အတၱလန္တစ္ ရွာပံုေတာ္ (၂၂)
26 Apr 2009 Leave a Comment
in ဘာသာျပန္, အတၱလန္တစ္ရွာပံုေတာ္
ဝါရွင္တန္ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာေလဆိပ္ အစြန္ရွိ ဒတ္ပစ္က အိမ္ဟုသမုတ္ထားေသာ ေလယာဥ္ဂိုေဒါင္ေဟာင္း၏ ေရွ႔တြင္ရိုးရြိဳက္ကားႀကီးရပ္လိုက္၏။ ၁၉၃၆ ခုႏွစ္ကတည္းက တည္ေဆာက္ထားေသာ ေလယာဥ္ဂိုေဒါင္သည္ စုတ္ျပတ္ညစ္ေထးလွ်က္ရွိ၏။ နံရံမ်ားတြင္ ေရညႇိအလိမ္းလိမ္းတက္လွ်က္။
ကားရပ္လွ်င္ရပ္ျခင္း လက္နက္အျပည့္အစံုတပ္ဆင္ထားေသာ ယူနီေဖာင္းဝတ္ လူႏွစ္ေယာက္မိုးေပၚက က်လာသလို ဘြားကနဲေပၚ လာ၏။ လက္ထဲတြင္ ေအာ္တိုမက္တစ္ ရိုင္ဖယ္မ်ားကို အသင့္ ပစ္ခတ္ရန္ အေနအထားျဖင့္ ကိုင္ေဆာင္ထားေသာ ထိုလူႏွစ္ဦးအနက္ ပထမတစ္ေယာက္က မူးလ္ေဟာ္လန္ ႏွင့္မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လိုက္သည္။ ေနာက္တစ္ေယာက္က ကားေနာက္ခန္းတြင္းသို႔ ၾကည့္ရင္း
“ခင္ဗ်ားတို႔ထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္က မစၥတာဒတ္ပစ္ ျဖစ္လိမ့္မယ္ထင္ပါတယ္” ဟုေမးလိုက္သည္။
ဒတ္ပစ္က လက္ေျမႇာက္ျပရင္း-
“ဒတ္ပစ္က က်ဳပ္ပဲ” ဟုေျပာလိုက္ေသာအခါ ထိုသူက ပစ္၏မ်က္ႏွာကို ေစ့ေစ့ၾကည့္၍
“အိုင္ဒီကဒ္ ျပပါဆရာ” ဟုဆိုသည္။ ေတာင္းဆိုျခင္းမဟုတ္၊ မျပႏိုင္လွ်င္ တကယ္ပစ္မည့္ ပံုမ်ိဳးျဖစ္၏။ ဒတ္ပစ္၏ အမ်ိဳးသား အဏၰဝါေဗဒေအဂ်င္စီ ဝန္ထမ္းကဒ္ကို အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေအာင္စစ္ေဆးၿပီးေသာအခါ ထိုသူႏွစ္ဦးသည္ ဒတ္ပစ္အားၿပံဳးျပၿပီး-
“အေႏွာက္အယွက္ေပးမိတာ ခြင့္လြတ္ပါဆရာ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ ဆရာနဲ႔ ဆရာ့ပိုင္ဆိုင္မႈေတြကို ကာကြယ္ေစာင့္ ေရွာက္ရမယ္ဆိုတဲ့ အထက္အမိန္႔ရွိေနလို႔ပါ” ဟုေတာင္းပန္စကားဆို၏။
ပ၊ဝ၊က၊အ ေခၚျပည္ေထာင္စု ဝန္ထမ္းမ်ား ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေရး ေအဂ်င္စီဟူေသာ အလြန္လူသိနည္းၿပီး လွ်ိဳ ့ဝွက္ေသာအဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုရွိသည္ဟု ဒတ္ပစ္ၾကားဖူး၏။ အသက္အႏၱရာယ္ ၿခိမ္းေျခာက္ခံရေသာ အစိုးရဝန္ထမ္း အဆင့္ျမင့္အရာရွိႀကီးမ်ားကို ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ရန္အတြက္ အထူးတလည္ ေလ့က်င့္ေပးထားေသာ အဖြဲ႔ဟု ဆို၏။ ဒီငနဲေတြဟာ အဲဒီအဖြဲ႔ကမ်ားလား။
“ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ အသက္အိုးအိမ္စည္းစိမ္ကို ခုလိုကာကြယ္ေပးတဲ့အတြက္ ခင္ဗ်ားတို႔ ပ၊ဝ၊က၊အ အဖြဲ႔ကိုေက်းဇူးတင္ပါ တယ္ဗ်ာ” ပစ္ရမ္းတုတ္လိုက္သည္။
“ဟုတ္ကဲ့ပါ။ ဒါနဲ႔ က်န္တဲ့ႏွစ္ေယာက္ကေရာ”
“ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ မိတ္ေဆြေကာင္းေတြပါ”
တစ္ေယာက္က ဒတ္ပစ္ကို ေသးငယ္ေသာ ရီမုဒ္ကြန္ထရိုးလိုလို ပစၥည္းေလးတစ္ခုလွမ္းေပးရင္း-
“ဒါေလးကို ဆရာအိမ္ထဲေနတဲ့အခါ ကိုယ္နဲ႔မကြာေဆာင္ထားပါ။ အႏၲရာယ္တစံုတရာႀကံဳေတြ႔တာနဲ႔ ခလုတ္ႏွိပ္လိုက္ ရင္ကြ်န္ေတာ္တို႔ စကၠန္႔ႏွစ္ဆယ္အတြင္း ေရာက္လာပါမယ္”
မူးလ္ေဟာ္လန္က ကားေနာက္ဖံုးထဲမွ ဒတ္ပစ္၏ပစၥည္းမ်ားထုတ္ယူေနစဥ္ ထိုလူႏွစ္ဦးသည္ ေျမမ်ိဳလိုက္ဘိသကဲ့သို႔ လွစ္ကနဲေပ်ာက္သြား၏။ ဒတ္ပစ္သည္ ေတာၾကည့္ေတာင္ၾကည့္ေလွ်ာက္ၾကည့္ေသးသည္။ ေလယာဥ္ေျပးလမ္းမ်ား သာရွိေသာေၾကာင့္ ဘယ္ေနရာမွာမွ ပုန္းကြယ္လို႔မရ။ အလာတုန္းက မိုးေပၚမွက်လာသလို ဘြားကနဲေပၚလာၿပီး အျပန္မွာေတာ့ ေျမမ်ိဳသြားသလို သုတ္ကနဲေပ်ာက္သြားသူမ်ား။ ပစ္ပုခုန္းတြန္႔လိုက္မိသည္။ ထိုလူႏွစ္ေယာက္က သူတို႔နာမည္ကို မေျပာသလို ပစ္ကလည္း နားလည္မႈရွိစြာမေမးခဲ့ပါ။
“မင္းတို႔ အသံုးလံုး ႒ာနခ်ဳပ္မွာ မဟူရာသလင္းအရိုးေခါင္းခြံ ႏွစ္ခုကိုဝင္ေပးခဲ့မယ္” ပါးလ္မတၱားက ဒတ္ပစ္ကို ေျပာ လိုက္သည္။
ပစ္က ေခါင္းညိတ္ရင္းမူးလ္ေဟာ္လန္၏ ပုခံုးကိုလက္ျဖင့္ကိုင္၍-
“ဒီပစၥည္းေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ ဂရုတစိုက္ကိုင္ပါေနာ္၊ ေျခာက္ထပ္မွာ သိပၸံဓါတ္ခြဲခန္းရွိတယ္။ တာဝန္ခံက ဟယ္ရီ မက္သရူးတဲ့။ သူ႔လက္ထဲေရာက္ေအာင္ေပးေပးပါ”
မူးလ္ေဟာ္လန္က ၿပံဳးသည္ဆိုရံုမွ် ႏႈတ္ခမ္းတြန္႔ၿပီး-
“ေကာင္းပါၿပီ၊ လြတ္မက်ေအာင္ ဂရုစိုက္ပါ့မယ္” ဟု အာမဘေႏၲခံလိုက္ေလ၏။
ဒတ္ပစ္သည္ ကားေနာက္ခန္းတြင္ ဂ်ယ္လီပူတင္းႀကီးသဖြယ္ ပံု႔ပံု႔အိုင့္အိုင့္ႀကီးထိုင္ေနေသာ ပါးလ္မတၱားကိုလက္ျပ ႏႈတ္ဆက္ရင္း-
“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ စိန္႔ဂ်ဴလီယန္” ဟုလိႈက္လႈိက္လွဲလွဲ ေျပာလိုက္၏။
ပါးလ္မတၱားက ပါးစုန္႔ႀကီးမ်ားေဖာင္းေနေအာင္ ဒတ္ပစ္ကို ၿပံဳးျပလိုက္သည္။
“ကိစၥမရွိပါဘူး ငါ့သားရာ။ ညစာေကာင္းေကာင္းေကြ်းမယ္ဆိုရင္သာ အေၾကာင္းၾကားဖို႔မေမ့နဲ႔ကြ”
ေလဆိပ္လံုၿခံဳေရးဂိတ္သို႔ ဦးတည္၍ ရိုးရြိဳက္စ္ကားႀကီး တေရြ႔ေရြ႔ေမာင္းထြက္သြားပံုကို ဒတ္ပစ္သည္ မ်က္စိတဆံုး လိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ခုေတာ့ အိမ္ေရာက္ၿပီ။ ဒတ္ပစ္၏ မ်က္လံုးမ်ားက အဝင္ တံခါးေပါက္အေပၚတြင္ တပ္ဆင္ထားေသာ အလြန္ေသးငယ္သည့္လံုၿခံဳေရးကင္မရာေလးကို ျမင္ျဖစ္ေအာင္ျမင္၏။ ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲ ပ၊ဝ၊က၊အ မွ ငနဲေတြ၏ လက္ခ်က္ပင္။
ရီမုဒ္ကြန္ထရိုး မွလံုၿခံဳေရးအခ်က္ေပးစနစ္ကို ပိတ္လိုက္ၿပီး အဝင္တံခါးကိုဖြင့္လိုက္၏။ တံခါးမွာ ဒုတိယကမၻာ စစ္ၿပီး ကတည္းက ပိတ္ထားသကဲ့သို႔ က်ပ္၍ေန၏။ ဖြင့္ရခက္ဘိျခင္း။ တံခါးပြင့္သြားေတာ့ အိတ္ႀကီးလြယ္ၿပီးေမွာင္မဲေနေသာ အတြင္းဖက္သို႔ ဒတ္ပစ္ဝင္သြား၏။ တံခါးကိုျပန္ပိတ္လိုက္ၿပီး မီးခလုတ္ကိုဖြင့္လိုက္သည္။ တစ္ခန္းလံုး ေဖြးကနဲလင္း သြားသည္။ အလြန္က်ယ္ျပန္႔ေသာ ဂိုေဒါင္အတြင္းပိုင္းတြင္ ေရွးေခတ္ ဂႏၲဝင္ေျမာက္ ေရာင္စံု ေမာ္ေတာ္ ကားအစီးငါးဆယ္ေရွ႕ေနာက္အစီအရီ တန္းစီရပ္တန္႔ထား၏။ ရွားပါး၍ အလြန္ေစ်းႀကီးေသာဤကားမ်ားကို ပစ္ကိုယ္ တိုင္တစ္စီးခ်င္း မရမက က်ားကုတ္က်ားခဲ ရွာေဖြစုေဆာင္းထားျခင္းျဖစ္၏။ အျခားတစ္ဖက္တြင္ေတာ့ ဒုတိယ ကမ႓ာ စစ္သံုး ဂ်ာမာန္ ဂ်က္တိုက္ေလယာဥ္တစ္စီး၊ ၁၉၃၀ ခုႏွစ္ထုတ္ အင္ဂ်င္သံုးလံုးတပ္ ဖို႔ဒ္ေလယာဥ္တစ္စီး ရပ္ထား၏။ အျခားေသာ တိုလီမိုလီ ေရွးေဟာင္းပစၥည္းမ်ားလည္း သူ႔ေနရာႏွင့္သူ ရွိေနၾကရာ ေရွးေဟာင္းပစၥည္းျပတိုက္ႀကီးတစ္ခု အသြင္ေဆာင္လွ်က္ရွိသည္။ ဤကား ဒတ္ပစ္ႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုးလွေသာ သူ႔အိမ္တည္း။
ပစၥည္းအားလံုး ေနသားတက်ရွိေနသည္ကို ေက်နပ္ႏွစ္သက္စြာၾကည့္ရင္း ေၾကာင္လိမ္သံေလွကားမွတဆင့္ အေပၚ ထပ္ရွိသူ႔ အိပ္ခန္းသို႔တက္လာခဲ့သည္။ အေပၚထပ္သည္ အဏၰဝါျပတိုက္သဖြယ္ သေဘၤာပံုစံမ်ား၊ ေရငုတ္ဝတ္စံု မ်ားထားရွိသည့္အခန္းတစ္ခန္း၊ စာၾကည့္ခန္းတစ္ခန္း၊ အိပ္ခန္းတစ္ခန္း၊ မီးဖိုခန္းတစ္ခန္း ႏွင့္ၿမိဳင္ၿမိဳင္ဆိုင္ဆိုင္ ထည္ထည္ဝါဝါ ရွိလွသည္။
ဒတ္ပစ္သည္ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ေနေသာ္လည္း ခရီးေဆာင္အိတ္ကိုဖြင့္၍ အဝတ္ေဟာင္းမ်ားကို ထုတ္ၿပီးအဝတ္ေလွ်ာ္ စက္ျဖင့္ ေလွ်ာ္ဖြတ္၏။ ၿပီးေတာ့ ေရခ်ိဳးခန္းထဲဝင္ၿပီး တေမ့တေမာေရစိမ္ခ်ိဳးေန၏။ ေရခ်ိဳးကန္အတြင္းဇိမ္ခံေနစဥ္ အခန္းတံခါးမွ အခ်က္ေပးေခါင္းေလာင္းသံထြက္လာ၏။ ဘယ္ကလာသည့္ ဧည့္သည္လဲ။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဘယ္ဧည့္သည္ႏွင့္မွ မေတြ႔ခ်င္။
စာၾကည့္ခန္းအတြင္းရွိ အခန္းလံုၿခံဳေရး တီဗီြ ေမာ္နီတာစကရင္ေပၚမွာေတာ့ ဂိုေဒါင္အခန္းတံခါးေရွ႕မွာ ရပ္ေနေသာ အသံုးလံုးအဖြဲ႔၏ ဒုတိယညႊန္ၾကားေရးမွဴး ရူဒီဂန္း၏ မ်က္ႏွာႀကီးကိုထင္ထင္ရွားရွားေတြ႔ရသည္။ ရီမုဒ္ကြန္ထရိုးမွ ခလုတ္တစ္ခုကိုႏွိပ္၍ တံခါးဖြင့္ေပးလိုက္သည္။
“တက္လာခဲ့ ရူဒီ၊ ကြ်န္ေတာ္အေပၚထပ္မွာ”
ပိန္ပိန္ေသးေသး၊ ဆံပင္က်ဲက်ဲ၊ မ်က္မွန္ထူထူ၊ ႏွာေခါင္းရွည္ႀကီးႏွင့္ ရူဒီဂန္းသည္ သံေလွကားအတိုင္းတက္လာေန၏။ ေရေၾကာင္းတကၠသိုလ္တြင္ ပထမစြဲခဲ့ၿပီး အလြန္ထက္ျမက္ သတၱိေကာင္းသည့္ ဗိုလ္မွဴးအဆင့္တိုက္ေရယာဥ္မွဴးတစ္ ဦးအျဖစ္ေရတပ္မေတာ္တြင္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သူဟု သူ႔ဥပဓိရုပ္အရမည္သူမွ် ယံုႏိုင္မည္မဟုတ္ေသာ္လည္း ရူဒီဂန္းသည္ အမွန္တကယ္ထူးခြ်န္ထက္ျမက္သူတစ္ဦးျဖစ္၏။
“ေဟ့ေကာင္ ပစ္၊ မင္းဘာေတြလုပ္ထားတာလဲ။ ရိုင္ဖယ္ကိုယ္စီနဲ႔ အေကာင္ႏွစ္ေကာင္ ငါ့ကိုရစ္ေနတာမၿပီးေတာ့ဘူး”
“အဲဒါ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ဆန္ဒက္ကာရဲ့ အႀကံဗ်၊ က်ဳပ္ရဲ့ သက္ေတာ္ေစာင့္ေတြေလ”
“ေအးပါ ငါသိပါတယ္။ ဒီေကာင္ေတြ ဖ်တ္ကနဲ ေပၚလာၿပီး ဖ်တ္ကနဲ ေပ်ာက္သြားတာကို အံ့ၾသလြန္းလို႔ပါ”
“ဟုတ္တယ္ဗ်၊ သူတို႔သိပ္ေတာ္ၾကတယ္”
ရူဒီဂန္းက ဆုိဖာကုလားထိုင္တစ္လံုးေပၚထိုင္ခ်လိုက္သည္။
“မင္းတယ္လူရိုက္ဒ္မွာ ျဖစ္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္းေတြ ငါၾကားၿပီးၿပီ။ ငါ့ေကာင္ႀကီး အသက္ကိုပဓါနမထားပဲ စြန္႔စားခဲ့တာပဲ ကြ”
ဒတ္ပစ္က ဂန္းအတြက္ ေရခဲေသတၱာထဲမွလၻက္ရည္ေအးတစ္ဘူးယူေပးလိုက္သည္။ ဂန္းဆိုသည့္လူက တစ္ခါတစ္ရံ မလႊဲသာ မေရွာင္ သာ ဘီယာတစ္ခြက္ႏွစ္ ခြက္ေမာ့သည္မွလြဲ၍ အယ္လ္ကိုေဟာကို ေဝရာမဏိသူျဖစ္၏။ သူႏွင့္ေတာ့ ကြာပါ့။
“စတုတၳႏိုင္ငံေတာ္ဆိုတဲ့ လူျပက္အုပ္စုကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေတြ႔ရာသခ်ၤ ိဳင္းဓါးမဆိုင္းပဲ ဂန္းေရ”
ဂန္းက လၻက္ရည္ဘူးကို တစ္ဝက္ခန္႔က်ိဳက္ခ်လိုက္ၿပီး-
“အဲဒီကိစၥေၾကာင့္ ငါ စီအိုင္ေအက မိတ္ေဆြအခ်ိဳ ႔နဲ႔ေတြ႔ခဲ့ရတယ္”
“ေနစမ္းပါဦး၊ ဒါက ျပည္တြင္းမွာျဖစ္တဲ့ရာဇဝတ္မႈပဲ၊ စီအိုင္ေအနဲ႔ ဘာဆိုင္လို႔လဲ”
“မင္းတို႔ကို နိဗၺာန္ဘံုမိုင္းတြင္းမွာ အေသေဆာ္တဲ့ အုပ္စုက အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ရာဇဝတ္ေကာင္မ်ားျဖစ္မယ္လို႔ စီအိုင္ေအ ဆရာေတြကသံသယဝင္ေနၾကတယ္”
“အၾကမ္းဖက္သမားေတြလား”
ဂန္းက ေခါင္းခါလိုက္သည္။
“ဘာသာေရးအစြန္းေရာက္ အုပ္စုမဟုတ္ဘူး၊ လူမ်ိဳးေရးမုန္းတီးသူမ်ားလည္း မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ရည္ရြယ္ခ်က္ ကိုခုထိ ဘယ္သူမွမသိေသးဘူး။ စီအိုင္ေအေရာ အင္တာပိုလ္ေရာ ဒီအဖြဲ႔အစည္းရွိေနမွန္းသာသိတာ ဘယ္သူမွ မည္မည္ရရ မထိုးေဖာက္ႏိုင္ေသးဘူးျဖစ္ေနတယ္။ အရမ္းလွ်ိဳ ႔ဝွက္တဲ့အဖြဲ႔ေပါ့။ ခုတယ္လူရိုဒ္မွာလုပ္ခဲ့သလိုပဲ သူတို႔ သားေကာင္ကို အစေဖ်ာက္လုပ္ႀကံၿပီး အေငြ႔ပ်ံသလိုေပ်ာက္သြားတာပဲ။ ဘာေျခရာ လက္ရာမွမက်န္ခဲ့ဘူး”
“လူသတ္တာအျပင္ သူတို႔ ဘာေတြလုပ္ေသးလဲ”
“ေအးကြ- အဲဒါလည္းေသခ်ာမသိၾကဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ဘာဆိုဘာမွ မသိသေလာက္ပါပဲကြာ”
ပစ္မ်က္လံုးမ်ားက်ဥ္းေျမာင္းသြားသည္။
“ဘာရည္ရြယ္ခ်က္မွ မရွိပဲ အပ်င္းေျပ အားအားယားယား လူေလွ်ာက္သတ္ေနတဲ့ ဒုစရိုက္ဂိုဏ္းရယ္လို႔ ရွိမလားဗ်”
ဂန္းက တဟက္ဟက္ရယ္ရင္း-
“ေျပာလည္းခံရမွာပဲကြ၊ ခုဟာက သဲလြန္စဆိုလို႔ ဖိနပ္ရာတစ္ခုေတာင္ မက်န္ခဲ့တာခက္တယ္”
“သူတို႔ လူႏွစ္ေယာက္ကို တယ္လူရိုက္ဒ္ ရဲ႒ာနမွာ ကြ်န္ေတာ္ဖမ္းေပးခဲ့တယ္ေလ”
ဂန္းမ်က္ခံုးမ်ားပင့္တက္သြားသည္။ ပစ္ကို ေမာ့ၾကည့္ရင္း-
“မင္းမၾကားေသးဘူးထင္တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္နာရီေလာက္က တယ္လူရိုက္ဒ္ ကရဲမွဴး အီဂန္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ဆန္ဒက္ ကာဆီဖုန္းဆက္ေျပာတယ္။ အဲဒီလူႏွစ္ေယာက္ ေသၿပီတဲ့”
Juan
သင့္လူ
ဗမင္းေႏြ
သူသူငါငါ
နီမို
Recent Comments