အတၱလန္တစ္ ရွာပံုေတာ္ (၃၈)
14 Aug 2009 Leave a Comment
in ဘာသာျပန္, အတၱလန္တစ္ရွာပံုေတာ္
နံပါတ္တစ္သည္ လက္နွိပ္ဓါတ္မီး အလင္းေရာင္ အားကိုးျဖင့္ ပိန္းပိတ္ေအာင္ ေမွာင္သည့္ လွိုဏ္ဂူ ထဲသို့ သတိျကီးစြာ ဝင္ေရာက္ သြားသည္။ လွိုဏ္ဂူထဲ ေရာက္သည္နွင့္ ေသနတ္ကို အသင့္ ပစ္ခတ္ရန္ အေနအထားသို့ ေျပာင္းလဲ လိုက္သည္။ လက္နွိပ္ဓါတ္မီး အလင္းေရာင္ ေအာက္တြင္ သူ ျမင္ရသည္ကား အရိုးစုတစ္ခု၊ ေဟာင္းနြမ္းစုတ္ျပတ္ ေနေသာ ပရိေဘာဂ အခ်ို့ နွင့္ နံရံ တစ္ဖက္တြင္ ထူထပ္စြာ ဖံုးအုပ္ထားေသာ ပင္လယ္ေရေမွာ္မ်ားသာ။နံပါတ္တစ္သည္ စိတ္သက္သာရာရသြားဟန္ျဖင့္ ေသနတ္ကို ေအာက္နွိမ့္လိုက္ျပီး ေရဒီယိုဖုန္းမွ တစ္ဆင့္ဆက္သြယ္ လိုက္သည္။
“နံပါတ္တစ္ စကားေျပာေနတယ္၊ လွိုဏ္ဂူထဲမွာ အရိုးစုတစ္ခုပဲေတြ့တယ္၊ ေျပာတာျကားလား”
“ေျပာတာျကားတယ္ နံပါတ္တစ္” ရဟတ္ယာဉ္ပိုင္းေလာ့က နံပါတ္တစ္၏ ဆက္သြယ္ခ်က္ကို ျပန္လည္ေျဖျကားလိုက္ သည္။
“အသံုးလံုး အဖြဲ့က လူေတြအဲဒီမွာ မရွိဘူးဆိုတာ ေသခ်ာလား”
“အေသအခ်ာရွာျပီးျပီ၊ ဘယ္သူမွ မရွိဘူး”
“ဒါဆို နံပါတ္ ေလး၊ ငါး၊ ေျခာက္ ဒုတိယ အုပ္စုေရာက္လာရင္ က်ုပ္ေတာင္ေပါ္မွာ ပတ္ရွာျကည့္လိုက္ဦးမယ္”
နံပါတ္တစ္သည္ သူ၏ေရဒီယို ဆက္သြယ္ေရး ကိရိယာကို ပိတ္လိုက္၏။ ဤသည္ပင္လ်ွင္ သူ့ဘဝ၏ ေနာက္ဆံုး လုပ္ခဲ့သည့္ အလုပ္ျဖစ္ေတာ့သည္။ နံရံတစ္ဖက္တြင္ ထူထပ္စြာဖံုးအုပ္ထားသည့္ ပင္လယ္ေရေမွာ္မ်ားျကားမွ လက္ျကီး တစ္ဖက္ထြက္လာ၏။ ထိုလက္ျကီးျဖင့္ ဆုပ္ကိုင္ထားေသာ ခ်ြန္ျမေနသည့္ ေအာ့ဆီဒီယန္ လွံသြားသည္ နံပါတ္တစ္၏ လည္မ်ိုကို ထုတ္ခ်င္းေပါက္ထိုးစိုက္သြား၏။ ဂီးဂီး ဂစ္ဂစ္ အသံအခ်ို ့ထြက္လာျပီးေနာက္ နံပါတ္တစ္ ၏အသက္မဲ့ ခနဿဓာကိုယ္ျကီးသည္ ေက်ာက္လွိုဏ္ဂူျကမ္းျပင္ေပါ္သို့ လဲက်သြားေတာ့သည္။
ဂ်ီယိုဒီနိုသည္ နံပါတ္တစ္၏ တိုက္ခိုက္ေရး ပစဿစည္းမွန္သမ်ွ သူ့ကိုယ္ေပါ္တြင္ လ်ွပ္စီးလက္သလို လ်ွင္ျမန္စြာတပ္ဆင္ လိုက္ျပီး အေလာင္းကို ပင္လယ္ေရေမွာ္မ်ားေနာက္သို့ ထိုးထည့္လိုက္သည္။ ထိုအခိုက္-
“နံပါတ္တစ္၊ အထဲမွာ ဘာေတြ့လဲ” လွိုဏ္ဂူဝမွ နံပါတ္နွစ္၏ အသံကိုျကားလိုက္ရ၏။
ဂ်ီယိုဒီနိုသည္ သူမ်ားအသံကို မတူတူေအာင္တုပေျပာဆိုရာတြင္ ပါရမီရွိလွသူျဖစ္သည့္အတိုင္း ပါးစပ္ကိုေစ့၍ နံပါတ္တစ္၏အသံမ်ိုးျဖင့္-
“အရိုးစု တစ္ခုပဲေတြ့တယ္ေဟ့” ဟုေအာ္ေျပာလိုက္သည္။
“တစ္ျခားေရာ—————–”
“ဘာမွမရွိဘူး၊ ဝင္လာျကည့္ပါလား နံပါတ္နွစ္”
နံပါတ္နွစ္သည္ လွိုဏ္ဂူထဲသို့ သံသယကင္းစြာ ဝင္လာသည္။ ဂ်ီယိုဒီနိုသည္ လက္နွိပ္ဓါတ္မီးကို နံပါတ္နွစ္၏ မ်က္နွာတည့္တည့္သို့ ထိုးလိုက္ျပီး မ်က္လံုး နွစ္လံုးျကားသို့ ရိုင္ဖယ္ျဖင့္ ပစ္ထည့္လိုက္သည္။ ေျခာက္ေပအကြာမွ ေျခမွုန္းေရးရိုင္ဖယ္ျဖင့္ အနီးကပ္ေတ့ပစ္ျခင္း ခံလိုက္ရသည့္ နံပါတ္နွစ္မွာ ျမင္းကန္ခံလိုက္ရသကဲ့သို့ လြင့္စဉ္ ေျမာက္တက္သြားျပီး ခ်က္ခ်င္းပင္ အသက္နွင့္ခနဿဓာ အိုးစားကြဲသြား၏။
ရူဒီဂန္းသည္ လွိုဏ္ဂူထဲသို့ ေျပးဝင္လာ၏။
“ကဲ ရူဒီ၊ ခု ေျခာက္ေယာက္ နွစ္ေယာက္ကေန သံုးေယာက္နွစ္ေယာက္ ျဖစ္သြားျပီ” ဂ်ီယိုဒီနိုက ရူဒီ့ကို ျပံုးျပံုးျကီး နွုတ္ဆက္လိုက္၏။
“သိပ္ျကြမေနနဲ့ဦးဟ၊ ရဟတ္ယာဉ္ က်န္ေသးတယ္”
“ဟယ္လို နံပါတ္တစ္၊ ေဟး နံပါတ္နွစ္၊ နွစ္ေကာင္လံုး ကိစဿစေခ်ာသြားျပီ၊ ေတာ္လြန္းလို့ က်ုပ္ကိုက်ုပ္ေတာင္ ျကည္ညိုလာျပီ ရူဒီ၊ ခင္ဗ်ားကိစဿစေရာ ျပီးခဲ့ျပီ မဟုတ္လား”
“ျပီးလို့ ငါအခုေရာက္လာတာေပါ့ဟ”
“ဒါဆို ေနာက္သံုးေကာင္ကို ဒီကေနေစာင့္ျပီး က်ည္ဆန္အရသာ ျမီးခိုင္းဖို့ပဲ က်န္ေတာ့တယ္”
သူတို့ေျပာသည့္ ေနာက္သံုးေကာင္သည္ ပထမ သံုးေကာင္ထက္ပို၍ သတိရွိေလသည္။ စာတိုက္စစ္ေဆးေရးအရာရွိ က စာအိတ္ဗံုးမ်ားကို စစ္ေဆးသည့္နွယ္ ေက်ာက္လမ္းတစ္ေလ်ွာက္ တစ္လက္မမက်န္ စစ္ေဆး၍ လွိုဏ္ဂူရွိရာသို့ ျဖည္းညွင္းစြာ၊ တိတ္ဆိတ္စြာ၊ သတိျကီးစြာ တက္၍လာျကသည္။ ဂ်ီယိုဒီနိုသည္ သူတို့ဆက္သြယ္ေနေသာ ေရဒီယို ဆက္သြယ္ေရးဖုန္းကို မကိုင္သျဖင့္ ပိုမိုသတိထားေနျခင္းလည္း ျဖစ္သည္။
ဂန္းနွင့္ ဂ်ီယိုဒီနိုသည္ ေျခမွုန္းေရးရိုင္ဖယ္မ်ားကို အသင့္အေနအထားျဖင့္ကိုင္ေဆာင္ရင္း ေစာင့္ေနျကသည္။ ဂ်ီယိုဒီနိုသည္ ဂန္းကို ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္ျပီး လွိုဏ္ဂူဝသို့ ထြက္၍ ကိုယ္ေရာင္ျပလိုက္သည္။
ေခါင္းေဆာင္နားျကပ္၏ မိုက္ကရိုဖုန္းမွတဆင့္ သူလွံျဖင့္ ေဆာင့္ထိုးသတ္ ခဲ့ျပီး နံပါတ္တစ္၏ေလသံကိုတု၍-
“ဘာလို့ ဒီေလာက္ျကာေနတာလဲ နံပါတ္ေလး၊ မင္းျကည့္ရတာ အသက္ရွစ္ဆယ္ေက်ာ္ အမယ္ျကီးအိုက်ေနတာပဲ၊ လွုပ္တုတ္ လွုပ္တုတ္နဲ့၊ လွိုဏ္ဂူထဲမွာ အရိုးစုတစ္ခုကလြဲလို့ ဘာမွမရွိပါဘူးကြ” ဟုေျပာလိုက္၏။
နံပါတ္ေလးက ခ်က္ခ်င္းပင္ ျပန္လည္ဆက္သြယ္၏။
“ခင္ဗ်ားအသံ ဘယ္လိုျဖစ္ေနတာလဲ နံပါတ္တစ္”
သူတို့ကို ျကာျကာလွည့္စား၍ ရမည္မဟုတ္မွန္း ဂ်ီယိုဒီနို သိလိုက္သည္။ “အေအးမိသြားလို့ အသံနည္းနည္း အက္သြားတယ္ကြ၊ ရာသီဥတုက ဆိုးပါ့ကြာ” ဟု ရလိုရျငား ျဖီးျကည့္လိုက္ေသး သည္။
“အေအးမိသြားလို့ အရပ္ေတာင္ေလးလက္မေလာက္ ပုသြားသလိုပဲ”
ဂ်ီယိုဒီနို ရယ္ခ်င္သြား၏။ ဟုတ္ေတာ့လည္းဟုတ္သည္။ သူတုပေနေသာ နံပါတ္တစ္က သူ့ထက္အရပ္အမ်ားျကီး ျမင့္သည္ကိုး။
“မိုးစိုမခံနိုင္ဘူးေဟ့၊ ငါ ဂူထဲျပန္ဝင္ျပီ” ဟုလံုးခ်ရင္း ဂူထဲျပန္ဝင္လာခဲ့သည္။ ေက်ာေတာ့ အေတာ္စိမ့္ေန၏။ က်ည္ဆန္ေတြ ေက်ာထဲ အစုလိုက္အျပံုလိုက္ ဝင္လာမည္ကို မွန္းဆရင္း အသည္းယားေန၏။
အထဲေရာက္ေတာ့ ရူဒီဂန္းက- “မင္းလြယ္လြယ္နဲ့ ျဖီးလို့မရခဲ့ဘူး မဟုတ္လား” ဟုလွမ္းေျပာ၏။
“ဟုတ္ပဗ်ာ၊ ဒါေပမဲ့ ဒီေကာင္ေတြ နေဝတိမ္ေတာင္ျဖစ္ေနတုန္းပဲ၊ ဒုတိယ အစီအစဉ္မ်ားမရွိဘူးလား ရူဒီ”
“ဟိုဖက္က မံမီခန္းထဲ ဝင္တဲ့ လွိုဏ္ကေလးထဲကေန ျခံုခိုတိုက္မယ္ကြာ”
“တစ္ေယာက္၊ အလြန္ဆံုးနွစ္ေယာက္ေလာက္ပဲ အလစ္ပစ္လို့ ရမွာေပါ့ဗ်”
“တျခားလည္း ေရြးစရာမရွိဘူး ငါ့ေကာင္၊ ေခ်ာင္းမပစ္ခ်င္ရင္ ေပါ္တင္ပစ္ျကဖို့ပဲရွိတယ္၊ အဲဒါဆိုရင္ နင့္အဘ ဟယ္လီေကာ္ပတာက ငါတို့ကို ဒံုးက်ည္နဲ့ ေဆာ္လိမ့္မယ္”
ဂ်ီယိုဒီနိုနွင့္ ဂန္းသည္ မံမီခန္းသို့ အဝင္လမ္းတြင္ သူတို့ ပိတ္ပစ္ခဲ့ေသာ ေက်ာက္တံုးမ်ားကို ေသလုေျမာပါးဖယ္ရွားေန ၏။ ရာသီဥတုက ေသေလာက္ေအာင္ ေအးျမေနေသာလည္း တစ္ကိုယ္လံုး ေခ်ြးဒီးဒီးက်ေနျကသည္။ အေလာင္းနွစ္ေလာင္းကို အထဲပစ္ထည့္ျပီး သူတို့ နွစ္ဦးလံုး လွိုဏ္ဂူေပါက္ကေလးထဲသို့ တိုးေဝွ့ဝင္ျပီးခ်ိန္တြင္ ဒုတိယ အဖြဲ့ ဂူဝသို့ ေရာက္ရွိလာသည္။ အခ်ိန္ကိုက္ပင္။
Juan
သင့္လူ
ဗမင္းေႏြ
သူသူငါငါ
နီမို
Recent Comments