အတၱလန္တစ္ ရွာပံုေတာ္ (၃၂)
10 Jun 2009 1 Comment
in ဘာသာျပန္, အတၱလန္တစ္ရွာပံုေတာ္
မုန္တိုင္းကို သယ္ေဆာင္လာေသာ တိမ္မည္းညိဳတို႔ကင္းစင္သြားၿပီး ေနာက္ေလးနာရီအတြင္း ဟူးဟူးရားရား တိုက္ ခတ္ေနေသာေလသည္ ၿငိမ္သြား၏။ ေကာ့စ္က ေျမျပင္ေပၚတက္၍ အလံဝါတစ္ခုကို ေဝွ႔ယမ္းျပေနသည္။ ပစ္သည္ မ်က္စိ တစ္ဆံုး က်ယ္ေျပာလွသည့္ ႏွင္းထုကဗၺလာထက္ဝယ္ ပုရြက္ဆိတ္သာသာမွ်သာ ျမင္ရသည့္ လူဆယ္ေယာက္ ကိုေငးၾကည့္ေန၏။ သူတို႔တျဖည္းျဖည္းနီးလာေသာအခါ ဂယ္လက္စပီး ကိုယ္တိုင္ ဦးေဆာင္လာသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ သူ႔ေနာက္မွာေတာ့ ဂ်ာနယ္လစ္ အီဗီတန္က ကပ္လိုက္လာ၏။ဂယ္လက္စပီးသည္ ပစ္ဆီသို႔ေလွ်ာက္သြား၏။ သူ႔မ်က္ႏွာႀကီးက ၿပံဳးၿဖီးၿဖီး။
“လမ္းေလွ်ာက္လို႔တယ္ေကာင္းသကိုးကြ”
“ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ့ ေခတ္ေဟာင္းအဏၰဝါေဗဒ ဆိုင္ရာ အႏၲာတိက ျပတိုက္ႀကီးက ႀကိဳဆိုပါတယ္ဗ်ာ” ပစ္က ဂယ္လက္ စပီးကို ေနာက္ရႊတ္ရႊတ္ေျပာလိုက္သည္။
“လမ္းကို ၾကည့္ေလွ်ာက္ေနာ္ဒန္၊ မေတာ္ေခ်ာ္လဲလို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကပၸတိန္ ဒုကၡမ်ားေနပါဦးမယ္”
သေဘၤာတစ္စီးလံုး ေနရာအႏွံ႔ ပစ္လိုက္ျပေနစဥ္ အီဗင္တန္က ဖလင္ဆယ္လိပ္မွ် ဓါတ္ပံုေလွ်ာက္ရိုက္ေတာ့သည္။ ေကာ့စ္ႏွင့္ ေနာ့ေရာ့ပ္က ေသတၱာမ်ားတင္ထားသည့္ စြပ္ဖားမ်ားကို သေဘၤာသားမ်ား ဝင္ရိုးစြန္းမုန္တိုင္းဆီ သယ္ပို႔ေန သည္ကို ညႊန္ၾကားရင္းအလုပ္ရႈပ္ေနၾကသည္။
ပစ္က အီဗီတန္တစ္ေယာက္ အထပ္ထပ္ဝတ္လာသည့္ အေႏြးထည္မ်ားကို ဇစ္ဆြဲျဖဳတ္ရင္း အတြင္းခံမ်ားၾကားသို႔ ဖလင္လိပ္မ်ားထိုးထည့္ေနသည္ကို ၾကည့္ရင္း အူျမဴးေန၏။ အီဗီတန္က သူ႔ကိုၾကည့္ကာ ရွက္ကိုးရွက္ကန္းျဖင့္ ရယ္လိုက္ရင္း-
“မတတ္ႏိုင္ဘူး၊ မစၥတာပစ္ရဲ့၊ အေအးဒဏ္ေၾကာင့္ ဖလင္လိပ္ေတြ မပ်က္စီးေအာင္လုပ္ဖို႔က ဒီတစ္နည္းပဲ ရွိတယ္”
ဝင္ရိုးစြန္းမုန္တိုင္း၏ ပထမအရာရွိ ဂ်ိတ္ဘုရွ္ေလသည္ ဂယ္လက္စပီးကို ေရဒီယိုဖုန္းမွတဆင့္ ေခၚေနသည္။ ဂယ္လက္စပီးက အတန္ၾကာနားေထာင္၏။ မ်က္ႏွာညိဳလာပံုေထာက္ေတာ့ အေျခအေနမေကာင္းဟု ပစ္ခန္႔မွန္းလိုက္ သည္။
“တို႔ သေဘၤာဆီ အျမန္ျပန္မွျဖစ္မယ္ကြ”
“ဘာျဖစ္လို႔လဲ၊ ေနာက္ထပ္မုန္တိုင္းတစ္ခု လာျပန္ၿပီလား” အီဗီတန္က ေမးလိုက္သည္။
ဂယ္လက္စပီးက ေခါင္းခါရင္း-
“ဂ်ာမာန္ ယူဘုတ္ေလ။ ဝင္ရိုးစြန္းမုန္တိုင္းနဲ႔ တစ္မိုင္အကြာမွာ ေရေပၚေပၚလာတယ္တဲ့”
—————————————————
(၁၈)
ဟုတ္၏။ သူတို႔ဝင္ရိုးစြန္းမုန္တိုင္းကို လွမ္းျမင္ရေသာအခါ ေဝလငါးမည္းႀကီးတစ္ေကာင္ ေရေပၚေပၚေနသလို ပံုသ႑ာန္ ရွိေသာ ေရငုတ္သေဘၤာကိုယ္ထည္ႀကီးကို ေကာင္းစြာျမင္ရ၏။ နီးလာေလေလ၊ ထင္ရွားလာေလေလ။ ေရငုတ္သေဘၤာ၏ ေမွ်ာ္စင္ထက္ဝယ္လႈပ္ရွားေနေသာ သ႑ာန္မ်ားကိုလည္းေကာင္း။ ကုန္းပါတ္ေပၚရွိ စက္ေသနတ္ ႀကီးကိုလည္းေကာင္းထင္ထင္ရွားရွားျမင္ေနရၿပီ။
ဂယ္လက္စပီးသည္ အေျပးတပိုင္းေလွ်ာက္လွမ္းရင္း ပထမအရာရွိ၏ နာမည္ကို ေရဒီယိုဖုန္းထဲမွ ႀကံဳးေအာ္လိုက္၏။
“ဘုရွ္ေလ !”
“ေျပာပါ ကပၸတိန္”
“ေရလံုတံခါးေတြ အကုန္ပိတ္ထား၊ သေဘၤာသားအားလံုးနဲ႔ သိပၸံပညာရွင္ေတြကို အသက္ကယ္အက်ၤ ီ ဝတ္ထားခိုင္း”
“ဟုတ္” ဘုရွ္ေလ၏ ေအာ္ဟစ္ညႊန္ၾကားေနသံမ်ားကို ေရဒီယိုဖုန္းမွတဆင့္ ၾကားေနရသည္။
“ဒီေရငုတ္သေဘၤာဟာ တေစၦတစ္ေကာင္လို တို႔ေနာက္ကိုလိုက္ေနတာၾကာၿပီ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ထိပ္တိုက္ေတြ႔ၿပီနဲ႔ တူတယ္ ပစ္”
“ေအးဗ်၊ ဒါေပမဲ့ တစ္ခုေတာ့ ေတာ္ေသးတယ္ေျပာရမယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို တြယ္မယ္ဆိုရင္ေတာင္ ေရခဲျပင္မွာ ေတာ္ပီဒို ပစ္လို႔မရဘူး”
“မေတာ္နဲ႔ေမာင္၊ ဟိုမွာ နင့္အဘ စက္ေသနတ္ႀကီးက ျပဴးေနတာပဲ”
ပစ္တို႔လူစု သေဘၤာဆီအေျပးအလႊားျပန္လာၾကခ်ိန္တြင္ သေဘၤာတစ္စီးလံုးမွာ အခ်က္ေပးဥၾသသံမ်ားႏွင့္ ဆူညံပြက္ ေလာရိုက္ေန၏။ ဂယ္လက္စပီးက ဖုန္းေခၚျပန္သည္။
“ဘုရွ္ေလ၊ ေရငုတ္သေဘၤာက ဘာအဆက္အသြယ္လုပ္သလဲ”
“မလုပ္ဖူး၊ ကပၸတိန္၊ ကြ်န္ေတာ္ ဆက္သြယ္လိုက္ရမလား”
ဂယ္လက္စပီး ေခတၱမွ်စဥ္းစား၏။
“မလုပ္နဲ႔ဦး၊ ေသခ်ာသာ ေစာင့္ၾကည့္ထား”
ပစ္က ဂယ္လက္စပီးကို လွည့္ၾကည့္ရင္း-
“ေနပါဦး၊ အရင္တုန္းကေရာ ခင္ဗ်ားကို ယူဘုတ္က ဆက္သြယ္ဖူးလို႔လား”
“ငါ ႏွစ္ခါတိတိဆက္သြယ္ဖူးတယ္။ ဘာမွျပန္မေျဖဘူး”
“ဒီအေၾကာင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ဆန္ဒက္ကာကို သတင္းပို႔ထားတယ္ဆို၊ သူဘာျပန္ေျပာလဲ”
“ဒီကိစၥကို ငါကိုင္တြယ္မယ္ တဲ့”
“သူကိုင္တြယ္ဖို႔ အခ်ိန္မရေတာ့ဘူး။ အခု ဘုရွ္ေလ ကို ယူဘုတ္နဲ႔ ဆက္သြယ္ဖို႔ ေျပာလိုက္ ဒန္၊ သူေျပာရမွာက ယူဘုတ္ သေဘၤာေပၚေနတဲ့ေနရာမွာ ပင္လယ္ေရေအာက္ သုေတသနအတြက္ ပစၥည္းေတြခ်ထားတယ္လို႔၊ ဒီပစၥည္း ေတြဟာ အသံလိႈင္းတုန္ခါမႈေၾကာင့္ ေပါက္ကြဲတတ္တယ္လို႔ ေျပာခိုင္း”
ဂယ္လက္စပီးက ပစ္ကို ေၾကာင္ၾကည့္ေနသည္။
“အဲသလို လိမ္ေျပာလိုက္ေတာ့ တို႔ဘာရမလဲ”
“အခ်ိန္ရတာေပါ့ ဒန္ရဲ့၊ ဆန္ဒက္ကာက ဘယ္လိုကိုင္တြယ္ကိုင္တြယ္၊ အခ်ိန္ေတာ့ ရမွျဖစ္မယ္ မဟုတ္လား”
“တို႔ ေရဒီယိုကတဆင့္ ေျပာတာေတြ သူတို႔ ၾကားမွာေပါ့”
ပစ္က ခႏိုးခနဲ႔ ၿပံဳးလိုက္၏။
“မတံုးစမ္းပါနဲ႔ ဒန္ရယ္။ သူတို႔ၾကားေအာင္ တမင္လုပ္တာေလ၊ ဂ်ာမာန္ေသာက္က်င့္ကို ခင္ဗ်ားလည္းသိသားနဲ႔”
ဂယ္လက္စပီးလည္း ၿပံဳးတံုးတံုးျဖစ္လာ၏။ သူက ေရဒီယိုအသံလႊင့္လိႈင္းကို ႏွိပ္လိုက္ၿပီး-
“ဘုရွ္ေလ၊ ငါေျပာတာေသခ်ာနားေထာင္” ဆိုၿပီး ပစ္ႏွင့္သူ ဇာတ္တိုက္ထားသည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ပိုပိုသာသာ ေလးေျပာလိုက္၏။ သ႑ာန္လုပ္၊ သရုပ္တူပါေပသည္။
ဘုရွ္ေလ ကလည္း ခ်က္ဆို နားခြက္က မီးေတာက္သူ။ သူ႔ကပၸတိန္ ဘယ္ႀကိဳးကိုဆြဲေနမွန္းခ်က္ခ်င္းသေဘာေပါက္၏။
“ဟုတ္ကဲ့၊ ကပၸတိန္ ကြ်န္ေတာ္ ခုခ်က္ခ်င္း သူတို႔ကို အေၾကာင္းၾကားပါ့မယ္”
ပစ္တို႔ လူစုသည္ သေဘၤာႏွင့္ မိုင္ဝက္ခန္႔ ေဝးေနေသးသည္။
“ကဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ေစာင့္ၾကည့္မယ္။ ၿပီးရင္ ေနာက္ဇာတ္လမ္းတစ္ခု ႀကံၾကတာေပါ့”
ပစ္သည္ ေဟာဟဲလိုက္ေနေသာ သတင္းေထာက္မေလး အီဗီတန္ဖက္ကို လွည့္လိုက္ရင္း-
“ကင္မရာ ပစၥည္းေတြေပး၊ ကြ်န္ေတာ္သယ္ေပးမယ္”
သူမက ေခါင္းသြက္သြက္ခါယမ္းရင္း-
“ရတယ္၊ ကြ်န္မ ဘာသာသယ္မယ္။ သြားမွာသာသြားပါ” ဟုျပန္ေျပာ၏။
“ငါအရင္သြားႏွင့္ၿပီေဟ့၊ သေဘၤၤာေပၚမွာ ငါရွိမွျဖစ္မွာ” ဂယ္လက္စပီးက ေျပာရင္း ဒုန္းစိုင္းေျပးေတာ့သည္။ ပစ္သည္ အီဗီတန္ ႏွင့္သူ႔ပစၥည္းမ်ားကို စကိတ္ေပၚတင္ေပးလိုက္ၿပီး ေရွ ႔မွသြားေစ၏။ သေဘၤာႏွင့္ ဂိုက္ငါးဆယ္အကြာသို႔ သူ ေရာက္လာၿပီ။
Juan
သင့္လူ
ဗမင္းေႏြ
သူသူငါငါ
နီမို
Jun 18, 2009 @ 09:50:22
သြားပါမ်ား ခရီးေရာက္သတဲ့ ။ေတာင့္ထားေအာင္ေမာင္း ။ အခန္း ၃၂ ေတာ့ေရာက္ျပီး ငါးဆယ္ဖက္ကုိ ယိမ္းလာျပီ ။မွတ္တုိင္တခု ျဖစ္လာမွာပါ ။ေရးျဖစ္ေအာင္ ဆက္ေရးပါေနာ္ ။
ေမတၱာျဖင့္
မင္းဒင္