အတၱလန္တစ္ ရွာပံုေတာ္ (၃၀)
26 May 2009 Leave a Comment
in ဘာသာျပန္, အတၱလန္တစ္ရွာပံုေတာ္
ပစ္သည္ စိတ္ဓါတ္မက်ေအာင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အႀကိမ္ႀကိမ္အားေပးေနရ၏။ ဒီလို ဆိုးလွေသာရာသီဥတုရွိသည့္ ေနရာ မ်ိဳးတြင္ တစ္စံုတစ္ခုကိုရွာေဖြရသည္မွာ ေကာက္ရိုးပံုထဲ အပ္ေပ်ာက္ရွာသည္ထက္ ဆိုးေၾကာင္း သူေကာင္းေကာင္း သိပါသည္။ ႏွစ္ေပါင္း ၁၅ဝ အတြင္းဤတေစၦ သေဘၤာႀကီးကို ေရခဲမႈန္မ်ား မည္ေရြ ႔မည္မွ် ဖံုးအုပ္ဖ်က္ဆီးၿပီးၿပီကို မသိႏိုင္။ အနည္းဆံုး ဂိုက္တစ္ရာခန္႔ ေရခဲျပင္တြင္းနစ္ျမႇဳပ္ေနၿပီဟုသာ အၾကမ္းဖ်င္းခန္႔မွန္းရ၏။ ပစ္သည္ ဝင္ရိုးစြန္းမုန္တိုင္းကို အေျခစိုက္စခန္းအျဖစ္ သတ္မွတ္၍ ႏွစ္မိုင္ပါတ္လည္အတြင္းစတင္ရွာေဖြရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ပစ္ႏွင့္ေကာ့စ္ တို႔သည္ လူစုခြဲ၍ စီးကရက္ဘူးသာသာခန္႔ ရွိေသာ ဂ်ီပီအက္စ္ကိရိယာကေလးမ်ား၏ အကူအညီျဖင့္ မဒရပ္၏ တည္ေနရာကို ႀကိဳးစားပမ္းစားရွာေဖြေနၾကသည္။ ပစ္က ဘယ္ဖက္၊ ေကာ့စ္ႏွင့္ ေနာ့ေရာ့ပ္တို႕က ညာဖက္။ တစ္မိုင္ပါတ္လည္ထိ ရွာေဖြၿပီးလွ်င္ စုရပ္သို႔ ျပန္လာၾကရန္ သေဘာတူထားၾက၏။
ပစ္သည္ သူရွာေဖြရမည့္ ဧရိယာကို တစ္လက္မမက်န္ ပိုက္စိတ္တိုက္စစ္ေဆးၿပီး စုရပ္သို႔ က်န္လူႏွစ္ဦးထက္ေစာစြာ ျပန္ေရာက္လာ၏။ မဒရပ္၏ အစအနကေလးပင္ မေတြ႔ခဲ့ရ။ နာရီဝက္ခန္႔ၾကာေသာ္ ေရခဲေဗဒ ပညာရွင္ ေနာ့ေရာ့ပ္တစ္ ေယာက္ေမာႀကီးပန္းႀကီးျဖင့္ ျပန္ေရာက္လာသည္။ ေျခပစ္လက္ပစ္ျဖစ္ေနေသာ ေနာ့ေရာ့ပ္၏ ပံုပန္းအရ မွန္းခ်က္ႏွင့္ ႏွမ္းထြက္မကိုက္မွန္း ဒက္ထိသိလိုက္သည္။
“ေဆာရီးပဲ ဒတ္ေရ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတာ့ သေဘၤာနဲ႔တူတာ ဘာမွရွာမေတြ႔ခဲ့ဘူး”
“ကြ်န္ေတာ္လည္း တူတူပါပဲဗ်ာ”
“ေသေသခ်ာခ်ာ သုေတသန မလုပ္ၾကည့္ပဲနဲ႔ေတာ့ အတိအက် မေျပာႏိုင္ဖူးေပါ့ေလ။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အထင္က ေတာ့ ေရခဲျပင္ကြဲထြက္တဲ့ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ခင္ဗ်ားသေဘၤာ ပင္လယ္ထဲ ျပန္ေမ်ာသြားမလားပဲ”
အိတ္ေထာင္ထဲ ထည့္ထားေသာ ေရဒီယို စကားေျပာစက္မွ ကပၸတိန္ ဂယ္လက္စပီး၏ ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့အသံထြက္လာ သည္။
“ေျပာ ဒန္၊ ခင္ဗ်ားအသံ ေကာင္းေကာင္းၾကားတယ္”
“သတင္းဆိုး ဒတ္ေရ၊ အင္မတန္ဆိုးတဲ့ မုန္တိုင္းတစ္ခုလာေနတယ္။ မင္းတို႔ သေဘၤာေပၚကို ခ်က္ခ်င္းျပန္လာခဲ့ၾက ၾကားလား”
“ေကာင္းၿပီ ဒန္၊ ခဏေနေတြ႔မယ္”
ပစ္သည္ ေရဒီယိုကို အိတ္ထဲျပန္ထည့္လိုက္ၿပီး-
“မုန္တိုင္းလာမယ္ေျပာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သေဘၤာကို ျပန္ၾကရလိမ့္မယ္။ ေကာ့စ္ ဘယ္မွာလဲ ေဒါက္တာ” ဟု ေနာ့ေရာ့ပ္အားေမးလိုက္သည္။
ေနာ့ေရာ့ပ္သည္ အခုမွသတိရသြားသကဲ့သို႔ ေရခဲျပင္က်ယ္ႀကီးကို လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္း-
“ေရခဲျပင္မွာ အကြဲေၾကာင္းတစ္ခုေတြ႔လို႔ သူအဲဒီထဲဝင္သြားတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က သူေနာက္ကလိုက္လာတယ္ ေအာက္ေမ့တာ။ ပါမလာေသးဖူးဗ်” ဟုျပန္ေျပာလုိက္သည္။
“ကြ်န္ေတာ္ သြားၾကည့္လိုက္ဦးမယ္”
ပစ္သည္ ေျပာေျပာဆိုဆို ေရခဲျပင္ေပၚတြင္ ထင္ထင္ရွားရွား ေပၚေနေသာ ေနာ့ေရာ့ပ္ႏွင့္ ေကာ့စ္တို႔၏ ေျခရာမ်ား ေနာက္သို႔ ခပ္သုတ္သုတ္လိုက္ၾကည့္၏။ ေလက ဟူးဟူးရားရား တိုက္ခတ္လာၿပီ။ ပါတ္ဝန္းက်င္သည္ ခ်က္ခ်င္းပင္ မႈန္မိႈင္းလာၿပီး ေနေရာင္ကို လံုးဝမျမင္ရေတာ့။ ေလထုထဲတြင္ ပါလာေသာေရခဲမႈန္မ်ားက အသားကို အပ္ေခ်ာင္းေလး မ်ားျဖင့္ဆြသလို ေအးစက္နာၾကင္ေစသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္းတစ္ရာ့ငါးဆယ္ေက်ာ္က ရိုဆန္နာမန္ဒါလည္း သူ အခုႀကံဳေတြ႔ေနရသည့္ ဒုကၡမ်ိဳးႏွင့္ နဖူးေတြ႔ဒူးေတြ႔ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ဖူးသည္။ ဤေဘးဆိုးႀကီးကို ေက်ာ္လႊားႏိုင္စြမ္းရွိသည့္ ရိုဆန္နာ၏ စိတ္ဓါတ္ႏွင့္ အားမာန္ကား အ့ံမခန္းျဖစ္ေၾကာင္း ခုမွသူ ကိုယ္ခ်င္းစာမိသည္။
ေလျပင္းတိုက္ခတ္သံ တရႊီရႊီၾကားမွ ေအာ္သံတစ္ခုၾကားလိုက္သလို စိတ္ထဲထင္မိ၍ နားကိုစြင့္ထားလိုက္သည္။
“မစၥတာပစ္၊ ဒီဖက္မွာ၊ လာခဲ့”
ပထမေတာ့ ပစ္ဘာမွ မျမင္ရပါ။ အေသအခ်ာ စူးစိုက္ၾကည့္မွ ေရခဲကြဲေၾကာင္းႀကီးတစ္ခုအတြင္းမွ ေကာ့စ္၏ မ်က္ႏွာ ျဖဴျဖဴကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ သူ႔နားသို႔ေရာက္ရန္ ပစ္ခဲယဥ္းစြာသြားရ၏။ ေရခဲကြဲေၾကာင္းေပၚ ဝမ္းလွ်ားေမွာက္ၾကည့္ လိုက္ေတာ့ အထဲမွာ ဘသားေခ်ာက မိုးလံု၊ ေလလံု။
“မစၥတာ ေကာ့စ္၊ ဘာမွမျဖစ္ဘူးမဟုတ္လား၊ ကပၸတိန္ ဂယ္လက္စပီးက အေၾကာင္းၾကားတယ္။ မုန္တိုင္းလာေနၿပီ တဲ့၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သေဘၤာဆီ ျပန္ၾကရမယ္”
“ဒါဆို မစၥတာပစ္ ျပန္ေတာ့မယ္ေပါ့” သူ႔အေျပာႏွင့္ သူ႔အၾကည့္က ထူးျခားေန၏။
“ဒီထဲမွာ ေဘးရန္ကင္းတာေတာ့ မွန္တယ္၊ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အခ်ိန္မရွိဘူးေကာ့စ္”
“ခင္ဗ်ားေျပာေတာ့ သေဘၤာပ်က္ကို ရွာမယ္ဆို”
“ဟုတ္တယ္ေလ။ ခုရွာလို႔မွ မေတြ႔တာ”
ေကာ့စ္က လက္အိတ္စြပ္ထားေသာ သူ႔လက္ညႇိဳးတုတ္တုတ္ႀကီးကို ေရခဲကြဲေၾကာင္း၏ အေပၚတည့္တည့္သို႔ ထိုးျပ လိုက္ၿပီး မိန္႔မိန္႔ႀကီး ၿပံဳးေန၏။
ပစ္ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။ အလို- ေရခဲကြဲေၾကာင္းႀကီး၏ ထိပ္မွာ အိုမင္းေဟာင္းႏြမ္းလွေသာ သေဘၤာတစ္စီး၏ သစ္သား ဦးပိုင္းက ထင္းထင္းႀကီးတိုးထြက္ေနပါလား။
==========================
(၁၇)
ကပၸတိန္ ဂယ္လက္စပီးထံသို႔ မဒရပ္သေဘၤာေတြ႔ရွိေၾကာင္းႏွင့္ သူတို႔အားလံုး ေဘးကင္းေၾကာင္း အေၾကာင္းၾကားၿပီး ေနာက္ သံုးေယာက္သားရွာေဖြေရးလုပ္ငန္းကို ခ်က္ခ်င္းစတင္ေတာ့သည္။ ေကာ့စ္သည္ သူ၏အိတ္ႀကီးအတြင္းမွ စူး ေဆာက္လက္နက္ ကိရိယာမ်ားကို ထုတ္၍ သေဘၤာပ်က္ကို ထုႀကီးထည္ႀကီးျဖင့္ ဖံုးလႊမ္းထားေသာ ေရခဲထုကို ခုတ္ထြင္ရွင္းလင္းေနသည္။ ကပၸတိန္ ဘရက္ဖိုဒ္ ႏွင့္ သူ႔ဇနီး ရိုဆန္နာ မန္ဒါတို႔ေတြ႔ရွိၿပီးေနာက္ ဆယ္စုႏွစ္ေပါင္း ဆယ့္ေလးစုေက်ာ္ေအာင္ မည္သည့္သက္ရွိ လူသားတစ္စံု တစ္ေယာက္မွ ေျခမခ်ခဲ့ဖူးေသာ မဒရပ္သေဘၤာသည္ ေရခဲထုေအာက္ စုန္းစုန္းျမဳပ္ေန၏။
“ဒီေလာက္ႏွစ္ေပါင္း ရာခ်ီၿပီး ပစ္ထားတာေတာင္ သေဘၤာက အေကာင္းႀကီးရွိေသးတာကို ကြ်န္ေတာ္ေတာ့ အံ့ၾသလို႔ မဆံုးဘူး။ မစၥတာပစ္ေျပာတုန္းက ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲမယ္ ဒီသေဘၤာရွာေတြ႔ခဲ့ရင္ေတာင္ သြားၾကားထိုးတံေလာက္ အစအန ေလးေတြပဲ ေတြ႔ေတာ့မယ္ေအာက္ေမ့ေနတာ” အလုပ္လုပ္ရင္း ေနာ့ေရာ့ပ္က မွတ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္။
“ေရခဲေဗဒ ပညာရွင္ႀကီး ပညာအေပးခံလိုက္ရတယ္ ဆိုပါေတာ့” ပစ္က ေနာ့ေရာ့ပ္ကို ကလိလိုက္သည္။ ဒါကို ေနာ့ေရာ့ပ္က မသိ။
“ဟုတ္တယ္ဗ်၊ ဒီသေဘၤာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေရခဲေဗဒ သုေတသန တစ္ေခတ္ဆန္းဦးမွာ၊ ဒီလို အေျခအေနမ်ိဳးဟာ အင္မတန္ရွားတယ္ +++++++” သုေတသန ပညာရွင္ပီပီ ပညာရပ္ဆိုင္ရာမ်ားအေၾကာင္း မေမာႏိုင္မပန္းႏိုင္ ေျပာေနသည္။
ပစ္သည္ ေကာ့စ္ဖက္လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။ လူ႔ဘီလူးႀကီးသည္ သေဘၤာေပၚတက္ႏိုင္ရန္ ေရခဲထုၾကား ႀကိဳးစား၍ လမ္းထြင္ေနရွာသည္။
“အေျခအေနဘယ္လိုတုန္း အီရာ”
“မလြယ္ဘူး ဆရာေရ့။ ျမင္တဲ့ အတိုင္း လုပ္ေတာ့ လုပ္ေနတာပဲ”
“မလြယ္လဲ လြယ္ေအာင္လုပ္ဗ်ာ၊ ေနာက္မိနစ္ေလးဆယ္အတြင္း က်ဳပ္တို႔ကို သေဘၤာထဲေရာက္ေအာင္ပို႔ေပးႏိုင္ရင္ ခင္ဗ်ားႀကိဳက္တာေျပာ၊ ကပၸတိန္ ဂယ္လက္စပီးဆီကေတာင္းေပးမယ္”
ေကာ့စ္သည္ ပစ္ကို ေစ့ေစ့ၾကည့္လိုက္သည္။ တကယ္ေတာ့ ဝင္ရိုးစြန္းမုန္တိုင္းေပၚတြင္ ေကာ့စ္သည္ ဧကစာရီ က်င့္သူ ျဖစ္၏။ သူ႔ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းက သေဘၤာတစ္စီးလံုးတြင္လက္ငါးေခ်ာင္း မျပည့္။ ပစ္ကို ျမင္စက အသံုးလံုး ဌာနခ်ဳပ္မွ အေမမွာသည့္အတိုင္းလုပ္မည့္ ခပ္တံုးတံုး ဗ်ဴရိုကရက္ အရာရွိ ငနဲဆိုသည့္ အျမင္ထက္မပိုခဲ့ သည္ကို သူသတိရမိသည္။ ခုေတာ့မွ ဒီအထူးပေရာဂ်က္ ဒါရိုက္တာဆိုသူမွာ ေသေျမႀကီး၊ ရွင္ေရႊထီး ခပ္ေပ်ာ္ေပ်ာ္သမားမွန္း သိလာရသည္။ ေကာ့စ္သည္ ရုတ္တရက္ခ်က္ျခင္း ပစ္ကို ခင္မင္စိတ္ေပၚလာသည္။ သူ႔ေရခဲ ခြဲ ပုဆိန္ႀကီးကို အင္အားႏွစ္ဆတိုး၍ ခုတ္သည္။ ေရခဲလႊာမ်ားက တဖြားဖြား လြင့္ၾကလွ်က္။
ေနာက္သံုးဆယ့္ေလးမိနစ္ တိတိအၾကာတြင္ ေကာ့စ္က ပုဆိန္ႀကီးကိုင္၍ က်န္အဖြဲ႔ဝင္ႏွစ္ဦးကို ဂုဏ္ယူဝံ့ႂကြားစြာ ေျပာ လိုက္သည္။
“လူႀကီးမင္းတို႔ သေဘၤာေပၚႂကြၾကပါ ခင္ဗ်ား”
ပစ္က အေမရိကန္ ေတာင္ပိုင္းသား လူထြားႀကီးကို ဦးညႊတ္အေလးျပဳလိုက္သည္။
“ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္ အီရာ၊ ခင္ဗ်ားဟာ ေတာင္ပိုင္းသားေတြရဲ့ ဂုဏ္ေဆာင္ပုဂၢိဳလ္ပါပဲ”
ေကာ့စ္ကလည္း ပစ္ကို ျပန္လည္ဦးညႊတ္လိုက္သည္။
“ခုလို ခ်ီးၾကဴးတဲ့လူႀကီးမင္းကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္က ျပန္လည္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ေတာင္ပိုင္းသားေတြ ႀကီးစိုးတဲ့ အခ်ိန္ကာလေရာက္ရင္ လူႀကီးမင္းကို ေျမႇာက္စားခ်ီးျမႇင့္ပါဦးမယ္”
အတည္ေပါက္ ျပန္ပက္လိုက္ေသာ ေကာ့စ္၏ စကားေၾကာင့္ ပစ္မွာ မခ်ိသြားၿဖဲေနလိုက္ရသည္။ ေတာင္ပိုင္းသားတို႔၏ ေဒသစြဲ စိတ္ဓါတ္က ႀကီးလွခ်ည့္။
ေရခဲထုကို ေကာ့စ္ေဖာက္ထားေသာ အေပါက္ႀကီးမွတစ္ဆင့္ သေဘၤာကုန္းပါတ္ေပၚသို႔ ဒတ္ပစ္သည္ ေရွ ႔ဆံုးမွ ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။
“ဘာေတြ႔လဲ မစၥတာပစ္” ေနာက္မွ လိုက္လာေသာ ေနာ့ေရာ့ပ္က ဒတ္ပစ္ကို အေလာတႀကီးေမးသည္။ သိခ်င္စိတ္ကို ေအာင့္မထားႏိုင္။
“ခဲေနတဲ့ မီးဖိုတစ္လံုးေတြ႔တယ္ဗ်၊ ဘာမွ ေသခ်ာမျမင္ရဘူး၊ ဓါတ္မီးေတြ ယူခဲ့ပါဦး”
@@@@@@@@@@@@
Juan
သင့္လူ
ဗမင္းေႏြ
သူသူငါငါ
နီမို
Recent Comments