အတၱလန္တစ္ ရွာပံုေတာ္ (၁၅)
07 Mar 2009 1 Comment
in ဘာသာျပန္, အတၱလန္တစ္ရွာပံုေတာ္
“က်ဳပ္ကေတာ့ အဲဒီ ေလယာဥ္ ပ်က္က်သြားတဲ့ ေတာင္တက္ အဖြဲ႔ေတြနဲ႔၊ တြင္းပိ ေသသြားတဲ့ အရီဇိုးနား က သုေတသန အဖြဲ႔ ေတြ႔ခဲ့တာဟာ မဟူရာ သလင္း အရိုးေခါင္းပဲလို႔ ထင္ေနတယ္ဗ်ာ”
မာကြီးက ေတြးေတြးဆဆ ေျပာလိုက္၏။
“ဟုတ္ခ်င္လည္း ဟုတ္မွာေပါ့ေလ။ ဘယ္သူမွ အတိအက်ေတာ့ မသိခဲ့ၾကဘူး” ပက္ထရစ္ရွာ ရင္ေမာလာ၏။ ဒီအတိုင္းသာ ဆိုလွ်င္ သူမတို႔ ဓါးခုတ္ရာ လက္ဝင္ လွ်ိဳမိ ေခ်ၿပီ။
“ေနဦးဗ်၊ ခင္ဗ်ား ဟိုအခန္းထဲမွာ တုန္းက နံရံေပၚက စာေတြ ကူးလာ ခဲ့တယ္ မဟုတ္လား”
“ဟုတ္တယ္ေလ။ ေရေတြ စိုေနလို႔ ဆံပင္အေျခာက္ခံစက္နဲ႔ မႈတ္ထား ရတယ္။ ဖတ္လို႔ေတာ့ ရေသးတယ္ရွင့္။ ဒါေပမဲ့ ခုထိေတာ့ ဘာမွ အဓိပၸါယ္ မေဖာ္ႏိုင္ ေသးဘူး။ ကြ်န္မလည္း ဒီလို သေကၤတမ်ိဳးေတြ တစ္ခါမွ မေတြ႔ဖူးဘူးေလ”
ပစ္က စဥ္းစဥ္း စားစားေျပာလိုက္သည္။
“ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ေရွးေခတ္ကပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ခုေခတ္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ အကၡရာ သေကၤတေတြမွာ တူညီတာေလးေတြ ရွိႏိုင္တယ္လို႔ ထင္တယ္”
“မထင္နဲ႔ရွင္၊ ဘယ္လိုမွ အဓိပၸါယ္ ေဖာ္မရတဲ့ ေရွး လက္ေရး မူေတြ အမ်ားၾကီးပဲ။ ဒါေပမဲ့ မဟူရာ သလင္း အရိုးေခါင္းနဲ႔ နံရံမွာ ေရးထားတဲ့ သေကၤတေတြ ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ႀကီး တူတယ္။ အေသးစိတ္ အခ်ိန္ေပးၿပီး မေလ့လာရ ေသးခင္ ေတာ့ ဘာမွ မေျပာႏိုင္ ေသးဘူးေလ”
မာကြီးသည္ မခံခ်ိမခံသာျဖစ္ေန၏။
“ေအးဗ်ာ။ ဒီအခန္းေလး ေခါင္းေပၚမွာ ရွိမွန္း မသိပဲနဲ႔ ေန႔တိုင္း အဲဒီမွာ အလုပ္ သြားလုပ္ ေနမိတာ ေတြးၾကည့္ရင္ အသည္းေတာင္ ယားတယ္”
ဒတ္ပစ္က သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ေမးလိုက္၏။
“အဲဒီအခန္းကို ဘယ္သူ ေတြက ဘယ္တုန္းက ဘာရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ တည္ေဆာက္ ခဲ့ၿပီး လူသတ္သမား ေတြနဲ႔ ဘယ္လို ပါတ္သက္ ႏိုင္သလဲ။ စဥ္းစားၾကည့္ၾက စမ္းပါ”
ရုတ္တရက္ ေလေအးတစ္ခ်က္ ေနာ့သြားသျဖင့္ ေက်ာထဲ စိမ့္သြားၾက၏။ ပက္က-
“အေတာ္ေအးလာၿပီ။ ကြ်န္မ ကုတ္အက်ႌ သြားယူ လိုက္ဦးမယ္”
မာကြီးက မီးဖိုဖက္သို႔ ၾကည့္ရင္း-
“လီဇာ ေကာ္ဖီနဲ႔ ကိတ္မုန္႔သြားယူတာ ၾကာလွ……………..”
ရုတ္တရက္ မာကြီးအသံ သည္ ရပ္သြား၏။ ဒတ္ပစ္သည္ ေၾကာင္ရိုင္း တစ္ေကာင္လို လွ်င္ျမန္စြာ ထိုင္ရာမွ ထၿပီး မာကြီးပါးစပ္ ကို လက္ဝါးျဖင့္ ပိတ္၍ စားပြဲေအာက္ လွဲခ် လိုက္သည္။ ၿပီးေနာက္ ပက္ကို ၾကမ္းျပင္ေပၚ ဆြဲခ်ၿပီး သူ႔ ကိုယ္လံုး ႀကီးျဖင့္ ဖိထား လိုက္သည္။ ပံုမွန္ မဟုတ္ေသာ အရိပ္ မည္းမည္းမ်ား၏ လႈပ္ရွားမႈကို သူ႔မ်က္လံုး ေထာင့္မွာ ရိပ္ကနဲျမင္ လိုက္ရၿပီးေနာက္ က်င့္သားရေနေသာသူ၏ ဆဌမအာရံု လႈံ႔ေဆာ္မႈ မ်ားေၾကာင့္ အလြန္ လွ်င္ျမန္စြာ သူ လႈပ္ရွား လိုက္ႏိုင္ ၏။
စကၠန္႔ပိုင္း အတြင္း ဆင့္ကာဆင့္ကာ ပစ္လိုက္ေသာ ေသနတ္သံ ႏွစ္ခ်က္ကို အလြန္ နီးကပ္စြာ ၾကားလိုက္ ရ၏။ အျပင္မွာ အရိပ္မည္းမည္း မ်ား ဝရံုးသုန္းကား လႈပ္ရွား ေနသည္။ ဒတ္ပစ္သည္ ပက္ထရစ္ရွာ ၏ ခႏၶာကိုယ္ ေလးကို ဖိထားရာမွ တစ္ဖက္သို႔ လွိမ့္လိုက္ၿပီး အားယူ ထဖို႔ ႀကိဳးစား လိုက္စဥ္ မွာပင္ သူ႔နားထဲ၌ အလြန္ အင္မတန္ ရင္းႏွီး ကြ်မ္းဝင္လွေသာ အသံတစ္ခုကို ၾကားလိုက္ရ၏။
“စိတ္မပူနဲ႔ေဟ့။ သူ႔ကိုမိၿပီကြ”
မာကြီးႏွင့္ ပက္ထရစ္ရွာသည္ သူတို႔ကိုယ္ သူတို႔ ဘာျဖစ္သြားမွန္း မသိလိုက္ၾကပဲ လူးလဲ ထလာၾက၏။
“ဟို ေသနတ္သံေတြနဲ႔ ဘာ— ဘာေတြ လဲ” မာကြီးက တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားေန၏။
“ဘာမွ မပူနဲ႔ေတာ့ဗ်၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လူေတြေရာက္လာၿပီ” ပစ္က အားပါးတရ ေျပာလိုက္၏။ သူ႔ေလသံတြင္ စိတ္ခ် ယံုၾကည္ျခင္း မ်ားစြာ ပါသြား၏။
မာကြီး သည္ အိမ္ဖက္သို႔ လွမ္းၾကည့္ရင္း-
“က်ဳပ္မိန္းမနဲ႔ ကေလးေတြေရာ….”
“ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာ နဘယံ၊ ေဘးမရွိ ပါခင္ဗ်ာ”
“ဘယ္လို- ဘယ္လို”
“ကြ်န္ေတာ္ အစကတည္းက သူတို႔ကို ပုန္းခိုင္းထားတာ”
အာတိတ္ သားေမႊးဝတ္စံုႏွင့္ ကြ်ဲေပါက္ႀကီး တစ္ေကာင္လို တုတ္ခိုင္ေသာ လူပုပု တစ္ေယာက္သည္ တစ္ကိုယ္လံုး အနက္ေရာင္ နင္ဂ်ာဝတ္စံု ဝတ္ဆင္ၿပီး စကိတ္စီး မ်က္ႏွာဖံုး စြပ္ထားေသာ လူတစ္ေယာက္ကို ဂုတ္မွ ကိုင္ဆြဲကာ ဒတ္ပစ္ တို႔ထံ ဝင္လာသည္ကို ေတြ႔လိုက္ၾကရ၏။ ဆံပင္က နက္နက္ ေကာက္ေကာက္။ မ်က္လံုး အနက္ႏွင့္ သြားႀကီးမ်ား ၿဖဲ၍ လာေသာ ထိုလူပုသည္ နင္ဂ်ာ ဝတ္စံုႏွင့္ လူကို ဆယ္ေပါင္ အာလူးအိတ္ ဆြဲသလို ေပါ့ေပါ့ ပါးပါး တရြတ္တိုက္ ဆြဲလာ၏။
ပစ္က ဆီးႏွင္းမ်ား ဖံုးလႊမ္း ေနေသာ ၿခံဝင္းကို စိုက္ၾကည့္ရင္း-
“ေအးေဆးပဲလား” ဟုလူစိမ္းကို ေမးလိုက္သည္။
“ေအးေဆးသမွ မ်က္မျမင္ကို ေနာက္ကေခ်ာင္းၿပီး တုတ္နဲ႔ ေဆာ္ရသလိုပဲ၊ လြယ္လိုက္တာကြာ၊ ဒီေကာင္ အႀကံႀကီး ႀကံလာေပမဲ့ အီေဖကို ရဲ့ ၿခံဳခို တိုက္ခိုက္မႈေၾကာင့္ ကားကနဲပဲ။ ဟီးဟီး” လူပုက တဟီဟီး ရယ္ရင္း ထမင္းစား ေရေသာက္ ေလသံျဖင့္ ပစ္ကို ေျပာေန၏။
“ေၾကးစား လူသတ္သမား တစ္ေယာက္ အတြက္ေတာ့ ရန္သူကို ေလွ်ာ့တြက္တာ သူ႔ရဲ့ မဟာအမွား ေပါ့ကြာ”
ပက္က ပစ္အား ေငးစိုက္ၾကည့္ေနသည္။
“ဒါေတြအတြက္ ရွင္အစထဲက အကြက္ခ် စီမံထားတာလား”
“ဟုတ္တယ္ဗ်။ ကြ်န္ေတာ္ စဥ္းစား ၾကည့္ေတာ့ ဒီကိစၥဟာ ဒီမွာတင္ ၿပီးသြားမွာ မဟုတ္ဖူးလို႔ တြက္လိုက္တယ္။ ဒီေကာင္ေတြဟာ” ၾကမ္းေပၚလဲလွ်က္ ရွိေသာ နင္ဂ်ာဝတ္စံု ႏွင့္ လူသတ္သမား ကို ေငးစိုက္ ၾကည့္ရင္း-
“ေတာ္ရံုနဲ႔ လက္ေလွ်ာ့မဲ့ ေကာင္ေတြ မဟုတ္ဖူး၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ေရဆံုး ေျမဆံုး ကိစၥတံုးေအာင္ လုပ္မွာပဲ။ အစ ကေတာ့ သူတို႔ဘာလို႔ ဒီေလာက္ အသည္းအမည္း ျဖစ္ေနမွန္း စဥ္းစားလို႔ မရခဲ့ဖူး။ အခုအခ်ိန္မွာ သူတို႔ရဲ့ ပစ္မွတ္နံပါတ္ တစ္ဟာ ကြ်န္ေတာ္ပဲ။ ကြ်န္ေတာ္က သူတို႔ရဲ့ မဟာ အႀကံအစည္ ႀကီးကို သပ္လွ်ိဳ ပစ္ခဲ့တာကိုး။ ကြ်န္ေတာ္ ဟို အားမီးနီးစ္ အခန္းထဲ ျပန္သြားၿပီး မဟူရာသလင္း အရိုးေခါင္းကို ရသြားမွာရယ္။ ပက္က သေကၤတ ေတြကို အဓိပၸါယ္ ေဖာ္လိုက္ ႏိုင္မွာရယ္ကို သူတို႔ ေသမတတ္ ေၾကာက္ေန လိမ့္မယ္။ ဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လြတ္ၿပီ ဆိုတာနဲ႔ သူတို႔ အဖြဲ႔အစည္း ထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္က အခြင့္ေကာင္း ေစာင့္ၿပီး အျမန္ဆံုး လုပ္ႀကံ မွာပဲလို႔ တြက္မိတယ္။ သူတို႔ လုပ္ငန္းစဥ္မွာ မ်က္ျမင္ သက္ေသကို အသက္ရွင္ခြင့္ ေပးရိုး ထံုးစံ မရွိဘူး။ ဒါနဲ႔ပဲ ကြ်န္ေတာ္ သူတို႔ကို ငါးစာေလး ခ်လိုက္ တယ္။ တန္းတန္းမတ္မတ္ လာဟပ္ ေတာ့တာပဲ”
မာကြီး မ်က္ႏွာစူပုပ္သြား၏။
“ၾသ- ဒီေတာ့က်ဳပ္တို႔က ငါးစာေပါ့ေလ။ ခင္ဗ်ားလုပ္တာ က်ဳပ္တို႔ ေသေတာ့မလို႔ဗ်၊ သိရဲ့လား။ ၿပီးေတာ့ က်ဳပ္အိမ္မွာ မွ——”
“အခြင့္ အေရးက ႏွစ္ခါျပန္မရဘူး လူးဝစ္ရဲ့”
“ရဲမွဴး အီဂမ္ေရာ ဒါကိုသိလား”
“အခုေလာက္ဆို ပက္ထရစ္ရွာ အိပ္ခန္းထဲက လူသတ္သမားကို သူေဆာ္ပေလာ္တီး ၿပီးေရာေပါ့”
“ဘယ္လို- ဘယ္လို၊ ကြ်န္မ အခန္းထဲမွာ လူသတ္သမားရွိတယ္။ ဘုရား-ဘုရား” ပက္ မ်က္ႏွာ ဇီးရြက္ခန္႔ငယ္ သြားသည္။ ေရခ်ိဳးေနတုန္းမ်ားဝင္လာလို႔ကေတာ့——။
“ခင္ဗ်ားနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ မာကြီးအိမ္ သြားေတာ့မွ လူသတ္သမားက ခင္ဗ်ားအခန္းထဲ ဝင္တာဗ်၊ ရဲမွဴးကို ကြ်န္ေတာ္က ဟိုတယ္ ေဘးပါတ္လည္မွာ ကင္းပုန္း ဝပ္ခိုင္းခဲ့တာ။ လူသတ္သမား ေတြရဲ့ အႀကံက မာကြီးအိမ္မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အားလံုးကို သတ္ၿပီး ခင္ဗ်ားအခန္း ထဲက ကင္မရာနဲ႔ မွတ္စုစာအုပ္ကို ယူဖို႔ေလ။”
မာကြီးက ဗလ ေတာင့္တင္းဟန္ ရွိေသာ လူသတ္သမား ကို လက္ညိႇဳးထိုး၍-
“ဒီေကာင့္ ၾကည့္ရတာ ေဒသခံ လူဆိုးေတာ့ ဟုတ္ပံုမရဖူး။ သူ႔လို အဆက္အေပါက္မ်ိဳး အီဂမ္ရဲ့ အခ်ဳပ္ခန္းထဲမွာ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးဘူးဗ်”
ပစ္သည္ သူ႔နားမွာ ရပ္ေနေသာ အာတိတ္သားေမႊးဝတ္စံုႏွင့္ လူပုအားဖက္၍-
“ကဲ အားလံုးကို ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းႀကီး အဲလ္ဗတ္ ဂ်ီယိုဒီႏို နဲ႔ မိတ္ဆက္ ေပးပါရေစ။ အယ္လ္ က ကြ်န္ေတာ္တို႔ အ သံုးလံုးမွာ လက္ေထာက္ ပေရာဂ်က္ ဒါရိုက္တာေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ႏွစ္ကိုယ့္တစ္စိတ္ ဆိုလည္း မမွားဘူး”
မာကြီးႏွင့္ ပက္ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိၾက၊ ေၾကာင္ေငးေငးႀကီးေတြ ရပ္ေနၾကၿပီး အယ္လ္ကို မိုက္ခရိုစကုတ္ ေအာက္မွ ဗက္တီးရီးယားကို ၾကည့္ေနေသာ သိပၸံပညာရွင္မ်ား ကဲ့သို႔ ေတြေတြႀကီး ဝိုင္းၾကည့္ ေနၾကသည္။ အယ္လ္က ခုထိဆြဲ ထားေသာ လူသတ္သမား၏ အက်ႌစကို လႊတ္၍ သူတို႔ႏွင့္ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ရင္း-
“မာၾကရဲ့ေနာ္။ ေတြ႔ရတာ ႏွစ္ေထာင္းအားရ ရွိလွသဗ်၊ ခင္ဗ်ားတို႔ရဲ့ အမႈေတာ္ကို ထမ္းရလို႔ ကြ်န္ေတာ္မ်ိဳးႀကီး ဝမ္းေျမာက္ မိပါတယ္” ခပ္ျမဴးျမဴး ေျပာလိုက္၏။
“လူသတ္သမားကို ၾကည့္ၾကစို႔” မ်က္ႏွာဖံုး တပ္ထားသည့္ လူသတ္သမားကို ဘယ္သူ ဘယ္ဝါမွန္း သိေအာင္ ၾကည့္ဖို႔ ပစ္ စိတ္ေစာေနသည္။
“ေနပါဦးကြ၊ ငါ့ရဲ့ စြန္႔စားခန္းေလး ေျပာစမ္း ပါရေစဦး၊ ဒီေကာင္ သြက္တာေတာ့ အရမ္းပဲကြ၊ သိလား၊ သူနဲ႔ငါ တစ္ၿပိဳင္ တည္း ေသနတ္ေမာင္း ဆြဲညႇစ္ၾကတာပဲ။ သူ႔က်ည္ဆန္ႀကီးက ငါ့ေပါင္ကိုပြတ္သြားၿပီး ငါ့က်ည္ဆန္ေလးက သူ႔ညာဖက္ အဆုတ္ထဲ ဝင္သြားရွာတယ္”
“ေသၿပီလား”
“ဟင့္အင္း၊ မေသပါဘူး၊ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ကို မာရသြန္ပြဲေတာ့ မႏႊဲႏိုင္ ေတာ့ဘူး ေပါ့ကြာ”
ပစ္က လူသတ္သမား၏ မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္ကို ဆြဲခြာခ်လိုက္၏။
ပက္သည္ ေၾကာက္ရြံ ႔မႈ၊ မယံုၾကည္ႏိုင္မႈ၊ အံ့အားသင့္မႈ မ်ားေၾကာင့္ ေခတၱဆြံ႔အသြားသည္။ မာကြီးသည္လည္း ပါးစပ္ အေဟာင္းသား။
“ဘုရားေရ၊ ဒါ–ဒါ– ေဒါက္တာ အမ္ဗရိုစ္ပဲ”
“မဟုတ္ဖူးဗ်၊ တကယ့္ေဒါက္တာ အမ္ဗရိုစ္ အစစ္က တေနရာရာမွာ ေသေန ေလာက္ၿပီ။ ဒီေကာင္က ကြ်န္ေတာ္တို႔ ခင္ဗ်ားတို႔ကို သတ္ဖို႔သက္သက္ အေယာင္ေဆာင္ထားတာပါ”
ပက္သည္ လူသတ္သမား၏ မပြင့္တပြင့္ မ်က္လံုးအစံုကို စိုက္ၾကည့္ရင္း ေဒါသေတြ အလိပ္လိုက္ ထြက္လာသည္။ သူမ ႏႈတ္မွ ရိုင္းရိုင္းစိုင္းစိုင္း စကားလံုးေတြ ထြက္လာသည္။
“ဟဲ့ ေအာက္တန္းစား အေကာင္ရဲ့၊ နင္က ဘာမို႔လို႔ ေဒါက္တာအမ္ဗရိုစ္ လို ပညာရွင္ႀကီးကို သတ္ရတာလဲ။ နင္ €€€€€€€$$$$$$$”
လူသတ္သမားသည္ စိတ္လႈပ္ရွားပံု အလွ်ဥ္းမရွိ၊ သူ႔ပါးစပ္မွ စကားလံုးအခ်ိဳ ႔တိုးတိုးေလး ထြက္ေပၚ လာသည္။
“သတ္တာမဟုတ္ဖူး။ သူ႔ကို စီရင္ခ်က္ခ်လိုက္တာ။ ခင္ဗ်ားတို႔ အားလံုးလည္း စီရင္ခ်က္ ခ်ၿပီးသားပဲ။ ေသကို ေသၾက ရမယ္”
“ခင္ဗ်ားအခု ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘာလုပ္ေနမွန္းေရာ သိရဲ့လား” ပစ္၏ အသံသည္ ေရခဲတမွ် ေအးစက္လွ၏။ လူသတ္ သမားသည္ ဒတ္ပစ္ကို မ်က္လံုး လွန္ၾကည့္ လိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့မွ တိုးတိုးေလးေျပာ၏။
“သိစရာမလုိပါဘူး၊ အနာဂါတ္ကံၾကမၼာသစ္ အတြက္တာဝန္မွန္သမွ် လုပ္ဖို႔ပဲလိုတယ္။ သိဖို႔မလိုဖူး”
“ဘယ္လို- အနာဂါတ္ ကံၾကမၼာသစ္၊ ဟုတ္လား”
လူသတ္သမားက ၿပံဳးလိုက္၏။ ေခ်ာင္းအနည္းငယ္ဆိုး၏။ ေသြးစကေလးမ်ားပါလာ၏။ အဆုတ္ကို က်ည္ဝင္ထား သည္ကိုး။
“အနာဂါတ္ ကံၾကမၼာသစ္၊ စတုတၱ ႏိုင္ငံေတာ္ႀကီးကို မျမင္ရခင္ ခင္ဗ်ားတို႔ေသမွာပဲ” သူ႔ေလသံတြင္ ေဒါသ ႏွင့္ မုန္းတီးမႈမ်ား မပါ။ သာမန္ စကား ေျပာသလိုပင္ ေအးေအးသက္သာ ေျပာေနျခင္း ျဖစ္၏။ အာရံုစိုက္ နားေထာင္ေသာ အခါ သူ႔ေလသံသည္ ဥေရာပ တိုက္သားမ်ား ေျပာသည့္ ေလသံမ်ိဳး ျဖစ္သည္ကို ေတြ႔ၾကရသည္။
“အာမီးနီးစ္ အခန္းရယ္၊ မဟူရာသလင္း အရိုးေခါင္းရယ္က ဘာေတြလဲ”
“အတိတ္ကာလ ရဲ့ အေၾကာင္းၾကားစာေတြေပါ့၊ ကမၻာ့အႀကီးဆံုး လွ်ိဳ ႔ဝွက္ခ်က္ေပါ့”
“ခင္ဗ်ား လူသတ္မႈနဲ႔ေထာင္နန္းစံရရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ခုထက္ပိုၿပီး သိလာရမွာပါ၊ ခုမေျပာခ်င္လည္းေနေပါ့ဗ်ာ”
လူသတ္သမားက ေခါင္းယမ္း၏။
“ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ေထာင္မက်ဘူး၊ တရားရံုးမေရာက္ဖူးဗ်၊”
ပစ္ဘာမွ မလုပ္ႏိုင္မွီ လူသတ္သမားသည္ တစံုတရာကို ပါးစပ္ထဲသို႔ အလြန္ လွ်င္ျမန္စြာ ပစ္ထည့္ လိုက္ၿပီး-
“လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ေျခာက္ဆယ္ တုန္းက ဟာမန္းဂိုရင္း သံုးခဲ့တဲ့ ဆိုင္ယာႏိုက္ အဆိပ္ ေဆးေတာင့္ေလ၊ မစၥတာပစ္ ရဲ့၊ ခုထိ အစြမ္း ထက္တုန္း၊ အသံုးဝင္ တုန္းဗ်၊ ကဲ ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္ မစၥတာပစ္ေရ” လူသတ္သမား သည္ ေဆးေတာင့္ကို သြားျဖင့္ ႀကိတ္ခြဲ လိုက္သည္။
ပစ္သည္ လူသတ္သမား၏ နားနားတြင္သူ႔ပါးစပ္ကို ေတ့လိုက္ၿပီး ႏွစ္ကိုယ္ၾကား ေလသံျဖင့္ ေသအံ့ မူးမူး အမ္ဗရိုစ္ အေယာင္ေဆာင္ကို-
“က်ဳပ္ခင္ဗ်ားကို သနားတယ္ဗ်၊ ခင္ဗ်ားတုိ႔ရဲ့ ေသာက္သံုး မက်တဲ့ စတုတၱအင္ပါယာ အေၾကာင္း က်ဳပ္တို႔ အေစာႀကီး ထဲက သိၿပီး သားဗ်” ဟုေျပာလိုက္ေလသည္။
လူသတ္သမား သည္ မ်က္လံုးႀကီး ျပဴး၍ ပစ္ ကိုစိုက္ၾကည့္ရင္း ဆန္႔ငင္ ဆန္႔ငင္ အေၾကာဆြဲ၍ အသက္ထြက္ သြား၏။ တကယ္ေတာ့ ပစ္ဘာမွမသိပါ။ သို႔ေသာ္ လူသတ္သမားကို စိတ္မခ်မ္းသာစြာ အသက္ထြက္သြား ေစ၍ သူ ေက်နပ္ ေနေလသည္။
+++++++++++++++++++++++++
Juan
သင့္လူ
ဗမင္းေႏြ
သူသူငါငါ
နီမို
Mar 07, 2009 @ 18:25:28
ဘာသာျပန္ထဲမွာ တကယ္႔ျမန္မာစကား အသံုးႏံႈးေတြ ထည္႔သံုးႏိုင္တာကိုေတာ႔ ႀကိဳက္တယ္ဗ်ာ … နဘယံ ေဘးမရွိတို႔ ၊ ငါ႔စကားႏြားရ ေျပာတာတို႔ စသျဖင္႔……… ဘာသာျပန္သူ ေ၀ါဟာရ ၾကြယ္၀ပါေပတယ္ !