အတၱလန္တစ္ ရွာပံုေတာ္ (၂၈)
14 May 2009 1 Comment
in ဘာသာျပန္, အတၱလန္တစ္ရွာပံုေတာ္
ေက်ာက္ကုလားထိုင္ကိုယ္စီျဖင့္ ထိုင္ေနၾကေသာ မံမီရုပ္အေလာင္းေကာင္ ႏွစ္ဆယ္တိတိ ျဖစ္ေတာ့သည္။ မံမီ အေလာင္းႏွစ္ခုက အနည္းငယ္ပိုျမင့္ေသာ ေက်ာက္ကုလားထိုင္မ်ားေပၚတြင္ ရွိၿပီး အခန္းအေပါက္ဝကို မ်က္ႏွာခ်င္း ဆိုင္ထားသည္။ က်န္ဆယ့္ရွစ္ေလာင္းကို အခန္းထဲတြင္ ျမင္းခြာပံု ညီညီညာညာ စီစီရီရီ ေနရာခ်ထားသည္ကို ေတြ႔ၾက ရသည္။ဂ်ီယိုဒီႏိုသည္ မေမွ်ာ္လင့္သည္ကို ေတြ႔လိုက္ရသျဖင့္ ေခ်ာက္ျခားသြားသည္။ မံမီအေလာင္းမ်ားေနာက္ကြယ္မွ ႏွစ္ ေပါင္းမ်ားစြာ ဝိဥာဥ္ခ်ဳပ္ခံထားရသည့္ သရဲ သဘက္ႀကီးမ်ား ျဗဳန္းကနဲ ကိုယ္ထင္ထြက္ျပၾကမည္လား။
“ဒီေနရာက ဘာလဲ” အၿမဲေဟာင္ဖြာ ေဟာင္ဖြာ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ သူ႔အသံသည္ ခုေတာ့ ထြက္သည္ဆိုရံုမွ် တိုးတိုးကေလး။
“ငါတို႔ အလြန္႔အလြန္ ေရွးက်တဲ့ ဂူသခ်ၤ ိဳင္းတစ္ခုထဲ ေရာက္လာတာကြ၊ ဒီမံမီေတြရဲ့ အဝတ္အစားေတြကို ၾကည့္ပါ လား” ဂန္းက တည္ၿငိမ္စြာေျပာလိုက္သည္။
မံမီမ်ားႏွင့္ သူတို႔ဦးေခါင္းမွ ရွည္လွ်ားနက္ေမွာင္သည့္ ဆံပင္မ်ားက အေလာင္းေဆးစိမ္သည့္ပညာ၏ အဆင့္ျမင့္မားမႈ ကိုေဖာ္ျပလွ်က္ရွိသည္။ ယခုေတြ႔ေနရေသာ မံမီမ်ားသည္ အီဂ်စ္မံမီမ်ားကဲ့သို႔ ေျခဆံုးေခါင္းဆံုး ပတ္တီးပါတ္ထားျခင္း မ်ိဳးမဟုတ္။ စီမံခဲ့သည္မွာ မည္မွ်ၾကာျမင့္သည္ကို မသိရေသာ္လည္း သူတို႔၏ မ်က္ႏွာသြင္ျပင္သည္ အလြန္ထင္ရွား ေပၚလြင္လွၿပီး အဝတ္အစားမ်ားမွာလည္း အေသြးအေရာင္စံုလင္စြာေတြ႔ေနရေသးသည္။ အခန္းေပါက္ဝကို မ်က္ႏွာမူ ထားေသာ ခပ္ျမင့္ျမင့္ေက်ာက္ကုလားထိုင္ေပၚမွ အေလာင္းႏွစ္ခုက ပင္လယ္ေရေမွာ္လိုအရာမ်ားဖံုးလႊမ္းေနေသာ္ လည္း သူတို႔၏ အဝတ္အစားမ်ားသည္ အျခားအေလာင္းမ်ားထက္ ပို၍ေတာက္ေျပာင္သားနားမွန္း ထင္ရွားလြန္းလွ သည္။ ေၾကးနီကို အႏုစိတ္ ဒီဇိုင္းေဖာ္ ထားၿပီး ေက်ာက္မ်က္မ်ားျမႇပ္ႏွံထားသည့္ သရဖူကဲ့သို႔ အရာမ်ားကို ေခါင္းတြင္ ေဆာင္းထားၾကသည္။ အနီ၊ အျပာ၊ အစိမ္း အေရာင္အေသြးစံုလင္လွေသာ က်ဴးနစ္အက်ၤ ီရွည္ႀကီးမ်ားကို ဝတ္ဆင္ ထားၾကၿပီး ေကာ္လာမွ ဒူးဆစ္ခန္႔အထိ ေအာ့ပ္ဆီဒီယန္၊ ေၾကးနီႏွင့္ ကႏုကမာခြံမ်ားကို အက်ၤ ီေပၚတြင္လွပစြာ ခ်ဳပ္လုပ္ ျခယ္သထားေသးသည္။ ေျခေထာက္တြင္ေတာ့ ဒူးဆစ္ခန္႔ထိရွည္ေသာ သားေရဟုယူဆရသည့္ ဖိနပ္မ်ားကို စီးထားၾကသည္။
အသြင္သ႑ာန္ အရ ထိုအေလာင္းႏွစ္ခုသည္ အျခားေသာ မံမီရုပ္အေလာင္းမ်ားထက္ ပို၍ အဆင့္ျမင့္၊ အေရးပါသူ မ်ားမွန္းထင္ရွားလွသည္။ ဘယ္ဖက္မွ ရုပ္အေလာင္းသည္ ညာဖက္မွ အေလာင္းထက္အနည္းငယ္ပို၍ အရပ္ျမင့္ၿပီး အလံုးအထည္ပိုႀကီးသည္။ အေလာင္းအားလံုးမွာ ဆံပင္ရွည္မ်ားကိုယ္စီ ရွိၾက၍ ဆံပင္ကိုၾကည့္၍ ေယာက်ၤား၊ မိန္းမ ခြဲျခား၍မရ၊ သို႔ေသာ္လည္း ထင္းေနေသာေမးရိုးမ်ားႏွင့္ မ်က္ခံုးမ်ားရွိေသာ အေလာင္းမ်ားကို ေယာက်ၤားအေလာင္း မ်ားဟု သတ္မွတ္လိုက္ၾကသည္။
ထိုသို႔ ခြဲျခားၾကည့္လိုက္ေသာအခါ ထင္ရွားလာသည့္အခ်က္မွာ ေယာက်ၤားအေလာင္းမ်ားအားလံုးသည္ ညာဖက္တြင္ ရွိၿပီး မိန္းမအေလာင္းမ်ားသည္ ဘယ္ဖက္တြင္ရွိေၾကာင္းေတြ႔လာရသည္။ ထူးျခားသည္က အေလာင္းမ်ားအားလံုး၌ အခန္းေပါက္ဝမွ အေလာင္းႏွစ္ခုေလာက္ ေက်ာက္မ်က္ရတနာ စီျခယ္ထားျခင္းမရွိေသာ ေၾကးနီသရဖူမ်ားကိုယ္စီ ေဆာင္းထားၾကျခင္းပင္။
နံရံတစ္ဖက္တြင္ ေအာ့ပ္ဆီဒီယန္ေက်ာက္သားျဖင့္ ျပဳလုပ္ထားေသာ လွံရွည္မ်ားကို စီတန္း၍ေထာင္ထားသည္။ မံမီ ရုပ္အေလာင္းေကာင္မ်ား၏ ေျခရင္းတြင္ ေၾကးပန္ကန္ျပားတစ္ခ်ပ္၊ ေၾကးခြက္တစ္လံုးႏွင့္ ေၾကးဇြန္းတစ္ေခ်ာင္းစီ ကိုေတြ႔ရသည္။ ထိုေၾကးပစၥည္းမ်ားတြင္ အေပါက္ကေလးမ်ားပါသည္ကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ထိုလူမ်ားသည္ သြားေလရာ ဤပစၥည္းမ်ားကို ႀကိဳးျဖင့္လြယ္သြားၾကပံုေပၚသည္။ ကိုယ္ပိုင္ထမင္းစားပစၥည္းမ်ားေပါ့။ ျမင္းခြာပံု စီတန္းထိုင္ေနၾကေသာ အေလာင္းမ်ား၏ အလယ္မွာေတာ့ လွပစြာထြင္းထုထားသည့္ ေၾကးနီပစၥည္းမ်ိဳးစံု ေတာင္ပံု ရာပံု ရွိေန၏။ ေၾကးျဖင့္ အႏုစိတ္ျပဳလုပ္ထားေသာ ပန္းခက္၊ ပန္းႏြယ္မ်ား၊ သစ္ရြက္မ်ားလည္း တပံုတပင္။
ဂန္းသည္ မံမီရုပ္အေလာင္းမ်ားကို အနီးကပ္ေလ့လာရင္း အံ့ၾသမဆံုးရွိေနသည္။ ဤလူမ်ားသည္ ရုပ္အေလာင္း ေဆးစိမ္သည့္ အတတ္ပညာတြင္ အီဂ်စ္ထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာသာလြန္သည္မွာ ေသခ်ာလွသည္။
“ရုန္းရင္းဆန္ခတ္ ျဖစ္ထားတဲ့လကၡဏာ မရွိဘူး၊ သူတို႔အားလံုး အိပ္ေပ်ာ္ေနတုန္းေသသြားၾကသလိုပဲ။ ဘယ္သူမွ မရွိတဲ့ေနရာမွာ ဒီလိုလူေတြရွိေနတာ ငါျဖင့္ယံုေတာင္မယံုႏိုင္ဘူး”
“သူတို႔ကို ကုလားထိုင္ေပၚတင္ေပးဖို႔ တစ္ေယာက္ေယာက္ကေတာ့ အသက္ရွင္ေနမွ ျဖစ္မွာေပါ့”
“မွန္တယ္၊ မင္းေသခ်ာၾကည့္ရင္ သူတို႔အေနအထားေတြ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္မတူၾကဘူး၊ တခ်ိဳ ႔က လက္ပိုက္ ထားတယ္။ တခ်ိဳ ႔က ကုလားထိုင္ေပၚ လက္တင္ထားတယ္။ ဟိုခံုုျမင့္ႀကီးေတြ႔ေပၚက ဘုရင္နဲ႔ မိဖုရားလား ဘာလား က ေမးကိုလက္ေထာက္ထားၾကတယ္ကြ၊ ဒါက သူတို႔ရဲ့ ကံၾကမၼာနဲ႔ ဘဝလားရာကို ညႊန္ျပေနၾကတာမ်ားလား”
“ရူဒီ ခင္ဗ်ားကေတာ့ အလြန္အကြ်ံေတြ ေျပာေနျပန္ၿပီ” ဂ်ီယိုဒီႏိုက မယံုတဝက္ ယံုတဝက္ျဖင့္ ျငီးတြားလိုက္သည္။
“တြတ္ ဘုရင္ရဲ့ ဂူသခ်ၤ ိဳင္းထဲ ပထမဆံုးေရာက္သြားတဲ့ ဟိုးဝပ္ကာတာလို ကိုယ့္ကိုယ္ကို မခံစားမိဘူးလား အယ္လ္”
“ေတာ္ပါဗ်ာ။ ဟိုးဝပ္က က်ဳပ္တို႔ထက္ကံေကာင္းတယ္ဗ်၊ က်ဳပ္တို႔ မေတြ႔တာကို သူေတြ႔တယ္”
“ဘာကို ေတြ႔တာလဲ”
“ခင္ဗ်ားပဲ ၾကည့္လိုက္ပါဦး၊ ေရႊလည္းမရွိ၊ ေငြလည္းမရွိ၊ စိန္နဲ႔ပတၱျမား နတၳိ၊ ေၾကးနီေလာက္ကို အျမတ္တႏိုး ရတနာ လုပ္ဝတ္ေနတဲ့ လူေတြ၊ တကယ္လို႔ ဒီလူေတြသာ တြတ္ဘုရင္ရဲ့ အမ်ိဳးေတြဆိုရင္ ေလးဆယ့္ငါး ဝမ္းကြဲေလာက္ ကြဲတဲ့ ဆင္းဆင္းရဲရဲ စုတ္တီးစုတ္ပဲ့ ဘုရားစူးမိုးႀကိဳးပစ္ အမ်ိဳးေတြေနမွာ”
ဂ်ီယိုဒီႏို စကားေၾကာင့္ ရူဒီဂန္းတစ္ေယာက္ ခြက္ထိုးခြက္လန္ ရယ္မိသည္။
“မင္းကေတာ့လုပ္ၿပီ။ ဒါနဲ႔ ဒီအေလာင္းေတြ ဘယ္အခ်ိန္ေလာက္ကတည္းက ဒီမွာ ရွိေနသလဲဆိုတာ ငါစဥ္းစားလို႔ မရဖူးျဖစ္ေနတယ္”
“ဘယ္အခ်ိန္က ဆိုတာထက္ ဘာေၾကာင့္ဒီမွာ ရွိေနသလဲလို႔ ေမးရမွာဗ်၊ က်ဳပ္ အျပင္မွာ ကင္မရာ သြားယူလိုက္ဦး မယ္”
ေနာက္ငါးနာရီလံုးလံုး ဂ်ီယိုဒီႏိုသည္ အခန္းတစ္ခုလံုးကို တစ္လက္မခ်င္းစီ ပိုက္စိပ္တိုက္၍ ကင္မရာျဖင့္မွတ္တမ္းတင္ ေနသည္။ ရူဒီဂန္းကလည္း ေတြ႔ရွိခဲ့သမွ် အားလံုးကို အသံဖမ္းစက္ကေလးျဖင့္ အသံသြင္းယူၿပီး ေရွးေဟာင္းပစၥည္း စာရင္းကို မွတ္စုစာအုပ္ျဖင့္မွတ္ေန၏။ သူတို႔သည္ အခန္းထဲမွ မည္သည့္ပစၥည္းကိုမွ မထိေတြ႔ေအာင္ အထူးဂရုစိုက္၍ လုပ္ေဆာင္ေနၾကသည္။ မႏုႆေဗဒ ႏွင့္ေရွးေဟာင္းသုေတသန ပညာရွင္မ်ားမဟုတ္ၾကေသာ သာမာန္လူမ်ားအေန ျဖင့္ သူတို႔ထက္ေကာင္းေအာင္ မည္သူမွ် လုပ္ေဆာင္ႏိုင္မည္မဟုတ္ေသာ မွတ္တမ္းတင္မႈကို ရူဒီဂန္းႏွင့္ ဂ်ီယိုဒီႏို တို႔ ႏွစ္ဦး သည္းႀကီးမည္းႀကီးလုပ္ေဆာင္ေနၾကသည္။
အလုပ္အားလံုးၿပီးသြားေတာ့ ညေနေစာင္းေနၿပီ။ သူတို႔ေဖာက္လုပ္ထားေသာ အေပါက္မွ တြားသြား၍ ထြက္လာခဲ့ၾက သည္။ ဂ်ီယိုဒီႏိုသည္ ေက်ာက္တံုးႀကီးမ်ားကို ေခြ်းဒီးဒီးက်ေအာင္မ၍ ထိုအေပါက္ကို စနစ္တက် ျပန္လည္ပိတ္ဆို႔ေန သည္ကို ေတြ႔ရသျဖင့္ ရူဒီဂန္းက-
“မင္းဘာလို႔ အေပါက္ျပန္ပိတ္ေနတာလဲ” ဟုေမးလိုက္သည္။
ဂ်ီယိုဒီႏို ကေခြ်းမ်ားသီးေနေသာ မ်က္ႏွာႀကီးျဖင့္ ဂန္းကို လွည့္ၾကည့္ရင္း-
“အလကားမေပးႏိုင္လို႔ဗ်ိဳ ႔၊ ပစၥည္းတိုင္းမွာ တန္ရာတန္ေၾကးရွိတယ္မဟုတ္လား။ ေနာက္ဒီေနရာကို ဝင္လာတဲ့ ဘယ္ သူ ျဖစ္ျဖစ္အထဲဝင္ခ်င္ရင္ က်ဳပ္တို႔ပင္ပန္းသလို ပင္ပန္းပါေစဆိုတဲ့ ေစတနာေၾကာင့္ေပါ့ဗ်ာ”
ေလေရ မိုးပါ က်ေနဆဲျဖစ္ေသာ္လည္း ကိုက္ငါးဆယ္ခန္႔ တက္ရသည္မွ လြဲ၍ အဆင္းလမ္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အျပန္ ခရီးသည္ ျမန္ဆန္သြက္လက္လွသည္။ ေတာင္တက္လမ္းကေလးမွ ဖယ္ခြာ၍ ေတ့လ္-ရိုတာ ေလယာဥ္ရွိရာ အ ေနာက္ဖက္ေတာင္ေစာင္းဆီသို႔ စတင္ေလွ်ာက္လွမ္းၾကစဥ္- ဝုန္းကနဲ မုန္႔ပံုးထဲ ေဗ်ာက္အိုး ထည့္ေဖာက္လိုက္သလို ခပ္အုပ္အုပ္ အသံႀကီးတစ္ခုကို ၾကားလိုက္ရၿပီး မေရွးမေႏွာင္းမွာပင္ မီးခိုးမ်ားႏွင့္ လိေမၼာ္ေရာင္မီးညႊန္႔မ်ား ထိုးတက္ လာသည္ကိုေတြ႔လိုက္ၾကရသည္။ ေတ့လ္-ရိုတာေလယာဥ္ မီးေလာင္ေပါက္ကြဲသြားပါပေကာ။
ရူဒီဂန္း ႏွင့္ ဂ်ီယိုဒီႏိုသည္ မီးေလာင္ပ်က္စီးၿပီး ေတာင္ေစာင္းေပၚတြင္ တြဲေလာင္းႀကီးျဖစ္ေနေသာ ေတ့လ္-ရိုတာကို ပါးစပ္ႀကီးမ်ား အေဟာင္းသား ၾကည့္ေနမိၾကသည္။ ရုတ္တရက္ ဘာလုပ္ရမည္မွန္းမသိၾက။ တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္လည္း စကားမေျပာမိပဲ ဒီအတိုင္းငူငူႀကီး ရပ္ေနမိၾကသည္။
အတန္ၾကာေတာ့မွ-
“ဒါ- ဒါမျဖစ္ႏိုင္ဘူး” ရူဒီဂန္း၏ အသံတိုးတိုးေလးထြက္လာသည္။
“ဒီေနရာမွာ ဘာသေဘၤာမွမရွိဘူး၊ ေနာက္ထပ္ ဘယ္ေလယာဥ္၊ ဟယ္လီေကာ္ပတာမွလည္း ဆင္းလို႔မရဘူး၊ တစ္ ေယာက္ေယာက္က ေလယာဥ္ထဲ ဗံုးထည့္ၿပီး တုိ႔မသိေအာင္ ထြက္ေျပးသြားဖို႔ဆိုတာ အေတာင္ပံပါမွပဲ ရလိမ့္မယ္”
“မတံုးစမ္းပါနဲ႔ ရူဒီရာ။ ဗံုးက က်ဳပ္တို႔ ကိတ္ေတာင္းက မထြက္ခင္ထဲက အျပန္ခရီးအတြက္ခ်ိန္ကိုက္ၿပီး ထည့္လႊတ္ လိုက္တာဗ်” ဂ်ီယိုဒီႏို ၏အသံသည္ ေရခဲတမွ်ေအးစက္ေနသည္။
“ဒါဆို ငါတို႔ ဟိုအခန္းထဲဝင္ေနတာ—————-”
“ဟုတ္တယ္။ အဲဒီ မံမီေတြထားတဲ့ အခန္းထဲ ဝင္ေနမိလို႔ က်ဳပ္တို႔အသက္ရွင္တာ။ သူတို႔က က်ဳပ္တို႔ ဒီေနရာမွာ တစ္နာရီ၊ အလြန္ဆံုး ႏွစ္နာရီထက္ပိုေနမွာ မဟုတ္ဖူးလို႔တြက္ၿပီး ကိတ္ေတာင္းအျပန္က်မွ အိႏၵိယသမုဒၵရာထဲ က်ေသေအာင္ ေသခ်ာလုပ္လႊတ္လိုက္တာ”
“ငါတို႔ ဒီကြ်န္းကိုလာမယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း သိပံုေထာက္ရင္ တစ္ေယာက္ေယာက္ေတာ့ သစၥာေဖာက္ၿပီထင္တယ္၊ တို႔ ဒီအေၾကာင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးဆီသတင္းပို႔ၿပီး ကယ္ဆယ္ေရးလႊတ္ခိုင္းမွ ျဖစ္မယ္”
“ေနဦး ရူဒီ၊ စကားဝွက္နဲ႔ သတင္းပို႔ဗ်၊ ဒီေကာင္ေတြက ေသာက္က်ိဳးနည္းေတာ္တယ္၊ က်ဳပ္တို႔ေလယာဥ္ ကို ဗံုးထည့္ လႊတ္ႏိုင္ရင္ ၿဂိဳလ္တုဖုန္းလည္း ခိုးနားေထာင္လို႔ရမွာပဲ။ ဒီအခ်ိန္မွာ ဒီေကာင္ေတြ က်ဳပ္တို႔ေသသြားၿပီလို႔ ထင္သြားရင္ အေကာင္းဆံုးပဲ”
ရူဒီဂန္းသည္ ဂလိုဘယ္စတားဖုန္းကို ထုတ္ၿပီးနံပါတ္ႏွိပ္ခါနီးဆဲဆဲ ရုတ္တရက္-
“ေနဦးကြ၊ အခန္းထဲမွာ ေျခရာလက္ရာ ဘာမွမရွိပံုေထာက္ရင္ စတုတၳအင္ပါယာဆိုတဲ့ ငနဲေတြ ဒီအခန္းထဲမေရာက္ ေသးဖူး ဆိုတဲ့သေဘာပဲ။ ဒါဆိုအေႏွးနဲ႔ အျမန္ေရာက္လာၾကလိမ့္မယ္။ ကယ္ဆယ္ေရးအဖြဲ႔ထက္ သူတို႔က အရင္မ်ား ေရာက္လာၾကရင္—————-” ေျပာေျပာဆိုဆို ဂ်ီယိုဒီႏိုအား အဓိပၸါယ္ပါပါၾကည့္လိုက္သည္။
ဂ်ီယိုဒီႏိုက ပုခံုးတြန္႔ျပလိုက္ၿပီး-
“ဒါဆိုလည္း က်ဳပ္တို႔အခု အခ်ိန္ရတံုး ခဲပစ္ေလ့က်င့္ထားၾကရေအာင္၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ က်ဳပ္တို႔မွာ ဒီေကာင္ ေတြကို ခုခံစရာ ေက်ာက္ခဲပဲရွိတာကိုးဗ်”
ဂန္းသည္ ေက်ာက္တံုးေက်ာက္ခဲမ်ား ျပည့္ႏွက္ေနေသာ ပါတ္ဝန္းက်င္ကို သိမ္းႀကံဳးၾကည့္ရႈလိုက္သည္။ ၿပီးမွ-
“ေအးေပါ့ကြာ၊ အဲဒီေတာ့လည္း က်ည္ဆန္ကုန္မွာ မစိုးရိမ္ရေတာ့ဘူးေပါ့” ဟု ခပ္ေအးေအးေျပာလိုက္ေလသည္။
Juan
သင့္လူ
ဗမင္းေႏြ
သူသူငါငါ
နီမို
May 14, 2009 @ 09:19:26
ညီညီညာညာ စီစီရီရီ ..
သိမ္းႀကံဳးၾကည့္ရႈလိုက္သည္။ စာလံုးေတြ ေဖာင္းပြသလိုပဲေနာ္ ။
တညီတည္း စီရရီ ၊
သိမ္းႀကံဳးႀကည့္လိုက္သည္။ .. ဆိုလည္း ရႏိုင္သလားလုိ႕ ။
မမုန္းနဲ႕ေနာ္၊ အက်င့္ပါေနလုိ႕ပါ ။
ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ အားလံုးေကာင္းပါသည္ ခင္ဗ်ား လုိ႕လည္း ေျပာခ်င္ပါတယ္ ။
ေလးစားလ်က္ ၊
မင္းဒင္