အတၱလန္တစ္ ရွာပံုေတာ္ (၂၁)
25 Apr 2009 1 Comment
in ဘာသာျပန္, အတၱလန္တစ္ရွာပံုေတာ္
မစၥ ခရစ္စတင္း မန္ဒါ ဟက္စ္တက္စ္ သည္ တစ္ေခါင္းလံုးျဖဴေဖြးေနေသာ၊ ႏွစ္လို႔ဖြယ္အၿပံဳးပိုင္ရွင္ သေဘာမေနာ ေကာင္းပံုရသည့္ အဖြားႀကီးျဖစ္၏။ အသက္အရြယ္ႀကီးရင့္ပံုရေသာ္လည္း လႈပ္ရွားမႈတို႔က သြက္လက္ဖ်တ္လတ္ဆဲ။ ပါးလ္မတၱားကို လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ၿပီး ဒတ္ပစ္ႏွင့္မိတ္ဆက္ေပးေသာအခါ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ၿပံဳးျပႏႈတ္ဆက္၏။
“အထဲဝင္ၾကပါရွင္၊ ကြ်န္မက ရွင္တို႔ကို ေမွ်ာ္ေနတာ၊ လဘက္ရည္မ်ား သံုးေဆာင္ၾကဦးမလား”
မ်က္ႏွာၾကက္ ျမင့္ျမင့္ႏွင့္ ေႏြးေထြး သပ္ရပ္သည့္ စာၾကည့္ခန္းအတြင္းမွ ဆိုဖာထိုင္ခံုမ်ားတြင္ အသီးသီးထိုင္လိုက္ ၾကစဥ္ မိန္းကေလးတစ္ဦးက လဘက္ရည္ပြဲမ်ားလာေရာက္တည္ခင္းသည္။ ခရစ္စတင္းသည္ ပါးလ္မတၱား ဖက္သို႔ လွည့္လိုက္ၿပီး-
“ကဲ စိန္႔ဂ်ဴလီယန္၊ ရွင့္ကို ကြ်န္မ ဖုန္းထဲမွာေျပာထားတဲ့ အတိုင္းပဲေနာ္၊ မိသားစုပိုင္ ပစၥည္းေတြကို ဝယ္ဖို႔ဆိုရင္ေတာ့ လဘက္ရည္ေသာက္ၿပီးရင္ ျပန္ေတာ့ရွင့္” ဟုျပတ္သားစြာ ေျပာလိုက္သည္။
ပါးလ္မတၱား ကေခါင္းညိတ္သည္။
“ခင္ဗ်ားဘယ္လိုေျပာေျပာ ကြ်န္ေတာ့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကို မစြန္႔ႏိုင္တာေတာ့ ဝန္ခံရမွာပဲ ခရစ္စတင္းရဲ့။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ မိတ္ေဆြ မစၥတာပစ္ ကိုခင္ဗ်ားဆီေခၚလာရတဲ့ အေၾကာင္းေလးကို အရင္နားေထာင္ပါဦး” ေျပာေျပာဆိုဆို ပစ္ဖက္သို႔လွည့္၍-
“ေသတၱာထဲက ပစၥည္း မစၥ မန္ဒါ ဟက္စ္တက္စ္ကို ျပလိုက္ပါဦးကြာ” ဟုေစခိုင္းလိုက္သည္။
“ကြ်န္မကို ခရစ္စတင္းလို႔ပဲ ေခၚပါရွင္၊ မ်ိဳးရိုးနာမည္ႀကီးက ေခၚရတာေထာင့္လြန္းပါတယ္”
ဒတ္ပစ္သည္ ေသတၱာတြင္ အထပ္ထပ္ ခ်ည္ေႏွာင္ထားေသာ ႀကိဳးမ်ားကို ေျဖရင္း-
“အန္တီက ဗာဂ်ီးနီးယားမွာပဲ ေနတာလား” ဟုအဖြားႀကီးႏွင့္ အလႅာပ၊ သလႅာပ ေျပာရန္ ႀကိဳးစားေန၏။
“ကြ်န္မက ကယ္လိုဖိုးနီးယားသားေတြရဲ့ ဆဌမေျမာက္မ်ိဳးဆက္ရွင့္၊ ေဆြမ်ိဳးအမ်ားစုက ဆန္ဖရန္ စစၥကိုမွာေနတယ္။ အိမ္ေထာင္က်ေတာ့မွ ေရာင္ေနာက္ဆံထံုးပါၿပီး ဗာဂ်ီးနီးယားေရာက္လာတာ။ အမ်ိဳးသားက သမတသံုးဆက္ကို အႀကံေပးလုပ္ခဲ့တာေလ”
ဒတ္ပစ္က ဘာမွျပန္မေျပာ။ သူ႔အာရံုကို မီးလင္းဖိုေပၚတင္ထားသည့္ မဟူရာသလင္းေခါင္းခြံတစ္ခုက အျပင္းအထန္ ဖမ္းစားေန၍ျဖစ္သည္။ ေသတၱာထဲမွ ပစၥည္းႏွင့္ တထပ္တည္းတူညီေသာ ေအာ့ဆီဒီယန္ ပန္းပုလက္ရာ။ ေနာက္ဆံုး ႀကိဳးစကို ေျဖးညႇင္းစြာျဖည္လိုက္ၿပီး သစ္သားေသတၱာကိုဖြင့္လိုက္သည္။ အထဲမွ ေခါင္းခြံကိုထုတ္၍ မီးလင္းဖိုေပၚတင္ လိုက္၏။ ေအာ့ဆီဒီယန္ သလင္းပန္းပု ေခါင္းခြံအျမႊာညီအကိုသည္ ျပန္ေပါင္းထုပ္ၾကေလၿပီ။
ခရစ္စတင္း၏ မ်က္လံုးမ်ားျပဴးက်ယ္သြား၏။ ပါးစပ္ေဟာင္းေလာင္း ဟသြား၏။
“အလိုေလးေလး- ဒါမ်ိဳးေနာက္ထပ္တစ္ခု ရွိလိမ့္မယ္လို႔ ကြ်န္မ အိပ္မက္ေတာင္မမက္ဖူးဘူး”
“ကြ်န္ေတာ္လည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္းပါပဲခင္ဗ်ာ” ဒတ္ပစ္က ေခါင္းခြံႏွစ္ခုကို စူးစူးစိုက္စိုက္ၾကည့္ေနရင္း-
“သာမန္မ်က္စိနဲ႔ ၾကည့္လို႔ျမင္ရတဲ့ အျမင္အရေတာ့ ဒီလက္ရာႏွစ္ခုဟာတကယ့္ကို ခြဲမရေအာင္ထပ္တူညီတဲ့ ပစၥည္း ႏွစ္ခုပဲ”
ပါးလ္မတၱားက ခုထိပါးစပ္ေဟာင္းေလာင္းႏွင့္ အံ့အားသင့္ေနေသာ အဖြားႀကီးကို လဘက္ရည္ခြက္တစ္ဖက္က ကိုင္လွ်က္ တတြတ္တြတ္ေျပာေန၏။
“ခရစ္စတင္းေရ။ ခင္ဗ်ားဘြားေအႀကီးရဲ့ ဒီေခါင္းခြံနဲ႔ပါတ္သက္တဲ့ မွတ္တမ္းမွတ္ရာေတြကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ခုေျပာျပ ပါေတာ့ဗ်ာ”
အဖြားႀကီးသည္ ပါးလ္မတၱားအား အင္မတန္တံုးေသာေမးခြန္းကိုေမးလိုက္သည့္ စာသင္ခန္းထဲမွခပ္ခ်ာခ်ာေက်ာင္း သားကို ဆရာမကၾကည့္သည့္အၾကည့္မ်ိဳးျဖင့္ ၾကည့္၍-
“ရွင့္ကို ေျပာခဲ့တာလည္းအႀကိမ္တရာမကေတာ့ဘူး၊ စိန္႔ဂ်ဴလီယန္ရယ္။ အဖြားတို႔ဟာ အႏၲာတိကေရခဲျပင္မွာ ေသာင္ တင္ေနတဲ့ ဘံုေဘက လီဗာပူးသြား မဒရပ္သေဘၤာကိုေတြ႔ခဲ့ၾကတယ္။ ခရီးသည္ (၃၇)၊ သေဘၤာသား (၄၀) ပါၿပီး လၻက္ေျခာက္၊ ဟင္းခတ္အေမႊးအႀကိဳင္နဲ႔ ေႂကြထည္ေတြတင္ေဆာင္ထားတယ္။အျခားအမ်ိဳးအမည္မသိေရွးေဟာင္း ပစၥည္းေတြထားတဲ့ အခန္းထဲကဒီေခါင္းခြံကို ရခဲ့တယ္ေလ”
“ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္သိခ်င္တာက ဒီေရွးေဟာင္းပစၥည္းေတြဟာ မဒရပ္သေဘၤာေပၚကို ဘယ္လိုလုပ္ ေရာက္လာခဲ့သလဲ ဆိုတဲ့အပိုင္းပဲ”
“ကြ်န္မသိသေလာက္ေတာ့ ဒီေခါင္းခြံ အပါအဝင္ ေရွးေဟာင္းပစၥည္းေတြဟာ ဘံုေဘကေနပါလာတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ လူမရွိတဲ့ကြ်န္းတစ္ခုေပၚကေန သေဘၤာသားေတြနဲ႔ ခရီးသည္အခ်ိဳ ႔ေတြ႔လို႔ တင္ယူလာၾကတာလို႔ဆို တယ္။ အေသးစိတ္ကိုေတာ့ မဒရပ္သေဘၤာမွတ္တမ္းပါ ေရးထားတယ္”
ဒတ္ပစ္သည္ အေသအခ်ာနားေထာင္ေနရင္းက ဝင္ေျပာလိုက္၏။
“မဒရပ္သေဘၤာမွတ္တမ္း အန္တီ့ဆီမွာရွိသလား”
“ကြ်န္မ ဘိုးေအႀကီး ကပၸတိန္မန္ဒါက ဒီမွတ္တမ္းကိုယူလာခဲ့တာမွန္ေပမဲ့ ကြယ္လြန္သူ မဒရပ္သေဘၤာကပၸတိန္ ေလးဟန္႔ရဲ့ ဆႏၵအရ လီဗာပူးက သေဘၤာကုမၸဏီကို ျပန္ပို႔ခဲ့တယ္တဲ့”
ဒတ္ပစ္သည္ အုတ္နံရံႀကီးႏွင့္ေဆာင့္မိသလုိခံစားလိုက္ရ၏။ ကြင္းဆက္က ျပတ္ျပန္ပါၿပီေကာ။
“သေဘၤာကုမၸဏီကေရာ မဒရပ္သေဘၤာကို ျပန္ရွာတာမ်ိဳးမလုပ္ဖူးလား”
ခရစ္စတင္းေခါင္းခါ၏။
“ကပၸတိန္မန္ဒါ သေဘၤာမွတ္တမ္းကိုမပို႔ခင္ကတည္းက မဒရပ္ရဲ့ မူလပိုင္ရွင္ေတြက ကုမၸဏီကို ေရာင္းလိုက္ၾကတယ္ လို႔ဆိုတယ္။ ပိုင္ရွင္သစ္ေတြက သေဘၤာႏွစ္စီးလႊတ္ၿပီး မဒရပ္ကို ရွာဖို႔ႀကိဳးစားခဲ့တယ္ဆိုေပမဲ့ ေနာက္ထပ္ဘာသတင္း မွမၾကားရေတာ့ဘူး”
“ဆိုေတာ့ ဇာတ္လမ္းကဆံုးၿပီေပါ့” ဒတ္ပစ္ စိတ္ညစ္စြာေျပာလိုက္၏။
ခရစ္စတင္းက ၿပံဳးျပန္သည္။
“ကြ်န္မ အဲသလိုမေျပာခဲ့ဖူးပါဘူး”
ပစ္သည္ အဖြားႀကီးကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္ၿပီး သူမမ်က္ဝန္းထဲမွ တစံုတရာကို အဓိပၸါယ္ေဖာ္ေဆာင္ရန္ ႀကိဳးစားေန၏။
“ကြ်န္မဘြားေအႀကီး ရိုဆန္နာက အရမ္းထက္ျမက္တဲ့အမ်ိဳးသမီးႀကီးရွင့္။ သူ႔ေယာက်ၤားက မဒရပ္သေဘၤာမွတ္တမ္း စာအုပ္ကို အဂၤလန္မပို႔ခင္ စာအုပ္ကို လက္ေရးေကာ္ပီကူးယူထားလိုက္တယ္ေလ”
ခုေတာ့ ငပုပ္ဖမ္းထားေသာ လမင္းထြက္လာေခ်ၿပီ။ ဒတ္ပစ္အလြန္ ဝမ္းသာသြား၏။
“ကြ်န္ေတာ္အဲဒီ ေကာ္ပီကိုဖတ္လို႔ရမလား အန္တီ”
အဖြားႀကီးက ရုတ္တရက္အေျဖျပန္မေပး။ သူမသည္ ေရွးေဟာင္းစာေရးစားပြဲႀကီးတစ္ခုရွိရာသို႔ ေလွ်ာက္သြားၿပီး ဝက္သစ္ခ်သားနံရံတြင္ ခ်ိတ္ဆြဲထားသည့္ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ကို ေငးၾကည့္ေန၏။ မုတ္ဆိတ္ ဖါးဖါးႏွင့္ ခန္႔ျငားေသာ လူတစ္ေယာက္ကုလားထိုင္ႀကီး တစ္လံုးေပၚတြင္ေျခခ်ိတ္ထိုင္ေနသည့္ပံု။ သူ႔ေနာက္တြင္ မ်က္ဝန္းညိဳမ်ားပိုင္ရွင္ ေသးေသးသြယ္သြယ္အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးက မတ္တပ္ရပ္လွ်က္။
“ဒါ ဘိုးေအႀကီးဘရက္ဖို႔နဲ႔ ဘြားေအႀကီး ရိုဆန္နာရဲ့ ပံုတူေပါ့” သူမသည္ ပန္းခ်ီကားကိုေဆြးေဆြးေျမ့ေျမ့ၾကည့္ေနရာမွ ပါးလ္မတၱားဖက္သို႔လွည့္ၿပီး-
“ကဲ စိန္႔ဂ်ဴလီယန္ေရ၊ အခ်ိန္က်ၿပီရွင့္၊ မန္ဒါမိသားစုပိုင္ သေဘၤာမွတ္တမ္းအားလံုးကို ရွင္ေျပာတဲ့ေစ်းနဲ႔ပဲ ယူလိုက္ပါ ေတာ့။ ဖတ္မိတဲ့လူေတြက ဒီသမိုင္းမွတ္တမ္းေတြဆီကေန အက်ိဳးတစံုတရာရမယ္ဆိုရင္ ဒီအတိုင္းထားတာထက္ ပိုေကာင္းတယ္မဟုတ္လားရွင္”
ပါးလ္မတၱားသည္ ကုလားထိုင္ေပၚမွ အားကစားသမားတစ္ဦးအလား သြက္လက္စြာခုန္ထလိုက္ၿပီး ခရစ္စတင္းကို ေပြ႔ဖက္လုိက္သည္။
“ေက်းဇူးအရမ္းတင္ပါတယ္ ခရစ္စတင္း၊ ေနာင္လာေနာက္သားေတြအတြက္ ကြ်န္ေတာ္ဒီရတနာေတြကို အေသအ ခ်ာထိန္းသိမ္းပါ့မယ္လို႔ ကတိေပးပါတယ္”
ခရစ္စတင္းသည္ ဒတ္ပစ္ရွိရာသို႔ေလွ်ာက္လာၿပီး-
“ၿပီးေတာ့ မစၥတာပစ္ကိုလည္း လက္ေဆာင္ေပးရဦးမယ္” မီးလင္းဖိုေပၚက ေခါင္းခြံႏွစ္ခုကို ေစာင့္ငဲ့ၾကည့္ရင္း-
“ကြ်န္မမွာရွိတဲ့ သလင္းေခါင္းခြံကို ရွင္ယူလိုက္ေတာ့။ ဒီေခါင္းခြံႏွစ္ခုရဲ့ လွ်ိဳ ႔ဝွက္ခ်က္ကို ရွင္ရွာေတြ႔ႏိုင္မယ္လို႔ ကြ်န္မ ယံုၾကည္တယ္။ ႏွေျမာသလိုျဖစ္မိေပမဲ့ ပိုေကာင္းတဲ့ေနရာမွာထိန္းသိမ္းထားတာက သူ႔အတြက္ပိုအက်ိဳးရွိမွာ မဟုတ္လားရွင္။ ဒီေခါင္းခြံဟာေလ မန္ဒါမိသားစုအတြက္ေတာ့ ေကာင္းက်ိဳးကိုသာေဆာင္ၾကဥ္းေပးခဲ့ပါတယ္”
****************
ဝါရွင္တန္သို႔အျပန္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး ပစ္သည္သားေရဖံုးစာအုပ္အေကာင္းစားျဖင့္ ရိုဆန္နာမွတ္တမ္းတင္ခဲ့ေသာ မဒရပ္သေဘၤာမွတ္တမ္းကို က်ားကုတ္က်ားခဲ ဖတ္လာခဲ့သည္။ ပိုတိုမက္ျမစ္ကိုျဖတ္ကူးေသာ ေဂ်ာ့ခ်္ေမဆန္ တံတား ေပၚအေရာက္ ပါးလ္မတၱားက-
“ေကာင္ေလးဖတ္လွခ်ည္လား၊ ဘာမ်ားစိတ္ဝင္စားစရာေတြ႔ေနလို႔လဲ” ဟုေမးေတာ့သည္။ ပစ္က သူ႔မ်က္လံုးမ်ားကို စာအုပ္မွမခြာပဲ-
“ေတြ႔တယ္၊ ေတြ႔တာမွ အမ်ားႀကီးပဲ၊ အခုကြ်န္ေတာ္တို႔ မဒရပ္သေဘၤာဟာ သလင္းေခါင္းခြံနဲ႔အျခား ေရွးေဟာင္း ပစၥည္းေတြကို ဘယ္ေနရာကတင္လာတာလဲ ဆိုတာနဲ႔ အျခားအျခားေသာ စိတ္ဝင္စားဖြယ္ကိစၥေတြကို သိရၿပီေပါ့ဗ်ာ”
@@@@@@@@@@@@@@
Juan
သင့္လူ
ဗမင္းေႏြ
သူသူငါငါ
နီမို
Apr 25, 2009 @ 19:22:42
လာဖတ္သြားပါတယ္ဗ်ာ ..