အတၱလန္တစ္ ရွာပံုေတာ္ (၁၄)
06 Mar 2009 Leave a Comment
in ဘာသာျပန္, အတၱလန္တစ္ရွာပံုေတာ္
“ညစာစားဖို႔ ကြ်န္မ နည္းနည္း ေနာက္က် သြားတာ ခြင့္လႊတ္ ၾကပါရွင္၊ ေရေႏြး စိမ္ၿပီး အပန္းေျဖ လိုက္တာ ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကာသြားလို႔”
ပက္ထရစ္ရွာသည္ မာကြီး၏ အိမ္တံခါးဝ ၌ နတ္သမီးေလး တစ္ပါး ကိုယ္ထင္ ျပသလို လွပ ေက်ာ့ရွင္းစြာ ေပၚလာ၏။
လီဇာ မာကြီး သည္ ပက္ထရစ္ရွာ ကို အေျပးတပိုင္း ထ၍ ႀကိဳဆို၏။
“ရွင့္ကို ျပန္ေတြ႔ ရတာ ကြ်န္မ ဘယ္လို ဝမ္းသာမွန္း မသိဘူး၊ တကယ္ပဲ”
ပက္ထရစ္ရွာ အိမ္ထဲသို႔ လွမ္းအဝင္၊ သူမ ေနာက္မွ ကပ္လိုက္ လာေသာ ဒတ္ပစ္ ကို လီဇာ ေတြ႔သြားသည္။ အမ်ိဳးသမီး သည္ ပစ္ကို ဖက္၍ ပါးႏွစ္ဖက္ကို အားရပါးရ နမ္းေန၏။
“မစၥတာပစ္ ကို ဘယ္လို ေက်းဇူး ဆပ္ရမွန္းေတာင္ မသိဘူး။ ကြ်န္မ လင္ေတာ္ေမာင္ ကို ေဘးမသီ ရန္မခ အိမ္ျပန္ ပို႔ေပးတဲ့ အတြက္”
ပါးခ်ိဳင့္ေလး ေပၚေအာင္ ပစ္ ၿပံဳးလိုက္၏။
“တကယ္က ကြ်န္ေတာ္ ခင္ဗ်ားကို လိမ္ေျပာ တာဗ်၊ လူးဝစ္ (မာကြီး) ကို ကယ္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ့္ ကိုယ္ကို မနည္း ကယ္ခဲ့ရတာ”
ပက္ထရစ္ရွာ ေပ်ာ္ေနသည္။ သူမက ဒတ္ပစ္ကို မ်က္ေစာင္း ထိုးရင္း ၿပံဳးစစျဖင့္ ဝင္ေျပာ ျပန္သည္။
“ဒါကေတာ့ ရွင္ပိုၿပီ။ လူးဝစ္ သာမက ကြ်န္မတို႔ အားလံုးကို ရွင္ ဘယ္လို ကယ္ခဲ့တယ္ ဆိုတာ လူတိုင္း သိပါတယ္ေနာ္”
“ကြ်န္မက လူးဝစ္ကို ျဖစ္ေၾကာင္းရယ္ ကုန္စင္ ေျပာခိုင္းေတာ့ သူက ဘာမွ ေျပာမျပ ဘူးေလ။ အခု ညစာ စားရင္း ရွင္ ေျပာျပ ရမယ္ေနာ္” ေပ်ာ္ရႊင္ ျမဴးတူး ေနေသာ လီဇာမာကြီးက ဒတ္ပစ္ ႏွင့္ ပက္ထရစ္ရွာ တို႔၏ အေပၚဝတ္ ကုတ္အက်ႌ မ်ားကို ခြ်တ္ေပးရင္း ပစ္ ကို ဖိအား ေပးေနသည္။
“ကြ်န္ေတာ္ အသားကင္နံ႔ရတယ္။ ဗိုက္ဆာလာၿပီ” ပစ္က ႏွာေခါင္း ရႈံ႕ပြ ရႈံ႕ပြ လုပ္ရင္း မိန္းမသား ႏွစ္ဦး လက္မွ ကိုယ္လြတ္ ႐ုန္းဖုိ႔ ႀကိဳးစား လိုက္၏။
“လူးဝစ္က ကားဂိုေဒါင္ နားမွာ ရွင္တို႔ အတြက္ အသား ကင္ေန ေလရဲ့။ ၿပီးရင္ ကြ်န္မတို႔ အေႏြးဓါတ္ လႊတ္ထားတဲ့ ဖန္လံု အိမ္ေလး ထဲမွာ ညစာ စားၾက မယ္ေလ။ ျမင္ကြင္းလည္း ေကာင္းတယ္။ ေႏြးလည္း ေႏြးတယ္။ အျပင္မွာ စားရင္ေတာ့ သိပ္ ေအးလြန္းတယ္။”
ဒတ္ပစ္ သည္ ေရခဲေသတၱာထဲမွ ပက္စီဖီကို တံဆိပ္ ဘီယာ တစ္ပုလင္းကို ေဖာက္ၿပီး မာကြီးထံ ေလွ်ာက္လာ ခဲ့၏။ မာကြီး ကား အသားကင္ရင္း အလုပ္မ်ား ေန၏။
“အား-ေမႊးတယ္ဗ်ဳိ ႔၊ သြားရည္ေတာင္ က်လာၿပီ”
မာကြီးက ၿပံဳးျပလိုက္သည္။
“ခဏေလး ေစာင့္ဦး၊ ရေတာ့မယ္၊ လီဇာက အသားကင္နဲ႔ လိုက္ေအာင္ ေမာ္ေနး အခ်ဥ္ရည္ကို စပါယ္ရွယ္ လုပ္ထား တာ”
မ်ားမၾကာမီ သူတို႔သည္ မာကြီး၏ ေႏြးေထြး ဇိမ္က် လွေသာ ဖန္လံုခန္းေလး ထဲတြင္ အသားကင္ တစ္ကိုက္ ဘီယာ တစ္က်ိဳက္ ျဖင့္ဆက္ရက္မင္း စည္းစိမ္ ခံစား ေနၾက၏။ လီဇာ စားေသာက္ဖြယ္ရာ မ်ားကို သြားယူစဥ္ မာကြီးက ပစ္ႏွင့္ ပက္ အား ၿပီးခဲ့သည့္ အေၾကာင္းမ်ားကို သိပ္ေျပာဆိုျခင္း မျပဳရန္ ႀကိဳတင္ ေမတၱာရပ္ခံ ထား၏။ ဤသို႔ျဖင့္ စိတ္ႏွလံုး ေပ်ာ္ေမြ႔ဖြယ္ အေၾကာင္းမ်ားကို အလႅာဘ၊ သလႅာဘ ေလွ်ာက္ေျပာရင္း လီဇာက ေဒါက္တာအမ္ဗရိုစ္ အေၾကာင္း ေမးသည္ ကို ေတာေျဖ ေတာင္ေျဖ ေလွ်ာက္ေျဖ ၾကသည္။ အေရးႀကီး၍ ျပန္သြား သလိုလို၊ မိတ္ေဆြမ်ား ႏွင့္ ညစာ သြားစား သလိုလို မေရမရာ လုပ္ေနၾကသည္။ လီဇာ ကလည္း ပါးနပ္ေသာ အမ်ိဳးသမီး တစ္ဦးမို႔ သူတို႔ ပန္းၿခံ ထဲမွ လမ္းေလွ်ာက္ ျပန္လာ သလိုလို ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေလွ်ာက္ေျပာ ေနၾကေသာ စကားမ်ားသည္ အမွန္ မဟုတ္မွန္း ရိပ္မိ ေသာ္လည္း ဘာမွ ေထြေထြ ထူးထူး မေမး။ သူမ သမီးေလး မ်ားကို ညစာ ေကြ်းရင္း အလုပ္ရႈပ္ ေန၏။ ပက္ထရစ္ရွာ က ပန္းကန္ ခြက္ေယာက္မ်ား ကူသိမ္း ေပးၿပီး စားပြဲကို ရွင္းလင္းကာ မုန္လာဥ ကိတ္မုန္႔ ႏွင့္ ေကာ္ဖီ တို႔ျဖင့္ အစာပိတ္ ၾကျပန္၏။
ပစ္ သည္ မီးဖိုခန္း ထဲမွ လီဇာအား စကား အနည္းငယ္ ေျပာရင္း မာကြီး ႏွင့္ ပက္ထရစ္ရွာ တို႔ထံ ျပန္လာ ထိုင္၏။ မာကြီးက သူ႔ကို လွမ္းၾကည့္ၿပီး-
“ခင္ဗ်ားေျပာတဲ့ ေဒါက္တာအမ္ဗရိုစ္ နဲ႔ ပါတ္သက္တဲ့ ဒုတိယ ေကာက္ခ်က္ကို က်ဳပ္ခုထိ လက္မခံႏိုင္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္ ဗ်။ က်ဳပ္အထင္ေတာ့ သူ အသတ္ခံလိုက္ရတာပဲ”
“ကြ်န္မလည္း ဒီအတိုင္းပဲ ထင္တယ္။ ေဒါက္တာ အမ္ဗရိုစ္လို ပညာရွင္ႀကီး အဖို႔ လူသတ္ဂိုဏ္း ေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္ေနတယ္ ဆိုတာ အဓိပၸါယ္ မဲ့လြန္းတယ္”
ဒတ္ပစ္က သူတို႔ႏွစ္ဦးလံုးကို ေစ့ေစ့ၾကည့္လိုက္သည္။
“ခင္ဗ်ားတို႔ ႏွစ္ေယာက္ ေဒါက္တာ အမ္ဗရိုစ္ကို ဒီေန႔မတိုင္ခင္ ဘယ္သူ ျမင္ဖူးၾကလဲ”
မာကြီးႏွင့္ ပက္ထရစ္ရွာ တိုင္ပင္ထားသလို ၿပိဳင္တူ ေခါင္းခါၾက၏။ ပက္က ေစာဒက တက္ေသးသည္။
“ဒါေပမဲ့ သူ႔လို ထင္ရွားတဲ့ လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ပညာရွင္ႀကီးဟာ……………..”
“ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အဓိက အခ်က္က ခင္ဗ်ား သူ႔ကို အရင္က တစ္ခါမွ မျမင္ဘူး ခဲ့ဘူးေလ။ ဆိုေတာ့ ေဒါက္တာ အမ္ဗရိုစ္ ပါလို႔ ဘယ္လိုလုပ္ သက္ေသျပမလဲ”
မာကြီးေခါင္းညိတ္လိုက္၏။
“ဒါေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္။ သူက ေဒါက္တာအမ္ဗရိုစ္အေယာင္ေဆာင္ လူသတ္သမားပဲ ထားပါဦး။ က်ဳပ္တို႔နဲ႔ တူတူ ေရနစ္ေသမလို ျဖစ္ေနတာ ခင္ဗ်ားဘယ္လို ရွင္းမလဲ”
“ဟုတ္တယ္၊ ဟုတ္တယ္၊ သူ႔ကိုယ္သူ အေသခံၿပီးေတာ့ သူမ်ားကို သတ္မယ္ဆိုတာေတာ့ ဘယ္ျဖစ္ႏိုင္ မလဲေနာ္” ပက္က အကြက္ေကာင္း ရသြား သည့္ႏွယ္ ဝင္ေျပာ၏။
ဒတ္ပစ္ ကေတာ့ ခပ္ေအးေအးပင္ ျပန္ေျပာသည္။ သူ႔ေလသံက ေသခ်ာလြန္းလွသည္။
“အဲဒါ သူတို႔ အတြက္အခ်က္ မွားလို႔ဗ်။ ဒီေကာင္ေတြဟာ ေဖာက္ခြဲေရး စပါယ္ရွယ္လစ္ေတြ၊ ဒါေပမဲ့ မိုင္းတြင္းအေတြ႔ အႀကံဳ မရွိေတာ့ လုပ္လိုက္တာ လက္လြန္ သြားတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ သူတို႔ေခါင္းေဆာင္ ေရနစ္ၿပီး ေသမလို ျဖစ္ေတာ့ ကယ္ရေအာင္ ဆိုင္ကယ္ ေတြနဲ႔ လာၾက တာေပါ့ဗ်”
မာကြီးသည္ ေနဝင္ရီတေရာ ေတာင္တန္းမ်ား၏ အလွကို ေငးၾကည့္ ေန၏။
“သူတို႔ ဒီလိုလုပ္လို႔ ဘာ အက်ိဳးအျမတ္ ရွိမလဲ”
“အင္မတန္ ပိရိေသသပ္တဲ့ လူသတ္မႈ အထေျမာက္မွာေပါ့ဗ်။ အထဲမွာ ခင္ဗ်ားတို႔ေသေနရင္ ဒါ မေတာ္တဆ တြင္းၿပိဳ လို႔ပဲ။ ဘယ္သူကမွ လူသတ္မႈလို႔ ထင္မွာ မဟုတ္ဘူးေလ”
“အင္းေလ၊ အဲဒါကိုပဲ ေမးေနတာ၊ ကြ်န္မတို႔ကို သတ္လို႔ သူတို႔မွာ ဘာ အက်ိဳးအျမတ္ ရမွာလဲလို႔”
“ခင္ဗ်ားတို႔က သူတို႔အတြက္ မေထြးႏိုင္ မအန္ႏိုင္တဲ့ ၿခိမ္းေခ်ာက္မႈႀကီး တစ္ခု ျဖစ္ေန လို႔ေပါ့”
“ဘယ္လို၊ ဘယ္လို၊ ဘယ္သူ႔အတြက္ ဘယ္ဟာက ၿခိမ္းေခ်ာက္တာ……”
မာကြီးေရာ ပက္ထရစ္ရွာပါ ေခါင္းေျခာက္သြားၾက၏။ အေျခအေနက ရႈပ္သထက္ ရႈပ္ေထြးလာသည္။ ပစ္ ဘာေတြ ေျပာေနမွန္း သူတို႔ ေကာင္းေကာင္း နားမလည္ၾက။
ဒတ္ပစ္သည္ စိတ္ရႈပ္၊ စိတ္ညစ္ ေနၾကေသာ မာကြီးႏွင့္ ပက္ကို ေစ့ေစ့ ၾကည့္ရင္း-
“ဒီကိစၥ ရဲ့ ေနာက္ကြယ္မွာ အင္မတန္ ေက်ာေထာက္ ေနာက္ခံ ေတာင့္တင္းၿပီး အရမ္း လွ်ိဳ ႔ဝွက္တဲ့ အဖြဲ႔အစည္း တစ္ခု ပါေနတယ္။ သူတို႔က မဟူရာ အရိုးေခါင္းနဲ႔ ပါတ္သက္လို႔ အမ်ားျပည္သူ သိသြား မွာကို လံုးဝ မလိုလားတဲ့ ပံုပဲ”
ပက္ထရစ္ရွာ တုန္လႈပ္သြား၏။
“သူတို႔– သူတို႔က ဘာ့ေၾကာင့္မ်ား ဒီလို မႏုႆေဗဒ ဆိုင္ရာေတြ႔ရွိမႈႀကီးကို လူသိ မခံခ်င္ ရတာလဲဟင္၊ သူတို႔နဲ႔ ဘာဆိုင္လို႔လဲ”
ပစ္က ပက္ကို ပခံုးတြန္႔ ၍ လက္ဖဝါးႏွစ္ဖက္ ေျမႇာက္ျပလိုက္၏။
“ဂြင္းဆက္က အဲဒီေနရာမွာ ျပတ္ေနတာဗ်”
ပက္ထရစ္ရွာသည္ အတန္ၾကာေအာင္ စဥ္းစားေန၏။ ၿပီးမွ-
“ကြ်န္မ မွတ္မိၿပီ။ ခုကြ်န္မတို႔ ႀကံဳေတြ႔ရသလိုမ်ိဳးပဲ အရီဇိုနာ ျပည္နယ္ တကၠသိုလ္က ေဒါက္တာ ဂ်က္ဖရီ တက္ဖက္နဲ႔ သူ႔ေက်ာင္းသားေတြ ခ်ီလီႏိုင္ငံ လက္စကာ ေတာင္တန္း ေတြေပၚမွာ ေရွးေဟာင္း သုေတသန တူးေဖၚေရး လုပ္ေနတုန္း တြင္းၿပိဳ ခဲ့ဖူးတယ္။ သူတို႔ကေတာ့ ကံမ ေကာင္းရွာဘူး၊ အမ်ားစုက ေသဆံုး သြားခဲ့ တယ္ေလ”
“ေသရတဲ့ အေၾကာင္းက” မာကြီး စိတ္ဝင္ စားစြာျဖင့္ ေမးလိုက္သည္။ ျပႆနာက ႀကီးသည္ထက္ ႀကီးလာၿပီ ျဖစ္၏။
“ကယ္ဆယ္ေရးအဖြဲ႔ေတြ အေျပာအရေတာ့ အေလာင္းေတြဟာ ေအးခဲ ေတာင့္တင္း ေနတယ္တဲ့။ ဒါကို ဘယ္လိုမွ စဥ္းစားလို႔ မရၾကဘူး။ ခ်ီလီရဲ့ ရာသီဥတုဟာ ေရခဲမွတ္နဲ႔ အေဝးႀကီး၊ ဟိုက္ပို သားမီးယား ျဖစ္စရာ အေၾကာင္း မရွိဖူး မဟုတ္လား”
ပစ္ ဝင္ေမးလိုက္သည္။
“သူတို႔က ဘယ္လို ေရွးေဟာင္းသုေတသနမ်ိဳးသြားလုပ္ၾကတာလဲ”
“အဲဒါ ဘယ္သူမွ ေသခ်ာမသိဘူးရွင့္။ နယူးေယာက္က အေပ်ာ္တမ္းေတာင္တက္သမားေတြ စေတြ႔ခဲ့တဲ့ ေရွးေဟာင္း လက္ရာေတြလို႔ေျပာၾကတာပဲ”
“အဲဒီ အေပ်ာ္တမ္း ေတာင္တက္သမားေတြေရာ”
“ဆမ္တီယာဂို ကေန နယူးေယာက္အသြား သူတို႔စင္းလံုးဌားလာတဲ့ ေလယာဥ္ပ်က္ၾကလို႔ ဆံုးသြားခဲ့ၾကတယ္”
ပစ္၏ မ်က္လံုးစိမ္းမ်ား အေရာင္တလက္လက္ေတာက္လာ၏။ လြန္စြာသိမ္ေမြ႔နက္နဲသည့္ လွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ႀကီး တစ္ခုကို ဆြမ္းခံရင္း ငွက္သင့္ သလို ေတြ႔ရွိေနၿပီေကာ။
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Juan
သင့္လူ
ဗမင္းေႏြ
သူသူငါငါ
နီမို
Recent Comments