အတၱလန္တစ္ ရွာပံုေတာ္ (၁၉)
25 Mar 2009 2 Comments
in ဘာသာျပန္, အတၱလန္တစ္ရွာပံုေတာ္
အမ်ိဳးသားအဏၰဝါေဗဒ ေအဂ်င္စီမွ ညႊန္ၾကားေရးမွဴးခ်ဳပ္ ေရတပ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ဆန္ဒက္ကာ၊ အက္ဖ္ဘီအိုင္ ညႊန္ၾကား ေရးမွဴး ဖရန္စစ္ရပ္ေဒးလ္ တို႔ႏွင့္ နာရီေပါင္း မ်ားစြာ တယ္လီဖုန္း အေမးအေျဖ လုပ္ၿပီးေနာက္ နိဗၺာန္ဘံုမိုင္းတြင္းမွ အျဖစ္အပ်က္မ်ားအတြက္ စံုစမ္း စစ္ေဆးမႈမ်ား ျပဳလုပ္ရန္ ပဏာမအဆင့္အျဖစ္ အစိုးရ တာဝန္ရွိသူမ်ားႏွင့္ေတြ႔ဆံုရန္ အတြက္ ဒတ္ပစ္၊ အယ္လ္ဂ်ီယိုဒီႏိုႏွင့္ ေဒါက္တာ ပက္ထရစ္ရွာ အိုကြန္းနယ္လ္တို႔သည္ ဝါရွင္တန္သို႔ သြားေရာက္ရန္ အေၾကာင္းဖန္လာ၏။
အက္ဖ္ဘီအိုင္ အဖြဲ႔ဝင္မ်ားသည္ ဖယ္လဒယ္လ္ဖီးယားျပည္နယ္ ပန္ဆယ္ေဗးနီးယား တကၠသိုလ္ အနီးရွိ ေနအိမ္ မွ ပက္ထရစ္ရွာ၏ သမီးေလးအား လွ်ိဳ ႔ဝွက္စြာေခၚေဆာင္၍ ဝါရွင္တန္ဆင္ေျခဖံုးရွိ လံုၿခံဳစိတ္ခ်ရသည့္ အိမ္တစ္လံုးသို႔ ပို႔ေဆာင္ေနခ်ိန္ဝယ္ အျခားအဖြဲ႔ဝင္မ်ားသည္ လူးဝစ္မာကြီးတို႔မိသားစုအား တယ္လူရိုက္မွ ေခၚေဆာင္ၿပီး ဟာဝိုင္ယီ ကြ်န္းရွိ လွ်ိဳ ႔ဝွက္ေဒသတစ္ခုသို႔ ေခၚေဆာင္သြားခဲ့ၾကသည္။
ပစ္၊ အယ္လ္ႏွင့္ ပက္တို႔သည္ ေဒသခံရဲအဖြဲ႔၏ ေစာင့္ေရွာက္မႈကိုခံယူလွ်က္ အသံုးလံုးအဖြဲ႔ပိုင္ ဆက္စနာဆိုင္ေတးရွင္း အာထရာ ဖိုက္ဂ်က္ေလယာဥ္ျဖင့္ တယ္လူရိုက္မွ ဝါရွင္တန္သို႔တိုက္ရိုက္ပ်ံသန္းခဲ့ၾကသည္။ ဂ်က္ေလယာဥ္သည္ ႏွင္း မ်ားဖံုးေနသည့္ ေဘာ္ေငြေရာင္ ဆန္ဂ်ဴအမ္ေတာင္တန္းမ်ားေပၚမွ အေရွ ႔ေျမာက္အရပ္ဆီသို႔ ဦးတည္ ပ်ံသန္းေနစဥ္ ပက္သည္ သားေရဆိုဖာထိုင္ခံုတြင္ ကိုယ္လံုးျမဳပ္ေအာင္ထိုင္ရင္း ဒတ္ပစ္၏လက္ကို သူမလက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ ဆုပ္ကိုင္ ထား၏။
“ကြ်န္မ သမီးေလးရဲ့ လံုၿခံဳေရးအတြက္ စိတ္ပူမိတယ္ ဒတ္ရယ္”
ဒတ္ပစ္က ေႏြးေထြးစြာၿပံဳးျပလိုက္ရင္း သူမလက္ကေလးကို အသာဖ်စ္ညႇစ္လိုက္သည္။
“အက္ဖ္ဘီအိုင္ အဖြဲ႔ဝင္ေတြက ကေလးကို ယင္ေတာင္မဝင္ႏိုင္ေအာင္ေစာင့္ၾကည့္ေနပါတယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း မမ ဘုရားကို ကြ်န္ေတာ္မ်ိဳးႀကီး ဒႆမ အႀကိမ္ေျမာက္ သံေတာ္ဦးတင္ပါတယ္ဘုရား၊ မ်ားမၾကာခင္ မမဘုရားကိုယ္တိုင္ သမီးေတာ္ေလးကို ေရႊလက္ေတာ္နဲ႔ ေထြးေပြ႔ခြင့္ ရေတာ့မည္မွာ မလြဲဧကန္ ျဖစ္ေၾကာင္း ဒီငမိုက္သားက အရဲကိုးၿပီး ေလွ်ာက္တင္ဝံ့ပါတယ္ဘုရား”
ပစ္၏ အေျပာေၾကာင့္ ပက္ထရစ္ရွာက မ်က္ေစာင္းကေလးတစ္ခ်က္ ဝင့္လိုက္ၿပီး-
“လုပ္ၿပီ။ သူကေတာ့ေနာက္ဖို႔ပဲ သိတယ္။ ကြ်န္မက ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လံုး အမဲလိုက္သလို အလုိက္ခံရၿပီး စားေကာင္း ျခင္းမစားရ၊ အိပ္ေကာင္းျခင္း မအိပ္ရ ျဖစ္ေနမွာကို စိုးရိမ္လို႔ေျပာတာပါ ဒတ္ရယ္”
ပစ္ သူမကို သနားသြားသည္။ သူမ၏ လက္ကေလးကို ဆြဲယူလိုက္ၿပီး-
“ဒီလိုမ်ိဳး ဘယ္ေတာ့မွ မျဖစ္ေစရပါဘူး ပက္ရယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဟို စတုတၱအင္ပါယာ ဆိုတဲ့ အဆံေခ်ာင္ေကာင္ ေတြကို အျမစ္ကဆြဲႏႈတ္ၿပီးရင္ ပံုမွန္အတိုင္း ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ေနသြားလို႔ရပါၿပီ”
ပက္က ေလယာဥ္ဘီးစေရြ ႔ကတည္းက ထိုင္ခံုႏွစ္လံုးေပၚတြင္ ေျခကားယား၊ လက္ကားယားျဖင့္ သိုးေနေအာင္အိပ္ ေပ်ာ္ေနေသာ အယ္လ္ကို လွမ္းၾကည့္ရင္း-
“သူကေတာ့ ေကာင္းလိုက္တာေနာ္” ဟုေျပာလိုက္သည္။
“အယ္လ္က ေၾကာင္လိုေကာင္ ပက္ရဲ့၊ ေနရာမေရြး၊ အခ်ိန္မေရြး အိပ္တတ္တယ္။ ပက္လည္း ခဏအိပ္လိုက္ေနာ္၊ ပင္ပန္းလွၿပီ” ေျပာေျပာဆိုဆိုျဖင့္ ဒတ္ပစ္သည္ ပက္ထရစ္ရွာ၏ လက္ကေလးမ်ားကို ႏႈတ္ခမ္းျဖင့္ ခပ္ဖြဖြေလးနမ္း လိုက္၏။ စေတြ႔ခ်ိန္မွစ၍ သူမအေပၚ ၾကင္နာယုယသည့္ ပထမဆံုးထိုအျပဳအမူေၾကာင့္ ပက္ထရစ္ရွာ ရင္ထဲလိႈင္းထ သြားသည္။ မျဖစ္စေလာက္ အနမ္းေလးတစ္ခ်က္က ကြ်န္မကို ရင္ေမာေစပါလား ရွင္ရယ္။ ပက္ထရစ္ရွာ စကား လမ္းေၾကာင္းလႊဲလိုက္၏။
“အနားယူလို႔ မျဖစ္ေသးဘူးရွင့္၊ လုပ္စရာေတြအမ်ားႀကီး၊ မွတ္စုစာအုပ္ထဲမွာ ကူးထားခဲ့တဲ့ အားမီးနီးစ္ အခန္းထဲက သေကၤတေတြကို စကင္ဖတ္ရဦးမယ္၊ ေလ့လာရဦးမယ္”
“ေနာက္ခန္းထဲမွာ ကြန္ျပဴတာ၊ စကင္နာ၊ ပရင္တာ အားလံုးအျပည့္အစံု ရွိတယ္”
ပက္မ်က္ႏွာေလး ညႇိဳးသြား၏။
“ဓါတ္ပံုေတြ မရေတာ့တာ သိပ္ဆိုးတာပဲ၊ ကင္မရာက ေရစိုသြားလို႔ အကုန္ပ်က္ကုန္တယ္”
ဒတ္ပစ္သည္ တစံုတခုကို ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲက ႏိႈက္ၿပီး ပက္ကို လွမ္းေပးလိုက္သည္။
“ဒါ အားမီးနီးစ္ အခန္းရဲ့ ဓါတ္ပံုမွတ္တမ္း အျပည့္အစံုပဲ။ ခင္ဗ်ားယူလိုက္ေတာ့”
ပက္ ႏႈတ္ခမ္းလႊာေလး ႏွစ္လႊာပြင့္အာသြားေလာက္ေအာင္ အံ့အားသင့္သြား၏။ ေရစိမ္ခံ ကင္မရာဖလင္မ်ားကို ၾကည့္ရင္း-
“ဘုရားေရ၊ ဒါေတြရွင္ဘယ္က ရလာတာလဲ”
“စတုတၱႏိုင္ငံေတာ္ ရဲ့ ပံ့ပိုးကူညီမႈေတြေပါ့ဗ်ာ။ သူခိုးလက္က သူဝွက္လုလာတာေလ”
“ေက်းဇူးတင္လိုက္တာ ဒတ္ရယ္” ဒတ္ပစ္ ၏ပါးေပၚသို႔ သူမႏႈတ္ခမ္း အစံုေရာက္သြား၏။ ပူေႏြးခ်ိဳျမေသာ အၾကင္ နာ အနမ္း။ ၿပီးေတာ့ ဂ်က္ေလယာဥ္ေနာက္ရွိ ကြန္ျပဴတာခန္းထဲသို႔ သုတ္ကနဲထေျပးသြား၏။
ဒတ္ပစ္ သည္သူ၏ ေနရာအႏွံ႔ ေညာင္းညာကိုက္ခဲေနေသာ ခႏၶာကိုယ္ႀကီးကို ထိုင္ခံုေပၚမွ အားယူထလိုက္ၿပီး ေရခဲ ေသတၱာထဲမွ အခ်ိဳရည္တစ္ပုလင္းယူေသာက္ေန၏။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ဆန္ဒက္ကာက သူ႔အဖြဲ႔အစည္းပိုင္ သေဘၤာမ်ားႏွင့္ ေလယာဥ္ပ်ံမ်ားတြင္ အေဖ်ာ္ယမကာတင္ေဆာင္ျခင္းကို ခြင့္ျပဳေလ့မရွိသျဖင့္ အခ်ိဳရည္ျဖင့္သာ ႏွစ္ပါးသြားရေတာ့ သည္။ ပစ္သည္ ထိုင္ခံုလြတ္တစ္လံုးေပၚတြင္ ၿမဲၿမံစြာႀကိဳးျဖင့္ ခ်ည္ေႏွာင္ထားသည္ သစ္သားေသတၱာကို စိုက္ၾကည့္ ေနသည္။ မျမင္ရေသာ္လည္း အထဲမွ မဟူရာသလင္း အရိုးေခါင္းက မ်က္လံုးႀကီးၿဖဲ၍ သူ႔အားၾကည့္ေနသလို ခံစားမိ သည္။
ထိုင္ခံုေပၚျပန္ထိုင္လိုက္ၿပီး ဂလိုဘယ္စတား ၿဂိဳလ္တုဆက္သြယ္ေရးဖုန္းကို အန္တီနာတိုင္ဆြဲထုတ္ၿပီး နံပါတ္တစ္ခု ကိုႏွိပ္လိုက္သည္။ ဆယ္ႀကိမ္ေျမာက္ ဖုန္းေခၚသံအဆံုးတြင္ အသံနက္ေက်ာေက်ာတစ္ခုကို သူ႕နားထဲၾကားလိုက္ရ ၏။
“ေျပာပါခင္ဗ်ာ”
“ဟယ္လို စိန္႔ဂ်ဴလီယန္——-”
“ေဟး- ဒတ္”
စိန္႔ဂ်ဴလီယန္ ပါးလ္မတၱာ သည္ဒတ္ပစ္၏ အသံကိုခ်က္ခ်င္းမွတ္မိ၏။
“ေခြးသူခိုးေလး၊ ငါမင္းမွန္းသိရင္ ဖုန္းမကိုင္ပါဘူးကြာ”
ဒတ္ပစ္ ၿပံဳးလိုက္၏။ သူ႔အာရံုထဲမွာ ပါးလ္မတၱာ၏ အသြင္သ႑ာန္သည္ ထင္ထင္ရွားရွားေပၚလာသည္။ သူ႔ဖာသာသူ “အိမ္” ဟုအမည္ေပးထားေသာ စာအုပ္ေတြေတာင္လိုပံုေနသည့္ အခန္းငယ္ေလးအတြင္း ပိုးသားပဂ်ားမား ဝတ္စံုႀကီး ဘိုသီ ဘတ္သီျဖင့္ထိုင္ေနမည့္ ေပါင္ေလးရာေက်ာ္ရွိေသာ ဧရာမလူဝႀကီး။ ပင္လယ္ျပင္ႏွင့္ ပါတ္သက္သည့္ အရွားတ ကာ့ အရွားဆံုးစာအုပ္ေတြကို စုေဆာင္းပိုင္ဆိုင္သည့္ အဏၰဝါေဗဒ ဆိုင္ရာ သက္ရွိ လူသားအဘိဓါန္စာအုပ္ႀကီး။
“မင္းဘယ္က ဆက္ေနတာလဲ ေကာင္ကေလး”
“ေရာ့ကီးေတာင္တန္းေတြ ရဲ့အထက္၊ အျမင့္ေပ သံုးေထာင့္ငါးရာက ဆက္ေနတာဗ်”
ပါးလ္မတၱာက ဒတ္ပစ္၏အေျဖကို သေဘာက်၍ တခစ္ခစ္ရယ္ေလသည္။
“ေခြးကေလး၊ ငါ့ဆီဖုန္းဆက္ဖို႔ ဝါရွင္တန္ေရာက္ေအာင္ေတာင္ မေစာင့္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဘာေတြဖုတ္ပူမီးတိုက္ ျဖစ္ရျပန္ တာတံုး”
“ကြ်န္ေတာ္တို႔ သုေတသနလုပ္ငန္းႀကီးတစ္ခု လုပ္ၾကရေတာ့မယ္”
“ဆိုေတာ့ ငါကဘယ္လို ကူညီရမလဲ”
ဒတ္ပစ္သည္ အားမီးနီးစ္အခန္း ႏွင့္ နံရံေပၚမွ သေကၤတမ်ားအေၾကာင္းကို ပါးလ္မတၱားအား အက်ဥ္းခ်ဳပ္ ရွင္းျပလိုက္ သည္။ ပါးလ္မတၱားက ၿငိမ္သက္စြာနားေထာင္ေန၏။ ၿပီးေတာ့ ေမးခြန္းေတြေမး၏။
“မင္းစိတ္ထဲမွာ ဘာေတြရွိေနလဲ ဒတ္”
“ကိုလံဘတ္စ္ မတိုင္ခင္ ေခတ္ဦးအေမရိက အေၾကာင္းခင္ဗ်ားစုေဆာင္းထားတာေတြ ရွိတယ္မဟုတ္လား”
“ရွိပါ့ကြာ၊ အခ်က္အလက္ေတြ အခန္းတစ္ခန္းအျပည့္ရွိတယ္။ ကိုလံဘတ္စ္ မတိုင္ခင္ အေမရိက ေျမာက္ပိုင္း၊ အလယ္ပိုင္းနဲ႔ ေတာင္ပိုင္းတို႔ကို ပင္လယ္ကေနဝင္လာၾကသူမ်ားနဲ႔ ပါတ္သက္တဲ့ အေထာက္အထားေတြေရာ၊ သီအိုရီ ေတြပါ ငါ့မွာအျပည့္ပါေမာင္”
“အဲဒီထဲမွာ ေျမေအာက္လိႈဏ္ေခါင္းတူးၿပီး လွ်ိဳ ႔ဝွက္အခန္းဖြဲ႔ခဲ့ၾကတဲ့ ေရွးလူေတြအေၾကာင္းမပါဘူးလား”
“ငါမွတ္မိသေလာက္ေတာ့ မပါဘူးကြ။ ဒါေပမဲ့ မရွိဘူးလို႔ေတာ့မေျပာႏိုင္ဘူး။ ေရွးေခတ္ဦး အေမရိကနဲ႔ ဥေရာပ၊ အာဖရိက ကုန္သြယ္ေရးလမ္းေၾကာင္းေတြထဲ ျပန္ရွာၾကည့္ရမွာပဲ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္းငါးေထာင္ဝန္းက်င္ေလာက္က ေၾကးနီ ေရာင္းဝယ္ေရးအတြက္ မိုင္းတြင္းေတြအမ်ားႀကီးတူးခဲ့ၾကတယ္လို႔ေတာ့ ယူဆခ်က္ရွိတယ္”
“ဘယ္ေနရာေတြမွာလဲ”
“မင္နီဆိုတာရယ္၊ မီခ်ီဂန္ရယ္၊ ဝင္ကြန္ဆင္ရယ္”
“အဲဒါ တကယ္ေရာမွန္လို႔လား စိန္႔ဂ်ဴလီယန္”
“ငါ့အျမင္အရ ဆိုရင္ေတာ့ မွန္ေလာက္တယ္ကြ။ ကန္တာကီမွာ ခဲသတၱဳတူးေဖာ္တဲ့အေထာက္အထားေတြ၊ ပင္ဆယ္ ေဗးနီးယားမွာ ဆာပင္တိုင္း၊ ေျမာက္ပိုင္းကယ္ရိုလိုင္းနားမွာ မီကာ သတၱဳတူးေဖာ္တဲ့ အေထာက္အထားေတြဟာ ခရစ္ေတာ္မေပၚခင္ ရာစုႏွစ္မ်ားစြာထဲက လုပ္ခဲ့ၾကတာ ေသခ်ာတယ္။ ဒါေပမဲ့ အံ့ၾသစရာေကာင္းတာက အဲဒီ သတၱဳတူး သမားေတြဟာ သူတို႔လက္နက္ ကိရိယာေတြကို ဒီအတိုင္းထားခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒါက ခုထိေျဖရွင္းမရတဲ့ ျပႆနာတစ္ခုေပါ့”
“ဌာေန အင္ဒီးယန္းေတြ လုပ္တာေရာမျဖစ္ႏိုင္ဘူးလား”
“နင့္အဘ အင္ဒီးယန္းက ဘယ္တုန္းကမွ ေက်ာက္မတူးဘူးကြ။ အမဲပဲလိုက္တာ”
“အဲဒီ မိုင္းတြင္းေတြမွာေရာ ထူးဆန္းတဲ့ သေကၤတ ေတြရွိတဲ့ လွ်ိဳ ႔ဝွက္ေျမေအာက္ခန္း မရွိဘူးလား”
“ငါသိသေလာက္ေတာ့ မရွိဘူးေမာင္။ မသိေသးတာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မေပါ့ေလ။ တို႔ဆီက ေရွးေဟာင္းသုေတသန ပညာရွင္ဆိုတဲ့ ငနဲေတြကလည္း ကိုလံဘတ္စ္ကို အေဖလိုကိုးကြယ္ၾကတာဆိုေတာ့ ဒီကိစၥေတြကို သိပ္စိတ္အားမ ထက္သန္ၾကဘူးကြ။ ယဥ္ေက်းမႈ ျပန္႔ႏွ႔ံျခင္း သီအိုရီဆိုတာကို နားခါးၾကတယ္”
“ကိုလံဘတ္စ္ မတိုင္မွီ ႏွစ္ရာ ေပါင္းမ်ားစြာကတည္းက အေမရိကသည္ ပင္လယ္မွလာေသာ ဧည့္သည္မ်ားရွိခဲ့သည္။ ထိုဧည့္သည္မ်ားႏွင့္ ကူးလူးဆက္ဆံထိေတြ႔ရာမွ အေမရိက ယဥ္ေက်းမႈႀကီး ပ်ံ ႔ႏွံ႔ျဖစ္ထြန္းလာသည္ ဆိုတဲ့ သီအိုရီ လား”
ဒတ္ပစ္က ဆရာေရွ ႔တြင္စာျပန္ေသာ ကေလးငယ္ကဲ့သို႔ ရြတ္ျပလိုက္သည္။
“ေအးဟုတ္တယ္။ မင္းရြတ္တဲ့ အတိုင္းအတိအက်ပဲ”
“ဒါေလာက္ အေထာက္အထားေတြ ရွိေနတာကို သူတို႔က ဘာလုိ႔လက္မခံခ်င္တာတဲ့လဲ”
“ေရွးေဟာင္း သုေတသီဆိုတဲ့ သတၱဝါေတြက ေခါင္းအမာစားေတြကြ။ လံုေလာက္တဲ့ သက္ေသမရွိသ၍ လက္မခံႏိုင္ ဘူးတဲ့ေလ။ ငါလည္း ေသခ်ာေတာ့မေျပာတတ္ဘူး။ ငါက အဏၰဝါ သမိုင္းသုေတသီပဲေလ”
“ဒါေပမဲ့ အဲဒီေျမေအာက္ လွ်ိဳ ႔ဝွက္ခန္းအေၾကာင္းေလး ခင္ဗ်ား စာၾကည့္တိုက္မွာ ရွာေပးပါဦးစိန္႔ဂ်ဴလီယန္ရယ္”
“စိတ္ခ်၊ စိတ္ခ်၊ ငါတတ္ႏိုင္သေလာက္လုပ္ေပးမယ္”
“ေက်းဇူး ကမၻာပါ၊ အဘိုးႀကီးရယ္” ဒတ္ပစ္သည္ သူကေလးဘဝက ေပါင္လံုးတုတ္တုတ္ႀကီးမ်ားေပၚတြင္ထိုင္ေစ၍ ပင္လယ္စြန္႔စားခန္းမ်ား၊ ပံုျပင္မ်ားကို ေျပာျပေလ့ရွိသည့္ စိန္႔ဂ်ဴလီယန္၏ ရုပ္ပံုလႊာကို ျပန္လည္ျမင္ေယာင္လာ၏။
“ဟဲ့ ေနဦးကြ ေကာင္ေလးရ၊ ခုနက မင္းရဲ့ ဘာအခန္းဆိုလဲ၊ အဲဒီအခန္းထဲက ပစၥည္းတစ္ခုေတြ႔တယ္ဆို၊ အဲဒါဘာလဲ”
“မဟူရာေရာင္ ေအာ့ဆီဒီယန္ သလင္းေက်ာက္နဲ႔ ထုထားတဲ့ ေခါင္းခြံႀကီးဗ်”
ပါးလ္မတၱားသည္ အတန္ၾကာေအာင္ၿငိမ္သက္ေန၏။ အေတာ္ႀကီးၾကာမွ-
“အဲဒီ အရုပ္မွာ ဘာေတြထူးျခားတာရွိလဲ”
“ဘာမွေတာ့ ထူးထူးျခားျခားမေတြ႔မိဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ေျပာႏိုင္တာကေတာ့ တကယ္လို႔သာ ေခတ္မွီပစၥည္းကရိယာ ေတြမသံုးပဲနဲ႔ ေရွးေခတ္ဦးလူေတြရဲ့ လက္ရာအမွန္ဆိုရင္ ဒီေလာက္လက္ရာေျမာက္ၿပီး ေသသပ္တဲ့ ပန္းပုလက္ရာ တစ္ခုရဖို႔ မ်ိဳးဆက္ ဆယ္ဆက္ေလာက္လုပ္ယူရမယ္ဆိုတာပဲဗ်”
“ေကာင္ေလး ေတာ္လာၿပီ။ ေအာ့ဆီဒီယန္ေက်ာက္က မီးေတာင္ေခ်ာ္ရည္ေတြ စုခဲၿပီးမာလာရာက ျဖစ္တဲ့ေက်ာက္ မ်ိဳးကြ၊ ေရွးေခတ္က ျမႇားေခါင္းတို႔၊ လွံခြ်န္တို႔ လုပ္တဲ့ေနရာမွာတစ္ခါတစ္ေလ သံုးတယ္။ ဒါေပမဲ့ သိပ္ႂကြပ္ဆတ္လြန္း ေတာ့ ပန္းပုထုဖို႔ဆိုတာ အင္မတန္ခက္တဲ့ကိစၥပဲ”
“ခင္ဗ်ား ဒီမွာရွိမေနတာ စိတ္မေကာင္းဘူးဗ်ာ၊ ကြ်န္ေတာ္ ခင္ဗ်ားကို အဲဒီေခါင္းခြံကို ျမင္ေစခ်င္လိုက္တာ”
“အဲဒါ ဘယ္လိုပံုစံဆိုတာ ငါသိပါတယ္ ေကာင္ေလးရ”
ဒတ္ပစ္ ၿပံဳးလိုက္သည္။ စိန္႔ဂ်ဴလီယန္က သူ႔ကိုေထာင္ေခ်ာက္ဆင္ေခ်ၿပီ။ ထိုလူဝႀကီးသည္ ေၾကာင္က ႂကြက္ကိုကစား သည့္ႏွယ္ သူ႔ကိုမၾကာခဏ ပညာျပေလ့ရွိသည္။
“ကြ်န္ေတာ္ေျပာတာက ခင္ဗ်ားမ်က္လံုးနဲ႔ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ၾကည့္ေစခ်င္တာကိုေျပာတာ”
ပါးလ္မတၱားက ျပန္ေျပာလိုက္သည္။ သူ႔ေလသံက ပီတိ အျပစ္ကင္းသည့္ ကေလးငယ္ကဲ့သို႔ ႏူးညံ့ေပ်ာ့ေျပာင္းလွ်က္။
“ခုနက ငါမင္းကို တစ္ခုေျပာဖို႔ ေမ့သြားတယ္သားရဲ့၊ အဲဒီ မဟူရာ သလင္းေခါင္းခြံေနာက္တစ္ခု ဘယ္မွာရွိတယ္ဆို တာငါသိထားတယ္”
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Juan
သင့္လူ
ဗမင္းေႏြ
သူသူငါငါ
နီမို
Apr 03, 2009 @ 13:08:43
တြံေတးသိန္းတန္ အသံေလးနဲ႕ .. မေရာက္တာ အေတာ္ႀကာလုိ႕ တေခါက္တခါမ်ားေတာ့ အေရာက္လာစမ္းေတာ့တယ္ .. ႀကိဳလွည့္ေနာ္ကြယ္ အခါခါေျပာရတယ္ စကားသာ အဖတ္တင္တယ္ ..
လုိ႕ သီခ်င္းေလးေတာင္ ညည္းမိသဗ်ာ။ဘာလုိလိုနဲ႕ အပုိင္း(၁၉)ေတာင္ ေရာက္ပါေပါ့လား ။ ဆက္ပါအံုးဗ်ာ။
ေအာ္ .. ပရိေယႆန ဝမ္းစာမခ်မ္းသာလို႕ ေျခေႀကာင္းမစိပ္ႏိုင္တာ ခပ္စိမ္းစိမ္းေနတယ္ မထင္လိုက္ပါနဲ႕ ။ ။
ခင္မင္ေသာ ..
မင္းဒင္
Apr 05, 2009 @ 01:00:26
ဖတ္မွတ္သြားပါတယ္ရွင္—
အလြန္ေကာင္းပါတယ္–