အတၱလန္တစ္ ရွာပံုေတာ္ (၂ဝ)
12 Apr 2009 1 Comment
in ဘာသာျပန္, အတၱလန္တစ္ရွာပံုေတာ္
ဆက္စနာဆိုင္ေတးရွင္း အာထရာ ဖိုက္ဂ်က္ေလယာဥ္သည္ ေလတပ္ပိုင္ အင္ဒရူးေလယာဥ္ကြင္း၏ အေရွ ႔ဖက္ေျပး လမ္းတြင္ ဆင္းသက္လွ်က္ရွိသည္။ ပံုမွန္အားျဖင့္ အေရးေပၚအစိုးရကိစၥမ်ား တြင္သာဤေျပးလမ္းကိုသံုးေလ့ရွိ၏။ အမ်ိဳးသား အဏၰဝါေဗဒ ေအဂ်င္စီပိုင္ေလယာဥ္မ်ားႏွင့္ အေဆာက္အဦးမ်ားသည္ ေလယာဥ္ကြင္း၏ အေရွ ႔ေျမာက္ ဖက္တြင္ တည္ရွိ၏။ လံုၿခံဳေရးအဖြဲ႔ဝင္ႏွစ္ဦးသည္ အဖြဲ႔ပိုင္ဗင္ကားတစ္စီးျဖင့္ အယ္လ္ဂ်ီယိုဒီႏိုအား ဗာဂ်ီးနီးယားျပည္ နယ္၊ အလက္ဇန္ဒရီးယားရွိ သူပိုင္ကြန္ဒိုတိုက္ခန္းသို႔လည္းေကာင္း၊ ပက္အား သူမ၏သမီးေလးရွိရာ ေနအိမ္သို႔လည္း ေကာင္း ပို႔ေဆာင္ေပးရန္ ထြက္ခြာသြားၾကၿပီျဖစ္သည္။
ဒတ္ပစ္သည္ သူတို႔ႏွင့္မလိုက္ပဲ မဟူရာသလင္းေခါင္းခြံထည့္ထားေသာ သစ္သားေသတၱာႀကီး ကို ထမ္းလွ်က္ သားေရႊအိုးထမ္းလာသည့္ သုဝဏၰသာမ ဂိုက္ဖမ္းေန၏။ ေလယာဥ္ေပၚမွဆင္းလာရင္း ေစာေစာက ပက္ထိုးသြားေသာ စကားနာေလးမ်ားကို ၾကားေယာင္၍ ၿပံဳးမိေသးသည္။
ပက္က “ရွင္ ကြ်န္မတို႔နဲ႔ မလိုက္ဖူးလား” ဟုေမွ်ာ္တလင့္လင့္ မ်က္ဝန္းေလးခ်ီ၍ ေမးသည္ကို သူက “ကြ်န္ေတာ့္ကို မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္လာႀကိဳလိမ့္မယ္” ဟုေျဖခဲ့၏။ မယ္မင္းႀကီးမက သူ႔ကိုစူးစူးရဲရဲ ၾကည့္ရင္း-
“ရည္းစားလာႀကိဳမွာလားဟင္” ဟုတိုးတိုးေလးေမးခဲ့သည္။ သူမေျပာလိုက္သည့္ စကားခုႏွစ္လံုးသည္ တစ္လံုးခ်င္းစီ မွာ ရင္လိႈင္းခတ္သံမ်ားပါေနသည္ကို သူသိသည္ေပါ့။
“မဟုတ္ရပါဘူးဗ်ာ။ ေမြးစားအေဖႀကီး လာေခၚမွာပါ”
“မသိႏိုင္ဘူးေလ၊ အေဖႀကီးလား ရည္းစားလားဆိုတာ” သူမက မလိုတမာအသံျဖင့္ ေပၚေပၚတင္တင္ေျပာရင္း သူ႔ကို-
“ကြ်န္မတို႔ ျပန္ေတြ႔ၾကဦးမယ္မဟုတ္လား၊ ဘယ္ေတာ့ေတြ႔ၾကမလဲဟင္” ဟုေနာက္ဆံုးေမးခဲ့သည္။
“ေစာႏိုင္သမွ် ေစာေစာေတြ႔ၾကတာေပါ့” နဖူးေလးကို နမ္းရင္း သူေျဖလိုက္ေတာ့ ဖရဏပီတိ ဂြမ္းဆီထိသြားသည့္ ပက္ တစ္ေယာက္ အၿပံဳးပန္းေတြေဝၿပီး ကားေပၚပါသြားခဲ့သည္။ ေႀသာ္-မိန္းမ၊ မိန္းမ။
ဒတ္ပစ္သည္ ထြက္ခြာသြားေသာဗင္ကားကို မ်က္စိတဆံုးလုိက္ၾကည့္ၿပီး ေလယာဥ္ဘီးကို သက္ေတာင့္ သက္သာ မွီ၍ ေနလိုက္၏။ ဝါရွင္တန္၏ ေဆာင္းဦးက ထင္သေလာက္မေအးသည့္တိုင္ ေအးျမလတ္ဆတ္ေသာေလေၾကာင့္ လူကို ၾကည္လင္လန္းဆန္းေစ၏။ ဆယ္မိနစ္ခန္႔အၾကာတြင္ အစိမ္းေရာင္ႏွင့္ေငြေရာင္ စပ္ထားေသာဧရာမ ဆလြန္းကားႀကီး တစ္စီးေလယာဥ္ေဘးတြင္ လာရပ္၏။
အႏုစိတ္ ျပဳျပင္မြန္းမံထားေသာ ၁၉၅၅ ထုတ္ ရိုးရြိဳက္စ္ေဆးလ္ဗားအမ်ိဳးအစား ေျခာက္လံုးထိုးကားႀကီးသည္ အင္ဂ်င္ပါဝါႀကီးလွေသာ္လည္း စက္သံမၾကားရေလာက္ေအာင္ညက္လြန္းသည္။ တာယာႏွင့္ႏိုင္လြန္ကတၱရာ ပြတ္ တိုက္သံမွတပါး အျခားအသံမထြက္။
စိန္႔ဂ်ဴလီယန္ ပါးလ္မတၱား၏ သစၥာရွိလူယံုေတာ္ႀကီး ဟူဂို မူလ္ေဟာ္လန္ သည္ကားဒရိုင္ဘာခန္းမွ ထြက္လာၿပီး ဒတ္ပစ္ကို လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္၏။
“ခုလို ျပန္လည္ဆံုေတြ႔ရတာ ကြ်န္ေတာ့္ အေနနဲ႔ အလြန္အင္မတန္မွ ႏွစ္ေထာင္းအားရ ရွိလွပါတယ္ မစၥတာပစ္”
ေဟာ္လန္သည္ အက္တိကက္ေခၚ ယဥ္ေက်းပ်ဴဌာ ဓေလ့ထံုးစံမ်ားကို ဘိုးဘြားပိုင္ပစၥည္းသဖြယ္ တန္ဖိုးထား အသံုးျပဳတတ္သူျဖစ္၏။ ဒတ္ပစ္ႏွင့္ သိကြ်မ္းခဲ့သည္မွာ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း ဆံုေတြ႕ေလတိုင္း ဤသို႔ ဤႏွယ္ႏႈတ္ဆက္ၿမဲျဖစ္၏။ ပါးလ္မတၱားအေပၚတြင္ သစၥာရွိလွေသာ ဤလူယံုေတာ္ႀကီးကို ဒတ္ပစ္က အလြန္ သေဘာက်၏။ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္အတြင္း သူၿပံဳးရယ္သည္ကို တခါမွ မျမင္ဘူးေခ်။ ပါးစပ္က ခ်ိဳသာယဥ္ေက်းသည့္ စကားမ်ားအၿမဲေျပာဆိုတတ္ေသာလည္း သူ႔မ်က္ႏွာက အေမေသလည္းဒီမ်က္ႏွာ၊ သန္းဆုႀကီးေပါက္လည္း ဒီမ်က္ႏွာ ဆိုသလို မ်က္ႏွာေသႀကီးျဖစ္၏။ သူၿပံဳးသည့္ေန႔တြင္ ေတာင္ထိပ္မွာ ၾကာေပါက္ၿပီး အေနာက္မွ ေနထြက္လိမ့္မည္လား ေအာက္ေမ့ရသည္။
ေဟာ္လန္သည္ ပစ္၏ပစၥည္းမ်ားကို ကားေနာက္ခန္းတြင္ထည့္ေန၏။ ဒတ္ပစ္က သူ၏ အရိုးေခါင္းေသတၱာႀကီးကို အဝတ္အိတ္မ်ားၾကားတြင္ သူကိုယ္တိုင္အေသအခ်ာ ေနရာခ်သည္။ ၿပီးေနာက္ ေဟာ္လန္ကေနာက္တံခါးကို ဖြင့္ေပး၍ ဒတ္ပစ္ကားတြင္းသို႔ ဝင္လိုက္သည္။
ႀကီးမားလွေသာ ဆိုဖာထိုင္ခံုႀကီး၏ သံုးပံုႏွစ္ပံုခန္႔ကို ပါးလ္မတၱား၏ မဟာတင္ပါးႀကီးက ေနရာယူထား၏။ ဒတ္ပစ္ ရယ္ခ်င္သြားသည္။
“စိန္႔ဂ်ဴလီယန္ ခင္ဗ်ားၾကည့္ရတာလည္း သံစံုတီးဝိုင္းက ေဘ့စ္တေယာႀကီးနဲ႔ တူလိုက္တာဗ်ာ”
ပါးလ္မတၱားက ပစ္၏ေခါင္းကို သူ႔လက္ႀကီးႏွစ္ဖက္ျဖင့္ ကိုင္ရင္း ပါးကို တရႊတ္ရႊတ္ျဖင့္ ဘယ္ျပန္ညာျပန္နမ္းေနသည္။ ႀကီးမားေသာႏွာေခါင္းပြႀကီး၊ နီရဲေနေသာ ပါးစံု႔ႀကီးမ်ား၊ မိုးျပာေရာင္မ်က္လံုးႀကီးမ်ားပိုင္ရွင္ ဧရာမလူဝႀကီးသည္ ပနား မားဦးထုပ္ႀကီးကို ေဆာင္းလွ်က္စတိုင္ထြားေန၏။
“ဟို လူဝင္မႈႀကီးၾကပ္ေရးက အာရွသူ အဝါမေလးနဲ႔ အတူမင္းတိုက္ခန္းမွာ ညစာစားၿပီးကတည္းက တို႔မေတြ႔ၾကေတာ့ တာဆိုေတာ့ မင္းနဲ႔ငါမေတြ႔တာ တစ္ကမၻာေလာက္ၾကာသြားၿပီထင္တယ္”
“အင္း-အင္း။ ဂ်ဴလီယာ မာရီလီး နဲ႔ညစာစားၾကတာ။ အဲဒါ မႏွစ္က ဒီအခ်ိန္ပဲေလ”
“အဲဒီေကာင္မေလး ဘယ္ေရာက္သြားၿပီလဲ”
“ကြ်န္ေတာ္ ေနာက္ဆံုးၾကားတာေတာ့ ေဟာင္ေကာင္မွာ တာဝန္က်ေနတယ္တဲ့”
“မင္းနဲ႔ အဲဒီေကာင္မေလးနဲ႔ ဇာတ္လမ္းၿပီးသြားၿပီလား”
“ၿပီးၿပီလို႔ပဲ ေျပာရမလား။ ကြ်န္ေတာ္လိုေကာင္မ်ိဳးက ေကာင္မေလးေတြ သူတို႔အိမ္ေခၚၿပီး မိဘနဲ႔မိတ္ဆက္ေပးလို႔ ရတာမ်ိဳးမွ မဟုတ္ပဲ။ ခင္ဗ်ားလည္းသိသားနဲ႔”
“ေတာ္စမ္းပါ ငါ့သားရယ္။ မင္းဟာမင္း ကျမင္းခ်င္တိုင္း——–”
ေတာ္ၿပီ၊ ေတာ္ၿပီ။ ဒီစကားဒီတင္ ရပ္မွျဖစ္မည္။ ဒတ္ပစ္က စကားလမ္းေၾကာင္းေျပာင္းလိုက္၏။ သူ႔ႏွာေခါင္းကို ရႈံ ႔ပြ၊ ရႈံ ႔ပြလုပ္ရင္း-
“ဟင္းနံ႔ရတယ္ စိန္႔ဂ်ဴလီယန္၊ ကြ်န္ေတာ္ဗိုက္ဆာလာၿပီ”
လူဝႀကီးက တဟင္းဟင္း၊ တမွ်င္းမွ်င္းရယ္ရင္း-
“မင္း ဘယ္ကမၻာကလာတဲ့ အစုတ္အျပတ္ အငတ္တုန္းကြ” ဟုေျပာရင္း ပစ္ကို က်ီစယ္ေန၏။
အမွန္ေတာ့ ေနာက္ေျပာင္ေျပာခ်င္းမဟုတ္။ ဗိုက္ထဲမွာ သံစံုတီးဝိုင္းတီးသလို အသံေပါင္းစံုျမည္ၿပီး ပစ္ အမွန္တကယ္ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္လွ်က္ ရွိသည္။
“မနက္စာက ေကာ္ဖီဗ်ာ၊ ေန႔လည္စာက အခ်ိဳရည္ဗ်ာ၊ ဒီေန႔တစ္ေန႔လံုး ဗိုက္ထဲမွာ ေရေတြပဲရွိတယ္”
ပါးလ္မတၱားက ကားၾကမ္းျပင္မွာခ်ထားေသာ ေပ်ာ္ပြဲစားျခင္းေတာင္းႀကီးကို ဆြဲယူရင္း-
“မင္းဒီလို နားပူနားဆာလုပ္မယ္ဆိုတာ ငါသိတယ္ပစ္။ ဒါေၾကာင့္ ဖရစ္ဒရစ္စ္ဘက္ခ္ ကိုသြားရမဲ့ခရီးအတြက္ စားေကာင္း ေသာက္ဖြယ္ေလးေတြ စီမံလာခဲ့တယ္”
အစားအေသာက္ျခင္းေတာင္းကို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႀကီးစြာျဖင့္ စိုက္ၾကည့္ေနေသာပစ္က
“ကြ်န္ေတာ္တို႔ သြားရမွာ အဲဒီေနရာလား” ဟုေမးလိုက္သည္။
ပါးလ္မတၱားက ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္ၿပီး ျခင္းေတာင္းထဲမွ ပြန္ဆာဒင္ဗရု အဝါေရာင္တံဆိပ္ ကပ္ထားေသာ ရွန္ပိန္ပုလင္း ႀကီးကိုဆြဲထုတ္လိုက္သည္။
“ဘယ့္ႏွယ္လဲ”
“ေကာင္းလိုက္တာ၊ ကြ်န္ေတာ့္ အႀကိဳက္ေပါ့”
မူလ္ေဟာ္လန္ သည္ေလဆိပ္ ပင္မတံခါးေပါက္ႀကီးမွ ကားကိုေမာင္းႏွင္လာခဲ့ၿပီး ဘယ္ဖက္သို႔ခ်ိဳးေကြ႔၍ ၿမိဳ ႔ပါတ္လမ္း မႀကီးေပၚသို႔တက္လိုက္သည္။ ထိုမွတဆင့္ အေရွ ႔စူးစူးကိုေမာင္းႏွင္ကာ ပိုတိုမက္ျမစ္ကိုျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး စပရင္းဖီးလ္ အထိေတာက္ေလွ်ာက္ေမာင္း၏။ စပရင္းဖီးလ္သို႔ေရာက္ေသာ္ ေတာင္ဖက္သို႔ဦးတည္ၿပီး ဖရစ္ဒရစ္စ္ဘက္ခ္ သို႔သြား သည့္ ဟိုင္းေဝးလမ္းမႀကီးအတိုင္းေမာင္းေတာ့သည္။
ကားေနာက္ခန္းတြင္ေတာ့ ဒတ္ပစ္ႏွင့္ ပါးလ္မတၱားတို႔ႏွစ္ဦး စားပြဲႀကီးက်င္းပေနၾကသည္။ ပါးလ္မတၱားသည္ လူေကာင္ ႀကီးသေလာက္ အစားႀကီးသူျဖစ္ရကား စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္တို႔ကိုတစ္ပြဲၿပီးတစ္ပြဲ ျခင္းေတာင္းထဲမွဆြဲထုတ္လွ်က္ ရွိသည္။ မႈိဂဏန္းေပါင္း၊ ေရဘဝဲေၾကာ္၊ အာလူးႏွင့္ ခ်ိစ္မ်ား၊ ဝိုင္နီျဖင့္ႏွပ္ထားေသာ အမဲသားလႊာမ်ား။ အရသာရွိလိုက္ သည့္ျဖစ္ျခင္း။ ဒတ္ပစ္သည္ ဗိုက္ေပါက္ထြက္မတတ္ အငမ္းမရ၊ ပလုတ္ပေလာင္းစားေသာက္ေန၏။
“ေက်းဇူးႀကီးလိုက္တာ စိန္႔ဂ်ဴလီယန္၊ ကြ်န္ေတာ္ဒါမ်ိဳးေတြ စားရခဲတယ္ဗ်”
“ငါကေတာ့ ဒါမ်ိဳးေတြအၿမဲတမ္းစားေနတာ ေကာင္ေလးရ။ အဲဒါေၾကာင့္ မင္းကမင္း၊ ငါကငါ ျဖစ္ေနတာေပါ့ကြ” ပါးလ္မတၱားက မိုးပ်ံေဘာလံုး သဖြယ္ပူေဖာင္းေနေသာ သူ႔ဗိုက္ႀကီးကိုပြတ္ရင္းေျပာ၏။
စားေသာက္ဝိုင္းကို သာမိုဓါတ္ဘူးထဲမွ အက္စ္ပရက္ဇိုေကာ္ဖီပူပူ ျဖင့္ပိတ္ၾကသည္။
“ေကာညက္ေလးမ်ား မပါဘူးလား” ဒတ္ပစ္သည္ ရေလလိုေလ အိုတေစၦ ျဖစ္ကာပါးလ္မတၱားကို အထြန္႔တက္ေန၏။
“အသက္ ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္အဖိုးႀကီးတစ္ေယာက္အဖို႔ မနက္ခင္းမွာ အရက္မ်ားမ်ားေသာက္ဖို႔မေကာင္းဖူးကြ” ပါးလ္မတၱားက ပိတ္ေျပာလိုက္သည္။ အဖိုးႀကီးမေသာက္ေတာ့၊ လူရြယ္ေလးလည္း မေသာက္ရေတာ့။ ဒတ္ပစ္ စကားလမ္းေၾကာင္းေျပာင္းလိုက္သည္။
“ခင္ဗ်ားေျပာတဲ့ ဒုတိယ ေအာ့ဆီဒီယန္ သလင္းေခါင္းခြံက ဖရစ္ဒရစ္ဘက္ခ္ မွာလား”
“ေအးေလကြာ၊ ငါတို႔အခုသြားေနၾကၿပီေလ”
“ဘယ္သူ႔ဆီမွာလဲ”
“ပိုင္ရွင္က အင္မတန္သေဘာမေနာေကာင္းတဲ့ အဖြားႀကီး၊ နာမည္က ခရစ္တင္း မန္ဒါ ဟက္စ္တက္ တဲ့ကြ။ သူ႔ ဘြားေအႀကီးက ရိုဆန္နာ မန္ဒါတဲ့၊ ဘိုးေအႀကီးက ေဝလငါးဖမ္းသေဘၤာ ပါလိုဗါဒီရဲ့ ကပၸတိန္ ဘရက္ဖို႔ဒ္ မန္ဒါတဲ့၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း တရာ့ငါးဆယ္ေလာက္က သူတို႔ လင္မယားဟာ အႏၱာတိကတိုက္မွာ ေရခဲျပင္ထဲ သေဘၤာ ပိတ္မိ ေနတုန္း ရိုဆန္နာမန္ဒါက ေရခဲျပင္ေပၚလမ္းေလွ်ာက္သတဲ့။ မုန္တိုင္းက်လို႔ သူေပ်ာက္သြားတယ္။ သူ႔ေယာက်ၤားနဲ႔ သေဘၤာသားေတြ ရိုဆန္နာကို လိုက္ရွာရင္း အဂၤလိပ္အေရွ ႔အိႏၵိယ ရြက္သေဘၤာတစ္စီးကို ထူးထူးဆန္းဆန္းေတြ႔ ၾကတယ္တဲ့။ သေဘၤာေပၚမွာ အေလာင္းေတြဟာ ေရခဲရိုက္ထားသလိုျဖစ္ၿပီး လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ႀကီး ရွိေနတယ္တဲ့။ အဲဒီသေဘၤာ စတိုခန္းထဲကေန မွာ မဟူရာသလင္းေခါင္းခြံနဲ႔ အျခားထူးထူးဆန္းဆန္း ပစၥည္းေတြကိုေတြ႔လို႔ ေလ့လာ ေနၾကတုန္းမွာ ေရခဲျပင္ႀကီးကြဲပါေလေရာ”
ပါးလ္မတၱားသည္ ပံုေျပာေကာင္းလွသူျဖစ္၏။ ဒတ္ပစ္မွာ ငယ္ငယ္ကတည္းက ပါးလ္မတၱား၏ စြန္႔စားခန္းပံုျပင္မ်ားကို အသည္းစြဲခဲ့သူျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ယခုကေလးေလး ျပန္ျဖစ္သြား၏။ ပါးလ္မတၱား၏ ပံုျပင္ထဲခ်က္ခ်င္းနစ္ေျမာသြား၏။ သူေျခာက္လွ်င္ေၾကာက္၊ သူေခ်ာ့လွ်င္ေပ်ာ့သလို ျဖစ္လာ၏။ သိခ်င္စိတ္ေတြ ဆူေဝလာ၏။
“သူတို႔ ေခါင္းခြံကို ရသြားလားဟင္”
ပါးလ္မတၱားက ၿပံဳးၿပီးေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။
“ရသြားတယ္။ အားလံုး ဒေရာေသာပါး ဆင္းေျပးၾကတုန္း ရိုဆန္နာက ဒီေခါင္းခြံကို ယူလာခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က စၿပီးဒီေခါင္းခြံဟာ သူတို႔မိသားစုရဲ့ မ်ိဳးဆက္ပစၥည္းျဖစ္လာခဲ့ေတာ့တယ္”
ပစ္သည္ ကားျပဴတင္းေပါက္မွတဆင့္ ဗာဂ်ီးနီးယားေတာပိုင္း၏ လယ္ကြင္းစိမ္းစိမ္းမ်ားကို မ်က္လံုးစိမ္းစိမ္းမ်ားျဖင့္ အတန္ၾကာေအာင္ ေငးစိုက္ၾကည့္ေနသည္။
“တကယ္လို႔ ဒီေခါင္းခြံ ႏွစ္လံုးဟာတထပ္တည္း တူဦးေတာ့၊ ဘယ္သူက ဘယ္လိုရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ဖန္တီးခဲ့တယ္ ဆိုတာကို ကြ်န္ေတာ္တို႔မသိႏိုင္ေသးဘူး”
“မစၥမန္ဒါ နဲ႔ေတြ႔ဖို႔ခ်ိန္းလိုက္တာ မင္းေခါင္းခြံနဲ႔ သူ႔ေခါင္းခြံ ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္ဖို႔မဟုတ္ဖူးကြ”
“ဒါဆို ခင္ဗ်ားအစီအစဥ္က ဘာလဲ”
“မန္ဒါ မိသားစုပိုင္တဲ့ ကပၸတိန္မန္ဒါရဲ့ ပင္လယ္ျပင္မွတ္တမ္း မွတ္စုေတြကို ငါဝယ္ဖို႔ႀကိဳးစားေနတာ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီ ကြ၊ သူစုေဆာင္းထားတဲ့ သေဘၤာေလာ့ခ္ဘြတ္ စာအုပ္ေတြလည္းပါတာေပါ့။ ငါအလိုခ်င္ဆံုးက သူတို႔ အႏၱာတိက ေရခဲ ျပင္မွာေတြ႔ခဲ့တဲ့ မဒရပ္သေဘၤာရဲ့ မွတ္တမ္းပဲ”
“မန္ဒါ မိသားစုမွာ အဲဒါတကယ္ရွိသလား” ဒတ္ပစ္က ခပ္ေလာေလာေမးလိုက္သည္။ သိခ်င္စိတ္က မိုးေလာက္ႀကီး ျမင့္လာ၏။
“ကပၸတိန္မန္ဒါဟာ အဲဒီသေဘၤာမွတ္တမ္းစာအုပ္ကို ယူလာခဲ့တယ္လို႔ ငါသိထားတယ္”
ဒတ္ပစ္သိလိုက္ၿပီ။ ပါးလ္မတၱားဆိုသည့္ ေၾကာင္ဖါးႀကီးက ဒီတစ္ႀကိမ္လည္းသူ႔ကို လွည့္စားျပန္ေလၿပီ။
“ဒါျဖင့္ ခင္ဗ်ားက အလွဴ ႔လက္ဖက္နဲ႔ မ်က္ႏွာလုပ္ဖို႔ ႀကံေနတာေပါ့”
ပါးလ္မတၱားက ဝံပုေလြၿပံဳးၿပံဳးလိုက္သည္။ သူ႔အႀကံကို သည္ေကာင္ေလးသိသြားျပန္ၿပီေကာ။
“ေအးလကြာ။ မစၥ မန္ဒါဟက္စ္တက္ ကမင္းေခါင္းခြံႀကီးကိုလည္းျမင္ေရာ အံ့အားေတြသင့္၊ စိတ္ေတြေျပာင္းၿပီး ငါ့ကို သူတို႔မိသားစုပိုင္ မွတ္တမ္းေတြေရာင္းလိုက္ေရာ၊ မေကာင္းဖူးလား”
ဒတ္ပစ္ အေတာ္တင္းသြားသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ပါးလ္မတၱားကို နစ္နစ္နာနာေျပာလိုက္၏။
“ဒီမွာ စိန္႔ဂ်ဴလီယန္၊ ခင္ဗ်ားကို ခင္ဗ်ားမွန္ထဲ ေသခ်ာျပန္ၾကည့္စမ္း၊ ဆင္ျဖဴေတာ္မွီၿပီး ႀကံစုပ္ဖို႔ လုပ္ေနတာ မရွက္ဖူး လား”
ပါးလ္မတၱားက သူ႔ကိုယ္ႀကီး တသိမ့္သိမ့္တုန္ေအာင္ ခြက္ထိုးခြက္လန္ရယ္ေလသည္။
“ရွက္ပါဘူး၊ ဘာလို႔ရွက္ရမွာလဲ၊ ကိုယ္လိုခ်င္လို႔ ကိုယ္ႀကံတဲ့ ဥစၥာ၊ တကယ္လို႔ ရွက္ခဲ့ရင္ေတာင္ မ်က္ႏွာကပဲ ရွက္တာဆိုေတာ့ ငါ့မ်က္ႏွာကို သတင္းစာနဲ႔အုပ္ထားလိုက္ရင္ ကိစၥၿပီးေရာ”
ဒတ္ပစ္သည္ ပါးလ္မတၱားကို စကားအရာတြင္ ႏိုင္ေအာင္မေျပာႏိုင္သည့္ အတြက္မ်က္ႏွာႀကီးပုပ္ေန၏။ သူတို႔ႏွစ္ဦး ေတြ႔လိုက္လွ်င္ အၿမဲတမ္းဒီအတိုင္း။ အတန္ၾကာေတာ့မွ-
“ေခါင္းခြံေတြ႔တဲ့ မဒရပ္သေဘၤာမွတ္တမ္းမွာ ဘာေတြေရးထားလဲ”
ပါးလ္မတၱားက ေခါင္းႀကီးခါယမ္းရင္း-
“ငါတစ္ခါမွ မဖတ္ဖူးေသးဘူး။ မန္ဒါဟက္စ္တက္က တစ္ခါမွမျပလို႔ ငါဒီမွတ္တမ္းကို မ်က္ေမႊးေထာ္လို႔ေတာင္ ေမာ္ၾကည့္ခြင့္ မရေသးဘူးကြ”
ဒတ္ပစ္သည္ အေတြးထဲမွာနစ္ေျမာေန၏။ ကမၻာေပၚမွာ ေအာ့ဆီဒီယန္ သလင္းေခါင္းခြံေတြဘယ္ႏွစ္ခုေလာက္ ရွိသလဲ။ ဘယ္ေနရာေတြမွာ ေပ်ာက္ကြယ္ေနၾကသလဲ။ ဘယ္သူေတြက ဘာရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ လုပ္ခဲ့ၾကတာလဲ။ စတုတၳ ႏိုင္ငံေတာ္ဆိုတဲ့ ငနဲေတြက ဘာျဖစ္လို႔ ဒါေတြကိုအသည္းအသန္လိုခ်င္ရတာလဲ။ သူမ်ားသိမွာ ဘာလို႔ဒီေလာက္ ေၾကာက္ၾကတာလဲ။ ေခါင္းေတြ အံုခဲလာတာသာအဖတ္တင္သည္။ အေျဖကား နထၳိ။
တစ္နာရီ (၈၇) မိုင္ႏႈန္းျဖင့္ ျငင္သာညက္ေညာစြာ ခရီးႏွင္လာခဲ့သည့္ ရိုးရြိဳက္ေဆးလ္ဗားသည္ တစ္နာရီခြဲခန္႔ေမာင္းႏွင္ ၿပီးေနာက္ ဖရစ္ဒရစ္ဘက္ခ္သို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။ မူလ္ေဟာ္လန္သည္ ထီးသံုးနန္းသံုး စံေတာ္ဝင္ကားႀကီးကို ရက္ပါဟန္းေနာ့ခ္ ျမစ္ကမ္းပါး ကုန္းျမင့္ေပၚရွိ ကိုလိုနီေခတ္ပံုစံ အိမ္ကေလးရွိရာသို႔ေကြ႔ပါတ္ေမာင္းႏွင္လာခဲ့သည္။ ထိုေနရာမွ ၾကည့္လွ်င္ ျပည္တြင္းစစ္အတြင္း တိုက္ပြဲအျပင္းအထန္ ျဖစ္ခဲ့ၿပီး ေျမာက္ပိုင္းစစ္သား ၁၂၅ဝဝ ေက်ာ္ တစ္ေန႔တည္းက်ဆံုးခဲ့ရသည့္ သတ္ကြင္းႀကီးကို အေပၚစီးမွ ေကာင္းစြာျမင္ေတြ႔ရ၏။ ခုေတာ့လည္း ၁၈၄၈ ခုႏွစ္ တည္ေဆာက္ခဲ့ေသာ အိမ္အိုကေလးသည္သာ အတိတ္၏ တစ္ခုတည္းေသာ ေအာက္ေမ့လြမ္းေမာဖြယ္ ပံုရိပ္အျဖစ္ တည္ရွိေန၏။
မူလ္ေဟာ္လန္က ကားရပ္ၿပီး ကားေနာက္ခန္းတံခါးကို ဖြင့္ေပး၏။
“ေရာက္ပေဟ့၊ ဆင္းၾကစို႔” ပါးလ္မတၱားက သူ႔ခႏၶာကိုယ္ အတၱေဘာႀကီးကို ကားတြင္းမွ ထြက္ရန္ အျပင္းအထန္လႈပ္ ရွားရင္း ပစ္ကို ေျပာလိုက္သည္။
ဒတ္ပစ္သည္ ပါးလ္မတၱား ကားထဲမွ မထြက္မွီ သူကအရင္ဦးေအာင္ထြက္လိုက္ၿပီး သလင္းေခါင္းခြံေသတၱာကို ကားေနာက္ခန္းမွ တယုတယထုတ္ယူလိုက္သည္။
“အလုပ္ျဖစ္မျဖစ္ ဒါနဲ႔စမ္းၾကည့္ရမွာပဲ” ကားေပၚမွဆင္းလာေသာ ပါးလ္မတၱားအား ေျပာလိုက္ရင္း အိမ္ရွိရာသို႔ ႏွစ္ဦးသားေလွ်ာက္လွမ္းသြားၾကေတာ့သည္။
Juan
သင့္လူ
ဗမင္းေႏြ
သူသူငါငါ
နီမို
Apr 15, 2009 @ 06:32:22
ေကာင္းတယ္ဗ်ိဳ႕…….. ဇာတ္လမ္းအျဖတ္ အရပ္ကလည္းေတာ္ပါ႔….. ေကာင္းခန္းေရာက္မွပဲ … ဇြဲရွိရွိေစာင္႔ ဖတ္ေနပါတယ္…