အတၱလန္တစ္ ရွာပံုေတာ္ (၃၆)
08 Aug 2009 Leave a Comment
in ဘာသာျပန္, အတၱလန္တစ္ရွာပံုေတာ္
“ဒီ ဒတ္ပစ္ဆိုတဲ့ ငနဲဟာ ေမြးကတည္းက ပလႅင္ဖင္ကပ္ ပါလာတဲ့ေကာင္စားမ်ိဳး၊ ေရြးလိုက္တိုင္းအေကာင္းခ်ည္းရတဲ့ အေကာင္ပဲ” ဂ်ီယိုဒီႏို သည္ ပြစိပြစိလုပ္ေန၏။
“ဒီမယ္ ရူဒီ၊ ဒီအေကာင္ဟာ ခုေလာက္ရွိ ဝင္ရိုးစြန္းမုန္တိုင္း သေဘၤာေပၚက အေကာင္းစားအိပ္ခန္းထဲမွာ ေတာင့္ေတာင့္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ အဏၰဝါေဗဒ ပညာရွင္ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ ဖက္ကို အိပ္ေနရမယ္ဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားနဲ႔ က်ဳပ္ တစ္ရာေၾကး ေလာင္းမလား”တစ္ကိုယ္လံုး ႂကြက္စုတ္လို ရႊဲရႊဲစို၍ ခိုက္ခိုက္တုန္ေနေသာ ဂ်ီယိုဒီႏိုသည္ သစ္ကိုင္း အတိုအစ ေလးမ်ားကို လက္ျဖင့္ တစ္ေပြ႔တစ္ပိုက္ ပိုက္၍ လိႈဏ္ဂူသို႔သြားရာ ေက်ာက္လမ္းကေလးတြင္ ေလွ်ာက္လွမ္းရင္းပါးစပ္က တတြတ္တြတ္ ေရရြတ္ေနသည္။
“ဒီထင္းေတြကို ေျခာက္ေအာင္လုပ္ၿပီး မီးေမႊးႏိုင္ရင္ ငါတို႔လည္းေႏြးသြားမွာပါကြာ” ရူဒီဂန္းသည္ ဂ်ီယိုဒီႏို နီးတူ သစ္ကိုင္းမ်ားကို သယ္လာရင္း အီတာလွ်ံေလးကို ႏွစ္သိမ့္ေနေလသည္။
“ဒီသစ္ကိုင္းေတြကို မီးေမႊးလိုက္လို႔ကေတာ့ မီးမထြက္ပဲ မီးခိုးေတြခ်ည္းထြက္လာမွာ ျမင္ေယာင္ပါေသးရဲ့” လိႈဏ္ဂူထဲသို႔ သစ္ကိုင္းမ်ားကို ပစ္ခ်၍ ေျခပစ္လက္ပစ္ထိုင္ရင္း ဂ်ီယိုဒီႏိုသည္ လက္ကိုင္ပုဝါေလးျဖင့္ မ်က္ႏွာမွ ေရစက္မ်ားကို သုတ္ပစ္ေန၏။
ယခုအခါ ေအးစက္ေနၿပီျဖစ္သည့္ ဓါတ္ဘူးထဲမွ ေနာက္ဆံုးလက္က်န္ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ကို ဂ်ီယိုဒီႏို႔ထံ လွမ္းေပးရင္း-
“ဒါေနာက္ဆံုး ညစာပဲကြ” ဟု ရူဒီဂန္းက ဝမ္းနည္းပက္လက္ေျပာလိုက္သည္။
“ဟိုငနဲႀကီး ဆန္ဒက္ကာ ဘာေျပာလဲ ရူဒီ”
“သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရးယာဥ္ေတြ လႊတ္လိုက္ၿပီတဲ့ကြ”
ဂ်ီယိုဒီႏိုသည္ နာရီကို ငံု႔ၾကည့္လိုက္သည္။
“က်ဳပ္တို႔ ဒီမွာေလးနာရီေတာင္ရွိသြားၿပီဗ်။ ဘီယာဆိုင္ေတြ မပိတ္ခင္ ကိပ္ေတာင္းျပန္ေရာက္ပါ့မလားမသိဘူးေနာ္”
“ေရာက္ခ်င္လည္းေရာက္မယ္။ ေရာက္ခ်င္မွလည္း ေရာက္မယ္”
ဂ်ီယိုဒီႏိုသည္ ေခါင္းႀကီးကို ခါယမ္းရင္း ေကာင္းကင္ ႏွင့္ ပင္လယ္ ကို အဓိပၸါယ္မဲ့ ့ၾကည့္ေနစဥ္ ရုတ္တရက္ သူ႔မ်က္လံုး မ်ားျပဴးက်ယ္သြား၏။ ဟယ္လီေကာ္ပတာ တစ္စင္း ေရေပၚရွပ္၍ ပ်ံသန္းၿပီး သူတို႔ကြ်န္းဆီသို႔ ဦးတည္၍ လာေနပါပေကာ။ မႏုသီဟဖင္ႏွစ္ခြ ကဲ့သို႔ အၿမီီးႏွစ္ခုႏွင့္ မက္ေဒၚနယ္လ္ ေဒါက္ဂလက္ အိတ္စ္ပလိုရာ အမ်ိဳးအစား အႀကီးစား ဟယ္လီေကာ္ပတာႀကီး။
“ရူဒီေရ။ က်ဳပ္တို႔ မွာအေဖာ္ရၿပီဗ်ိဳ ႔” ဂ်ီယိုဒီႏိုက ငိုက္ျမည္းေနေသာ ရူဒီဂန္းကို အေရးေပၚေၾကျငာခ်က္ထုတ္ျပန္လိုက္ သည္။ “အေနာက္ေျမာက္ဖက္ ကေန ဟယ္လီေကာ္ပတာတစ္စီးလာေနတယ္။ ေရေပၚရွပ္ပ်ံလာပံုေထာက္ရင္ေတာ့ ၾကည့္ရတာ ေဝဟင္က ေျမျပင္ပစ္တဲ့ ဒံုးက်ည္ေတြတပ္ထားပံုပဲ”
ဂန္းသည္ ဂ်ီယိုဒီႏို၏ အနီးတြင္လာရပ္၍ ဟယ္လီေကာ္ပတာကို ၾကည့္ေနသည္။
“ကိတ္ေတာင္းကေန ဒီအထိ ဘယ္ဟယ္လီေကာ္ပတာမွ မလာႏိုင္ဘူးမဟုတ္လား။ သေဘၤာတစ္စီးစီးကေန ပ်ံတက္လာတာျဖစ္မယ္”
“ဘာအမွတ္အသားမွ မပါဘူးဆိုေတာ့ ၾကည့္ရတာ အေျခအေနဟန္ပံုမေပၚဘူးဗ်”
“ေတာင္အေမရိက စစ္တပ္ကေတာ့ မဟုတ္တာေသခ်ာတယ္။ မင္းနဲ႔ငါနဲ႔ ထိပ္ထိုးေၾကးေလာင္းမလား”
“ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ က်ဳပ္တို႔ကို လက္ေဆာင္ပ႑ာမ်ား လာေရာက္ဆက္သတာေတာ့ မဟုတ္ဘူးဗ်။ အခ်ိန္ကိုက္ေရာက္ လာပံုေထာက္ရင္ေတာ့———–”
ဟယ္လီေကာ္ပတာ၏ တာဘိုင္အင္ဂ်င္စက္သံႏွင့္ ေတာင္ပံခတ္သံမ်ားကို ေကာင္းစြာၾကားေနရၿပီ။ ပိုင္းေလာ့သည္ သတိႀကီးစြာထား၍ ကြ်န္းကိုခ်ဥ္းကပ္ေန၏။ ေပါက္ကြဲၿပီး ေရထဲျပဳတ္က်သြားသည့္ ဂ်ီယိုဒီႏိုတို႔၏ ေတ့လ္ရိုတာ ေလယာဥ္ ဆင္းသက္ခဲ့ေသာ ေနရာတြင္ ဟယ္လီေကာ္ပတာကို ျဖည္းညႇင္းစြာဆင္းသက္ေန၏။ ရူဒီဂန္းႏွင့္ ဂ်ီယိုဒီႏို တို႔ႏွစ္ဦးသား ဟယ္လီေကာ္ပတာႀကီး ေက်ာက္စြန္းႏွင့္ေဆာင့္မိ၍ ေပါက္ကြဲပါေစေၾကာင္း အႀကိမ္ႀကိမ္ဆုေတာင္းပါ ေသာ္လည္း ဆုေတာင္းကားမျပည့္ၾကရွာ။ ဟယ္လီေကာ္ပတာသည္ ေအာင္ျမင္စြာဆင္းသက္ႏိုင္ခဲ့ေလၿပီ။
ေလၿငိမ္ေနေသာေၾကာင့္ ဟယ္လီေကာ္ပတာစက္သံရပ္သြားသည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ တစ္ကြ်န္းလံုးဆိတ္ၿငိမ္သြား၏။ အခ်ိန္အနည္းငယ္ၾကာေသာအခါ လက္မငါးဆယ္ထူေသာ ဆြဲတံခါးႀကီးပြင့္လာၿပီး တစ္ကိုယ္လံုး ဝတ္စံုနက္မ်ားဝတ္ ထားၾကသည့္ လူေျခာက္ေယာက္ဆင္းလာ၏။ ကုိင္ေဆာင္ထားလိုက္သည့္ ေသနတ္မ်ားကလည္း ျမင္ယံုႏွင့္ ရင္တုန္ စရာ။
“ဒီလူေတြဟာ က်ဳပ္တို႔ကို လာကယ္တဲ့ပံု တစ္စက္မွ မေပါက္ဘူး” ဂ်ီယိုဒီႏိုက ေလသံကေလးျဖင့္ေျပာလိုက္သည္။
ရူဒီဂန္းသည္ ဂလိုဘယ္စတား ၿဂိဳလ္တုဖုန္းျဖင့္ ဝါရွင္တန္သို႔ ဖုန္းေခၚေန၏။
“ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးခင္ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကြ်န္းေပၚကို အမွတ္အသားမပါတဲ့ ဟယ္လီေကာ္ပတာတစ္စီး ဆင္းလာၿပီး လက္နက္ကိုင္ေတြပါလာတယ္”
“ဒီေန႔ေတာ့ ျပႆဒါးႏွစ္ထပ္ကြမ္းေန႔ပဲေဟ့၊ ပထမ ပစ္၊ ဒုတိယ မင္းတို႔၊ ကဲ မင္းတို႔ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ပုန္းႏိုင္ မလဲေျပာ” ဆန္ဒက္ကာ အသံၾကားလိုက္ကတည္းက ယခုေရာက္လာေသာ ဧည့္သည္မ်ားသည္ သူတို႔၏ ေသမင္း တမန္မ်ားျဖစ္ေၾကာင္းေသခ်ာသြားၿပီ။
“မိနစ္ ႏွစ္ဆယ္ အလြန္ဆံုး နာရီဝက္ေပါ့”
“မရင္းတပ္က လက္နက္အျပည့္အစံုတပ္ထားတဲ့ ဖရီးဂိတ္သေဘၤာတစ္စီး စိန္႔ေပါလ္ကြ်န္းကို မိုင္ကုန္ဖြင့္ေမာင္းၿပီး လာေနၿပီ။ ပစ္ကြင္းထဲေရာက္တာနဲ႔ ဟယ္လီေကာ္ပတာကို ဒံုးက်ည္နဲ႔ ပစ္ခိုင္းလိုက္မယ္”
“ဘယ္ေလာက္ၾကာဦးမလဲ”
တစ္ဖက္မွ အၾကာႀကီး တိတ္ဆိတ္သြားသည္။ ေနာက္ေတာ့မွ-
“ႏွစ္နာရီေလာက္ကြ။ ဒီထက္ ျမန္ခ်င္လည္း ျမန္မယ္” ဆန္ဒက္ကာ့ အသံႀကီးမွာ ေပ်ာ့ၿပဲၿပဲႏွင့္ အားမရွိလွ။
“ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး အစြမ္းကုန္ႀကိဳးစားတယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သိပါတယ္ဗ်ာ။ ေက်းဇူးလည္း အရမ္းတင္ပါတယ္” ရူဒီဂန္း သည္တည္ၿငိမ္စြာ၊ နားလည္မႈရွိစြာ ျပန္ေျပာလိုက္၏။ ရံုးခန္းထဲ ထိုင္ေနရေသာ္လည္း ဆန္ဒက္ကာ တစ္ေယာက္ ေသာကပရိေဒဝမီးေတြ ေတာက္ေလာင္ေနၿပီဆိုသည္ကို မေျပာပဲသိ၏။
“စိတ္မပူပါနဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တနလၤာေန႔ ရံုးျပန္တက္မွာပါ”
“ေအး-ေအးပါကြာ၊ ေတြ႔ၾကတာေပါ့” ဆန္ဒက္ကာ အသံသည္ ေျပာရင္းျဖင့္ တိမ္ဝင္သြား၏။ သူအားအကိုးရဆံုး လူရင္း မ်ားေသမင္းႏွင့္ လက္တစ္ကမ္းအကြာမွာ ကူကယ္ရာမဲ့ ျဖစ္ေနၿပီမဟုတ္ပါလား။
“ဂြတ္ဘိုင္ ဆရာ”
“ေအးပါကြာ၊ ဘုရားသခင္မင္းကို ေစာင္မပါေစ။ အယ္လ္ကိုလည္းေျပာလိုက္ပါ။ ျပန္ေရာက္ရင္ သူ႔ကို ငါေဆးျပင္းလိပ္ တစ္လိပ္ေပးမယ္လို႔”
“ဟုတ္ကဲ့ပါ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး”
Juan
သင့္လူ
ဗမင္းေႏြ
သူသူငါငါ
နီမို
Recent Comments