အတၱလန္တစ္ ရွာပံုေတာ္ (၂၇)
10 May 2009 1 Comment
in ဘာသာျပန္, အတၱလန္တစ္ရွာပံုေတာ္
ဂ်ီယိုဒီႏိုကေတာ့ ေမာပန္း ပံုမေပၚပါ။ က်ားကိုးစီး စားမကုန္ေအာင္ တုပ္ခိုင္သည့္ သူ႔ခႏၶာကိုယ္ႀကီးႏွင့္ မလိုက္ေအာင္ပင္ ေပါ့ပါးဖ်တ္လတ္စြာ လႈပ္ရွားေန၏။ ရူဒီဂန္းကလည္း မေခလွပါ။ ဂန္းသည္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ အႏၱရာယ္ကို ေရွာင္ကြင္းခ်င္ေသာ သေဘာရွိေသာ္လည္း မတတ္ႏိုင္သည့္အဆံုး အၿပံဳးမပ်က္အႏၱရာယ္ႏွင့္ ရင္ဆိုင္ႏိုင္သူျဖစ္၏။ ပိန္ပိန္ ပါးပါး ေသးေသး ေကြးေကြး သူ႔ခႏၶာကိုယ္ေလးက ထင္သည္ထက္ပိုမာေၾကာ၏။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ဤခရီးကို တစ္ခ်က္မၿငီးပဲ ဂ်ီယိုဒီႏို ေနာက္မွ လိုက္လာႏိုင္၏။ ကိုက္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ခရီးေပါက္ၿပီးတိုင္း တစ္ခါနား၍ သူ႔မ်က္မွန္ထူႀကီး တြင္တြယ္ၿငိလာ ေသာေရေငြ႔မ်ားကို သုတ္ပစ္ေနရတာ တစ္ခုပဲရွိသည္။ခရီးတစ္ဝက္ခန္႔အေရာက္တြင္ ေရွ ႔မွ ဂ်ီယိုဒီႏို ကခဏ ရပ္ရန္ အခ်က္ေပးလိုက္သည္။
“ရူဒီ၊ ခင္ဗ်ား အေျပာအရဆိုရင္ ဗိုလ္မွဴးႀကီးတို႔ တက္ခဲ့တဲ့ လူသြားလမ္းဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အခုေရာက္ေနတဲ့ ေနရာနဲ႔ နီးေနၿပီထင္တယ္။ အေပၚမွာျဖစ္မလား၊ ေအာက္မွာျဖစ္မလားပဲ”
ဂန္းသည္ေက်ာက္တံုးငယ္တစ္ခုကို ေက်ာျဖင့္မွီ၍ ထိုင္ခ်လိုက္ၿပီး ၿဂိဳလ္တုမွတဆင့္ ရိုက္ကူးထားေသာ ကြ်န္း၏ ဓါတ္ပံု ကိုအေသအခ်ာေလ့လာေန၏။ အေတာ္ေလးၾကာမွ-
“တကယ္လို႔သာ ဗိုလ္မွဴးႀကီးတို႔ အဖြဲ႔ဟာ လမ္းအသာဆံုးေနရာက တက္မယ္ဆိုရင္ သူတို႔သြားတဲ့လမ္းဟာ တို႔ေအာက္ တည့္တည့္ ေပတစ္ရာေလာက္ အတြင္းမွာ ရွိရမယ္” ဟုေျပာလိုက္သည္။
ဂ်ီယိုဒီႏိုသည္ အနည္းငယ္ ေကြးညႊတ္ထားေသာ ဒူးမ်ားေပၚတြင္ လက္ႏွစ္ဖက္ကို တင္ရင္း ေအာက္ဖက္သို႔စူးစူး စိုက္စိုက္ အၾကာႀကီးၾကည့္ေနသည္။ ၿပီးမွ ဂန္းကို အံ့ၾသတႀကီး လွည့္ၾကည့္လိုက္ၿပီး-
“ရူဒီ၊ ခင္ဗ်ား နတ္မ်က္စိမ်ားရထားသလား”
“ဘာတုန္းကြ”
“ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေအာက္ဖက္ ေပသံုးဆယ္ေလာက္မွာ ေက်ာက္တံုးေတြနဲ႔ စီထားတဲ့ လူသြားလမ္းကေလး ရွိတယ္ဗ်”
ဂန္းက ေက်ာက္စြန္းကို ေက်ာ္၍ အသာငံု႔ၾကည့္လိုက္သည္။ ဟုတ္၏။ တံေတြးႏွင့္ လွမ္းေထြးလို႔ရသည့္ အကြာအေဝး ေလာက္မွာ လမ္းေလးတစ္ခုကို ေတြ႔ေနရသည္။ ေက်ာက္တံုးေတြ စီကာခင္းထားသည့္ ေလးေပသာသာခန္႔က်ယ္ ေသာလမ္းကေလး။ ေက်ာက္တံုးေတြၾကားမွာ အပင္ေလးေတြ ေပါက္ေနတာကိုပင္ ထင္ထင္ရွားရွားျမင္ေနရသည္။
“ဗိုလ္မွဴးႀကီးတို႔ သြားခဲ့တဲ့ လမ္းဟာ အဲဒီလမ္းပဲ ျဖစ္ရမယ္ကြ”
“ဟိုမွာ ေပါက္ေနတဲ့ အပင္ေလးေတြက ဘာပင္ေတြလဲ၊ ခင္ဗ်ားသိလား” ဂ်ီယိုဒီႏို၏ အေမးကို ရူဒီဂန္းက မဆိုင္းမတြ ခ်က္ခ်င္း အေျဖျပန္ေပး၏။
“ကာဂြီလန္ပင္လို႔ ေခၚတယ္ကြ၊ အနံစူးတဲ့ ဆီတစ္မ်ိဳးထြက္တယ္။ ဟင္းသီး ဟင္းရြက္အေနနဲ႔ ခ်က္ျပဳတ္စားလို႔လဲ ရတယ္”
“ေအးဗ်ာ၊ ဓါတ္ပံုထဲမွာ ဒီလမ္းဘာလို႔ မေတြ႔သလဲဆိုတာ ခုမွပဲသိေတာ့တယ္။ လက္စသတ္ေတာ့ ခင္ဗ်ားရဲ့ ကာဂြီလန္ ပင္ေတြ ဖံုးေနတာကိုး။ ခုလို ေက်ာက္သားကြ်န္းမွာ ဒီအပင္ေတြ ဘယ္လိုလုပ္ေပါက္လာပါလိမ့္”
“ဌက္ေတြ မ်ိဳးေစ့သယ္လာတာျဖစ္ရင္ျဖစ္၊ ေရထဲကပါလာတာ ျဖစ္ရင္ျဖစ္ တစ္ခုခုေပ့ါကြာ”
“ရူဒီ။ ခင္ဗ်ား ဒီလမ္းရဲ့ ဘယ္ဖက္ကို လိုက္မယ္စိတ္ကူးထားလဲ”
ဂန္းသည္ လမ္းကေလးကို စိမ္ေျပနေျပ ၾကည့္ရႈေလ့လာေန၏။ ႏွစ္ပရိေစၦတ ၾကာျမင့္လွၿပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ လမ္းခင္း ေက်ာက္မ်ားမွာ အေတာ္မ်ားမ်ား ပ်က္စီးေနၾကၿပီ။ ဂန္းက ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ၿပီး ဂ်ီယိုဒီႏိုကို လွမ္းေျပာလိုက္သည္။
“ဘယ္ဖက္ကို သြားမယ္ကြ၊ အတက္လမ္းပဲ”
မီးသင့္ေခ်ာ္ေက်ာက္မ်ား ကိုသတိႀကီးစြာနင္း၍ ဆင္းခဲ့ၾကၿပီး သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ လမ္းကေလးရွိရာသို႔ ေရာက္လာၾက သည္။ အတက္လမ္းကို မွန္မွန္တက္လာၾကသည္။ ဂိုက္သံုးဆယ္ခန္႔ က်ယ္ေသာ ေတာင္ၿပိဳမႈ ႏွစ္ခု ေတြ႕ခဲ့ၾကရၿပီး သတိႀကီးစြာ ေက်ာ္ျဖတ္လာခဲ့သည္။ သူတို႔၏ လႈပ္ရွားမႈမ်ားက ခပ္ေႏွးေႏွးမွန္မွန္သာျဖစ္၏။ အေလာတႀကီး လႈပ္ရွား ၍ထိခိုက္မႈတစ္ခုခု ျဖစ္ခဲ့ပါက ေခ်ာ္ရည္မ်ားအထပ္ထပ္ဖံုး၍ ငါးမန္းစြယ္ ဓါးသြားလို ၾကမ္းရွ၊ ခြ်န္ျမသည္ ေက်ာက္သား က သူ႔တို႔ေသြးကို အငမ္းမရ ေသာက္မ်ိဳေပလိမ့္မည္။ ေျခတစ္ခ်က္ေခ်ာ္သည္ႏွင့္ ပင္လယ္ထဲ လြင့္စဥ္က်ဖို႔ ရာခိုင္ႏႈန္း ကလည္း အေတာ္ေလးမ်ားသည္။
အေတာ္ၾကာၾကာသြားၿပီးေနာက္ ႏွစ္ဦး သေဘာတူ ခဏနားၾကသည္။ ဂ်ီယိုဒီႏိုသည္ ကာဂြီလန္အပင္တစ္ပင္ကို ဆြဲႏႈတ္ လံုးေခ်၍ ေတာင္ေအာက္ပစ္ခ်လိုက္သည္။ ေတာင္ခိုးေတြ ေဝေနသျဖင့္ ခဏေနေတာ့ ျမင္ကြင္းထဲမွ ေပ်ာက္ သြားသည္။ ရာသီဥတုက ေအးစက္ စိုထိုင္းၿပီး ေလေအးေတြက ဟူးဟူးရားရားတိုက္ခတ္လွ်က္ရွိသည္။ မိုးစက္မိုး ေပါက္မ်ားက အကာအကြယ္မဲ့ မ်က္ႏွာကို တရစပ္ရိုက္ခတ္ေနသည္။ မိုးကာ အထူစားႀကီးမ်ားကို ဝတ္ဆင္ထားေသာ္ လည္း မိုးသည္းထန္လွေသာေၾကာင့္ အက်ၤ ီေကာ္လာမွ တဆင့္ဝင္ေသာ ေရမ်ားေၾကာင့္ တစ္ကိုယ္လံုး ရႊဲေနၾကၿပီ။
ဂန္းက ဂ်ီယိုဒီႏိုကို သာမိုဓါတ္ဘူးျဖင့္ ထည့္ထားေသာ ေကာ္ဖီႏွင့္ အသားညႇပ္မုန္႔မ်ားလွမ္းေပးလိုက္သည္။
“ငါတို႔ ေရာက္ခါနီးၿပီထင္တာပဲကြ” ဂန္းသည္ မွန္ေျပာင္းတစ္လက္ျဖင့္ ေလွ်ာက္ၾကည့္ရင္း ေျပာလိုက္သည္။
ဂ်ီယိုဒီႏိုက ေတာင္ေစာင္းတြင္ ခြ်န္ထြက္ေနေသာ ေက်ာက္စြန္းႀကီးကို စိုက္ၾကည့္ရင္း-
“လမ္းမ်ားမွားလာၿပီလား မသိဘူး” ဟု ခပ္တိုးတိုးေရရြတ္လိုက္သည္။
“ကြ်န္ေတာ္တို႔ မေမွာင္ခင္ ေရာက္မွ ျဖစ္လိမ့္မယ္”
“မပူပါနဲ႔ကြ။ ဒီေဒသမွာ ေနာက္ထပ္ ဆယ့္ႏွစ္နာရီအထိ ငါတို႔ အလင္းေရာင္ရဦးမွာ”
“ရူဒီ ကြ်န္ေတာ္တစ္ခု စဥ္းစားမိတယ္”
“ဘာလဲ”
“ဒီေနရာနဲ႔ မိုင္ႏွစ္ေထာင္ ပါတ္လည္မွာ လူသားဆိုလို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ပဲရွိတယ္ေနာ္”
“ေအးလကြာ၊ နားၿငီးသက္သာတာေပါ့၊ ေပ်ာ္စရာႀကီးပဲ”
“ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဒဏ္ရာေတြဘာေတြ ရလို႔ ေလယာဥ္ဆီျပန္မေရာက္ေတာ့ရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ”
“ေကာင္ေလး၊ ဒီကိစၥအတြက္ေတာ့ မပူနဲ႔” ရူဒီဂန္းက သူ႔အိတ္ေထာင္ထဲမွ ဂလိုဘယ္စတား ၿဂိဳလ္တုဖုန္းကို ထုတ္ျပ လိုက္သည္။
“မင္းဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ဒီဖုန္းကိုသံုးလို႔ရတယ္၊ ဆန္ဒက္ကာက ငါတို႔တစ္ခုခုျဖစ္ခဲ႔ရင္ အေရးေပၚကယ္ဆယ္ ေရးအဖြဲ႔ အသင့္ျပင္ထားၿပီးသား၊ ခလုတ္တစ္ခ်က္ႏွိပ္စာပဲ ရွိပါတယ္ကြာ”
“ကယ္ဆယ္ေရးအဖြဲ႔ မလာခင္ေတာ့ က်ဳပ္တို႔က ကာဂြီလာပင္ေတြ ဝါးၿပီးေနရမယ္ေပါ့။ အမေလး၊ ေသလိုက္တာက ပိုေကာင္းဦးမယ္”
ရူဒီဂန္းက ၿပံဳးလိုက္သည္။ ဂ်ီယိုဒီႏိုက ဒီလိုပဲ။ အလြန္ပစိပစပ္ မ်ားသူျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္လည္း ခုလို က်ဥ္းထဲ က်ပ္ထဲမွာ သူ႔ထက္ပိုေကာင္းသည့္ အေဖာ္မရွိႏိုင္။ ဂ်ီယိုဒီႏိုေရာ ဂန္းပါ အေၾကာက္အလန္႔ တစ္စက္မွ မရွိၾကေသာ္လည္း သူတို႔ ရင္ထဲ ပူေနသည္က ရည္ရြယ္ခ်က္အထမေျမာက္မွာကိုသာ ျဖစ္သည္။
ရုတ္တရက္ ဂ်ီယိုဒီႏိုက အသံက်ယ္ႀကီးျဖင့္ ေျပာလိုက္၏။
“က်ဳပ္တို႔ အခန္းထဲေရာက္ရင္ မုန္တိုင္းဒဏ္က လြတ္ၿပီဗ်၊ ေျခာက္ေျခာက္ေသြ႔ေသြ႕ကေလးနဲ႔ အေတာ္ဇိမ္ရွိမွာပဲ၊ ကဲ သြားၾကစို႔၊ က်ဳပ္ေတာ့ ရႊံ ႔ထဲက တီေကာင္လိုျဖစ္ေနၿပီ”
ေျပာေျပာဆိုဆို ဂန္းကိုပင္ မေစာင့္ေတာ့ပဲ ဂ်ီယိုဒီႏိုသည္ ထထြက္သြားေတာ့သည္။ ကိုက္ငါးဆယ္ခန္႔ ေလွ်ာက္အၿပီး တြင္လမ္းသည္ မတ္ေစာက္လာၿပီး ေက်ာက္ေတာင္တြင္ ကြဲေၾကာင္းႀကီးတစ္ခုကို ဘြားကနဲေတြ႔လိုက္ၾကေတာ့သည္။
အေပါက္ဝသည္ သူတို႔ထင္ထားသည္ထက္ေသးငယ္၏။ အလ်ားေလးေပ အျမင့္ေျခာက္ေပ သာသာရွိ၏။ အထဲတြင္ ေတာ့ ပိန္းပိတ္ေအာင္ေမွာင္ေနသည္။
“ဒါပဲကြ၊ ဗိုလ္မွဴးႀကီးေတြ႕ခဲ့တဲ့ အေပါက္ဝ” ဂန္းက ဝမ္းသာ အားရေျပာလိုက္သည္။
“က်ဳပ္တို႔ ထဲကတစ္ေယာက္ေယာက္က အားခီးမီးဒီးစ္ ေအာ္သလို ေအာင္ၿပီ၊ ေအာင္ၿပီလို႔ အသံက်ယ္ႀကီးနဲ႔ ေအာ္ရ မွာဗ်”
မိနစ္အနည္းငယ္မွ် အၾကာတြင္ အိတ္ေဆာင္မီးမ်ားေၾကာင့္ လင္းလင္းခ်င္းခ်င္းရွိေနေသာ အခန္းထဲ၌ ဂ်ီယိုဒီႏို ႏွင့္ ရူဒီဂန္း တို႔သည္ ေက်ာပိုးအိတ္ ႏွင့္ မိုးကာအကႌ်မ်ားကို ခြ်တ္၍ ေနာက္ဆံုးလက္က်န္ ေကာ္ဖီကို ေသာက္ေနၾကသည္။ အခန္းနံရံမ်ားသည္ အဖုအထစ္ အကြဲေၾကာင္းမ်ားမရွိပဲ ဒလိမ့္တံုးႏွင့္လိမ့္ထားသလို ေခ်ာမြတ္လွသည္။ အေပါက္ဝမွ ေလက အတြင္းသို႔ ေတာက္ေလွ်ာက္ဝင္လာသည့္အတြက္ အသက္ရႈရသည္မွာ ေကာင္းလွသည္။
အခန္းတြင္းသို႔ ဓါတ္မီး အလင္းေရာင္မ်ားအကူအညီျဖင့္ သူတို႔ေလွ်ာက္ဝင္လာၾကသည္။ မၾကာမီ ေလးေထာင့္စပ္စပ္ အခန္းတစ္ခု အတြင္းသို႔ သူတို႔ေရာက္လာၾကသည္။ ရုတ္တရက္ ေတြ႔လိုက္ရေသာ အရာတစ္ခုေၾကာင့္ ဂ်ီယိုဒီႏို၏ မ်က္လံုးမ်ား ျပဴးက်ယ္သြားသည္။ စုတ္ျပတ္ေဆြးေျမ့ေနေသာ အဝတ္ တြဲေလာင္းႏွင့္ ဦးေခါင္းခြံတြင္ ဆံပင္နီနီမ်ား ျမင္ေတြ႔ေနရေသးေသာ လူရိုးစုတစ္ခု။
ဂန္းသည္ အရိုးစုကို ေစ့ေစ့စပ္စပ္ၾကည့္ရင္း-
“ဒီလူက ဘယ္လိုလုပ္ ဒီထဲေရာက္ေနရတာလဲ” ဟုေရရြတ္လိုက္သည္။
ဂ်ီယိုဒီႏိုသည္ ဓါတ္မီးျဖင့္ အခန္းတစ္ခုလံုး ေလွ်ာက္ထိုးၾကည့္ေနသည္။ မီးဖိုေလးတစ္လံုး၊ အိမ္သံုးပရိေဘာဂ အခ်ိဳ ႔ႏွင့္ ဘာမွန္းမသိသည့္ ကိရိယာအခ်ိဳ ႔၊ အားလံုးသည္ ေက်ာက္သား၊ သစ္သားတို႔ျဖင့္ လက္ျဖစ္လုပ္ထားဟန္ရွိသည္။ အ ခန္းေထာင့္ တစ္ေနရာတြင္ေတာ့ အရိုးေတြပံုထားတာ ေတြ႔ရသည္။
“သူ႔အဝတ္အစားေတြ အရေတာ့ ဒီလူဟာ သေဘၤာသားျဖစ္လိမ့္မယ္။ သေဘၤာပ်က္လို႔ ကြ်န္းေပၚေရာက္လာၿပီး၊ အစာငတ္ေရငတ္နဲ႔ ေသရွာတာ။ ဘယ္အခ်ိန္ေလာက္ကလည္းဆိုတာေတာ့ ဘုရားသခင္မွပဲ သိလိမ့္မယ္ ဂန္းေရ”
“ေအးကြ၊ ဗိုလ္မွဴးႀကီးရဲ့ မွတ္တမ္းမွာေတာ့ ဒီအရိုးစု အဲေလ ဒီလူအေၾကာင္း ဘာမွ ေျပာမထားဘူး”
“မဒရပ္သေဘၤာက ဒီကြ်န္းမွာ ဝင္ကပ္တာ ၁၇၇၉ ခုႏွစ္ဆိုေတာ့ ဒီလူဟာ ဒီထက္ေနာက္က်ၿပီးမွ ေရာက္လာတာ ျဖစ္ရမယ္ဗ်”
“ဘာဆိုဘာမွ မရွိတဲ့ မီးေတာင္ကြ်န္းမွာ တစ္ေယာက္တည္းေနၿပီး ေသသြားရရွာတဲ့ သူ႔ဘဝက အေတာ္သနားစရာ ေကာင္းတာပဲကြာ”
“ဒီမီးဖိုနဲ႔ ဒီပစၥည္းေတြဟာ သူလုပ္ခဲ့တာေတြဗ်၊ အေတာ္ေတာ့ ႀကိဳးစားပမ္းစား အသက္ရွင္ေအာင္ ေနထိုင္သြားခဲ့ တာပဲ”
“ေအးကြ၊ ဒီသစ္သားလက္ခတ္ေတြက မီးပြတ္ဖို႔၊ မီးရေတာ့ မီးဖို ဖို——-” ဂန္းသည္ စကားေျပာေနရင္းက မီးဖို ထဲတြင္ တစ္စံုတစ္ခုကို ျမင္လိုက္ရသည္။ ျပာမ်ားကို ယက္ထုတ္ဖယ္ရွားၿပီး ထိုအရာကိုဆြဲထုတ္လိုက္သည္။ သစ္သား အရုပ္တစ္စိတ္တစ္ပိုင္း၊ မီးမကြ်မ္းေသးသည့္ အစိတ္အပိုင္းကို ၾကည့္ရသည္မွာ ျမင္းႏွစ္ေကာင္ကေသာ စစ္ရထားပံုစံ မ်ိဳးျဖစ္၏။
“ဒါ တို႔ရွာရမဲ့ ေရွးေဟာင္းပစၥည္းေတြကြ၊ ဒီလူက ခ်မ္းလြန္းေတာ့ သစ္သားနဲ႔လုပ္ထားတဲ့ အရုပ္ေတြကို မီးရႈိ ႔ၿပီး မီးလႈံ ပစ္လိုက္တယ္ထင္တယ္” ဂန္းသည္ ဂ်ီယိုဒီႏိုကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ရာ ၿပံဳးၿပံဳးႀကီးလုပ္ေနသည္ကို ေတြ႕ရသျဖင့္-
“ဘာေတြ သေဘာက်ေနျပန္ၿပီတံုး”
“ကြ်န္ေတာ္စဥ္းစားၾကည့္ေနတာ” ဂ်ီယို ဒီႏိုသည္ သူ႔ဖာသာေျပာရင္း အသံထြက္၍ တခစ္ခစ္ရယ္ေနသည္။ ၿပီးမွ-
“ဒီငနဲဟာ ကာဂြီလန္ေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္စားခဲ့ရမယ္ထင္လဲဗ်၊ ကာဂြီလန္ေၾကာ္၊ ကာဂြီလန္ျပဳတ္၊ ကာဂြီလန္ သုတ္၊ ကာဂြီလန္ဖုတ္၊ ဟီး၊ဟီး၊ဟီး” ေျပာရင္း ဆိုရင္း ခြက္ထိုးခြက္လန္ ရယ္ေနေတာ့သည္။
“ေအး-ဘယ္လို အရသာရွိလဲ သိရေအာင္ မင္းတစ္ပင္ေလာက္ ဝါးၾကည့္ပါလား”
ဂ်ီယိုဒီႏိုသည္ နံရံေပၚတြင္ တယ္လူရိုက္ဒ္မွ အားမီးနီးစ္ အခန္းနံရံတြင္ ေတြ႕ရေသာ သေကၤတမ်ားႏွင့္ အလား သ႑ာန္တူေသာ သေကၤတမ်ားကို ေတြ႕လိုက္ရသျဖင့္ အရယ္ရပ္သြားသည္။ အခန္းၾကမ္းျပင္တြင္ ေအာ့ပ္ဆီဒီယန္ ေက်ာက္ျဖင့္လုပ္ထားေသာ ကလပ္စင္ေလးကိုေတြ႔ရသည္။ ဒီကလပ္ေပၚတင္ထားေသာ မဟူရာ သလင္းေခါင္းခြံကို ဗိုလ္မွဴးႀကီးတို႔ မဒရပ္ သေဘၤာေပၚ ယူေဆာင္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ အခန္းနံရံ တစ္ဖက္တြင္ေတာ့ ေက်ာက္တံုးေတြၿပိဳ က်ေနသည္ကို ေတြ႔ၾကရသည္။ ဂန္းက ထိုနံရံကိုၾကည့္ၿပီး-
“ဒီနံရံ ဟိုဖက္မွာ တစ္ခုခုရွိေသးတယ္ထင္တယ္” ဟုေျပာလိုက္သည္။
“ခင္ဗ်ားဟာက ေသခ်ာလို႔လား”
“သိပ္ေတာ့မေသခ်ာဘူး၊ ငါ့စိတ္ထဲမွာ ထင္တာေျပာတာ”
ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ လက္တြဲလာခဲ့ သူမ်ားမို႔ ဂ်ီယိုဒီႏိုသည္ ဂန္း၏ ဆ႒မအာရံုကို ယံုၾကည္သည္။
“ခင္ဗ်ား ေနာက္ထပ္အခန္းတစ္ခန္း ဒါမွမဟုတ္ လိႈဏ္ေခါင္းတစ္ခုခု ရွိမယ္လို႔ထင္ေနတာ မဟုတ္လား”
“ဟုတ္တယ္”
“ေသလိုက္စမ္း” ဂ်ီယိုဒီႏိုသည္ ရုတ္တရက္ က်ိန္ဆဲလိုက္သည္။ ဂန္းက သူ႔ကို နားမလည္ႏိုင္ပဲ ၾကည့္ေန၏။
“ဟို စတုတၳအင္ပါယာဆိုတဲ့ ငနဲေတြလက္ဦးသြားျပန္ၿပီ”
“မင္းဘာျဖစ္လို႔ ဒီလိုထင္တာလဲ အယ္လ္”
ဂ်ီယိုဒီႏိုက ၿပိဳက်ေနေသာ ေက်ာက္ပံုကို ဓါတ္မီးႏွင့္ထိုးျပၿပီး-
“ဒီမွာေလ။ နံရံကို ေဖာက္ခြဲသြားတာ မေတြ႕ဖူးလား”
ဂန္းက ေခါင္းခါလိုက္သည္။
“ငါေတာ့ ဒီလိုမထင္ဘူးကြ၊ ဒီနံရံၿပိဳေနတာ ႏွစ္ေပါင္းအေတာ္ၾကာေလာက္ၿပီ၊ ဒီမွာ ဖုန္ေတြအထပ္လိုက္ ကပ္ေနတာ ျမင္လား၊ မင္းနဲ႔ငါ ခရစ္စမတ္စ္ ေဘာနပ္စ္ေၾကးေတာင္ေလာင္းလိုက္ခ်င္ေသးတယ္။ ဒီနံရံ ၿပိဳေနတာ ဗိုလ္မွဴးႀကီးတို႔ ဒီအခန္းကို မေတြ႔ခင္ တုံးကတည္းက ျဖစ္ႏိုင္သလို၊ ဗိုလ္မွဴးႀကီးတို႔ လက္ခ်က္လည္းျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ေလာေလာလတ္ လတ္ ေဖာက္ခြဲခံထားရတာ လံုးဝမဟုတ္ဘူး”
ဂန္းက ဓါတ္မီးျဖင့္ အေသအခ်ာထိုးၾကည့္ရင္း-
“အခု ငါတို႔ ဒီဟာကို တူးၿပီးအေပါက္ေဖာက္ၾကစို႔”
“တကယ္အဲသလို လုပ္မလို႔လား၊ က်ဳပ္ကေတာ့ သိပ္မထင္——–”
“စကားမမ်ားနဲ႔၊ ခုခ်က္ခ်င္းတူး” ဂန္းက အမိန္႔ေပးလိုက္သျဖင့္ ဂ်ီယိုဒီႏို ဇက္ကေလးပုသြားသည္။ တကယ္ေတာ့ မည္မွ်ပင္ရင္းႏွီးသည္ ဆိုေစကာမူ ဂန္းသည္ သူ၏အထက္လူႀကီးမဟုတ္လား။
ရူဒီဂန္း မွန္၍ ဂ်ီယိုဒီႏို မွား၏။ ၿပိဳက်သည္မွာ အေပၚယံေလာက္သာျဖစ္သျဖင့္ ေက်ာက္သားနံရံႀကီးကို ခက္ခဲပင္ပန္း စြာတူးရေတာ့သည္။ ဂ်ီယိုဒီႏိုက ေက်ာက္တံုးႀကီးမ်ားကို ဖယ္ရွား၍ လူဖလံေလးျဖစ္ေသာ ဂန္းကို ေက်ာက္တံုးအေသး ေလးမ်ားသာသယ္ေစ၏။ တစ္နာရီမွ် အျပင္းအထန္အလုပ္လုပ္ၿပီးေနာက္ တစ္ဖက္သို႔ တြားသြားႏိုင္သည့္ လမ္းတစ္ခု ေဖာက္လိုက္ႏိုင္ၾကသည္။
လူေကာင္ေသးေသာ ဂန္းက အရင္ဝင္သြား၏။
“ခင္ဗ်ား ဘာေတြ႔လဲ ရူဒီ”
“ေပႏွစ္ဆယ္ေလာက္မွာ ေနာက္ထပ္ အခန္းတစ္ခန္းရွိတယ္ကြ၊ မင္းဝင္လာခဲ့ေလ”
ႏွစ္ေယာက္လံုး အထဲေရာက္သြားသည္။ ဓါတ္မီးႏွစ္လက္၏ အလင္းေရာင္ေအာက္တြင္ ေက်ာက္သားအခန္းေလးက ထူးဆန္းေသာ ေရာင္ျပန္မ်ားဟပ္ေန၏။
“အထက္လူႀကီးစကားကို နားေထာင္မိလို႔ က်ဳပ္ကိုက်ဳပ္ ဂုဏ္ယူသဗ်ာ” ဂ်ီယိုဒီႏိုက ငါ့စကားႏြားရ ေျပာလိုက္ၿပီး ေရွ႔က ေလွ်ာက္သြား၏။
“ငါ့အာရံုကို ငါယံုသကြ၊ ဒီအခန္းထဲကေန ဘယ္သူမွ ငါတို႔ကို ေခ်ာင္းမရိုက္ေစရဘူးကြာ၊ ဆယ္ေဒၚလာေၾကး ေလာင္းမလား” ရူဒီဂန္းက တတြတ္တြတ္ေျပာရင္းေနာက္မွ လိုက္လာသည္။
အခန္းေလးနားနီးလာေလေလ၊ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုး စိတ္လႈပ္ရွားေလ ျဖစ္လာၾကသည္။ ေက်ာရိုးထဲမွ စိမ့္တက္လာ သလို ခံစားမႈႀကီးကို မသက္မသာခံစားေနၾကရသည္။ အခန္းထဲသို႔ ဝင္လိုက္ၾက၏။ နံရံေတြမွာ ဘာသေကၤတမွ မရွိပါ။ စူးရွေသာ အဝါေရာင္ ဓါတ္မီးအလင္းေရာင္ေအာက္တြင္ သူတို႔ျမင္လိုက္ရသည္ကား……………………..
Juan
သင့္လူ
ဗမင္းေႏြ
သူသူငါငါ
နီမို
May 10, 2009 @ 15:26:03
ဟင္ !! အဲဒါေၾကာင္႔ေျပာတာ ဗ်ာ …… စာေရးဆရာ အျဖတ္အရပ္ ေတာ္တယ္လို႔ …