလိုပဲ ႏွိပ္ကြပ္ေနၾကဗ်။ ဒီက အပ်က္အစီးေတြ အတြက္ ကုန္က် စရိတ္ကို သူေပးမယ္ ေျပာေသးလား”
အီဂမ္ ကၿပံဳးလိုက္ၿပီး-
“အဲ- အပ်က္အစီး အတြက္ကေတာ့ ခင္ဗ်ားလခထဲက ျဖတ္မယ္လုိ႔ေျပာတယ္ဗ်”
ပက္ထရစ္ရွာ ၏ စပ္စုခ်င္ေသာ စိတ္ကေလးက ႂကြလာ၏။
“ဟို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးက ရွင့္ကို ဘာေတြမ်ား ေျပာလိုက္တုန္း၊ မစၥတာ အီဂမ္”
အီဂမ္က ခပ္တိုးတိုးေျဖသည္။
“ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေျပာတဲ့ အထဲမွာ မစၥတာပစ္ က အေမရိကန္ ျပည္တြင္းစစ္မွာ ေတာင္ပိုင္းက ႏိုင္သြား တယ္လို႔ ေျပာခဲ့ ရင္ေတာင္ သူ႔စကားကို ကြ်န္ေတာ္ ယံုရမယ္တဲ့ဗ်”
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Juan
သင့္လူ
ဗမင္းေႏြ
သူသူငါငါ
နီမို
Recent Comments