အတၱလန္တစ္ ရွာပံုေတာ္ (၃၁)
07 Jun 2009 Leave a Comment
in ဘာသာျပန္, အတၱလန္တစ္ရွာပံုေတာ္
ေကာ့စ္ႏွင့္ ေနာ့ေရာ့ပ္ထြန္းညႇိလိုက္ေသာ အလ်ဴမီနီယံ မီးအိမ္သံုး ေဟလိုဂ်င္မီးမ်ားေၾကာင့္ ထိုေနရာေဒသသည္ ေန႔လည္ခင္းအလား ထိန္ထိန္လင္းသြား၏။ ထိုအခ်ိန္က်မွ သံုးေယာက္သားေရာက္သြားသည့္ ေနရာမွာ သေဘၤာ၏ မီးဖိုခန္းျဖစ္ ေၾကာင္း သူတို႔သေဘာေပါက္သြားၾကသည္။
ေကာ့စ္က စားေသာက္ဖြယ္မ်ား၊ ခ်က္ျပဳတ္ ျပင္ဆင္ခဲ့ဟန္တူသည္႔ စင္မ်ားကို ၾကည့္ရင္း
“ဘာမွလဲ မရွိပါလား။ ဒီသေဘၤာ ေပၚကလူေတြ မေသခင္ ရွိသမွ် အကုန္စားပစ္လိုက္တယ္ထင္တယ္”
ေနာ့ေရာ့ပ္က မသက္မသာ မ်က္ႏွာႀကီးျဖင့္-
“ဗူးေတြ၊ ပုလင္းေတြေတာင္မေတြ႔ဘူးဆိုေတာ့ အဲဒါေတြပါ ထုေထာင္းၿပီး စားပစ္လိုက္ၾကသလားပဲ”
“ကဲ- ကြ်န္ေတာ္တို႔ တူတူသြားၾကမယ္။ တစ္ေယာက္မေတြ႔တာကို တစ္ေယာက္က ျပေပးၾကတာေပါ့” ဒတ္ပစ္က ဝင္ေျပာလိုက္သည္။
“ခုကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘာကိုအဓိကထားၿပီး ရွာရမွာလဲ မစၥတာပစ္” ေကာ့စ္၏ အေမးကို ၾကားရေတာ့မွ သူတို႔ကို ဘာမွ ေသေသခ်ာခ်ာ ေျပာမထားမိမွန္း ဒတ္ပစ္ သတိရသြား၏။
“ကပၸတိန္ အခန္းကို အရင္ရွာမယ္ဗ်ာ။ ၿပီးရင္ သူ႔အခန္းေအာက္တည့္တည့္က စတိုခန္းေလးဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ့ ပစ္မွတ္ပဲ၊ ခုကြ်န္ေတာ္တို႔ ေအာက္မွာ သေဘၤာအရာရွိေတြ အခန္းနဲ႔ ခရီးသည္ခန္းေတြ ရွိလိမ့္မယ္။ ကပၸတိန္႔ အခန္းက ဒီနားမွာပဲျဖစ္မွာေပါ့။ ကဲ-အထဲဝင္ဖို႔ လုပ္ၾကရေအာင္”
ပစ္က ေျပာေျပာဆိုဆို မီးဖိုခန္းတံခါးမွ တဆင့္ ထမင္းစားခန္းထဲသို႔ ဦးေဆာင္ဝင္ေရာက္သြား၏။ စားပြဲ၊ ကုလားထိုင္ မ်ားႏွင့္ ပရိေဘာဂပစၥည္းမ်ားသည္ တစ္လက္မခန္႔ထူသည္ ေရခဲမ်ားဖံုးလႊမ္းလွ်က္ရွိ၏။ ေဟလိုဂ်င္မီးအလင္းေရာင္ ေအာက္တြင္ ေရခဲတို႔သည္ အဖိုးထိုက္တန္သည့္ ခရစ္စတယ္ေက်ာက္မ်ားအလား တဖ်တ္ဖ်တ္လင္းလက္ေတာက္ပ လွ်က္ရွိသည္။ လၻက္ရည္ပန္းကန္စံုမ်ားက သံုးစြဲမည့္သူကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနသည့္ႏွယ္။
“ေတာ္ပါေသးရဲ့ ဒီမွာေတာ့ ဘာအေလာင္းမွ မရွိေသးလို႔” ေၾကာက္တတ္ဟန္ရွိသည့္ ေနာ့ေရာ့ပ္က စိတ္သက္သာရာ ရသြားဟန္ျဖင့္ ေျပာလိုက္သည္။
“မွတ္တမ္းအရေတာ့ သေဘၤာေပၚက လူအားလံုးဟာ သူတို႔အိပ္ခန္းထဲမွာတင္ ေသကုန္ၾကတယ္လို႔ဆိုတယ္။ ဟိုက္ပို သားမီးယားရယ္ အစာေရစာငတ္မြတ္တာရယ္ စကာဗီရယ္ေပါင္းမွေတာ့ မေသခံႏိုင္ရိုးလား”
“ခု ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘယ္ကို အရင္သြားၾကမလဲ” ေကာ့စ္က ေမးလိုက္သည္။
ပစ္က ဓါတ္မီးကို ထမင္းစားစားပြဲႀကီး၏ ေနာက္တည့္တည့္တြင္ရွိေသာ တံခါးတစ္ခ်ပ္သို႔ ထိုးျပလိုက္ၿပီး-
“ဒီတံခါးကေန ထြက္သြားၾကရံုပါပဲ”
“ေနပါဦးဗ်၊ ခင္ဗ်ားက ဒီႏွစ္ႏွစ္ရာေလာက္သက္တမ္းရွိတဲ့ သေဘၤာအေၾကာင္းကို ဘယ္ကဘယ္လိုသိလာတာလဲ”
“အေရွ ႔အိႏၵိယ ကုမၸဏီရဲ့ ကုန္တင္သေဘၤာ တည္ေဆာက္ပံုကို ကြ်န္ေတာ္ေနာေက်ေအာင္ ေလ့လာထားတယ္ေလ”
ေလွကားတစ္စင္းမွ သူတို႔ဆင္းခဲ့ၾကသည္။ ေရခဲထုေၾကာင့္ အႀကိမ္ႀကိမ္ေခ်ာ္လဲမလို ျဖစ္ခဲ့ၾကေသာ္လည္း ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ေတာ့ မည္သူမွ်မျဖစ္ၾကေခ်။ မွတ္တမ္းတြင္ညႊန္းဆိုထားေသာ ၁၈ ေပါင္အေျမာက္ႀကီးကို လက္နက္တိုက္မွ စတင္ ထုတ္လုပ္ကာစ အေျခအေနကဲ့သို႔ သစ္လြင္ေျပာင္လက္စြာေတြ႔ရသည္။ စတိုခန္းတံခါးသည္ လြန္ခဲ့သည့္ ၁၄၄ ႏွစ္ တုန္းက မန္ဒါလင္မယားႏွင့္ ပါလိုဗါဒီ သေဘၤာသားတစ္စုတို႔ ကတိုက္ကရိုက္ထြက္ေျပးစဥ္က အေျခအေနအတိုင္း ေဟာင္းေလာင္းပြင့္လွ်က္သား။
ဒတ္ပစ္သည္ စိတ္ျမန္လက္ျမန္ျဖင့္ အတြင္းသို႔ ဖ်တ္ကနဲဝင္လိုက္သည္။ တစ္ခန္းလံုးကို ဓါတ္မီးျဖင့္ေနရာအႏွံ႔ေလွ်ာက္ ထိုးၾကည့္၏။ ေၾကးနီျဖင့္ျပဳလုပ္ထားသည့္ ပန္းအိုးေလးတစ္လံုးက တံခါးေနာက္မွာ တံုးလံုးလဲလွ်က္။ သစ္သားေသတၱာႀကီးမ်ား ကအဖံုးမ်ားပြင့္လွ်က္။ ဒါ မန္ဒါတို႔လက္ခ်က္။
ပစ္သည္ ေသတၱာထဲမွ ပစၥည္းမ်ားကို တစ္ခုခ်င္းထုတ္၍ စားပြဲေပၚတင္ေနသည္။ ေၾကးနီျဖင့္ လက္ရာေျမာက္စြာ ထြင္း ထုထားေသာ ေခြးရုပ္၊ ေၾကာင္ရုပ္၊ ႏြားရုပ္၊ ျခေသၤ့ရုပ္မ်ား အျပင္ လက္ရွိကမၻာေပၚတြင္ သူမျမင္ဖူးသည့္ အျခားတိရိစၦာန္ရုပ္ေပါင္းမ်ားစြာ။ အႏုစိတ္ထြင္းထုထားေသာ မိန္းမရုပ္ထုမ်ားစြာလည္းေတြ႔ရ၏။ ေသတၱာမ်ား၏ ေအာက္ဆံုးတြင္ေတာ့ လက္မဝက္ခန္႔ထူၿပီး ငါးလက္မခန္႔ အခ်င္းရွိသည့္ ေၾကးျပားဝိုင္းမ်ားအစီအရီထပ္လွ်က္ ရွိသည္။ ထိုေၾကးျပားမ်ားေပၚတြင္ နိဗၺာန္ဘံုမိုင္းတြင္းတြင္ေတြ႔ခဲ့ရေသာ ဘာမွန္းမသိသည့္ သေကၤတမ်ားေရးထြင္းထားသည္ ကိုအထင္အရွားေတြ႔ရသည္။ ေၾကးျပားဝိုင္း၏ အလယ္မွာေတာ့ ေယာက်ၤားပံုႏွင့္ မိန္းမပံုမ်ားကို တစ္ဖက္တစ္ခ်က္တြင္ အႏုစိတ္ ထြင္းထုထား၏။ ထိုပံုမ်ားကို ပစ္အေသအခ်ာ ၾကည့္မိ၏။
ေယာက်ၤားရုပ္ပံုက ဦးထုပ္ရွည္ႀကီးကိုေဆာင္းထားၿပီး ခ်ပ္ဝတ္တန္ဆာအျပည့္အစံုဝတ္ကာ စေကာ့ခ်္လူမ်ိဳးမ်ားကဲ့သို႔ စကတ္တိုကို ဝတ္ဆင္ထား၏။ ဦးေခါင္းအလယ္မွ ခ်ိဳတစ္ေခ်ာင္းထြက္ေနေသာ ျမင္းကိုစီး၍ ဓါးျပားႀကီးကို ေဝွ႔ယမ္းကာ ပါးစပ္ၿဖဲထားၿပီး ဧရာမသြားစြယ္ႀကီးမ်ားထြက္ေနသည့္ နဂါးလို သတၱဝါႀကီး၏ လည္တိုင္ကို ခုတ္ပိုင္းေန ဟန္။
ေၾကးျပားဝိုင္း၏ တစ္ဖက္မွ မိန္းမရုပ္ပံုကေတာ့ ေယာက်ၤားကဲ့သို႔ပင္ဝတ္ဆင္ထားေသာ္လည္း အလွအပအဆင္တန္ ဆာ ပိုမိုမ်ားျပား၏။ သူမသည္လည္း ခ်ိဳတစ္ေခ်ာင္းႏွင့္ ေရွးေခတ္အႆထိုျမင္းကိုစီးၿပီး လက္တစ္ဖက္က ဓါးကိုဝင့္၍ က်န္တစ္ဖက္က လွံရွည္ကို အစြယ္တစ္ေခ်ာင္းထဲပါေသာ က်ားႀကီးတစ္ေကာင္၏ အာေခါင္ကို ထိုးစိုက္ေနဟန္ ထြင္းထုထား သည္။ ဒတ္ပစ္သည္ ထိုေၾကးျပားႀကီးမ်ားကို ကိုင္ရင္း ေခတၱမွ် ငိုင္ေတြေန၏။ သူ႔စိတ္အစဥ္က ဟိုးလြန္ခဲ့သည္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက ဤပစၥည္းမ်ား၏ လြမ္းေမာဖြယ္အတိတ္ကာလကို ျပန္သြားရန္ႀကိဳးပမ္းေနသည္။ သို႔ေသာ္ ပစၥဳပၸန္ ႏွင့္ အတိတ္ၾကားက ကိုယ္ေပ်ာက္နံရံႀကီးကို သူ႔အဇၨတၱက ေက်ာ္လႊားႏိုင္ျခင္းဌာ မစြမ္းသာေခ်။
ေကာ့စ္၏ ေတာင္ပိုင္းသားအသံႀကီးေၾကာင့္ အတိတ္အိပ္မက္မွ လန္႔ႏိုးလာသည္။
“ပစၥည္းေတြ သယ္မွာလား မစၥတာပစ္”
ပစ္က ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။
“ဒီေသတၱာေတြ နဲ႔ အထဲက ပစၥည္းေတြ ေျခရာလက္ရာမပ်က္ အကုန္သယ္သြားခ်င္တယ္ ေကာ့စ္”
“အားလံုးေပါင္း ေသတၱာ ႏွစ္ဆယ့္ေလးလံုးရွိတယ္” ေနာ့ေရာ့ပ္က ဝင္ေျပာရင္း ေသတၱာတစ္လံုးကို ကုန္းမလိုက္သည္။ ရုတ္တရက္ သူ႔မ်က္ႏွာႀကီးသည္ ငရုတ္ခ်ဥ္ရည္ျဖင့္ ပက္ခံလိုက္ရသကဲ့သို႔ နီရဲလာၿပီး မ်က္လံုးမ်ားျပဴးထြက္လာသည္။ ေသတၱာက ေလးလွသည္ကိုး။
ေနာ့ေရာ့ပ္တစ္ေယာက္ မရႈႏိုင္မကယ္ႏိုင္ျဖစ္ေနသည္ကို ျမင္ရေသာ ေကာ့စ္သည္ ေနာ့ေရာ့ပ္လက္ထဲမွ ေသတၱာကို ကေလးခ်ီသကဲ့သို႔ အသာေလးဝင္မလိုက္သည္။ ေဟာဟဲဆိုက္ေနေသာ ေနာ့ေရာ့ပ္ကို ခပ္တည္တည္ၾကည့္ရင္း-
“အေလးအပင္ေတြ ကြ်န္ေတာ္ပဲမပါ့မယ္၊ ေဒါက္တာအသာေနပါ၊ ေတာ္ၾကာ ေဒါက္တာ့ကိုပါ မၿပီး သေဘၤာေပၚျပန္ေန ရဦးမယ္” ဟု ေငါ့သြား၏။
တစ္လံုးလွ်င္ ေပါင္တစ္ရာမွ် ေလးေသာ ေသတၱာႀကီးကို လူစြမ္းေကာင္းလုပ္ၿပီး ‘မ’ မိသျဖင့္ အီစလန္ေဝေနေသာ ေနာ့ေရာ့ပ္တစ္ေယာက္ အလြန္တရာ ေပ်ာ္သြားသည္။ သြားႀကီးၿဖဲ၍ ေကာ့စ္ကို ေခါင္းညိတ္ျပေနသည္။
ဤသို႔ျဖင့္ စြပ္ဖားတစ္ခုလွ်င္ ေသတၱာရွစ္လံုးစီတင္၍ ႀကိဳးမ်ားျဖင့္ခိုင္ခိုင္မာမာ ခ်ည္ေႏွာင္ၿပီးသည္အထိ အလုပ္ အားလံုးနီးပါးကို အီရာေကာ့စ္တစ္ေယာက္တည္း လုပ္သြားသည္။ ပစ္ႏွင့္ ေနာ့ေရာ့ပ္တို႔က ႏွမ္းျဖဴးရံုမွ်။ ပစ္သည္ ေရဒီယိုဖုန္းျဖင့္ ဝင္ရိုးစြန္းမုန္တိုင္းကို ေခၚေန၏။
“ေဟး-ဒန္ ကြ်န္ေတာ့္အသံၾကားရလား”
“ၾကားတယ္ ပစ္၊ မုန္တိုင္းကေတာ့ စဲသြားၿပီကြ”
“မုန္တိုင္းစဲရင္ ဒီမွာလာကူလွည့္ဦး၊ စြပ္ဖားတစ္စီး စီမွာ ေပါင္ရွစ္ရာေလာက္ေလးတဲ့ ေရွးေဟာင္းပစၥည္းအျပည့္ပါတဲ့ ေသတၱာေတြတင္ထားတယ္။ သေဘၤာေပၚေရာက္ေအာင္ ကူဆြဲေပးၾကဦးဗ်”
“ေအးေအး၊ ငါကိုယ္တိုင္ဦးေဆာင္ၿပီးလာမယ္။ မင္းတို႔ေစာင့္ေနၾက”
“ခင္ဗ်ား တကယ္လာမွာလား”
“လာမွာေပါ့ကြ၊ ဆယ့္ရွစ္ရာစုကတည္းက ေရခဲထဲ နစ္ေနတဲ့ ေရွးေဟာင္းသေဘၤာကုန္းပါတ္ေပၚမွာမွ လမ္းမေလွ်ာက္ လိုက္ရရင္ လူျဖစ္ရက်ိဳးမနပ္ပဲ ေနလိမ့္မေပါ့။ ေကာ့ညက္ကေလးမ်ား မပါလာတာ နာသကြာ”
“ဒါဆိုလည္း ခင္ဗ်ားကို အဲဒီသေဘၤာက ကပၸတိန္ ေလးဟန္႔နဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးရေသးတာေပါ့”
“ေဟ- မင္း၊ မင္း အဲဒီသေဘၤာ ကပၸတိန္ကို ေတြ႔ခဲ့တယ္၊ ဟုတ္လား”
“က်ဳပ္ကိုယ္တိုင္ေတာ့ မေတြ႔ေသးဖူးဗ်၊ ပစၥည္းသယ္ဖို႔ လံုးပန္းေနရတာကိုး၊ ရိုဆန္နာ မန္ဒါရဲ့ မွတ္တမ္းကို အားကိုးၿပီး ေျပာရရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ားသူ႔ကို အရည္မေပ်ာ္ေသးတဲ့ ေရခဲမုန္႔လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ေလးလို ပံုပန္းမပ်က္ေတြ႔ရမွာ ေသခ်ာတယ္”
အမွန္တကယ္ပဲ ကပၸတိန္ေလးဟန္႔သည္ ၁၇၇၉ ခုႏွစ္သူေသဆံုးခဲ့ခ်ိန္က အတိုင္းကုလားထိုင္ေပၚတြင္ ထိုင္ေနတုန္း ျဖစ္၏။ ေရခဲမႈန္ေလးမ်ား ထူထပ္စြာကပ္ၿငိေနသည္ကလြဲ၍ မေန႔တစ္ေန႔က ေသဆံုးခဲ့ေသာ ရုပ္အေလာင္းသဖြယ္ လတ္ဆတ္စြာ ရွိေနဆဲ ျဖစ္သည္။ ကပၸတိန္ ကေတာ္၊ သူ၏ ကေလးႏွင့္ အခန္းေရွ ႔မွ ေခြးကေလးတို႔၏ ရုပ္အ ေလာင္းမ်ားကိုလည္း မွတ္တမ္းတြင္ပါသည့္အတိုင္း ေတြ႔ခဲ့ၾကေသးသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ရာေက်ာ္က ေလာကီထုပၸါတ္ အလြမ္းဇာတ္သည္ ခုထိရင္နင့္ဖြယ္ ခံစားမႈမ်ားကို ေပးစြမ္းႏိုင္ဆဲ။
ေကဗင္ခန္းမ်ားကို ျဖတ္ေလွ်ာက္ၾကစဥ္ ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ေသဆံုးခဲ့ၾကသည့္ ေအးခဲေနေသာ အေလာင္းေကာင္မ်ားကို ေဟလိုဂ်င္မီးအလင္းေရာင္ျဖင့္ အသုဘ ကမၼဌာန္းရႈၾကရသည္။ ဒတ္ပစ္၏ စိတ္သည္ ထံုၾကင္ေအးခဲလွ်က္ မည္သည့္ စိတ္ခံစားခ်က္မွ ေပၚမလာသလိုျဖစ္ေနသည္။ ေရခဲလႊာမ်ားေအာက္မွ မ်က္ႏွာတို႔က တေစၦသရဲဆန္လွသည္။ ဤမွ် ေခါင္လြန္းလွသည့္ ကမၻာ့ဝင္ရိုးစြန္းေနရာတြင္ ကူကယ္ရာမဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးႏွင့္ ေရွာင္လႊဲမရေသာ ေသျခင္းတရား၏ လက္တံရွည္တို႔ျဖင့္ ေပြ႔ဖက္ေခၚေဆာင္ျခင္းမခံရမွီ သူတို႔ေနာက္ဆံုးအေနျဖင့္ ဘာေတြမ်ားေတြးခဲ့ၾကပါလိမ့္။
“အိပ္မက္ဆိုးႀကီး တစ္ခုပါပဲဗ်ာ၊ အင္မတန္ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားလွတဲ့ ေဆာင္းတြင္းအိပ္မက္ရွည္ႀကီးေပါ့” ေနာ့ေရာ့ပ္ က ေခါင္းတရမ္းရမ္းျဖင့္ ေရရြတ္ေနသည္။ သိပၸံပညာရွင္ႀကီး ရင္ထဲမွာခံစားရသည္ထင့္။
ပစ္က သူ႔ကို နားမလည္သလိုၾကည့္လိုက္သည္။
“ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားတယ္၊ ဟုတ္လား ေဒါက္တာ”
“သိပၸံပညာ ရႈေထာင့္က ေျပာတာပါဗ်ာ။ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ရာေက်ာ္တဲ့အထိ လူ႔ခႏၶာကိုယ္ကို မပုပ္မသိုး၊ မပ်က္စီးေအာင္ ထိန္းသိမ္းထားႏိုင္တဲ့ ေရခဲရဲ့ အံ့ဖြယ္အစြမ္းကို ေျပာတာပါ။ ၾကည့္စမ္းပါဦး၊ ဒီလူေတြကို အသက္ျပန္သြင္းလိုက္ရင္ ခုခ်က္ခ်င္းေတာင္ ငုတ္တုပ္ထထိုင္ၾကမလားပဲ”
ေနာ့ေရာ့ပ္၏ အေတြးက ပစ္ေခါင္းထဲသို႔ ကူးစက္ေရာက္ရွိလာသည္။ တကယ္လို႔မ်ား အံ့မခန္းတဲ့ သိပၸံသို႔မဟုတ္ ေမွာ္အစြမ္းနဲ႔ ဒီလူေတြကို အသက္ျပန္သြင္းလို႔မ်ားရခဲ့ရင္ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ရာက လူေတြအေနနဲ႔ သမိုင္းကို အသစ္မ်ား ျပန္ေရးၾကဦးမလားပဲ။
ေနာ့ေရာ့ပ္က ေငးငိုင္သြားေသာ ပစ္ကို ၾကည့္ရင္း သူ႔အေတြးကို ပစ္ဆက္ေတြးေနေၾကာင္းသိ၏။ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ေႁမႇာက္၍-
“ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေခတ္မွာ ဒါမ်ိဳးျဖစ္ေအာင္ မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္ေသးပါဘူး၊ မစၥတာပစ္ရယ္”
ပစ္သည္ ေနာ့ေရာ့ပ္ကို ၾကည့္လိုက္သည္။ သူ႔အၾကည့္က ရီရီေဝေဝ။
“ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ဒီလူေတြအသက္ျပန္ဝင္လာၿပီး ၁၇၇၉ ခုႏွစ္က သူတို႔ဘယ္လို အျဖစ္ဆိုးမ်ိဳးနဲ႔ ႀကံဳခဲ့ရတယ္ဆိုတာကို သူတို႔ကိုယ္တိုင္ေျပာျပတာကို ၾကားခ်င္၊ ျမင္ခ်င္ေနမိတယ္ဗ်ာ”
Juan
သင့္လူ
ဗမင္းေႏြ
သူသူငါငါ
နီမို
Recent Comments