Hiriautatpa

အတၱလန္တစ္ ရွာပံုေတာ္ (၁၆)

09 Mar 2009 1 Comment

by သင့္လူ in ဘာသာျပန္, အတၱလန္တစ္ရွာပံုေတာ္

မီးဖိုခန္းထဲမွ ဖုန္းသည္ အဆက္မျပတ္ ျမည္ေန၏။ လူးဝစ္မာကြီး သည္ အေျပးအလႊား သြား၍ ဖုန္းကိုင္သည္။ တစ္မိနစ္ ခန္႔ စကား ေျပာၿပီးေနာက္ ဖုန္းခြက္ကို ျပန္ခ်၍ ဒတ္ပစ္တို႔ ရွိသည့္ မွန္လံု အိမ္ေလး ထဲသို႔ ျပန္လာသည္။

“ရဲမွဴး အီဂမ္ဆက္တာ။ ပက္ရဲ့ အခန္းထဲမွာ ေသနတ္ပစ္ပြဲ ျဖစ္သြား သတဲ့။ သူ႔လူႏွစ္ေယာက္ ဒဏ္ရာ အျပင္းအထန္ ရသြားၿပီး လူသတ္သမား ကိုေတာ့ အေသ ဖမ္းမိတယ္တဲ့။ ဘာသတင္း မွေတာ့ မရလိုက္ဖူး”

ဒတ္ပစ္သည္ ေဒါက္တာအမ္ဗရိုစ္ အေယာင္ေဆာင္ လူသတ္သမား၏ အသက္မဲ့ ခႏၶာကိုယ္ကို အေတာ္ၾကာ စိုက္ၾကည့္ ေနရင္းက-

“လူေသေတြ ဆီက ဘာသတင္းမွ မရႏိုင္ဘူးလို႔ ဘယ္သူ ေျပာႏိုင္ မွာလဲဗ်ာ” ဟု ေျပာလိုက္ ေလသည္။

ထိုအခိုက္ မီးဖိုခန္း တံခါး ဖြင့္သံ ၾကားလိုက္ ရၿပီး လီဇာမာကြီး ၏ မ်က္ႏွာ ေပၚလာသည္။

“အခု ထြက္လာလို႔ ရၿပီလားရွင္” ေၾကာက္ရြံမႈ ေၾကာင့္ သူမ အသံက ေလသံေလး မွ်သာ။ ၾကမ္းေပၚ လဲက် ေနေသာ အေလာင္းေကာင္းကို မ်က္လံုးႀကီး ျပဴး၍ ၾကည့္ေန၏။

ပစ္က သူမလက္ကို တြဲေခၚ လာရင္း-

“အားလံုး ၿပီးသြားၿပီ လီဇာ၊ မေၾကာက္နဲ႔ေတာ့၊ ခုဘာအႏၲရာယ္မွ မရွိ ေတာ့ဘူး” ဟု တတြတ္တြတ္ ႏွစ္သိမ့္ေနသည္။

မာကြီးက သူ႔ခ်စ္ဇနီးကို ဖက္လိုက္ရင္း-

“ကေလးေတြေရာ” ဟုေမးလိုက္သည္။

“ကြ်န္မ အိပ္ေဆး နည္းနည္း တိုက္ထားလို႔ သမီးေလးေတြ အေစာႀကီး ထဲက အိပ္ေပ်ာ္ ေနၾကတယ္။ လံုးဝ မႏိုးဘူး”

“ေအး” မာကြီးသည္ သက္ျပင္းရွည္ႀကီး ခ်လိုက္သည္။

“တို႔ မိုင္းတြင္း လုပ္ငန္းႀကီး ေတာ့ နိဌိတံသြားၿပီ လီဇာေရ”

လီဇာက သူ႔ေယာက်္ားကို မ်က္ေစာင္းထိုး လိုက္သည္။

“ကြ်န္မေတာ့ အဲသလိုျဖစ္တာ ဝမ္းေတာင္သာေသး။ ရွင္လည္း အေတာ္ ခ်မ္းသာ ေနပါၿပီ ေက်ာက္သူေဌးႀကီး လူးဝစ္ မာကြီးရယ္၊ ကြ်န္မတို႔ အေျပာင္းအလဲ လုပ္ၾကဖို႔ အခ်ိန္တန္ၿပီလို႔ မွတ္ေပါ့”

“လီဇာေျပာတာ သိပ္မွန္တယ္” ပစ္က ေထာက္ခံလိုက္သည္။

“အေျပာင္းအလဲက လုပ္ကို လုပ္ရမယ္ လူးဝစ္ေရ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဒီလူသတ္သမားေတြ အေၾကာင္း မေဖာ္ထုတ္ႏိုင္ မခ်င္း ခင္ဗ်ားတို႔ ဒီပါတ္ဝန္းက်င္မွာ မေနၾကရင္ ေကာင္းမယ္”

ရဲကားမ်ားႏွင့္ လူနာတင္ယာဥ္သည္ ဥၾသသံ တညံညံႏွင့္ မာကြီး၏ အိမ္ရွိရာ ေတာင္ေပၚလမ္း အတိုင္း ေမာင္းတက္လာ ေနၾကသည္။

လီဇာက လူးဝစ္ ကို စိုက္ၾကည့္ရင္း-

“ရွင္ မွတ္မိေသးလား။ ကာဘိုဆန္လူးကပ္စ္ ကမ္းေျခက ဇီးပင္ေလးေတြ ဝိုင္းေနတဲ့ ဟိုတယ္ေလးေလ။ ကြ်န္မတို႔ လိုခ်င္လြန္းလို႔ အရူးတစ္ပိုင္း ျဖစ္ခဲ့ၾကတာ”

လူးဝစ္မာကြီး ၏မ်က္ႏွာႀကီး ၿပံဳးလာသည္။ သူက အားရပါးရ ေခါင္းညိတ္ လိုက္ၿပီး-

“ဟုတ္တယ္ အခ်စ္ေရ၊ အခု ဟိုတယ္ပိုင္ရွင္ လုပ္ဖို႔အခ်ိန္က်ၿပီ” ဟု ေျပာလိုက္ ေတာ့သည္။

ပက္ထရစ္ရွာ က ဒတ္ပစ္၏ လက္ေမာင္းကို လာတြဲ၏။ ပစ္က သူမကိုလွည့္ၾကည့္ေသာအခါ-

“ကြ်န္မကေရာ ဘယ္မွာ ပုန္းရမွာလဲ ဒတ္ရယ္။ တသက္လံုး ပညာေရးနဲ႔ပဲ အသက္ေမြး လာတာ တျခားအလုပ္ ကြ်န္မ မလုပ္တတ္ဖူးရွင့္” ဟု သနားစဖြယ္ ေျပာရွာသည္။

“ပက္ေရ၊ ရွင္းရွင္း ေျပာရရင္ ခင္ဗ်ား တကၠသိုလ္ ျပန္သြားတာနဲ႔ ခင္ဗ်ားအသက္ဟာ ဖက္နဲ႔ ထုပ္ထား ရလိမ့္မယ္။ အခု ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ခင္ဗ်ား ျပန္လို႔မျဖစ္ဘူး”

“ဒတ္၊ ရွင္က အဏၰဝါ အင္ဂ်င္နီယာ၊ ကြ်န္မက မႏုႆ ေဗဒပညာရွင္၊ လူသတ္သမားေတြကို ေျခရာခံဖို႔ ဆိုတာ ကြ်န္မ တို႔နဲ႔ အလွမ္း ကြာလြန္းတယ္ေနာ္”

ပက္ထရစ္ရွာ့ စကားက ေသြးထြက္ေအာင္ မွန္သည္။ ဒတ္ပစ္ ေခါင္းညိတ္လိုက္၏။

“အစိုးရ နဲ႔သက္ဆိုင္ရာ ေအဂ်င္စီေတြက ဒီကိစၥကို လက္လႊဲ ကိုင္တြယ္ ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ ခင္ဗ်ား ကြ်မ္းက်င္တဲ့ ပညာ ကို ဒီ အမယ္ဘုတ္ ခ်ည္ခင္ႀကီး ျဖည္ႏိုင္ေအာင္ သံုးရလိမ့္ဦးမယ္။ ခင္ဗ်ားဟာ အခုဒီျပႆနာႀကီးမွာ တန္ဖိုး မျဖတ္ႏိုင္ တဲ့ အဓိကလူ ျဖစ္ေနၿပီ ပက္ရဲ့”

“ဒါဆို ဒီကိစၥက မၿပီးေသးဘူးေပါ့ေနာ္”

“အခုမွ ေရေရ လည္လည္ စတာဗ်”

ရဲမွဴးအီဂမ္ ကအယ္လ္ ဂ်ီယိုဒီႏို ကို ေမးျမန္း စံုစမ္းမႈမ်ား ျပဳလုပ္ေန၏။ ဒတ္ပစ္သည္ ၿငီးစီစီ ျဖစ္လာ ေသာေၾကာင့္ အိမ္ အျပင္သို႔ ထြက္လာခဲ့သည္။ စိမ္းလန္းေသာ ျမက္ခင္း၊ ႏွင္းမႈန္ႏွင္းစ ျဖဴလြလြမ်ား၊ မဟူရာအဆင္း ႏွင့္ ကတၱီပါ ေကာင္းကင္ျပင္ တြင္ ဟိုတစ္ခု ဒီတစ္ခု တလက္လက္ ေတာက္ပေနေသာ မစ္ကီးေဝးလ္ ၾကယ္စင္စုမ်ား။ သူ ေကာင္းကင္ျပင္ ႀကီးကို ေငးၾကည့္ ေနသည္။ စိတ္ထဲမွ ညကို က်ိန္ဆဲ ေန၏။ သူ႔ကိုယ္သူ က်ိန္ဆဲ ေန၏။ ကူကယ္ရာ မဲ့သည့္ ပစၥကၡ အေျခအေန ကိုလည္း အႀကိမ္ေပါင္း မ်ားစြာ က်ိန္ဆဲ မိေန၏။ အနာဂါတ္ ကံၾကမၼာသစ္ ဆိုသည့္ အဖြဲ႔မွ ေသာက္ရူးမ်ားကို ပ်စ္ပ်စ္ ႏွစ္ႏွစ္ က်ိန္ဆဲေန၏။ သူ႔စိတ္ထဲတြင္ ရႈပ္ေထြး ေနသည္။ ည၏ အေမွာင္ ႏွင့္အတူ ျပႆနာ၏ အေျဖတို႔က ေပ်ာက္ဆံုး ေန၏။ ေသခ်ာတာ တစ္ခုေတာ ့ရွိသည္။ တစ္ေယာက္ေယာက္ ကေတာ့ အႀကီးအက်ယ္ ေပးဆပ္ ရေတာ့မည္။ အသက္ ျပင္းျပင္း ရႈသြင္း လိုက္၏။ အျမင့္ေပ တစ္ေသာင္း နီးပါး ရွိေသာ ေတာင္တန္းေပၚရွိ ေလမွာ ေအးျမ လတ္ဆတ္ သန္႔စင္ ေန၏။ သူေနလို႔ ထိုင္လို႔ ေကာင္းလာသည္။ ယံုၾကည္မႈ ရွိလာသည္။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်လိုက္သည္။

နံနက္လင္းလွ်င္ လင္းခ်င္း မိုင္းတြင္းသို႔ ျပန္ဝင္ၿပီး မဟူရာသလင္း အရိုးေခါင္းကို မရရေအာင္ယူမည္။