အတၱလန္တစ္ ရွာပံုေတာ္ (၂၅)
06 May 2009 6 Comments
in ဘာသာျပန္, အတၱလန္တစ္ရွာပံုေတာ္
အသံုးလံုး အဖြဲ႔ပိုင္ အေဆာက္အဦးႀကီး၏ ဒႆမေျမာက္ အထပ္တစ္ထပ္လံုးအျပည့္ေနရာယူထားသည့္ ကြန္ျပဴတာ ပစၥည္းမ်ားကို ၾကည့္ရင္း ပက္ထရစ္ရွာတစ္ေယာက္ ပါးစပ္အေဟာင္းသားျဖစ္ေနသည္။ ပန္ဆယ္လ္ေဗးနီးယား တကၠသိုလ္မွ ကြန္ျပဴတာသရဲမ်ားေျပာသည့္ အဏၰဝါေဗဒ ဆိုင္ရာအခ်က္အလက္ဘဏ္တိုက္ႀကီး ဆိုေသာ အမ်ိဳးသား အဏၰဝါေဗဒ ေအဂ်င္စီ၏ ကြန္ျပဴတာစင္တာကို ဒီေလာက္ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားလိမ့္မည္ဟု သူမ မထင္မိရိုးအမွန္ပါ။ ျမင္းခြာပံု ထိုင္ခံုတစ္လံုးတြင္ ေခြေခါက္ထိုင္ေနေသာ သက္လတ္ပိုင္းအမ်ိဳးသားတစ္ဦးက သူမကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ သည္။
“ရွင္က ဟီရမ္ ယယ္လဂါ လားဟင္”
“ဟုတ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ယယ္လဂါပါ။ ခင္ဗ်ားက ေဒါက္တာ အိုကြန္းနယ္လ္ထင္တယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေျပာထားလို႔ ကြ်န္ေတာ္ခင္ဗ်ားကို ေစာင့္ေနတာပါ”
ဤမွ် ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားသည့္ ေဒတာ ဘဏ္တိုက္ႀကီး၏ ပဲ့ကိုင္ရွင္ျဖစ္ေသာ ယယ္လဂါ ကိုသူမစိတ္ကူးထဲတြင္ ဘီလ္ဂိတ္ ႏွင့္ အဲလဘတ္ အိန္းစတိန္းတို႔ စပ္ထားေသာရုပ္မ်ိဳးပံုေဖာ္လာခဲ့မိသည္။ ခုေတာ့ အထင္ႏွင့္ အျမင္တျခားစီ။ ယယ္လဂါသည္ အျဖဴေရာင္တီရွပ္ ႏွင့္ လီဗိုင္းဂ်င္းကို ဝတ္ထားၿပီး သားေရဂ်ာကင္ထပ္ဝတ္ထား၏။ ေျခေထာက္တြင္ ေတာ့ ကန္းထရီး လည္ရွည္ဖိနပ္ႀကီးႏွင့္၊ ရွည္လွ်ားေသာ ဆံပင္ျဖဴျဖဴမ်ားကို ေနာက္တြင္စု၍ ပိုနီေတး စည္းထားရာ ပညာရွင္ပံုစံမေပါက္ပဲ ေကာင္းဘိြဳင္ပံုေပါက္ေနသည္။
သူႏွင့္စကားေျပာၾကည့္ေတာ့ သူ႔အေၾကာင္းေတြထပ္သိလာၿပီး ထပ္မံအံ့ၾသရျပန္သည္။ ပညာရပ္ဆိုင္ရာမွ လြဲ၍ ဘာ ကိုမွ စိတ္မဝင္စားသူဟု သူမထင္ခဲ့မိေသာ ယယ္လဂါမွာ ေမရီလန္းရွိ အေကာင္းစားအိမ္ယာတြင္ ေနထိုင္ၿပီး ေအာင္ျမင္ေသာ ပန္းခ်ီဆရာမတစ္ဦး၏ ခင္ပြန္း၊ အလြန္ေစ်းႀကီးေသာ ပုဂၢလိကပညာသင္ေက်ာင္းတက္ေနသည့္ ဆယ္ေက်ာ္သက္ ခေလးမေလးႏွစ္ဦး၏ ဖခင္၊ သာယာေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ အိမ္ေထာင္တစ္ခု၏ အိမ္ေထာင္ဦးစီးျဖစ္ေနသည္။ ကြန္ျပဴတာႏွင့္ ပါတ္သက္သည့္ သူ၏ တစ္ခုတည္းေသာ ဝါသနာကား သံုးမရေတာ့သည့္ စြန္႔ပစ္ကြန္ျပဴတာမ်ားကို ျပဳျပင္ျခင္း ဟူသည္။
“ေဒါက္တာ၊ ေကာ္ဖီေသာက္ ဦးမလား ခင္ဗ်ာ”
“မေသာက္ေတာ့ဘူးရွင့္၊ ကြ်န္မတို႔ အလုပ္လုပ္ၾကစို႔လား”
“ဟုတ္ကဲ့ပါ။ ေဒါက္တာ့သေဘာပါပဲ ခင္ဗ်ာ” ယယ္လဂါသည္ စကားေျပာရာတြင္ အလြန္သိမ္ေမြ႔ယဥ္ေက်းသူ ျဖစ္သည္။
“ရွင့္ဆီမွာ အာမီးနီးစ္ အခန္းရဲ့ ဓါတ္ပံုမွတ္တမ္းေတြ ရွိတယ္ေနာ္”
“ဟုတ္ကဲ့၊ မေန႔ညက ဓါတ္ပံု ဆန္းစစ္ ဓါတ္ခြဲခန္းက ပို႔လိုက္လို႔ရပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္မေန႔ည က မက္စ္နဲ႔ ဒီဓါတ္ပံု ေတြကို တညလံုး စစ္ေဆးထားၿပီးသားပါ”
“ဒတ္ ကေတာ့ကြ်န္မကို မက္စ္အေၾကာင္းေျပာျပထားတယ္။ သူအလုပ္လုပ္တာကို ေတြ႔ခ်င္လိုက္တာ”
ယယ္လဂါသည္ သူ႔ေဘးမွ ထိုင္ခံုတစ္ခုကို ဆြဲယူလိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ ပက္ထရစ္ရွာကို ထိုင္ရန္ မဖိတ္ေခၚပါ။ သူက-
“ေဒါက္တာ ဟိုေရွ ႔ကလွမ္းျမင္ေနရတဲ့ ပလက္ေဖာင္းေလးေတြ႔လား၊ အဲဒီမွာ သြားရပ္ေနလိုက္၊ မက္စ္ဘာလဲ ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ျပမယ္” ဟုေျပာလိုက္၏။
ယယ္လဂါ ၏ညႊန္ၾကားခ်က္အဆိုင္း ပလက္ေဖာင္းအလယ္ရွိ အမွတ္အသားျပဳလုပ္ထားရာေနရာတြင္ ပက္ထရစ္ရွာ ရပ္လိုက္သည္ ႏွင့္တၿပိဳင္နက္ သူမ အျမင္အာရံုတြင္ ကြန္ျပဴတာ စကရင္မ်ားမွ ပံုရိပ္မ်ားသည္ တျဖည္းျဖည္းေမွးမွိန္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားၿပီး အားမီးနီးစ္ အခန္း အတြင္းသို႔ ျပန္ ေရာက္ရွိသြားသလို ခံစားလိုက္ရသည္။ ဤအျဖစ္အပ်က္မွာ ဖန္တီးထားေသာ ဟိုလို ဂရပ္ဖစ္ ပံုရိပ္ေယာင္မွန္းသိေသာ္လည္း တကယ့္အစစ္အမွန္ ကဲ့သို႔ပီျပင္လြန္းလွ သျဖင့္ ပက္သည္ ေရန႔ံ ႏွင့္ ဖုန္နံ႔မ်ားရလာသလို ခံစားရၿပီး ၾကက္သီးေမႊးညႇင္းမ်ားပင္ တဖ်န္းဖ်န္းထမိသည္။ နံရံေပၚမွ သေကၤတမ်ားႏွင့္ ေခါင္မိုးေပၚမွ ၾကယ္တာရာသ႑ာန္မ်ားကို အတိုင္းသားေတြ႔ေနရသည္။ တစ္ခုတည္းေသာ ကြာျခားမႈမွာ ယခုအခါ ေဒါက္တာအမ္ဗရိုစ္ႏွင့္ လူးဝစ္မာကြီး မပါပဲ အခန္းထဲ၌ သူမတစ္ေယာက္ထဲ ျဖစ္ေနျခင္းပင္။
“အံ့ၾသ စရာေကာင္းလိုက္တာ” ပက္သည္ အသံထြက္ေအာင္ပင္ ခ်ီးၾကဴးလိုက္မိ၏။ ယယ္လဂါ သည္ တကယ့္ ကြန္ျပဴတာ ထိပ္သီး ပေဂး ပညာရွင္ႀကီးပါကလား။
ယယ္လဂါ၏ အသံထြက္ေပၚလာသည္။
“ဓါတ္ပံုထဲက အခ်က္အလက္ေတြအားလံုးကို ကြ်န္ေတာ္ မက္စ္ကို သရုပ္ခြဲခိုင္းလိုက္တယ္။ ရုပ္ရွင္ျပသလို ျပရင္လြယ္ တာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ခုလို ေလးဖက္ျမင္ပံုရိပ္က ခင္ဗ်ားအတြက္ ပိုအေထာက္အကူ ျဖစ္မယ္ထင္တာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ဖန္တီး လိုက္တာ”
“ရွင္သိပ္ေတာ္တာပဲ ဟီရမ္ရယ္၊ ဟုတ္တယ္။ ဒီလို အေနအထားမွာ ကြ်န္မပို အလုပ္လုပ္ႏိုင္မယ္”
“ခင္ဗ်ား အခန္းထဲက ခဏထြက္ၿပီး မက္စ္နဲ႔ ေတြ႔လိုက္ပါဦးလား၊ ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အလုပ္ဆက္လုပ္ ၾကတာေပါ့”
ယယ္လဂါ ဖန္တီးထားေသာ အားမီးနီးစ္အခန္းသည္ အစစ္အမွန္ႏွင့္ တူလြန္းသျဖင့္ ပက္သည္ ဘယ္ကထြက္ရမွန္း မသိျဖစ္ေနသည္။ သို႔ေသာ္ ေျခလွမ္း ငါးလွမ္းလွမ္းလိုက္သည္ႏွင့္ ယယ္လဂါ အနားသို႔ မည္သို႔မည္ပံု ေရာက္သြားမွန္း မသိ။ သူ႔အနားမွာ ရပ္ေနၿပီးသားျဖစ္ေနသည္။ ကြန္ျပဴတာအစြမ္းလား၊ ေမွာ္အစြမ္းလား၊ မေဝခြဲတတ္ေတာ့။
“မက္စ္ အခ်စ္ေလးေရ၊ ေဒါက္တာ ပက္ထရစ္ရွာ အိုကြန္းနဲလ္ကို ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါဦးကြယ္” ယယ္လဂါက ေခၚေန၏။ မက္စ္ အခ်စ္ေလး ဆိုပဲ။
“ဟယ္လို ေဒါက္တာ၊ ေနေကာင္းရဲ့လားရွင္” ေပ်ာ့ေျပာင္းသည့္ မိန္းမသံ တစ္ခုထြက္ေပၚလာသည္။
ပက္က ယယ္လဂါကို ၾကည့္လိုက္သည္။
“မက္စ္က မိန္းမလားဟင္”
ယယ္လဂါ က ရယ္၏။
“ေအးဗ်၊ အစတုန္းကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ အသံကို ဖမ္းထည့္ထားတာပဲ။ ေနာက္ေတာ့ လုပ္ရင္းလုပ္ရင္းနဲ႔ ကိုယ့္အသံ ႀကီးကိုယ္ အျမဲတမ္းျပန္ၾကားေနရရင္ ေအာ့ႏွလံုးနာစရာ ျဖစ္မစိုးလို႔ မိန္းမသံ ေျပာင္းလိုက္တယ္”
“သူနဲ႔ ဘယ္လို စကားေျပာရမွာလဲဟင္၊ ကြ်န္မေျပာၿပီးရင္ ခလုတ္ႏွိပ္ရမွာလား”
“မက္စ္ကို ေအအိုင္ (လူသားအသိဥာဏ္တု) ထည့္ေပးထားတယ္။ အသိမိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္နဲ႔စကားေျပာ သလို ေျပာပါ။ ခင္ဗ်ားႀကိဳက္သလိုေျပာ”
လြန္လြန္းလွခ်ည္လား။ ပက္ထရစ္ရွာ မယံုရဲေသး။ သူမလို ေရွးေဟာင္းလက္ေရးပါရဂူ တစ္ေယာက္အဖို႔ ကြန္ျပဴတာ ပညာရပ္သည္ ဆန္းသစ္လြန္းအားႀကီးေနသည္။ တိုးတိုးေလးေခၚၾကည့္လိုက္သည္။
“မက္စ္ ေရ”
ပက္၏ မ်က္ႏွာခ်င္ဆိုင္မွ ဧရာမ ေမာ္နီတာ စကရင္ႀကီးေပၚတြင္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးပံုေပၚလာသည္။ ဆံပင္ေရႊေရာင္၊ မ်က္လံုး အညိဳေရာင္ႏွင့္ ညီညာျဖဴေဖြးေသာ သြားမ်ားေပၚေအာင္ၿပံဳးေနသည္ မိန္းမေခ်ာတစ္ဦး။
“ဟယ္လို ေဒါက္တာ အိုကြန္းနဲလ္၊ ရွင္နဲ႔ ေတြ႔ရတာ ဝမ္းသာပါတယ္ရွင္”
“ကြ်န္မကို ပက္လို႔ပဲ ေခၚပါ”
“ဟုတ္ကဲ့ပါ၊ ခုခ်ိန္ကစၿပီး ရွင့္သေဘာအတိုင္း ပက္လို႔ေခၚမယ္ေနာ္”
မက္စ္ႏွင့္ စကားေျပာေနတုန္း ယယ္လဂါဖက္သို႔ လွည့္၍-
“မက္စ္က ခ်စ္စရာေလးေနာ္” ဟု တိုးတိုးေလးေျပာလိုက္သည္။
ယယ္လဂါ ေက်နပ္သြားသည္။ သူက ၿပံဳးၿဖီးၿဖီးႀကီးလုပ္ရင္း-
“ခုလိုေျပာတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်။ အျပင္မွာရွိတဲ့ တကယ့္အမ်ိဳးသမီးနာမည္က အယ္ဆီတဲ့၊ ကြ်န္ေတာ့္ အမ်ိဳးသမီးေလ၊ သူ႔ ပံုကိုယူထားတာ”
“ဒါဆို ရွင္တို႔ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ တူတူအလုပ္လုပ္ေနၾကတဲ့ သေဘာေပါ့”
“ဟုတ္တယ္ဗ်၊ ခုဆို မက္စ္က အိမ္က မိန္းမအတိုင္းပဲ၊ ကြ်န္ေတာ့္ကို ဆူတတ္၊ ေငါက္တတ္လာၿပီ”
“ကဲ-ဒါဆို ကြ်န္မတို႔ အလုပ္စၾကစို႔” ပက္က မက္စ္ဖက္သို႔ လွည့္လိုက္သည္။
“မက္စ္၊ ရွင္ အားမီးနီးစ္အခန္းထဲက သေကၤတေတြကို စစ္ေဆးၿပီးၿပီဆို”
“ဟုတ္ကဲ့”
“ဒါဆို ခုအဲဒီ သေကၤတေတြကို အဂၤလိပ္ စာလံုးအျဖစ္ ဘာသာျပန္ ေပးႏိုင္မလား”
“အေပၚရံ သေဘာေလာက္ပဲ ရဦးမယ္။ ဒါေပမဲ့ မၾကာခင္ရမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ အမိုးမွာထြင္းထားတဲ့ သေကၤတ ေတြကေတာ့ ၾကယ္စင္ ဇယားနဲ႔တူတယ္”
“ၾကယ္စင္ ဇယားဆိုတာကို ရွင္းျပပါ” ယယ္လဂါက အမိန္႔ေပးလိုက္သည္။
“ကြ်န္မ ေတြ႔သေလာက္ေတာ့ ဒီသေကၤတေတြဟာ နကၡတၱ ေဗဒမွာသံုးတဲ့ ကိုၾသဒိနိတ္ စနစ္ကိုသံုးၿပီး ေကာင္းကင္က ၾကယ္ေတြနဲ႔ ဥကၠာပ်ံေတြရဲ့ တည္ေနရာကို ခန္႔မွန္းဖို႔ လုပ္ထားတာပဲ”
“ဆိုလိုတာက ကမ႓ာလည္ပါတ္မႈေၾကာင့္ အခ်ိန္နဲ႔အမွ် ေရြ ႔လ်ားေနတဲ့ ၾကယ္စင္ေတြရဲ့ တည္ေနရာေပါ့” ပက္ထရစ္ရွာ ကေမးလိုက္သည္။
“ဟုတ္ကဲ့။ သိပၸံအေခၚအေဝၚအရေတာ့ ပရီဆက္ရွင္း နဲ႔ ႏ်ဴေတးရွင္းလို႔ေခၚပါတယ္။ ကမၻာလည္ပါတ္ျခင္းေၾကာင့္ အီေကြတာတစ္ဝိုက္မွာ ေနနဲ႔လ ရဲ့ဆြဲအားဟာ အျပင္းထန္ဆံုးသက္ေရာက္တယ္။ ဒီသက္ေရာက္မႈေၾကာင့္ ကမၻာ့ဝင္ရိုး ဟာ အနည္းငယ္ ပြထလာလို႔ အီေကြတာနားမွာ ကမၻာဟာ ရွိရင္းစြဲထုထည္ထက္ ပိုမို ေဖာင္းႂကြလာပါတယ္။ ဆြဲအား ေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ ဒီျဖစ္ရပ္ကို ပရီဆက္ရွင္းလို႔ ေခၚတယ္။ ဒီျဖစ္ရပ္ဟာ သူ႔ခ်ည္းသာ ၿပီးမသြားပဲ ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၈ဝဝ မွာ တႀကိမ္ စၾကာဝဠာအတြင္း ေျပာင္းလဲမႈေတြကို ျဖစ္ေပၚေစတယ္။ ဒီထဲကမွ ပရီဆက္ရွင္း တစ္ပါတ္လည္တဲ့ ၁၈.၆ ႏွစ္ တိုင္း ၾကယ္တံခြန္ေတြဟာ ၁ဝ စကၠန္႔စာေလာက္ မူလလမ္းေၾကာင္းကေန ေသြဖီမႈရွိတာကို ႏ်ဴေတးရွင္း ျဖစ္ရပ္လို႔ ေခၚပါတယ္” မက္စ္က ရွည္လွ်ားစြာ လက္ခ်ာေပးေန၏။
“ဒါဆို အနာဂါတ္မွာ ဓူဝံၾကယ္ဟာ ေျမာက္အရပ္မွာ ရွိခ်င္မွ ရွိေတာ့မွာေပါ့”
“အမွန္ပဲရွင့္၊ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း ၃၄၅ ႏွစ္ေလာက္ဆိုရင္ ဓူဝံၾကယ္ဟာ ေရြ ႔သြားၿပီး ေျမာက္ဝင္ရိုးစြန္းမွာ ေနာက္ထပ္ ၾကယ္တစ္လံုးက အစားထိုးဝင္ေရာက္လိမ့္မယ္။ ခရစ္ေတာ္ မေပၚမွီ ႏွစ္တစ္ရာေလာက္က ဗာနယ္ အီကြီေနာ့စ္ — ဒါနဲ႔ ပက္ ဒီစကားလံုးကို သိရဲ့လား”
“ေက်ာင္းတုန္းက သင္ခဲ့ရတဲ့ နကၡတၱေဗဒ သင္ရိုးအတိုင္းဆိုရင္ေတာ့ ဗာနယ္ အီကြီေနာ့စ္ဆိုတာ ေနက အီေကြတာကို ေတာင္ကေန ေျမာက္ကို ျဖတ္တဲ့အခ်ိန္ အီေကြတာေပၚကေန ျဖတ္တိုင္းတဲ့ ေထာင့္ခ်ိဳးအကြာအေဝးကို ေျပာတာ ထင္တာပဲ”
“ေတာ္လိုက္တာ ပက္ရယ္။ ပေရာ္ဖက္ဆာ လက္ခ်ာေပးေနသလား ေအာက္ေမ့ရတယ္။ ခုနက စကားျပန္ဆက္ရရင္ ခရစ္ေတာ္မေပၚခင္ ႏွစ္ေပါင္းတစ္ရာက ဗာနယ္အီကြီေနာ့စ္ စနစ္—————-”
ပက္ စိတ္မရွည္ခ်င္ေတာ့။ မက္စ္သည္ စကားမ်ားလြန္းသည္။ သူသိတိုင္း၊ တတ္တိုင္း၊ ေလွ်ာက္ေျပာသမွ် နားေထာင္ ေနရလွ်င္ျဖင့္ လိုရင္းေရာက္ဖို႔မလြယ္။ စကား အျမန္ျဖတ္မွ။
“ဆိုေတာ့ အားမီးနီးစ္ အခန္းေခါင္မိုးက သေကၤတေတြဟာ အတိတ္ကာလက ၾကယ္စု စနစ္ေတြကို ျပတာေပါ့”
“ဟုတ္တယ္” သူ႔စကား ကိုျဖတ္ေျပာ၍ ကြန္ျပဴတာမ မက္စ္က ေရႊစိတ္ေတာ္ဆိုးေလသည္လားမသိ။ ပက္၏ အေမးကို ခပ္ျပတ္ျပတ္ေျဖ၏။
“ေရွးေခတ္က လူေတြမွာ ဒီေလာက္သိပၸံနည္းက် တိုင္းတာတြက္ခ်က္မႈေတြ ရွိခဲ့လို႔လား”
“ကြ်န္မ ဘာေတြ႔ရသလဲ ဆိုေတာ့ ဒီၾကယ္စင္ ဇယားကိုထြင္းထုခဲ့သူေတြရဲ့ အသိဥာဏ္ဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္တစ္ရာ ေလာက္က ထိပ္ထိပ္ႀကဲ နကၡတၱေဗဒ ပညာရွင္ဆိုတဲ့လူေတြထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာသာတယ္။ ၿဂိဳလ္ေတြရဲ့ တည္ ေနရာ၊ ေန၊လ အကြာအေဝး၊ ဂယ္လက္စီ ၾကယ္စုေတြရဲ့ အေနအထား အားလံုး ခုေခတ္ သိပၸံနည္းက် အတိုင္းအထြာ ေတြနဲ႔ ဘာမွ မကြာဘူး။ အံ့ၾသစရာေကာင္းတာက လြန္ခဲ့တဲ့ ရာစုႏွစ္ကမွ ေတြ႔ရွိတယ္လို႔ေႂကြးေၾကာ္ထားတဲ့ ပလူတို ၿဂိဳလ္ဟာ ဒီေျမပံုထဲပါေနတာပဲ”
ပက္သည္ ယယ္လဂါကို လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။
“မက္စ္အေနနဲ႔ အခန္းေခါင္မိုးက နကၡတၱ ေျမပံုကို ေဖာ္ထုတ္ႏိုင္ၿပီ ဆိုေတာ့ နံရံေပၚက စာေတြကို ဘာသာျပန္ေပး ႏိုင္မလား၊ ကြ်န္မ ဂဏန္းေရးနည္း စနစ္တစ္ခုကိုေတာ့ ေဖာ္ထုတ္ႏိုင္ၿပီ”
“ကြ်န္မကို ညေန ငါးနာရီ အထိ အခ်ိန္ေပးပါ။ ရွင္တို႔ လိုခ်င္တာ ရေစ့မယ္”
“အုိေက” ယယ္လဂါ ကမက္စ္ ကိုျပန္ေျပာလိုက္သည္။
“မက္စ္က ကြ်န္မတို႔လူေတြအေနနဲ႔ လနဲ႔ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီၾကာေအာင္လုပ္ရမဲ့ ပေရာဂ်က္မ်ိဳးကို နာရီပိုင္းနဲ႔ ၿပီးေအာင္လုပ္ မတဲ့လား” ပက္ထရစ္ရွာ ကမယံုတဝက္၊ ယံုတဝက္ျဖင့္ ယယ္လဂါကို ေမးလိုက္သည္။
ယယ္လဂါ ကေကာ္ဖီေအးကို အရသာခံေသာက္ရင္း-
“မက္စ္ ကိုအထင္မေသးနဲ႔ ခင္ဗ်။ ကြ်န္ေတာ္သူ႔ကို တီထြင္ဖို႔ အခ်ိန္အမ်ားႀကီးေပးခဲ့ရတယ္။ အခုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ အတြက္ေရာ၊ အဖြဲ႔အစည္းအတြက္ပါ မက္စ္က အသက္ပဲဗ်”
“ရွင္အဲဒီအတြက္ မူပိုင္ခြင့္မရဘူးလား”
“ကြ်န္ေတာ္တို႔ အႀကီးအကဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးဆန္ဒက္ကာ ဟာ သာမာန္ ဗ်ဴရိုကရက္ အရာရွိႀကီးတစ္ဦး မဟုတ္ဖူးဗ်။ သူနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ၾကားမွာ ႏႈတ္ကတိရွိတယ္။ အစိုးရ႒ာန အသီးသီးက အဏၰဝါ ေဗဒနဲ႔ ပါတ္သက္ၿပီး ရွာခိုင္းတဲ့ သတင္း အခ်က္အလက္ တန္ဖိုးရဲ့ တစ္ဝက္ကို အသံုးလံုးက ရၿပီး တစ္ဝက္ကို ကြ်န္ေတာ္ရတယ္ေလ။ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ မိသားစုနဲ႔ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေနႏိုင္တာေပါ့”
“ရွင္တို႔ အဖြဲ႔အစည္းက လူေတြက တစ္ျခား အစိုးရ႒ာနေတြနဲ႔ မတူဘူးေနာ္”
“ဒီ႒ာနမွာ အလုပ္လုပ္ရတာ ကြ်န္ေတာ္ အင္မတန္စိတ္ခ်မ္းသာတယ္ဗ်။ ဆန္ဒက္ကာ၊ ရူဒီဂန္၊ ပစ္၊ အယ္လ္ အားလံုး ကလည္း လူေကာင္း ေတြခ်ည္းပဲေလ”
“ရွင္သူတို႔နဲ႔ အလုပ္လုပ္တာ ၾကာလွေရာေပါ့”
“ခုဆို ဆယ့္ငါးႏွစ္နီးပါးေတာ့ ရွိၿပီဗ်။ အင္မတန္ခက္ခဲ၊ အရမ္း အႏၲရာယ္မ်ားခဲ့တဲ့ ကာလေတြလည္း အမ်ားႀကီးေပါ့။ ဒီလိုပဲ လက္တြဲေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ၾကတာပဲ”
“ကြ်န္မတို႔ မက္စ္ကို ေစာင့္ေနတုန္း နံရံေပၚက သေကၤတေတြကို တစ္ေခါက္ေလာက္ထပ္ၾကည့္ၾကရေအာင္၊ သဲလြန္စ ေလးမ်ား ရလိုရျငားေပါ့”
ယယ္လဂါက ေခါင္းညိတ္လိုက္ၿပီး ကြန္ျပဴတာကီးဘုတ္တြင္ စာလံုးအနည္းငယ္ ရိုက္ထည့္လိုက္သည္။
စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္း အားမီးနီးစ္အခန္း၏ ဟိုလိုဂရပ္ဖစ္ ပံုရိပ္ေယာင္သည္ သူတို႔ကို လႊမ္းၿခံဳအုပ္မိုးလွ်က္ရွိသည္။
“ဘာမွန္းမသိတဲ့ လက္ေရးမူတစ္ခုကို အဓိပၸါယ္ေဖာ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ပထမဆံုးလုပ္ရမဲ့ အလုပ္က ဗ်ည္းနဲ႔ သရ ခြဲဖို႔ပဲ။ ကြ်န္မကေတာ့ ဒီသေကၤတေတြကို အကၡရာစာလံုးေတြလို႔ပဲ ေလာေလာဆယ္ ေကာက္ခ်က္ခ်ထားတယ္”
“ဒါဆို ပထမဆံုး စာလံုးက ဘယ္ဟာလဲဗ်”
“အဲဒါ ခက္ေနတာေပါ့။ ကြ်န္မသိသမွ် ေရွးေဟာင္းအကၡရာေတြထဲမွာ ဒီလိုသေကၤတမ်ိဳး တစ္လံုးမွ မပါဘူး။ ဆဲလ္တစ္ ေအာ့ခ္ဟမ္ စာလံုးနဲ႔ေတာ့ အဆံုးသတ္ပိုင္းေတြမွာ ေရးေရးေလး တူသလိုပဲ”
“မက္စ္ ထဲမွာေတာ့ ဒီသေကၤတေတြ ကိုကုဒ္လုပ္ၿပီးသြားၿပီဗ်။ မက္စ္ရဲ့ အကူအညီကိုယူၿပီး အဓိပၸါယ္ေဖာ္မယ္ဆိုရင္ ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ပရိုဂရမ္တစ္ခု ထပ္ထည့္ေပးလိုက္မယ္”
“ေကာင္းတယ္။ နည္းမ်ိဳးစံု သံုးၾကည့္ရမွာပဲ”
သူတို႔ ႏွစ္ဦးသည္ တစ္ေန႔လံုး အကၡရာ၊ သေကၤတမ်ားႏွင့္ နပန္းလုံးေနၾကသည္။ ေန႔လည္စာစားခ်ိန္တြင္လည္း မနား၊ ေအာက္ထပ္ စားေသာက္ဆိုင္မွ ဆန္းဒဝစ္ခ်္မ်ားႏွင့္ အခ်ိဳရည္မ်ား မွာ၍ သဲႀကီးမဲႀကီး အလုပ္ဆက္လုပ္ၾကသည္။ ညေန ငါးနာရီထိုးခါနီးအထိ အရူးမီးဝိုင္းသကဲ့သို႔ အျပင္းအထန္လုပ္ၾကေသာ္လည္း အေျဖကား နထၳိ၊ ပက္ထရစ္ရွာ တစ္ေယာက္ ေသခ်င္ေစာ္နံေလာက္ေအာင္ စိတ္ပ်က္ေနၿပီ။
“ဂဏန္းေတြက အသိရလြယ္သေလာက္ ဒီအကၡရာေတြက ဘာေၾကာင့္ဒီေလာက္ခက္ေနရတာလဲ”
“စိတ္မပ်က္ပါနဲ႔ဗ်၊ မနက္ျဖန္ဆက္လုပ္ၾကတာေပါ့” ယယ္လဂါက ပက္ကို ႏွစ္သိမ့္ေပးေန၏။
“ကြ်န္မ မပင္ပန္းပါဘူး”
“ကြ်န္ေတာ္လည္း မပင္ပန္းပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ နားဖို႔ေတာ့လိုတယ္ဗ်။ ခဏေလးနားလိုက္မွ ဥာဏ္ကထြက္လာတတ္တာ။ ညက်ရင္ မက္စ္ကို ပရိုဂရမ္ထည့္ထားလိုက္မယ္။ မနက္ျဖန္ သူ႔ဆီက အေျဖတစ္ခုခုေတာ့ ရမွာေပါ့”
“ရွင္ေကာင္းသလိုသာလုပ္ပါေတာ့”
“ခု ကြ်န္ေတာ္တို႔ မက္စ္ကို ေခၚၿပီး သူဘာေတြ သိရၿပီလဲ ေမးၾကည့္ၾကစို႔”
ယယ္လဂါသည္ မည္သည့္ကြန္ျပဴတာ ကီးဘုတ္ခလုတ္ကိုမွ မႏွိပ္ပဲ မက္စ္ကို ပါးစပ္ျဖင့္ပင္ေခၚလိုက္၏။
“မက္စ္ အခ်စ္ေလးေရ၊ မင္းဘယ္မွာလဲ”
စကရင္ေပၚတြင္ မက္စ္မ်က္ႏွာေပၚလာသည္။ မေရႊေခ်ာက စူပုပ္ေန၏။
“ကြ်န္မ ရွင္တို႔ကို ႏွစ္နာရီ နီးပါးေစာင့္ေနရတယ္ရွင့္၊ သိရဲ့လား”
“ေဆာရီးပါ အခ်စ္ရယ္၊ ကိုယ္တို႔ အရမ္းအလုပ္ရႈပ္ေနလို႔ပါ” ယယ္လဂါသည္ မက္စ္အား တကယ့္ကို အေလး အနက္ ျပာျပာသလဲ ေတာင္းပန္ေန၏။ မေရႊမက္စ္ကလည္း ေယာက်ၤားကို စိတ္ေကာက္ေသာ မိန္းမသဖြယ္ ႏႈတ္ခမ္းႀကီး စူထား၏။ လိုက္လည္းလိုက္သည့္စံုတြဲ။ တကယ့္ကို ဘုန္းႀကီးရူးႏွင့္ေလွလူး။
“မက္စ္ေရ၊ ရွင္ဘာေတြသိရၿပီလဲ” ပက္ထရစ္ရွာက စိတ္ေျပလိုေျပျငား မက္စ္ကို ေခ်ာ့ေျပာေလးေျပာလိုက္သည္။
“ရွင္တို႔ သိခ်င္တာမွန္သမွ် အကုန္ေျပာျပမယ္။ ကြ်န္မက ရွင္တို႔လို အလုပ္ကိုဇိမ္ဆြဲၿပီး လုပ္တတ္တဲ့လူမ်ိဳးမဟုတ္ဖူး” ကြန္ျပဴတာမက ဒီလိုေျပာေတာ့ ေသဟဲ့ နႏၵိယ။
“အေသးစိတ္မေျပာနဲ႔ေတာ့ မက္စ္ေရ။ လိုရင္းပဲေျပာကြာ” သူ႔ကြန္ျပဴတာ၏ အေၾကာကိုသိေသာ ယယ္လဂါက မက္စ္ကို တိုက္တြန္းလိုက္သည္။
“ဟုတ္ၿပီေလ။ ပထမဆံုးအေနနဲ႔ ေကာင္းကင္မွာရွိတဲ့ ၾကယ္ေတြနဲ႔ ဥကၠာပ်ံေတြရဲ့ ကိုၾသဒိနိတ္ကို ရွာရာမွာ ကြ်န္မအေန နဲ႔ ခက္ခဲရႈပ္ေထြးတဲ့ ဂ်ီယိုမက္ထရစ္နည္းပညာအကူအညီကို ရယူခဲ့ရတယ္။ အေသးစိတ္ေတာ့ မေျပာေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီမွာ ျပႆနာက အမွန္တကယ္ ေကာင္းကင္ရဲ့ အတိုင္းအတာနဲ႔ အားမီးနီးစ္ အခန္းေခါင္မိုးရဲ့ အတိုင္းအတာ ဒိုင္မင္းရွင္းကို တိုင္းတာတြက္ခ်က္ရတာပဲ။ ၾကယ္ေတြရဲ့တည္ေနရာ ဟာဘယ္ေလာက္ပဲ ေရႊ ႔လ်ား ေရြ ႔လ်ား၊ အိုရီယြန္ ၾကယ္စုခါးပါတ္ထဲက ဆီးရီးယပ္စ္ဆိုတဲ့ ေခြးၾကယ္ကေတာ့ ေနရာအေျပာင္းအလဲမရွိဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဆီးရီးယပ္စ္ကို ပင္တိုင္ထားၿပီး တြက္ရတယ္။ အေသးစိတ္အတြက္အခ်က္အတြက္ကိုေတာ့ အမ်ိဳးသား သိပၸံ စင္တာက နကၡတၱ ကြန္ျပဴတာကို လွမ္းခ်ိတ္ၿပီး တြက္ခိုင္းလိုက္တယ္”
“ဘယ္လို၊ ဘယ္လို၊ မက္စ္ေရ၊ မင္းလုပ္တာနဲ႔ ငါေတာ့ ျပႆနာတက္ေတာ့မွာပဲကြာ” ယယ္လဂါက ၿငီးတြားလိုက္ သည္။ မက္စ္ဆိုေသာ ကြန္ျပဴတာသည္ သူ႔ဖာသာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ႏိုင္ေၾကာင္း ေတြ႔ရ၍ ပက္ထရစ္ရွာ ထပ္မံ အ့ံၾသရ ျပန္သည္။
“အို ကိစၥမရွိပါဘူး၊ ကြ်န္မတို႔ခ်င္း ေျပလည္ပါတယ္” မက္စ္က ျပန္ေျပာလိုက္သည္။
“ကဲ ထားပါေတာ့ေလ။ ဆက္ပါဦး”
“နကၡတၱကြန္ျပဴတာရဲ့ အကူအညီနဲ႔ ဆီးရီးယပ္စ္ၾကယ္နဲ႔ အိုရီယြန္ၾကယ္ၾကား လက္ရွိ အကြာအေဝးျခားနားခ်က္ကို ရွာ တယ္။ ၿပီးေတာ့ အားမီးနီးစ္အခန္းေခါင္မိုးက ဆီးရီးယပ္စ္နဲ႔ အိုရီယြန္ အကြာအေဝးျခားနားခ်က္ကို ရွာတယ္။ အကြာအေဝးျခားနားခ်က္ကို ကိုၾသ ဒိနတ္ တြက္လိုက္ေတာ့ သူတို႔စတင္ ထြင္းထုခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ကို ျပန္ရွာလို႕ရတာေပါ့။ အဲဒါ အားမီးနီးစ္အခန္းရဲ့ သက္တမ္းပဲ”
ပက္ အသက္ရႈရပ္သြားသည္။
“ဒါဆို– ဒါဆို။ ဒီအခန္း သက္တမ္းဘယ္ေလာက္ရွိတယ္ဆိုတာ ရွင္သိၿပီေပါ့”
“ဟုတ္တယ္။ သိၿပီ”
“ဒီအခန္းက ေႏွာင္းေခတ္လူေတြ လုပ္ခဲ့တဲ့ အတုႀကီးလား” ယယ္လဂါက စိတ္ေစာစြာ ေမးလိုက္၏။ ဟုတ္တယ္ဟု ျပန္ေျဖမွာကို သူေရာ ပက္ပါ ေၾကာက္ေနမိသည္။
“မဟုတ္ဖူးရွင့္၊ ဒီအခန္းကို ထြင္းခဲ့တဲ့ လူေတြဟာ ပထမတန္းစား နကၡတၱပညာရွင္ေတြပဲ။ နကၡတ္ ပညာကို ႒ာန္ကုန္ ေအာင္တတ္တဲ့လူေတြ။ ကိုလိုရာဒိုက မိုင္းတြင္းတူးသမားေတြ ဘယ္ဟုတ္လိမ့္မလဲ”
“မက္စ္ေရ။ ေျပာမွာသာ ေျပာစမ္းပါရွင္။ ဒီအခန္းကို ဘယ္အခ်ိန္ေလာက္က တည္ေဆာက္ခဲ့တာလဲ” ပက္က မက္စ္ကို ေတာင္းေတာင္းပန္ပန္ ျဖင့္ လိုရင္းေရာက္ေအာင္မနည္းဆြဲေမးေနရသည္။ အေျဖကို သိခ်င္လွၿပီကိုး။
“ကြ်န္မ ေျပာမဲ့ အခ်ိန္မွာ အပိုအလို ႏွစ္တစ္ရာေလာက္ေတာ့ ရွိႏိုင္တယ္ေနာ္”
“ဒါဆို ဒီအခန္းသက္တမ္းဟာ ႏွစ္တစ္ရာမက ဘူးေပါ့”
“ရွင္တို႔ ယံုႏိုင္ဖို႔ေတာ့ ခက္ခဲလိမ့္မယ္။ ရွင္တို႔ရဲ့ ကိုလိုရာဒို ေက်ာက္ေတာင္ထဲက အားမီးနီးစ္ဆိုတဲ့ အခန္းဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္းကိုးေထာင္၊ အတိအက်ေျပာရင္ ခရစ္ေတာ္မေပၚမွီ ႏွစ္ေပါင္း ခုႏွစ္ေထာင့္ တစ္ရာက တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ အခန္းပဲ”
Juan
သင့္လူ
ဗမင္းေႏြ
သူသူငါငါ
နီမို
May 06, 2009 @ 23:15:17
အရမ္း.. အရမ္းကို ေကာင္းတာပါပဲခင္ဗ်ာ.. ဇာတ္ရွိန္ျမင္႔လာၿပီ
May 07, 2009 @ 01:37:55
အခန္းဆက္ ေငြရတုေတာင္ တုိင္ခဲ့ျပီေကာ ။ မေရာက္တာ ကို နားလည္ခြင့္လြတ္ေပးပါဗ်ာ ။
ခင္မင္ေသာ ၊
မင္းဒင္
May 09, 2009 @ 00:38:41
ကြန္ျပဴတာမက ဒီလိုေျပာေတာ့ ေသဟဲ့ နႏၵိယ။ .. အစား ကြန္ျပဴတာမက ဒီလုိအေျပာခံရတာ ေသဟဲ့နႏၵိယ။ ဆိုတာ ပုိေကာင္းမယ္ ထင္တယ္ ။
(မွတ္ခ်က္ ။ ။ ေသခ်ာဖတ္ျပီး အမွားမေတြ႕ေတြ႕ေအာင္ ရွာျပီး လက္စားေခ်လုိက္ျပီ ။ေက်ျပီ)။
(ထပ္ဆင့္မွတ္ခ်က္။ ။ စာအခန္႕ႀကီးေတြ ဘယ္လုိ ေရးတယ္ဆိုတာ လာျပီး အတုခိုးသြားတယ္ ဗ်ဳိ႕ )
ေလးစားလ်က္ ..
မင္းဒင္
Mar 03, 2010 @ 22:53:02
ဖတ္လို႔ေကာင္းလြန္းလို႔ က်ေတာ္မွာ ၿပီးမွာကိုေတာင္ စိုးရိမ္ေနပါတယ္ဗ်ာ.. က်ေတာ္ အရင္တုန္းက ဆရာသက္လံု ဘာသာျပန္ခဲ႔တဲ႔ နတ္ဘုရားတို႔၏ပန္းရထားမ်ားေလာထက္ေတာင္ ပိုေကာင္းလြန္း အဆက္မျပတ္ကို ဖတ္ေနမိပါတယ္. ဘာသာျပန္ေပးတဲ႔ ဆရာကို ေက်းဇူးတင္လြန္းပါတယ္.. ဒီလိုမ်ိဳးလက္ရာ စာေပမ်ိဳးဟာ က်ေတာ္ အလြန္ႏွစ္သက္ေသာ ဟာမ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။..။
ဖိုးသူေတာ္
၃.၃.၂၀၁၀
Mar 04, 2010 @ 12:58:44
အရမ္းကို ေတာ္ပါတယ္ဗ်ာ
May 10, 2009 @ 11:36:10
ဟုတ္ပါတယ္ ဦးမင္းဒင္၊ ေျပာမယ္ဆိုရင္ အသံုးအႏႈံး လြဲေနတာေတြ တပံုႀကီးဘဲ၊ အခုလို လက္စားေခ်.. အဲ အမွားကို ေထာက္ျပတာ ေက်းဇူးပါ။ ျပန္ျပင္ပါ့မယ္။ အေခ်ာသတ္ က်ရင္ေပါ့။ အခုေတာ့ unrated version လုိ႔ဘဲ ဆိုမလား၊ လက္တန္းေရးတာကို မတည္းမျဖတ္ တင္ေနတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ မူရင္းေလး အမွတ္တရ ရွိခ်င္တဲ့ အတြက္ ဒါကိုေတာ့ မျပင္ ပါရေစနဲ႔။
ျပန္လည္ ေလးစားလ်က္..
(သင့္လူ ကိုယ္စား)
(ေအာ္.. ေမ့လို႔။ စာအခန္႔ႀကီးေတြ ကိုေတာ့ မ်က္မွန္တပ္ၿပီးေရးတယ္ ထင္တာဘဲ၊ ဟီး)