500 days in Dvaravati (18)
04 Jun 2009 2 Comments
in ဒြါရာဝတီမွာရက္ငါးရာ, မွတ္မွတ္ရရ
ဆုန္ကရမ္ ရဲ့ အရုဏ္ဦး
ေပ်ာ္သည္။ ေက်ာင္းပိတ္ၿပီ။ မက္ခရို ေဘာဂေဗဒ ႏွင့္ အသံုးခ် သခ်ၤာသင္တန္းမ်ားၿပီးဆံုး၍ အႀကိဳသင္တန္း၏ ေနာက္ဆံုးဘာသာရပ္ျဖစ္ေသာ မိုက္ခရို ေဘာဂေဗဒ သင္တန္းမစမီွ ဆုန္ကရမ္ေခၚ ထိုင္းသႀကၤန္ပြဲေတာ္ႏွင့္ တည့္တည့္ တိုးမိသျဖင့္ ေက်ာင္းသံုးပါတ္ပိတ္ရသည္။ စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္ အနားယူလိုက္မဟဲ့လို႔ အႀကံႀကီး ႀကံခဲ့ ေသာ္လည္း ေက်ာင္းပိတ္ၿပီး ၄၈ နာရီ အတြင္း ထိနမိဒၶ ကသူ႔ကို လႊမ္းမိုးအႏိုင္ယူသြားခဲ့သည္။ ဘန္ေကာက္၏ လမ္းမ မ်ားကား ေျခာက္ေသြ႔လွပါဘိ။ ဘဇာ ေၾကာင့္နည္း။ အေၾကာင္းရင္းကို ေစာေၾကာဆန္းစစ္မိေသာအခါ- ၿမိဳ ႔ႀကီးသား တို႔ကား အားလပ္ရက္အတြက္ ႏိုင္ငံတြင္း၊ ျပင္ အပန္းေျဖခရီးမ်ား ကိုယ္စီကိုယ္ဌ ထြက္ေတာ္မူေနၾကရာ ဘယ္ခရီးမွ မထြက္ႏိုင္ေသာ သူ႔လိုလူမ်ိဳးမ်ားသာ ဆုန္ကရမ္ သႀကၤန္ရက္အတြင္းဘန္ေကာက္တြင္ ေငါင္းစင္းစင္း ငုတ္တုတ္ က်န္ရစ္ခဲ့ၾကေသာေၾကာင့္-ဟု အေျဖထြက္လာသည္။ ဆိုးပါ့။
ထိုင္းတို႔၏ ဆုန္ကရမ္က သူတို႔ဆီက အတာကူးသည့္ ႏွစ္ဦးသႀကၤန္ႏွင့္ေတာ့ ဆီႏွင့္ေရ။ မ႑ပ္မရွိ၊ မီးသတ္ပိုက္ျဖင့္ ေက်ာကြဲေအာင္ အတင္းေဆာင့္ထိုးတာမရွိ။ ေရပက္ခံကား နထၳိ၊ ေဇာ္ဝမ္း ႏွင့္ ျမနႏၵာမရိွ၊ တူးပို႔ တူးပို႔ မရွိ၊ စိုင္းစိုင္းခမ္း လႈိင္မရွိ၊ ေတာေဂၚလီမရွိ၊ သႀကၤန္ကာလ တြင္မွ ခါေတာ္မွီပြင့္တတ္ေသာ ေမႊးရန႔ံသင္းထံုသည့္ ပိေတာက္မရွိ။ အေျခာက္ရွိ၏။ မစို႔မပို႔ ေရပက္ၿပီး လူေတြကို ေပါင္ဒါမႈန္႔ျဖင့္ လိုက္သုတ္ေနတာေတာ့ အနည္းအပါး ရွိ၏။ က်န္ၿမိဳ ႔ေတြ ေတာ့မေျပာတတ္၊ သူက်င္လည္ က်က္စားရာ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ ႔လည္ကေတာ့ ဘာဆိုဘာမွမရွိ၊ ကမၼ႒ာန္း ေက်ာင္း အလား တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္လွသည္။
ေလးဖက္ပါတ္ရံ၊ အုတ္နံရံတြင္း အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ စားလိုက္၊ အိပ္လိုက္၊ စာဖတ္လိုက္၊ တီဗြီမွ လာေနေသာ ဘာမွန္းမသိသည့္ တအီအီ တအာအာ ထိုင္းေတးသံမ်ားႏွင့္ ေခါင္းကေလး လႈပ္တုပ္လႈပ္တုပ္၊ လက္ကေလး မေကြးတေကြး အိစိအိစိ အကမ်ားကို စိတ္ညစ္ညဴးစြာၾကည့္လိုက္၊ တစ္ခါျပင္ ဘတ္ (၂ဝ) တန္လမ္းေဘးထမင္းဆိုင္ မ်ားမွ ပူပူ၊ စပ္စပ္၊ ခ်ိဳခ်ိဳ၊ အုန္းသီးနံ႔ေတြ အၿမဲရေနေသာ ထမင္းဟင္းတို႔ကို မနက္ျပန္ညျပန္စားလိုက္၊ ရန္နန္လမ္းမ ေပၚတြင္ ဦးတည္ခ်က္မဲ့လမ္းသလားလိုက္၊ ပန္းၿခံေလးထဲမွာ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ေငါင္ေငးေငး ထိုင္လိုက္၊ ဘစ္စီ ေခၚကုန္ပေဒသာဆိုင္ႀကီးသို႔ သြားေရာက္ေငးေမာလိုက္ႏွင့္ ၾကာေတာ့ သည္းမခံႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ၿငီးေငြ႔လာ၏။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ တစ္ကိုယ္ေတာ္ ၿမိဳ ႔ပါတ္ခရီးထြက္ခဲ့သည္။
ထြက္လာတာေတာ့ ဟုတ္ၿပီ။ ဘယ္သြားမလဲ။ ေထရဝါဒ ဗုဒၶဘာသာတိုင္းျပည္အခ်င္းခ်င္းမွာ ဘုရားမွ မသြားလွ်င္ ရာဇဝင္ရိုင္းရခ်ည့္။ ဒါျဖင့္လည္း သြားေပါ့။ ဘန္ေကာက္ရဲ့ နာမည္ေက်ာ္ျမဘုရားကို။ ေျမပံုေပၚမွာေတာ့ သူေနထိုင္ရာ ရန္နန္အိမ္ယာႏွင့္ ျမဘုရားကိန္းဝပ္စံပယ္ရာ ဝပ္ပရာေက်ာ ေစတီေတာ္တို႔သည္ တစ္ထြာႏွင့္လက္ေလးသစ္မွ်သာ ကြာေဝး၏။ လက္ေတြ႔မွာေတာ့ထိုခရီးကို ဘတ္ (၈ဝ) တိတိေငြကုန္ေၾကးက်ခံ၍ တက္စီဌားသြားရသည္။ ပိုင္ ဝပ္ပရာေက်ာ၊ အိုေကလား၊ အိုေကေပါ့။ ကားေပၚတက္သည္ႏွင့္ တက္စီမီတာ ေထာက္ကနဲဖြင့္လိုက္၍ သြားလို ရာေနရာေရာက္သည့္အခါ မီတာတြင္ျပသည့္ အတိုင္း က်သင့္သည့္ ေငြေၾကးကို ေပးလိုက္ရံုသာ။ မ်ားလိုက္တာ။ ေလွ်ာ့ပါဦး။ ဒီနားနဲ႔ ဒီနားကို။ ဟုတ္ကဲ့ပါ၊ အနည္းဆံုးပါပဲ။ မကိုက္လို႔ပါ။ ဘာညာ သာရကာ။ အပိုစကားေတြ ေျပာစရာ မလို။
တက္စီဆရာ ေခၚေဆာင္ရာသို႔ တၿငိမ့္ၿငိမ့္လိုက္ပါရင္း ရပ္ကြက္ႀကီးတစ္ခုကို ျဖတ္သန္းရသည္။ သူေျမပံုထုတ္ၾကည့္ ေနသည္ကိုေတြ႔ေတာ့ တက္စီဆရာက ခ်ိဳင္းနားေတာင္းဟုဆို၏။ ေၾသာ္-ဘန္ေကာက္၏ တရုတ္တန္းကိုး။ တရုတ္တန္း သည္ တရုတ္တန္းဟု ေျပာစရာမလိုေလာက္ေအာင္ တရုတ္တန္းပီသလွသည္။ တရုတ္တန္းတို႔၏ ထံုးစံအတိုင္း လမ္းပိန္ လမ္းေျမႇာင္ လမ္းမႊာမ်ား၊ အိမ္ဆိုင္ကေလးမ်ား မြစာႀကဲ၍ ရႈပ္ရွက္ခတ္ေန၏။ ဧရာမ ေရႊစာလံုးႀကီးမ်ား ေဒါင္လိုက္ေရးထိုးထားၿပီး လွ်ာအလွ်ားလိုက္ထုတ္ျပေနေသာ အနီေရာင္ပိတ္စႀကီးမ်ားကလည္း ေနရာအႏွ႔ံ တလႊား လႊား။ ေရာင္းမဲ့၊ ဝယ္မဲ့၊ ေခ်းမဲ့၊ ဌားမဲ့ ေဆြမ်ိဳးေပါက္ေဖာ္တို႔ကလည္း ရပ္ကြက္အတြင္း တကားကား။ ေခါင္းလန္ေအာင္ ေမာ့ၾကည့္ရေသာ မဟာဒါန္းလႊဲႀကီးတစ္ခုကိုလည္း ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ စိုက္ထူထားေသးသည္။ လူစီးသည့္ ဒါန္းေတာ့မျဖစ္ႏိုင္။ ဧကႏၲ ဘီလူးစီးသည့္ ဒါန္းမ်ားလား။ ဒီမိုကေရစီ ေက်ာက္တိုင္ဆိုသဟာႀကီးကိုလည္း ေတြ႔ခဲ့ရေသး သည္။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ ခံတပ္ႀကီးတစ္ခုအသြင္ အခိုင္အခန္႔တည္ေဆာက္ထားသည့္ ေနရာတစ္ခုေရွ ႔သို႔ေရာက္လာသည္။ အထဲဝင္သြား၊ အဲဒါျမဘုရားဟု ကားဆရာက ေျပာသျဖင့္ ေငြရွင္းၿပီးဆင္းခဲ့ရသည္။ ေအာင္မယ္ေလး- ဘုရားဖူးဖို႔ အ တြက္ စစ္သားမ်ား လက္နက္အျပည့္အစံုျဖင့္ ေစာင့္ၾကပ္ေနသည့္ ၿမိဳ ႔တံခါးေပါက္သဖြယ္အေပါက္မွ ဝင္ရမည္ဆိုပဲ။ ဘုရားဖူးမ်ားအား ေဘာင္းဘီရွည္ဝတ္ဆင္လာမွ ဝင္ခြင့္ျပဳမည္ ဆိုသည့္စာတမ္းႀကီးလည္း ခ်ိတ္ဆြဲထားေသးသည္။ ေတာင္ရွည္ပုဆိုးဝတ္လာရင္ ဝင္ခြင့္မျပဳဘူးေပါ့။ ေဘာင္းဘီရွည္ဝတ္ၿပီး ကိုယ္တံုးလံုးလာရင္ေရာ ဝင္ခြင့္ျပဳမွာလား။ သူ႔ဖာသာ ေစာဒကေတြတက္ရင္း စိတ္ကူးထဲ ၿပံဳးေနမိ၏။
ဝပ္ပရာေက်ာ သို႔မဟုတ္ သီရိရတနာသစၥာဓရ ေစတီေတာ္။ ၁၇၈၅ ခုႏွစ္တြင္ ဂရန္းပဲေလ့စ္ေခၚ နန္းေတာ္ရာ အတြင္း မွာ ပထမရာမမင္း တည္ထားကိုးကြယ္ခဲ့၍ ထိုင္းတို႔အတြက္ အေရးအပါဆံုးႏွင့္ အထြဋ္အျမတ္အထားဆံုး၊ ႏိုင္ငံ့အမွတ္ အသားေစတီေတာ္ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ သူတို႔၏ ေရႊတိဂံု၊ ေရႊေမာ္ေဓါ ေစတီေတာ္ႀကီးမ်ားကဲ့သို႔ ႀကီးမားခန္႔ထည္ ျမင့္မားျခင္း မရွိ။ ေသးေသးညႇက္ညႇက္ကေလးျဖစ္၏။ ေစတီေတာ္အတြင္း၌ ဆုေတာင္းျပည့္သည္ဟု နာမည္ေက်ာ္ေသာ ျမဘုရား ဆင္းတုေတာ္ကိန္းဝပ္စံပယ္၏။ ျမဘုရားကား ထိုင္းတို႔၏ တိုးရစ္ဇင္ပရိုမိုးရွင္းေကာင္းမႈေၾကာင့္ ဆုေတာင္းျပည့္ ဘုရား ဆင္းတုေတာ္တို႔ အလြန္ေပါမ်ားရာ သူတို႔ေရႊျပည္ႀကီးမွာပင္ နာမည္သတင္း တဟုန္ထိုးေက်ာ္ေဇာေသာ ဘုရားဆင္းတု ေတာ္ျဖစ္၏။ ႏိုင္ငံျခားသြားမည့္လူဆိုလွ်င္ ဘန္ေကာက္ဝင္ၿပီးျမဘုရားဖူးခဲ့ဟု ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္း၊ အိမ္နီးနားခ်င္း မ်ားက သိသိမသိသိ တခုတ္တရ မွာတတ္ၾကသည္။
သူတို႔ရန္နန္လမ္းထိပ္တြင္ ေခ်ာင္ဖုရား သို႔မဟုတ္ ဗမာအေခၚ ေက်ာက္ဘုရားဆိုသည့္ ေရခ်ိဳးခန္း၊ အႏွိပ္ခန္းႀကီးတစ္ခု ရွိ၏။ ဘတ္ေငြ ၁၅ဝဝ ခန္႔သံုးလွ်င္ နတ္မိမယ္တို႔၏ အျပဳအစု အယုအယ ကိုခံယူရင္း စည္းစိမ္ယစ္၍ (၂) နာရီခန္႔ ေဆြမ်ိဳးေမ့ႏိုင္ေလရာ ဘန္ေကာက္သို႔ ေခါင္းစဥ္ အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ေရာက္လာၾကကုန္ေသာ ေရႊျမန္မာတို႔သည္ ေဆြမ်ိဳးမ်ား မွာလိုက္သည့္ ျမဘုရားအစား ေက်ာက္ဘုရားသို႔သာ ေရာက္သြားၾကသည္ဟု အဆိုရွိ၏။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ျမဘုရား ဖူးခဲ့ရသလား ဟု မိဘေဆြမ်ိဳး မ်ားဝိုင္းေမးၾကေသာအခါ အခ်ိန္မရလို႔ ျမဘုရားေတာ့ မဖူးခဲ့ရဘူး။ နီးနီးနားနား ေက်ာက္ဘုရားပဲ ဖူးခဲ့ရတယ္ ဟု ဂေယာင္ေခ်ာက္ခ်ားျဖင့္ ေျဖၾကေတာ့ ေအး-ေအး ဘုရားဆိုၿပီးတာပါပဲကြယ္၊ ဘယ္ဘုရားေရာက္ေရာက္ေပါ့။ သာဓု-သာဓု ဟု မိဘေဆြမ်ိဳးတစ္သိုက္၏ ေကာင္းခ်ီးေပး၊ သာဓုအႏုေမာဓဒနာ ကိုပင္ခံၾကရသည္ ဆိုပဲ။ ရလိုက္ဦးမည့္ ကုသိုလ္ေတြ။
ျမဘုရားကား မႏၱေလး မဟာမုနိ ကိုယ္ေတာ္ႀကီးႏွင့္ ကံတူအက်ိဳးေပးျဖစ္၏။ ရခိုင္ကို လုပ္ႀကံေအာင္ျမင္သျဖင့္ ဘိုးေတာ္ဘုရား၏ သားေတာ္ႀကီး အိမ္ေရွ ႔စံ ေရႊေတာင္မင္းသားသည္ ႏွစ္ေပါင္း (၂၃ဝဝ) ေက်ာ္ရခိုင္တြင္ ကိန္းဝပ္ စံပယ္ေတာ္မူေသာ မဟာမုနိ ဆင္းတုေတာ္ႀကီးကို အမရပူရသို႔ပင့္ေဆာင္ၿပီး ေနာင္အခါ မႏၱေလးတြင္ ေစတီတည္ထား ကိုးကြယ္ခဲ့သလို ဖုရာ့ခ်ာကရီသည္ လာအိုကို စစ္ေအာင္ႏိုင္ေတာ္မူသျဖင့္ ျမဘုရားကို ဘန္ေကာက္သို႔ ပင့္ေဆာင္ခဲ့ ျခင္းျဖစ္၏။ မင္းလိုလိုက္၍ မင္းႀကိဳက္ေဆာင္ၿပီး ဤေနရာဤေဒသသို႔ ဤအခ်ိန္တြင္ ဤဆင္းတုေတာ္ႂကြဖို႔ရာ အေၾကာင္းဖန္ေလဟန္ ျမတ္စြာဘုရားကိုယ္ေတာ္တိုင္ ဗ်ာဒိတ္ထားခဲ့ဟန္ ေတာရမ္းမယ္ဘြဲ႔ ေလွ်ာက္ၿဖီးၾကေသာ္ လည္း တကယ္ေတာ့ ဘုန္းလက္ရံုးျပ၍ အတင္းပင့္ေဆာင္ခဲ့ၾကျခင္းသာျဖစ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း တန္ေၾကးႀကီးဟန္ ရွိသည္။ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ား ျမဘုရားကို အလကားပဲတင္းဖူးခြင့္မျပဳ၊ ဘတ္ (၂၅ဝ) ေပးဖူးရသည္။ ဘတ္ (၂၅ဝ) ႏွင့္တန္ ေအာင္ ဘုရားေရွ ႔မွာ ငုတ္တုပ္ထိုင္၍ လိုခ်င္သမွ် အကုန္ဆုေတာင္းေနသူမ်ားကား တေမွ်ာ္တေခၚ။ ဘုရားဆင္းတု ေတာ္ေတြမ်ားစြာရွိသည့္အနက္ ဤဆင္းတုေတာ္ကသာ ကိုယ္ပူဆာသမွ် ျပည့္စံုေအာင္ ျဖည့္ဆည္းေပးမည္တဲ့လား။ လယ္တီဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ ဘုရားကို ဆင္းတုကြယ္တယ္ဆိုသည့္ စကားကို အမွတ္ရစရာ။
ကဲ- ျမဘုရားေတာ့ ဖူးၿပီးၿပီ။ ဘယ္သြားရရင္ ေကာင္းမလဲ စဥ္းစားျပန္၏။ ေျမပံုထဲမွာေတာ့ ေခ်ာင္ဖုရားျမစ္၏ ဟိုမွာဘက္ကမ္းတြင္ ဝပ္အာရံုေခၚအရုဏ္ဦးေစတီတည္ရွိသည္ ဟုေဖာ္ျပထားသည္။ ဝပ္ပရာေက်ာႏွင့္ ျမစ္သာျခား ၏။ ျမစ္ကလည္း လွမ္းျမင္ေနရသည္။ ဟိုဖက္ကမ္းကူးဖို႔ ကူးတို႔ဆိပ္အဆင္သင့္ရွိသည္။ (၂) ဘတ္ေပးၿပီး ျမစ္ကူး ကူးတို႔စက္ေလွေပၚတက္လိုက္၏။ ေခ်ာင္ဖုရားျမစ္ကား အပူပိုင္းေဒသ ျမစ္တစ္စင္း၏ သရုပ္ သကန္ မွန္ကန္လွစြာ ညိဳညစ္ညစ္ေရမ်ားစီးဆင္းလွ်က္။ ငါးမိနစ္ေတာင္မၾကာ။ ဟိုဖက္ကမ္းသို႔ေရာက္၏။ ကမ္းေပၚတက္လိုက္သည္ႏွင့္ အရုဏ္ဦးေစတီကို တန္းေရာက္ေတာ့သည္။ အရုဏ္ဦး ေစတီက ျမဘုရားကဲ့သို႔ မင္းႀကိဳက္စိုးႀကိဳက္မဟုတ္၍ထင့္။ ဘတ္ (၂၅ဝ) ေပးစရာမလို၊ ဘတ္ (၂ဝ) ေပးၿပီး သက္သာေခ်ာင္ခ်ိစြာ ဖူးေမွ်ာ္ႏိုင္၏။
ေလကေလးက တျဖဴးျဖဴး၊ သစ္ပင္ရိပ္၊ ေတာရိပ္ေတာင္ရိပ္တို႔ျဖင့္ စိမ္းလန္း ေအးျမေသာ ပါတ္ဝန္းက်င္က ကြန္ကရစ္ ေတာျဖစ္ေသာ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ ႔လယ္ႏွင့္ေတာ့ ဆီႏွင့္ေရ။ စိတ္ၾကည္လင္လန္းဆန္းၿပီး အေမာ အပန္း ေျပေစသည္။ ေစတီေတာ္ႀကီးကို ေရာက္ရာေနရာမွ ဦးခ်ကန္ေတာ့လိုက္ၿပီး အရိပ္ေကာင္းေကာင္းတြင္ထိုင္၍ ပါတ္ဝန္းက်င္ကို စိမ္ေျပ နေျပ ေငးေနမိသည္။ ေစတီ၏ တရားဝင္အမည္က Wat Arunratchawararam Ratchaworamahavihara တဲ့၊ အမယ္မင္း၊ ဘယ္လိုအသံထြက္ရမွန္းပင္မသိ။ ဒီလို နာမည္ရွည္ႀကီးေတြေပးရတာကို အေရွ ႔ေတာင္အာရွသားတို႔ အလြန္အင္မတန္ ခံတြင္းေတြ႔ခဲ့ပံုရသည္။ ဘုရင့္ဘြဲ႔နာမည္ေတြဆိုလည္း ခန္႔ျငားသည္ထက္ ခန္႔ျငားေအာင္၊ ရွည္သည္ ထက္ရွည္ေအာင္ – ၿဂီႀတိ ဘု၀နာ ဒိတ် ဓမၼ ရာဌာ ပရ မိသြ ရ ဗလ စကၠ၀ရ္ ေဇာတိ ေဇဌပရ မဒိပဒိႏၵ ေဘာပိတ် မဟာရတန ေဇာတိသီရိ သုဓမၼ ပဝရ ဇယသီဟဠ ေခမ ဘူမိႏၵရိႏၵ ေခမာဓိ ပတိရာဇဒိ ရာဇ ဆိုတာမ်ိဳးေခၚရင္းႏွင့္ ေလျဖတ္ ပါးရြဲ ႔သြားႏိုင္ ေလာက္သည့္ ဟာမ်ိဳးႀကီးေတြ ေပးရၿပီဆိုလွ်င္ ဖရဏာပီတိ၊ ဂြမ္းဆီကို ထိလို႔။
ဘုရားတြင္ အလကားေဝေသာ လက္ကမ္းစာေစာင္ကေလးအရ သိရသည္မွာ- အယုဒၶယေခတ္ေကာင္းစဥ္ ကတည္းက ဤေစတီ ေတာ္ကို စတင္တည္ေဆာက္ခဲ့ၿပီး အယုဒၶယ ပ်က္၍ သြန္ဘူရီသို႔ ၿမိဳ ႔ေတာ္ေရႊ ႔ေျပာင္းလာခ်ိန္ၾကမွ ငါ့တပါးမင္း ဖုရာ့ တက္ရွင္က အၿပီးသတ္တည္ထားကိုးကြယ္သည္ဟု ဆို၏။ ျမဘုရားကို လာအိုမွ ပင့္ေဆာင္လာၿပီး ဤအရုဏ္ဦးေစတီေတာ္တြင္ ေခတၱ သီတင္းသံုး စံပယ္ခဲ့ေသးသည္။ ၁၇၈၄ က်မွ သီရိရတနာ သစၥာဓရ ေစတီေတာ္သို႔ ေရႊ ႔ေျပာင္းပင့္ေဆာင္ၾကသည္တဲ့။ ရာမမင္း ဆက္ ေပၚထြန္းလာေသာအခါတြင္လည္း အရုဏ္ဦးေစတီေတာ္ကို အဆင့္ဆင့္ ျပဳျပင္မြန္းမံခဲ့ၾကသည္။
လူေျပာမ်ားသည့္ ပါးစပ္ရာဇဝင္အရေတာ့ အယုဒၶယအေမွာင္ဖံုးခ်ိန္တြင္ ထြက္ေျပးတိမ္းေရွာင္လာခဲ့ၾကေသာ ဖရာ့တက္ရွင္ ႏွင့္ ပထမ ရာမမင္းေလာင္းလွ်ာ ဖရာ့ခ်က္ကရီတို႔ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ဦး က်ဴးေက်ာ္သူမ်ားကို အရိုးေၾကေၾကအေရခမ္းခမ္း ျပန္လည္တြန္း လွန္ပါမည့္အေၾကာင္း ဤေစတီေတာ္တြင္ တိုင္တည္ဆုေတာင္း၍ သစၥာေရမ်ားေသာက္ခဲ့ၾကေသးသည္ ဆိုပဲ။ ထိုထိုေသာ သမိုင္း ေနာက္ခံရွိသည့္ အာရုဏ္ဦးေစတီကို သူစိတ္ဝင္စား၏။ တတ္ႏိုင္သမွ် အေသးစိတ္ေလ့လာၾကည့္မိသည္။
အရုဏ္ဦးေစတီသည္ ေတြ႔ဖူးေနၾက ျမန္မာ့ ေစတီဟန္မ်ားႏွင့္ အေတာ္ကြဲျပား၏။ ဗဟို ပုထိုးေတာ္ႀကီးက အျမင့္ႀကီး၊ ၈၆ မီတာ ျမင့္သည္ဟုဆိုသည္။ ကေဗၼာဒီးယား (ခမာ) ပံုစံ။ အုတ္ျပႆဒ္မ်ားျဖင့္ တည္ထားေသာ ထိုပုထိုးေတာ္ႀကီးကို အရံေစတီေလးခုက ပါတ္လည္ဝိုင္းထား၏။ ထိုအရံေစတီမ်ားဆီေရာက္ေအာင္ ေလွကားအတိုင္း တေမွ်ာ္တေခၚႀကီးတက္ရ၏။ အရံေစတီမ်ား၏ ေအာက္ေျခ အုတ္ခံုမ်ားတြင္ ဓါး၊ လွံ၊ ေလး၊ ျမႇားကိုင္ထားေသာ စစ္သားရုပ္မ်ားႏွင့္ ဘာေကာင္ေတြမွန္းမသိေသာ နဂါးလုိလို၊ တိုးနယားလိုလို တိရိစၦာန္ရုပ္ေတြ ထြင္းထုထားသည္။ ဧရာဝဏ္ဆင္မင္းကို စီးထားသည္ ဟိႏၵဴစစ္ဘုရား အိႏၵ၏ အရုပ္ႀကီးမ်ား လည္းရွိ၏။ အဘယ္မွ်ပင္ ေထရဝါဒ စစ္ပါသည္ဟု ႀကံဳးဝါးေႂကြးေၾကာ္ေစကာမူ ဟင္ဒီယဥ္ေက်းမႈ ၾသဇာေအာက္မွ ရုန္းမထြက္ႏိုင္ သည့္ သက္ေသအထိမ္းအမွတ္မ်ားေလလား။
အေရွ ႔ေတာင္ ႏွင့္ ေတာင္အာရွ၏ မူပိုင္သတၱဝါျဖစ္သည့္ ေစတီေစာင့္ဘီလူးႏွစ္ေကာင္ကလည္း ေျခကားယား၊ လက္ကားယား၊ တင္းပုတ္ထမ္းလွ်က္ ေစာင့္ၾကပ္ေန၏။ တစ္ေကာင္က အျဖဴ၊ တစ္ေကာင္က အစိမ္း။ ဘာေၾကာင့္ အေရာင္ကြဲေနမွန္းေတာ့ မသိ။ ေစတီတစ္ခုလံုးၿခံဳငံုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ခမာ၊ ဟိႏၵဴႏွင့္ တရုပ္ ဟိုကဒီက နည္းနည္းစီ စပ္ထားသည့္ ေရာသမေမႊပံုစံျဖစ္ေနသည္။ ထိုင္းမူပိုင္ စစ္စစ္ဆို၍ ဘယ္သူ႕ကို ကိုယ္စားျပဳမွန္းမသိေသာ နတ္ရုပ္မ်ားသာ ေတြ႔ခဲ့ရသည္။ ထို႔အတြက္ေၾကာင့္လည္း အေနာက္ ႏိုင္ငံသားမ်ားက ဘန္ေကာက္ကို အျခားယဥ္ေက်းမႈ ေပါင္းစံုကို လိုက္လံတုပၿပီး ဘာကိုမွ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္မတုပႏိုင္လို႔ ကို႔ရို ႔ကားယားဒီဇိုင္းေတြနဲ႔ ၿမိဳ ႔ေတာ္ဟု ရယ္သြမ္းေသြးၾကတာျဖစ္လိမ့္မည္။ သူတို႔ေျပာတာလည္း မမွားလွ။
Juan
သင့္လူ
ဗမင္းေႏြ
သူသူငါငါ
နီမို
Jun 09, 2009 @ 00:53:05
no wonder how I sticky of your posts. Carry on, I’m waiting and waiting again and the new post is worthy to wait, Now I can Re-see the Bangkok, Emerald Pagoda and Wat Arun in my eyes.
Jun 09, 2009 @ 09:02:52
nyimuyar>>> Thanks for your comment