အတၱလန္တစ္ ရွာပံုေတာ္ (၃၃)
02 Jul 2009 Leave a Comment
in ဘာသာျပန္, အတၱလန္တစ္ရွာပံုေတာ္
ဒတ္ပစ္သည္ မားမားႀကီး ရပ္၍ ႏွင္းထုကဗၺလာ ေရျပင္လႊာ ေပၚတြင္ မည္းမည္းႀကီး ေပၚေနေသာ ေရငုတ္သေဘၤာႀကီး ကို စိုက္ၾကည့္ ေနသည္။ ကုန္းပါတ္ ေပၚမွ ဧရာမ စက္ေသနတ္ႀကီး နားတြင္ သေဘၤာသားမ်ား အလုပ္ရႈပ္ ေနသည္ကို လည္းေကာင္း။ ဦးပိုင္းမွ အမိန္႔ေပး ေမွ်ာ္စင္ေလး ေပၚမွ အရာရွိမ်ား ဟစ္ေအာ္ ညႊန္ၾကား ေနသည္ကို လည္းေကာင္း ရွင္းလင္း ျပတ္သားစြာ ျမင္ရ၏။ ၄င္းတို႔သည္ တတိယ ဂ်ာမာန္ႏိုင္ငံေတာ္၏ နာဇီယူနီေဖာင္းမ်ားအစား အနက္ေရာင္ ေခတ္မီ ကိုယ္က်ပ္ ဝတ္စံုမ်ားဝတ္ဆင္ထားၾက၏။ဒတ္ပစ္သည္ ေရဒီယိုတယ္လီဖုန္းကို ဖြင့္လိုက္ၿပီး-
“ယူ-၂ဝ၁၅ က ကြန္မန္ဒါကို ဆက္သြယ္ေနပါတယ္။ က်ဳပ္နာမည္ ဒတ္ပစ္။ ခင္ဗ်ား က်ဳပ္ကို ဝင္ရိုးစြန္းမုန္တိုင္း ေရခဲခြဲ သေဘၤာ နားက ကမ္းေျခမွာ ထင္ထင္ရွားရွားေတြ႔ရမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္တယ္” ခဏ နားလိုက္သည္။
“ခင္ဗ်ားတို႔ ဘာေကာင္ေတြလည္းဆိုတာ က်ဳပ္ေကာင္းေကာင္းသိတယ္။ က်ဳပ္ေျပာတာ နားလည္လား”
ေရဒီယို တယ္လီဖုန္းမွ ျပတ္သားရွင္းလင္းေသာ အဂၤလိပ္စကားသံထြက္လာသည္။
“ဟုတ္ကဲ့ မစၥတာပစ္၊ ယူ ၂ဝ၁၅ က ကြန္မန္ဒါ စကားေျပာေနပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ခင္ဗ်ားကို ဘာကူညီရမလဲ”
“ပထမဆံုးေတာ့ အျပန္အလွန္ ႏႈတ္ဆက္ၾကတာေပါ့ ကြန္မန္ဒါ။ က်ဳပ္နာမည္ ခင္ဗ်ားတို႔သိၿပီးၿပီပဲ။ ခင္ဗ်ား နာမည္ကေလး တဆိတ္ခ်ီးျမႇင့္ပါလားဗ်ာ”
“အဲဒါ ခင္ဗ်ားသိစရာ မလိုပါဘူး”
ဟိုက္-စလာၿပီ။ သူတို႔ဖက္က အရင္ေဆာက္နဲ႔ထြင္း ပါပေကာ။ ခလုတ္ႏွိပ္ဖို႔ အခ်ိန္ေရာက္ၿပီေပါ့။
“အို-ဟုတ္တာေပါ့ဗ်ာ။ အနာဂါတ္ကံၾကမၼာသစ္ သို႔မဟုတ္ စတုတၳႏိုင္ငံေတာ္ လို႔ကိုယ့္ကိုယ္ကို နာမည္ေတြေလွ်ာက္ ေပးထားတဲ့ ခင္္ဗ်ားတို႔ရဲ့ မိုက္ေဖာ္မိုက္ဖက္ႀကီးေတြက လွ်ိဳ ႔လွ်ိဳ ႔ဝွက္ဝွက္ လုပ္ရတာ ဝါသနာထံုသကိုးဗ်။ ဒီအတြက္ ေၾကာင့္နဲ႔ေတာ့ စိုးရိမ္ေၾကာင့္က် ဗ်ာပါဒ ေတြျဖစ္ေတာ္မူမေနပါနဲ႔ဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားတို႔ရဲ့ အဆံေခ်ာင္ လူသတ္သမားတစ္ သိုက္ လုပ္ခဲ့ၾကတဲ့ ေအာ့ႏွလံုးနာစရာေတြကို က်ဳပ္ဘယ္သူ႔ကိုမွ ေလွ်ာက္မေျပာဘူးလို႔ ကတိေပးပါတယ္”
ဒတ္ပစ္ သည္ အခ်ီႀကီးတီးထည့္လိုက္ၿပီ။ တကယ္ေတာ့ ရမ္းသန္းစြတ္ရြတ္လုပ္ခ်င္းသာပါ။ တစ္ဖက္က စကားမျပန္ ႏိုင္ပဲ အၾကာႀကီးၿငိမ္သြားပံုေထာင္လွ်င္ ခ်က္ေကာင္းထိသြားၿပီဟု ယူဆရသည္။ အတန္ၾကာမွ ကြန္မန္ဒါ့အသံ ထြက္ေပၚလာ၏။
“ဒါဆို ခင္ဗ်ားက အရာရာသိတဲ့ ကိုဖိုးသိ ေပါ့”
“ဟုတ္ပဗ်ား” သူေရြးလိုက္သည့္လမ္း မွန္သြားၿပီ။ ခလုပ္ႏွိပ္မွန္သြားၿပီ မွန္းဒတ္ပစ္သိလိုက္သည္။
“က်ဳပ္ရဲ့ ဂုဏ္သတင္းေတြ ဒီေလာက္ျမန္ျမန္ေက်ာ္ေစာသြားလိမ့္မယ္လို႔ မထင္ထားရိုးအမွန္ပါဗ်ာ”
“ခင္ဗ်ား ကိုလိုရာဒိုကေန ဒီအႏၲာတိက ကိုေတာက္ေလွ်ာက္လာခဲ့တာလား”
“ေတာက္ေလွ်ာက္ေတာ့ မဟုတ္ဖူးဗ်။ ခင္ဗ်ားတို႔လႊတ္လိုက္တဲ့ လူသတ္သမားဆိုတဲ့ ငေပါေတြကို သတ္ရ၊ ျဖတ္ရ၊ ေျမျမႇဳတ္ရ လုပ္ၿပီးမွလာခဲ့တာပါ”
“ဒီမွာ ခင္ဗ်ား ကြ်န္ေတာ့္ကို စမ္းေနတာလား မစၥတာပစ္”
စကားဝိုင္းက ၾကမ္းလာေခ်ၿပီ။ သို႔ေသာ္ဒတ္ပစ္၏ အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္မွာ ယူဘုတ္ကြန္မန္ဒါကို ေတာင္စဥ္ေရမရ ေလွ်ာက္ေျပာျခင္းျဖင့္ အခ်ိန္ဆြဲထားဖို႔သာျဖစ္သည္။
“မစမ္းရပါလား ကြန္မန္ဒါရယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ရဲ့ နားလည္ရခက္တဲ့ အမူအက်င့္ကို ခင္ဗ်ားတို႔ ကိုယ္တိုင္ သေဘာေပါက္ ေအာင္ က်ဳပ္က ရွင္းျပခ်င္ရံု သက္သက္ပါ။ ဘာလက္နက္မွမပါတဲ့ အဏၰဝါသုေတသန ေရယာဥ္ကို စက္ေသနတ္ႀကီး တကားကားနဲ႔ ႏိုင္ထက္စီးနင္းလုပ္မဲ့အစား ေျမာက္အတၱလန္တစ္ေရျပင္မွာ သြားေနတဲ့ ကုန္တင္သေဘၤာေတြကို ေတာ္ပီဒိုနဲ႔ ပစ္ၿပီး ပင္လယ္ဓါးျပတိုက္တာက ပိုအက်ိဳးရွိမွာ မဟုတ္လား”
“တိုက္ခိုက္ လုယက္တဲ့အလုပ္ကို ၁၉၄၅ ခုႏွစ္ ဧၿပီလကတည္းက စြန္႔လႊတ္လိုက္ၿပီဗ်”
ဒတ္ပစ္သည္ သူ႔ဖက္သို႔ တျဖည္းျဖည္းလွည့္လာေသာ စက္ေသနတ္ႀကီးကိုၾကည့္၍ အသည္းတယားယားျဖစ္ေန သည္။ ဒါႀကီးႏွင့္သာ အတြယ္ခံလိုက္လို႔ကေတာ့ သူ႔မွာ ဆယ္ေပါင္တူႏွင့္အထုခံရသည့္ စာကေလးကဲ့သို႔ ရွိေခ်ေတာ့ မည္။ ယူဘုတ္သည္ ဝင္ရိုးစြန္းမုန္တိုင္းကို တစစီျဖစ္ေအာင္လုပ္ေတာ့မည္မွန္း ေသခ်ာသည္ထက္ေသခ်ာလာသည္။
“ေနပါဦးဗ်၊ စတုတၳအင္ပါယာကို ဘယ္တုန္းက ဖဲႀကိဳးျဖတ္ဖြင့္လွစ္ခဲ့တာလဲ။ က်ဳပ္တို႔ကိုလည္း မဖိတ္ပါလား”
“ခင္ဗ်ားနဲ႔ ဘာစကားမွ ထပ္ေျပာစရာ အေၾကာင္းမရွိေတာ့တဲ့ အတြက္ ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္ မစၥတာပစ္” ကြန္မန္ဒါ အသံက မိုးေလဝသ သတင္းေၾကျငာသူကဲ့သို႔ ေလသံအနိမ့္အျမင့္မရွိ၊ စိတ္လႈပ္ရွားျခင္းကင္းလွသည္။
ဘာျဖစ္ေတာ့မည္ဆိုတာ ပစ္သိသည္။ အနီးဆံုးေရခဲေတာင္တစ္ခုနားေျပးကပ္၍ ျပားေနေအာင္ဝပ္လိုက္စဥ္မွာပင္ နားကြဲမတတ္ တရစပ္စက္ေသနတ္ပစ္သံကို ၾကားရၿပီး က်ည္ဆန္ႀကီးမ်ားက သူ႔အနားဝယ္ ပလူပ်ံေန၏။ ပစ္သည္ ၿငိမ္ကုပ္ေနရင္းက အသံုးလံုးအဖြဲ႔၏ အာတိတ္ေရခဲျပင္သြားအက်ၤ ီ အနီ ေတာက္ေတာက္ႀကီး ဝတ္လာခဲ့မိ သည္ကို ေနာင္တ ရ၍ မဆံုးျဖစ္ေနသည္။ ျဖဴေဖြးေသာ ေရခဲျပင္တြင္ သူသည္ ငါးႏွစ္ကေလး ေက်ာက္ခဲႏွင့္ေကာက္ထုေတာင္ ပစ္မလြဲသည့္ ပစ္မွတ္ႀကီးျဖစ္ေနေလၿပီ။ မေသခ်င္ရင္ ဒါႀကီးကို အျမန္ဆံုးခြ်တ္။
ပစ္သည္ အတြင္းခံ အျဖဴေရာင္သိုးေမႊးဝတ္စံုမ်ားသာ က်န္ရစ္သည္အထိ အေပၚဝတ္စံုႀကီးကို အျပင္းအထန္ခြ်တ္ေန သည္။ အသက္လုေျပးရာတြင္ ေနာက္က်သည့္ေျခေထာက္ သစၥာေဖာက္ျဖစ္မည္မို႔ ဖိနပ္ကိုလည္းခြ်တ္ပစ္လိုက္သည္။ အပူေပးသည့္ ေျခအိတ္ကေလးမ်ားသာက်န္ေတာ့သည္။ သူသည္ ဝင္ရိုးစြန္းမုန္တိုင္းကို တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္လိုက္ သည္။ ခုလိုအခ်ိန္တြင္ အျမင္နီးေသာ္လည္း ခရီးေဝးလွဘိျခင္း။ မည္းနက္ေနသည့္ ဆံပင္မ်ားေပၚတြင္ ႏွင္းမ်ား ႀကံဳး၍တင္လိုက္သည္။
စက္ေသနတ္သံရပ္သြားၿပီ။ ပစ္အသာေလး ေခ်ာင္းၾကည့္လိုက္မိသည္။ အလုိေလးေလး- စက္ေသနတ္သမားက အဆင္သင့္ ခ်ိန္ထားသည္။ ကြန္မန္ဒါက မွန္ေျပာင္းႀကီးတကားကားျဖင့္ သူ႔ကိုမလြတ္တမ္းေခ်ာင္းေနသည္။ အတန္ၾကာေတာ့ ကြန္မန္ဒါသည္ မွန္ေျပာင္းကို ဝင္ရိုးစြန္းမုန္တိုင္းရွိရာဖက္သို႔ ဦးလွည့္လိုက္သည္။ စက္ေသနတ္ သမားကလည္း သူ႔ဆရာ၏ အၾကည့္လမ္းေၾကာင္းအတိုင္း စက္ေသနတ္ႀကီးကို သေဘၤာဖက္သို႔လွည့္လိုက္သည္။ ကဲ- အခ်ိန္ေရာက္ၿပီ။
Juan
သင့္လူ
ဗမင္းေႏြ
သူသူငါငါ
နီမို
Recent Comments