အတၱလန္တစ္ ရွာပံုေတာ္ (၂၃)
30 Apr 2009 Leave a Comment
in ဘာသာျပန္, အတၱလန္တစ္ရွာပံုေတာ္
ပစ္သည္ အိပ္ယာမဝင္ခင္ လံုၿခံဳေရးကင္မရာကတဆင့္ သူ၏ သက္ေတာ္ေစာင့္မ်ားအျပင္မွာ အလုပ္ရႈပ္ေနပံုကို ၾကည့္ ေနမိသည္။ သူတို႔သည္ ေလဆိပ္ ေျမေအာက္ ေရဆိုးေျမာင္းစနစ္၏ ေျမပံုႀကီးကို ေရွ ႔ခ်၍ တစံုတခုကို ေရြးေန၏။ မၾကာမွီမွာပင္ ပစ္၏ ဂိုေဒါင္ႏွင့္ ေပကိုးဆယ္အကြာမွ ျဖတ္သြားေသာ အခ်င္း ရွစ္ေပရွိသည့္ ေရဆိုးပိုက္ႀကီးကို သူတို႔ ကင္းစခန္းအျဖစ္ေရြးခ်ယ္လိုက္ၾကသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ အိပ္မေပ်ာ္ခင္ သူတို႔ကို ေကာ္ဖီႏွင့္ ဆန္းဒဝစ္ခ်္ သြားေပးရ ရင္ေကာင္းမလားဟု စဥ္းစားမိေသးသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုစိတ္ကူးကို ခ်က္ခ်င္းေမ့ပစ္လိုက္ၿပီး အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္ အိပ္လိုက္ ေတာ့သည္။ မၾကာမီ သူအိပ္ေပ်ာ္သြား၏။
======================
အပ်က္အစီးမ်ား ျပဳျပင္မည့္ ထရပ္ကားႀကီးတစ္စီး သူ႔ဂိုေဒါင္ေရွ ႔သို႔ ထိုးဆိုက္လိုက္ေသာအခါ ဒတ္ပစ္သည္ အဝတ္ အစားလဲလွယ္ၿပီး၍ မနက္စာစားၿပီးကာစ သာရွိေသးသည္။ သူ႔ သက္ေတာ္ေစာင့္ ႏွစ္ဦးသည္ လူလံုးထြက္မျပ ေသာ္ လည္း ထရပ္ကားထဲမွ လူမ်ားကို ေစ့ေစ့စပ္စပ္ ေလ့လာအကဲခတ္ေနၾကမွာ ေသခ်ာလွသည္။ အလုပ္သမားဝတ္စံု ႏွင့္ လူတစ္ဦးက သူ႔ထံေလွ်ာက္လွမ္းလာရင္း-
“မစၥတာ ပစ္လားခင္ဗ်ာ”
“ဟုတ္ပါတယ္”
“ကြ်န္ေတာ္တို႔ လုပ္စရာရွိတာလုပ္ဖို႔ အထဲဝင္ေတာ့မယ္။ တတ္ႏိုင္သမွ် အျမန္ဆံုးလုပ္သြားမွာပါ”
ဒတ္ပစ္သည္ သူ႔ဂိုေဒါင္နံရံ သံျပားမ်ားႏွင့္ တသေဝမတိမ္းတူညီေသာ သံေခ်းတက္ေနသည့္သံျပားေဟာင္းမ်ားကို ကားထဲမွ အလုပ္သမားမ်ား-မ-ယူေနသည္ကို အံ့အားသင့္စြာၾကည့္ေနမိသည္။
“ခင္ဗ်ားတို႔ ဒီပစၥည္းေဟာင္းေတြ ဘယ္က ရွာလာၾကလဲ”
“အစိုးရ ရဲ့ အေဆာက္အဦးေဟာင္းေတြ ထိန္းသိမ္းတဲ့စနစ္ကို ခင္ဗ်ားေသခ်ာသိရင္အံ့ၾသမွာေသခ်ာတယ္။ အစိုးရ ဂိုေဒါင္တစ္ခုက သံျပားေဟာင္းေတြေလ”
“ေကာင္းပါ့၊ ေကာင္းပါ့”
ပစ္သည္ အလုပ္သမားမ်ားကို စိတ္ခ်လက္ခ် ထားခဲ့ၿပီး အျပင္သို႔လမ္းေလွ်ာက္လာခဲ့၏။ မွန္ျပဴတင္းေပါက္ အမည္းမ်ား တပ္ဆင္ထားေသာ စတင္းေရး ေကာ့ဗက္ကားေလးတစ္စီးသူ႔နားမွာ ညင္သာစြာလာရပ္သည္။ မွန္ျပဴတင္းေပါက္ပြင့္ သြားၿပီးအထဲမွ အယ္လ္ဂ်ီယိုဒီႏို၏ မ်က္ႏွာႀကီးေပၚလာသည္။
“ကားႀကံဳလိုက္မလား သူငယ္ခ်င္း”
ပစ္က ကားေပၚအျမန္တက္လိုက္ၿပီး-
“မင္းငါ့ကို လာေခၚမယ္ဆိုတာလည္း ငါမသိရပါလားကြ၊ ဘာမွလည္းႀကိဳမေျပာဘူး”
“ငါလည္း ဒီမနက္ ရွစ္နာရီမွသိတာကြ၊ မင္းနဲ႔ တူတူသြားရင္ေကာင္းမလားလို႔”
“အေကာင္းဆံုးေပါ့ ငါ့ေကာင္ႀကီးရာ”
ဂ်ီယိုဒီႏို သည္ သူ႔ေကာ့ဗက္ကားကို ဝင္ကြန္ဆင္ရိပ္သာလမ္းသို႔ ဦးတည္ေမာင္းႏွင္လိုက္သည္။ ထိုေနရာမွတဆင့္ ဂလိုဗာ ပန္းၿခံလမ္းနားမွလမ္းသြယ္ေလးထဲသို႔ ေမာင္းဝင္လိုက္သည္။ ရာစုႏွစ္ႏွင့္ခ်ီ၍ သက္တမ္းရွည္ၾကာေနၿပီျဖစ္ ေသာ သစ္ပင္ႀကီးမ်ားအုပ္ဆိုင္းေနသည့္ တစ္ဖက္ပိတ္လမ္းတိုကေလး။ အိမ္ကေလးတစ္လံုးမွလြဲ၍ တစ္လမ္းလံုး ရွင္းလွ်က္။ ကားမ်ားလူမ်ား။ ဘာဆို ဘာမွမရွိ။
“ေဟ့ေကာင္ ပစ္၊ ဒီေနရာ ဟုတ္လို႔လား။ ငါတို႔လမ္းမ်ားမွားလာသလား” ဂ်ီယိုဒီႏို က ပစ္အားေမးလိုက္သည္။
ပစ္က က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္ၾကည့္ရင္း-
“မမွားဖူးကြ။ အိမ္က တစ္လံုးတည္းရွိတာ။ ဒီေနရာပဲ”
ဂ်ီယိုဒီႏိုသည္ အိမ္အေနာက္ဖက္သို႔ ကားကို ေကြ႔၍ေမာင္းဝင္လိုက္သည္။ အိမ္ေနာက္ဖက္ရွိ ဂိုေဒါင္ထဲသို႔ ကားကို ေမာင္းသြင္းေနစဥ္ ဒတ္ပစ္က အထပ္သံုးထပ္ရွိေသာ အိမ္ကို ကားေပၚမွ မ်က္ေတာင္မခတ္တမ္း ၾကည့္ေနခဲ့၏။ အိမ္က အေမရိကန္ ျပည္တြင္းစစ္အၿပီး ရုတ္တရက္ခ်မ္းသာလာေသာ ေကာေဇာအိတ္သမားမ်ား ေဆာက္ခဲ့သည့္ ဒီဇိုင္းမ်ိဳး။ ဂ်ီယိုဒီႏို၏ ေကာ့ဗက္ကားသည္ ဂိုေဒါင္အတြင္းသို႔ ဘီးလိမ့္၍ ဝင္သြား၏။ ဂိုေဒါင္ထဲ၌ ဥယ်ာဥ္သံုး ကိရိယာ အခ်ိဳ ႔မွလြဲ၍ ဘာမွမရွိ။ ဂ်ီယိုဒီႏိုက ကားစက္သတ္လိုက္ၿပီး ပစ္ဖက္သို႔လွည့္၍-
“ကဲ၊ အခု ဘာဆက္လုပ္မလဲ” ဟုေမးလိုက္သည္။
ပစ္အေျဖ မေပးရေသးမီ ဂိုေဒါင္တံခါးသည္ သူ႔အလိုအေလွ်ာက္ပိတ္သြား၏။ စကၠန္႔ပိုင္းမွ် အၾကာတြင္ ကားရပ္ထား ေသာ ဂိုေဒါက္ၾကမ္းျပင္သည္ သိသိသာသာနိမ့္ဆင္းသြား၏။ ပစ္သည္ နိမ့္ဆင္းသြားေသာ အရွိန္ကိုမွန္းဆရန္ ႀကိဳးစား ေသာ္လည္းမေအာင္ျမင္။ ေဘးပါတ္ဝန္းက်င္သည္ မဲေမွာင္လွ်က္။
ေပတစ္ရာခန္႔ နိမ့္ဆင္းသြားၿပီးေနာက္ ရပ္တန္႔သြား၏။ အလင္းေရာင္မ်ားျပန္လည္ လင္းလက္လာၿပီးေနာက္ ပစ္ႏွင့္ ဂ်ီယိုဒီႏိုတို႔သည္ ကားမ်ားျပည့္ႏွက္လွ်က္ရွိေသာ ကြန္ကရစ္ ကားပါကင္ တစ္ခုအတြင္းသို႔ ေရာက္ရွိေနသည္ကို ေတြ႔လိုက္ၾကရသည္။ ဂ်ီယိုဒီႏိုသည္ သူ႔ေကာ့ဗက္ကားကို အသံုးလံုးတံဆိပ္ရိုက္ထားေသာ ခ်ာရိုကီး ဂ်စ္ကားႏွင့္ ခရိုင္ စလာ ဇိမ္ခံဆလြန္းကားၾကားသို႔ ေမာင္းဝင္ရပ္တန္႔လိုက္သည္။ ခ်ာရိုကီဂ်စ္ကားမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးဆန္ဒက္ကာ၏ လက္စြဲေတာ္ကားမွန္းသူတို႔ ႏွစ္ဦးလံုးသိၾကသည္။ ဆန္ဒက္ကာသည္ အသံုးလံုးအဖြဲ႔၏ အႀကီးအကဲအျဖစ္ တာဝန္ယူ ကတည္းက အသံုးလံုးအဖြဲ႔၏ စီးေတာ္ကားမွန္သမွ်ကို ပံုမလာေသာ အၾကမ္းပတမ္းခံသည့္ ေလးဘီးယက္ကားမ်ား ကိုသာသံုးစြဲေစခဲ့သည္။
သတၱဳတံခါးတစ္ခု၏ အေရွ ႔မွာ မရင္းတပ္သားတစ္ဦးလက္နက္အျပည့္အစံုျဖင့္ ေစာင့္ေန၏။ ဒတ္ပစ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ ကားေပၚမွဆင္းၿပီးထိုတံခါးသို႔ ဦးတည္ေလွ်ာက္လာၾကသည္။ အနီးသို႔ေရာက္ေတာ့ ထိုအေစာင့္မွာ တပ္သားမဟုတ္ပဲ အရစ္ သံုးရစ္ႏွင့္ တပ္ၾကပ္ႀကီးတစ္ဦးျဖစ္ေၾကာင္းေတြ႔ရွိၾကရသည္။ ထိုတပ္ၾကပ္ႀကီးက-
“ခင္ဗ်ားတို႔ ႏွစ္ေယာက္က ဒတ္ပစ္ နဲ႔ အဲလ္ဗတ္ ဂ်ီယိုဒီႏို ထင္တယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ ေနာက္က်ေနၿပီ။ ျမန္ျမန္သြားၾက” ဟု ႏႈတ္ခြန္းဆက္၏။
“က်ဳပ္တို႔ရဲ့ သက္ေသခံကပ္ဒ္ေလးဘာေလး မစစ္ေတာ့ဘူးလား” အယ္လ္၏ အေမးကို တပ္ၾကပ္ႀကီးက ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးျဖင့္-
“က်ဳပ္ခင္ဗ်ားတို႔ ဓါတ္ပံုေတြကို အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါေလ့လာၿပီးၿပီ။ ခင္ဗ်ားတို႔က သိသာပါတယ္။ အယ္လ္ပါစီႏိုနဲ႔ ကလင့္စ္ အိစ္ဝုဒ္ က်ေနတာပဲ” ေျပာေျပာဆိုဆုိ တံခါးမွ ခလုတ္တစ္ခုကို ႏွိပ္လိုက္ရာ ေလွ်ာကနဲ တံခါးပြင့္သြား၏။ သတၱဳစႀကၤန္လမ္းအတိုကေလး၏ ဟိုဖက္မွာ ေနာက္ထပ္သတၳဳတံခါးတစ္ခုကိုေတြ႔ၾကရျပန္၏။
“အတြင္းတံခါး ေရွ ႔မွာ ခဏရပ္ေနၾကေနာ္။ အထဲက လံုၿခံဳေရးကင္မရာနဲ႔ စစ္ေဆးၿပီးရင္ တံခါးဖြင့္ေပးလိမ့္မယ္”
“ခင္ဗ်ားစစ္ၿပီး ၿပီပဲ။ တစ္ခါတည္း ဖြင့္ေပးလိုက္လို႔မရဘူးလား”
တပ္ၾကပ္ႀကီးက ရယ္ျပန္သည္။
“အာမခံအေနနဲ႔ လုပ္ရတာေပါ့ဗ်ာ” ဟုျပန္ေျပာ၏။
အတြင္းခန္းတံခါးပြင့္သြားေသာ္ ေမႊးပြ ေကာ္ေဇာအျပည့္ခင္းထားေသာအသံလံုခန္းတစ္ခုထဲသို႔ ေရာက္သြားၾကသည္။ ေပႏွစ္ဆယ္မွ် ရွည္ေသာေက်ာက္ကပ္ပံု စားပြဲႀကီးက တစ္ခန္းလံုးျပည့္လုနီးပါးေနရာယူထား၏။ နံရံတြင္ ပရိုဂ်က္တာ ထိုးရန္ စကရင္အႀကီးစားႀကီးတစ္ခုဆင္ထား၏။ စားပြဲ ပါတ္လည္တြင္ ထိုင္ေနၾကေသာ ေယာက်ၤားမ်ားႏွင့္ မိန္းမ တစ္ေယာက္တို႔က အခန္းထဲဝင္လာေသာ ပစ္ႏွင့္အယ္လ္ကို ဝိုင္းၾကည့္ေနၾကသည္။
“မင္းတို႔ ႏွစ္ေယာက္ေနာက္က်တယ္”
ထိုအသံက သူတို႔႒ာနအႀကီးအကဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ဂ်ိမ္းစ္ ဆန္ဒက္ကာ၏ အသံမွန္း ပစ္ေရာ အယ္လ္ပါ ႏွစ္ေယာက္လံုး သိၾကသည္။ လူကေသးေသးသြယ္သြယ္၊ ဆံပင္မ်ားက နီနီရဲရဲ၊ တမင္ေမြးထားေသာ မုတ္ဆိတ္ႏွင့္ မိုးျပာေရာင္ မ်က္လံုးမ်ားပိုင္ရွင္ ဆန္ဒက္ကာသည္ သစ္ပင္ေပၚတြင္အိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး မ်က္လံုးတစ္ဖက္ဖြင့္ကာ အမဲေခ်ာင္း ေနသည့္ က်ားသစ္ႏွင့္တူလွသည္။ ဆန္ဒက္ကာ ကသူ႔ဘယ္ဖက္တြင္ ထိုင္ေနေသာသူကို လက္ညိႇဳးညႊန္၍-
“ဒီပုဂၢိဳလ္က အက္ဖ္ဘီအိုင္က စပါယ္ရွယ္ေအးဂ်င့္ ကန္ဟိန္းပါ” ဟု သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ စတင္မိတ္ဆက္ေပးသည္။ ဆံပင္ျဖဴျဖဴ၊ သားနားေသာ ဝတ္စံုျပည့္ႏွင့္ လူက စာၾကည့္မ်က္မွန္ေသးေသးေလးေပၚမွ ေက်ာ္ၾကည့္ရင္း ပစ္ႏွင့္ အယ္လ္ကို လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္၏။
“မစၥတာပစ္၊ မစၥတာ ဂ်ီယိုဒီႏို၊ ကြ်န္ေတာ္ခင္ဗ်ားတို႔ ႏွစ္ေယာက္အေၾကာင္းအမ်ားႀကီး ၾကားဖူးၿပီးသားပါ”
ၾကားဖူးမွာေပါ့။ ခင္ဗ်ား က်ဳပ္တို႔ရဲ့ လွ်ိဳ ႔ဝွက္ ကိုယ္ေရးမွတ္တမ္းဖိုင္ေတြကို ခိုးဖတ္ထားတာကိုး။ ဒတ္ပစ္ စိတ္ထဲက ေရရြတ္လိုက္သည္။
ဆန္ဒက္ကာ ကသူ႔ညာဖက္မွ လူႏွင့္မိတ္ဆက္ေပးျပန္သည္။
“သူက ရြန္လစ္တဲ၊ စီအိုင္ေအက ဒုတိယ ညႊန္ၾကားေရးမွဴး”
ရြန္လစ္တဲက အေရးအေၾကာင္းမ်ားထင္ေနေသာ မ်က္ႏွာႏွင့္၊ အညိဳေရာင္မ်က္ဝန္းမ်ားပိုင္ရွင္။ သူက ေခါင္းညိတ္၍ ႏႈတ္ဆက္သည္။
“က်န္တဲ့လူေတြကေတာ့ မင္းတို႔သိၿပီးသားေတြပါ” ဆန္ဒက္ကာက က်န္သူမ်ားကို ေမးေငါ့ျပရင္းေျပာလိုက္သည္။
ရူဒီဂန္းသည္ စားပြဲတြင္ထိုင္လွ်က္ မွတ္စုမ်ားကို သဲႀကီးမည္းႀကီးေရးေန၏။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ေမာ့မၾကည့္၊ ၾကည့္စ ရာလည္းမလို။
ပစ္က ဤအခန္းထဲရွိ တစ္ဦးတည္းေသာမိန္းမ ျဖစ္သည့္ ပက္ထရစ္ရွာ အိုကြန္းနယ္လ္ ရွိရာသို႔ေလွ်ာက္သြားၿပီး သူမ ပုခံုးေပၚလက္တင္၍ တိုးတိုးေလးေျပာလိုက္သည္။
“ကိုယ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ေစာေစာျပန္ေတြ႔ၾကမွာပါ လုိ႔ေျပာခဲ့တယ္မဟုတ္လား”
ပက္က သူတို႔ကို ဝိုင္းၾကည့္ေနသူမ်ားကို နည္းနည္းမွ ဂရုမစိုက္ပဲ ပစ္၏လက္ကို အသာအယာကိုင္လိုက္ၿပီး-
“ကတိတည္တဲ့ ေယာက်ၤားေတြဆို ကြ်န္မ သိပ္ခ်စ္တာပဲ” ဟုညွဳလိုက္သည္။ ၿပီးမွ အသံတိုးတိုးျဖင့္-
“ကြ်န္မ ေဘးမွာထိုင္၊ ဒီလူႀကီးေတြနဲ႔ ထိုင္ရတာ တမ်ိဳးႀကီးပဲ” ဟု ဒတ္ပစ္ကို လွမ္းေျပာသည္။
ပစ္က ပက္ထရစ္ရွာနား၊ အယ္လ္က ရူဒီဂန္းနားတြင္ အသီးသီးထိုင္လိုက္ၾကၿပီးေနာက္-
“ကြ်န္ေတာ္တို႔ မသိလိုက္တာ ဘာေတြ ရွိေသးလဲ” ဟု ဒတ္ပစ္ကေမးလိုက္သည္။
“ေဒါက္တာ အိုကြန္းနယ္လ္က မဟူရာသလင္းေခါင္းခြံ နဲ႔ ေျမေအာက္ခန္းအေၾကာင္းေျပာၿပီးၿပီ။ ကန္ဟိန္းက တယ္လူရိုက္ အခ်ဳပ္ခန္းမွာ ဗံုးခြဲခံရတဲ့ လူသတ္သမားေတြရဲ့ အေလာင္းစစ္ေဆးေတြ႔ရွိမႈအေျခအေနအေၾကာင္း ေျပာေနတယ္”
ကန္ဟိန္းက လည္ေခ်ာင္းရွင္းလိုက္သည္။
“ဗံုးခြဲခံရလို႔ က်န္တဲ့အစအနေလးေတြကို စစ္ရတာဆိုေတာ့ သိပ္ေတာ့လည္းေျပာစရာမရွိပါဘူး။ တစ္ခုပဲရွိတယ္။ အဲဒါ ကေတာ့သြားပဲ။ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုးရဲ့ သြားေတြမွာ ေတာင္အေမရိက သြားဆရာဝန္ေတြရဲ့ လက္ရာကိုေတြ႔ရတယ္”
ပစ္ အနည္းငယ္တြန္႔သြား၏။ လြန္လြန္လြန္းအားႀကီးလွပါလား။
“ခင္ဗ်ားတို႔လူေတြက ဘယ္တိုင္းျပည္မွာ ဘယ္လိုသြားမ်ိဳးစိုက္တယ္ဆိုတာ ခြဲျခားႏိုင္လို႔လား”
ပစ္ကို ကန္ဟိန္းကစိုက္ၾကည့္လိုက္ၿပီး-
“သြားကို အထူးျပဳေလ့လာတဲ့ ဥပေဒေရးရာ မႈခင္းေဆးပညာရွင္တစ္ေယာက္ဟာ စိုက္ထားတဲ့သြားကိုၾကည့္ၿပီး ဘယ္ႏိုင္ငံ၊ ဘယ္ၿမိဳ ႔က ဘယ္သြားဆရာဝန္ရဲ့ လက္ရာလဲဆိုတာေျပာႏိုင္ရံုတင္မက ဘယ္ႏွစ္ခါခ်ိန္းၿပီး ပိုက္ဆံ ဘယ္ ေလာက္ေတာင္းတယ္ဆိုတာေတာင္ ေျပာႏိုင္တယ္”
ပစ္ ပါးစပ္ပိတ္သြားသည္။
“ဆိုေတာ့ ဒီလူေတြဟာ ႏိုင္ငံျခားသားေတြလို႔ ဆိုလိုတာလား” ဂ်ီယိုဒီႏိုက သူ႔အျမင္ကို ေမးလိုက္သည္။
“သူတို႔ ေျပာတဲ့ အဂၤလိပ္စကားက အရမ္းေအာက္တယ္” ပစ္က ေျပာလိုက္၏။
ကန္ဟိန္းက ပစ္အား စာၾကည့္မ်က္မွန္ေပၚမွ ေက်ာ္ၾကည့္ရင္း-
“ဒီလူေတြနဲ႔ ခင္ဗ်ားအနီးကပ္ေတြ႕ဖူးတာပဲ။ ခင္ဗ်ားသတိထားမိတာေလးေတြ ေျပာျပပါ”
“သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ နယူးအဂၤလန္သားဂိုက္ဖမ္းေနေပမဲ့ သူတို႔ အဂၤလိပ္စကားက အေမရိကန္ေလ နည္းနည္းမွမပါဘူး။ သိပ္ကို ျပည့္စံုမွန္ကန္လြန္းအားႀကီးတယ္။ သတင္းစာဖတ္ေနသလိုပဲ”
ရြန္လစ္တဲလ္က အဝါေရာင္မွတ္စုစာအုပ္ကို ဖြင့္ၾကည့္၍-
“မစၥတာပစ္၊ ကြန္မန္ဒါ ရူဒီဂန္းက ခင္ဗ်ားတယ္လူရိုက္ဒ္မွာေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ လူသတ္သမားေတြက သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ စတုတၱအင္ပါယာရဲ့ အဖြဲ ႔ဝင္ေတြလို႔ ေျပာခဲ့တယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကိုေျပာတယ္။ အဲဒါဟုတ္သလား”
“ဟုတ္ပါတယ္။ အနာဂါတ္ ကံၾကမၼာသစ္လို႔လည္း ေျပာေသးတယ္”
“ခင္ဗ်ားနဲ႔ ရူဒီဂန္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ စတုတၱအင္ပါယာဟာ နာဇီရဲ့ တတိယ အင္ပါယာနဲ႔ဆက္စပ္မႈရွိႏိုင္တယ္လို႔ ခန္႔မွန္းခဲ့ ၾကေသးတယ္ေနာ္”
“ဒါကေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္တာကို စဥ္းစားၾကည့္ၾကတာပါ”
ဂ်ီယိုဒီႏိုသည္ အိပ္ေထာင္ထဲမွ ဧရာမေဆးျပင္းလိပ္ႀကီးတစ္လိပ္ကို ထုတ္လိုက္ၿပီး ပါးစပ္မွာကိုက္ထားလိုက္သည္။ ေဆးျပင္းလိပ္ႀကီးကို မီးမညႇိပဲ စိမ္ေျပနေျပကိုက္ဝါးေနေသာ ဂ်ီယိုဒီႏိုကို ၾကည့္၍ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးဆန္ဒက္ကာ သည္ လူ သတ္ခ်င္စိတ္မ်ားတဖြားဖြားေပၚေပါက္ေန၏။ သူတယုတယ ႏွင့္ သိမ္းဆည္းထားေသာ ရွားပါးအဖိုးတန္လွသည့္ ဤေဆးျပင္းလိပ္ႀကီးကို ခိုးလာသည့္ အီတာလ်ံ လူယုတ္ကို တတ္ႏိုင္လွ်င္ အစိမ္းလိုက္ဝါးစားပစ္လိုက္ခ်င္သည္။ ဆန္ဒက္ကာ ဤသို႔ ျဖစ္ပ်က္ေနသည္ကို ဂ်ီယိုဒီႏိုက နည္းနည္းမွ ဂရုမထားပဲ စကားစတင္ေျပာလိုက္သည္။
“ကြ်န္ေတာ္က သိပ္ေတာ္တဲ့လူေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ တစ္သက္ ကမၻာအႏွံ႔ ေငြကိုေရလိုသံုးၿပီး အင္မတိ အင္မတန္ေတာ္တဲ့ ထိပ္တန္းလူသတ္သမားေတြကို ေမြးၿပီး ဆယ္စုႏွစ္နဲ႔ခ်ီၿပီး လူသတ္ဒုစရိုက္အလုပ္ေတြ လုပ္ေနတဲ့အဖြဲ႔အစည္းကို ကမ႓ာေပၚက ေတာ္လွပါတယ္ဆိုတဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးအဖြဲ႔ တစ္ဖြဲ႔ကမွ သူတို႔ဘယ္သူ၊ ဘယ္ဝါ ဆိုတာေတာင္မသိေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ေနရတဲ့ ခုလိုအျဖစ္မ်ိဳးမေတြ႔ဖူးတာေတာ့ အမွန္ပဲဗ်”
@@@@@@@@@@@@@
Juan
သင့္လူ
ဗမင္းေႏြ
သူသူငါငါ
နီမို
Recent Comments