အတၱလန္တစ္ရွာပံုေတာ္ (၅ဝ)
23 Dec 2009 Leave a Comment
in ဘာသာျပန္, အတၱလန္တစ္ရွာပံုေတာ္
ပစ္ေခါင္းျကီးသြားသည္။
“တကယ္ေျပာတာလား ဆရာ၊ သိပဿပံနဲ့ နည္းပညာဟာ ဒီေလာက္လုပ္နိုင္တဲ့ အဆင့္အတန္း တကယ္ရွိေနျပီလား”“တို့ဆီမွာ ဒီကိစဿစကို လံုးပန္းေနျကတဲ့ ဓါတ္ခြဲခန္းေတြနဲ့ သိပဿပံပညာရွင္ေတြ ရိုက္သတ္လို့မကုန္ဘူး ဒတ္၊ ဒါေပမဲ့ ငါသိ သေလာက္ေတာ့ သူတို့ေတြဟာ ျကြက္နဲ့ စမ္းသပ္တဲ့အဆင့္ပဲ ရွိေသးတယ္။ တစ္ခုငါေသခ်ာေျပာရဲတာကေတာ့ အယ္ဆီဆိုတဲ့ ေကာင္မေလးဟာ ေဟဒီေသသလို သူမ်ားပေယာဂနဲ့ မေသဘူးဆိုရင္ သက္ေတာှ တစ္ရာ့နွစ္ဆယ္ ရွည္ေစေသာဝ္ဆိုတဲ့ ဇာတာပါေဟာကိန္းအတိုင္း ေနရမွာ အေသအခ်ာပဲကြ”
“ကဲ ထားပါေတာ့ ဆရာ၊ က်ြန္ေတာှဆိုရင္ အဲသေလာက္ အသက္ရွည္ရွည္မေနခ်င္ပါဘူး၊ ပ်င္းတာနဲ့တင္ ေသမလား ပဲ၊ က်ြန္ေတာှ အခု သူ့ကို ဝင္ေတြ့လို့ရျပီလား”
“ျကြပါ၊ ျကြပါ၊ မင္းသေဘာရွိ ေမးေတာှမူပါ”
ေဒါက္တာဘဲလ္နွင့္ ဒတ္ပစ္သည္ ရံုးခန္းထဲမွ ထြက္လာ၏။ ေဆးခန္းသည္ အလြန္အင္မတန္ သန့္ရွင္းလွျပီး တိတ္ဆိတ္ေန၏။ အေစာင့္အျကပ္တစ္ဦးမွမေတြ့ရ။ တစ္ေနရာရာမွ ကင္မရာမ်ားျဖင့္ ေစာင့္ျကည့္ေနျကမည္က ေတာ့ ေသခ်ာလွသည္။
ဘဲလ္သည္ အခန္းတစ္ခုေရွ့ေရာက္ေသာအခါ ကဒ္တစ္ခုကို ထိုးသြင္း၍ တံခါးဖြင့္ေပးလိုက္သည္။ အထဲတြင္ ေဆးရံု ဝတ္စံုျဖင့္ ခုတင္ေပါှလွဲေနသည့္ အယ္လ္ဆီကိုေတြ့ရသည္။
“မစ္စ္ ဝုဖ္၊ ဧည့္သည္တစ္ေယာက္က မင္းကိုေတြ့ခ်င္လို့တဲ့၊ စကားေျပာျကဦး၊ သိပ္ေတာ့မျကာေစနဲ့” ေဒါက္တာဘဲလ္က ေျပာေျပာဆိုဆို ျပန္ထြက္သြား၏။
ပစ္သည္ အယ္လ္ဆီ့ ကုတင္နားတြင္ ကုလားထိုင္တစ္လံုးဆြဲ၍ ဝင္ထိုင္လိုက္သည္။
“က်ုပ္နံမည္ ဒတ္ပစ္၊ ခင္ဗ်ားသိခ်င္လည္းသိလိမ့္မယ္၊ ဒါေပမဲ့ ယူ ၂ဝ၁၅ နဲ့ ဆက္သြယ္ျပီးကတည္းက က်ုပ္နာမည္ ကို ခင္ဗ်ားတို့ ကဗ်ည္းတင္ထားလိမ့္မယ္လို့ က်ုပ္ထင္တယ္”
အယ္လ္ဆီ့ မ်က္လံုးမ်ား အနည္းငယ္ က်ဉ္းေျမာင္းသြားသည္ကလြဲ၍ အျခားတုန့္ျပန္မွု မေတြ့ရ။
“ခင္ဗ်ား ညီမ ေဟဒီရဲ့ ခနဿဓာကိုယ္ကို အနဿတာတိက ေရျပင္ေအာက္က သယ္လာတာ က်ုပ္ပဲ။ သူ့အေလာင္း ဒီေဆးခန္း မွာပဲရွိတာ ခင္ဗ်ားသိတယ္။ ဗ်ူနိုေအးရီးစ္ ကခင္ဗ်ားတို့ရဲ့ ဝုဖ္မိသားစု သုသဿသန္မွာေျမျမွုပ္နိုင္ဖို့အတြက္ အေလာင္းကို ကားလ္ဝုဖ္ဆီ ပို့ေပးေစခ်င္သလား”
ပစ္သည္ အေမွာင္ထဲသို့ ရမ္းပစ္လိုက္ေခ်ျပီ၊ ဤသည္ပင္လ်ွင္ သူ၏ မူပိုင္ အတတ္ပညာျဖစ္ေတာ့သည္။ ဝုဖ္တို့ထံ တြင္ ကိုယ္ပိုင္သုသဿသာန္ရွိမရွိ သူမသိ၊ ဒီယုန္ျမင္၍ ဒီျခံုထြင္လိုက္ျခင္းမ်ွသာ။
သူ့ပစ္ခ်က္၊ ခ်က္ေကာင္းမွန္သြားေျကာင္း သိရဖို့ အခ်ိန္ျကာျကာမေစာင့္လိုက္ရ၊ အယ္လ္ဆီသည္ ေဒါသျကီးစြာျဖင့္ သူ့ကို ျကည့္လိုက္ျပီး-
“ရွင္– ရွင္ဟာ ကိုလိုရာဒိုမွာလည္း က်ြန္မတို့လူေတြကို သတ္ခဲ့တဲ့လူပဲ” ဟုေျပာလိုက္သည္။
ပစ္ ခနိုးခနဲ့ ျပံုးလိုက္သည္။
“အို ေဒါက္တာဘဲလ္ ကခင္ဗ်ားမွာ လ်ွာမပါဘူးလို့ က်ုပ္ကို သတင္းအမွားျကီးေပးလိုက္တာပဲ၊ ဘယ္ဟုတ္ပါ့မလဲ၊ ခ်ြန္လိုက္တဲ့ လ်ွာကေလး” ဟု ကလိလိုက္သည္။
“ေရငုတ္သေဘဿငာကိစဿစလည္း ရွင့္ လက္ခ်က္ပဲေပါ့ ဟုတ္လား”
“ကိုလိုရာဒို ကိစဿစကေတာ့ က်ုပ္လက္ခ်က္ဟုတ္ပါတယ္၊ ေရငုတ္သေဘဿငာကေတာ့ ယူအက္စ္ေရတပ္မေတာှ လက္ခ်က္ ပါဗ်ာ၊ သူတို့ဝင္မကယ္ရင္ ခင္ဗ်ားညီမေဟဒီက ဘာလက္နက္မွမပါတဲ့ အဏဿဏဝါ သုေတသနသေဘဿငာကို နွစ္ျမွုပ္ျပီး လူတစ္ရာေက်ာှကို သတ္ပစ္ေတာ့မွာေလ၊ တရားကို နတ္ေစာင့္တယ္လို့ သေဘာထားေပါ့ဗ်ာ၊ ဒါနဲ့ ခင္ဗ်ားတို့ ေဆြမ်ိုးေတြ အားလံုး မ်ိုးရိုးဗီဇ အင္ဂ်င္နီယာနည္းနဲ့ ျပုျပင္ထားျကတာဆိုေတာ့ ေငြေတာ့ အေတာှကုန္မွာေနာှ”
ပစ္၏ ဒုတိယပစ္ခ်က္။
“ဟုတ္တယ္၊ ဒါေပမဲ့ က်ြန္မတို့က ေငြကို ဂရုမစိုက္ပါဘူး” အယ္လ္ဆီသည္ အံ့ဩဖြယ္ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ဝန္ခံ လိုက္သည္။
“ဒီလိုလုပ္ဖို့ က်ြန္မတို့ မ်ိုးဆက္သံုးဆက္ျကာ ေစာင့္ဆိုင္း သုေတသနလုပ္ခဲ့ရတယ္၊ က်ြန္မတို့ဟာ အဲဒီ နွစ္ရွည္ သုေတသန ရဲ့ ရလာဒ္ေတြပဲ”
“ေဩာှ၊ ဪ၊ ပစဿစည္းေကာင္းေလးေတြ ေပါ့ေလ”
အယ္လ္ဆီက ပစ္ကို ပထမဆံုးအျကိမ္ျကည့္ျပီး ျပံုးလိုက္သည္။
“ရွင္ ေျပာခ်င္သလိုေျပာပါေလ။ ရွင္တို့ အညံ့စားလူသားမ်ိုးနြယ္ တစ္ခုလံုး မျကာခင္ မ်ိုးျပံုးေတာ့မွာပဲ” ဟုေအးစက္စြာ ေျပာလိုက္ေလသည္။
=============
ပစ္သည္ အယ္လ္ဆီ့မ်က္လံုးမ်ားကို တည့္တည့္စိုက္ျကည့္လိုက္သည္။ ျပီးမွ-
“ေအးေပါ့ေလ။ လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္ေပါင္းကိုးေထာင္က လြဲခ်က္ကယ္နာခဲ့တဲ့ ဒုတိယျကယ္တံခြန္ျကီး အခုျပန္လာခ်ိန္ တန္ျပီကိုး၊ ဟုတ္သလား အယ္လ္ဆီ”
ဒီတစ္ျကိမ္ ပစ္ခ်က္သည္ အရွိုက္တည့္တည့္သို့ ထိ၏။ အယ္လ္ဆီသည္ ခံျပင္းလွစြာျဖင့္ ခုတင္ေပါှက ရုန္းထလာျပီး-
“ဒီကိစဿစေတြသိဖို့ ရွင္တို့ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ျကာခဲ့သလဲ” ဟုေမးလိုက္သည္။
“ငါးရက္ ေျခာက္ရက္ေပါ့”
“ဒီမွာ က်ြန္မတို့ လူေတြက ဒီကိစဿစကို သံုးရက္နဲ့ ေဖာှထုတ္နိုင္တာရွင့္ သိရဲ့လား”
သူမ ငါ့စကားနြားရ ေျပာေနမွန္း ပစ္သိသည္။ သူက-
“အဲဒီေတာ့ ကမဿဘာပ်က္မဲ့ေန့မွာ ဝုဖ္မိသားစုက ေပ်ာှပြဲရြင္ပြဲျကီး က်င္းပဖို့ ျပင္ဆင္ျကေရာ ဆိုပါေတာ့” ဟု စကားနွိုက္ ျပန္သည္။
အယ္လ္ဆီသည္ ပစ္သည္ စကားေထာင္ေခ်ာက္အတြင္း လံုးဝ သက္ဆင္းမိေနျပီျဖစ္၏။ သူမက ေခါင္းခါယမ္းရင္း-
“လူတကာ ေသျကရမဲ့ အခ်ိန္မွာ က်ြန္မတို့က အသက္ရွင္ေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ ဆိုတာပဲ စဉ္းစားတယ္၊ အေကာင္ အထည္ ေဖာှတယ္၊ ရွင္တို့လို မဟုတ္ဖူး။ ဒီမယ္၊ ဘဝ ဆိုတာမ်ိုးက ေနထိုင္ဖို့သင့္ေတာှျပီး အဲဒီအတြက္ စီမံကိန္းခ်နိုင္တဲ့သူမ်ိုးအတြက္သာ ျဖစ္သင့္တယ္။ ဘာရည္ရြယ္ခ်က္၊ ဘာစီမံကိန္းမွမရွိတဲ့သူေတြကေတာ့ ေလာက မွာ မရွင္သန္သင့္ဘူးေလ”
အယ္လ္ဆီ သည္တင္းတင္းမာမာေျပာ၏။ မရပ္မနားေျပာ၏။ ပါးစပ္မွ အျမွုပ္ထြက္မတတ္ေျပာ၏။ ပစ္ကို လည္း အစိမ္းလိုက္ဝါးစားမတတ္ စူးစူးရဲရဲ ျကည့္ေနေသး၏။ သူ့အျကည့္က ေျကာက္စရာ။
“ေကာင္းပါျပီ၊ ဒီလိုဆိုေတာ့ ခင္ဗ်ားတို့ဟာ အင္မတိ၊ အင္မတန္ေတာှတဲ့ ကမဿဘာ့ငေတာှမိသားစုျကီးေပါ့။ ခုလာမဲ့ ကမဿဘာ ဖ်က္ကပ္ျကီးမွာ ငေတာှျကီးေတြ ဘယ္လိုစီမံကိန္းမ်ားဆြဲထားျကသလဲဆိုတာ သိခြင့္မ်ားရွိပါသလား”
“သိခြင့္ရွိပါတယ္။ က်ြန္မတို့ဟာ လြန္ခဲ့တဲ့နွစ္ငါးဆယ္ေလာက္ကတည္းက မိသားစုရွင္သန္ဖို့စီမံကိန္းဆြဲခဲ့ျကတယ္။ ခုေတာ့ေအာင္ျမင္သြားပါျပီ။ က်ြန္မတို့အေနနဲ့ ဘယ္လို ကမဿဘာဖ်က္ကပ္မ်ိုးကိုမွ မွုစရာမလိုေတာ့ပါဘူး”
“နွစ္ငါးဆယ္၊ ဟုတ္လား” ပစ္အလန့္တျကားေရရြတ္လိုက္သည္။
“ဒါဆို အာမီးနီးစ္ေတြရဲ့ ပထမဆံုးေသာ လ်ို့ဝွက္အခန္းကို ရွာေတြ့ကတည္းက ခင္ဗ်ားတို့ဒီစီမံကိန္းကို စခဲ့ျက တာေပါ့”
“သိပ္ဟုတ္တာေပါ့ရွင္” အယ္လ္ဆီက ရိုးရိုးပင္အေျဖျပန္ေပးေသာှလည္း သူမေလသံက ခပ္ျကြားျကြား။
“ဒါနဲ့ အားမီးနီးစ္အခန္းေပါင္း ဘယ္နွစ္ခုေလာက္ရွိသလဲ ခင္ဗ်ားသိသလား”
“အားလံုးေပါင္း ေျခာက္ခုရွိတယ္လို့ ဆိုတာပဲ”
“ခင္ဗ်ားတို့ ဘယ္နွစ္ခုေတြ့ခဲ့သလဲ”
“တစ္ခုတည္းပါ”
“က်ုပ္တို့က နွစ္ခုေတြ့တယ္။ ဒါဆို သံုးခုက်န္ေနေသးတာေပါ့”
“ဟာဝိုင္ယီမွာ မီးေတာင္ေပါက္ကြဲခဲ့တုန္းက တစ္ခုပါသြားတယ္။ ေနာက္တစ္ခန္းက တိဘက္မွာ ေအဒီ ဂဝဝ ေလာက္ကတည္းက ငလ်ွင္ဒဏ္ေျကာင့္ ပ်က္စီးသြားခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆံုးတစ္ခုကေတာ့ ခ်ီလီက လက္စကာ ေတာင္တန္းမွာ ရွိတယ္လို့ ျကားတယ္။ ရွာလို့ေတာ့မေတြ့ျကေသးဘူး”
ပစ္ ေခါင္းထဲ အေတြးတစ္ခုဝင္လာသည္။ သူက ထိုအေတြးကို စကားလံုးအျဖစ္ခပ္ျမန္ျမန္ပဲ ေျပာင္းလဲပစ္လိုက္သည္။
“ရွာလို့မေတြ့တာတစ္ခုတည္းနဲ့ ခင္ဗ်ားတို့ဟာ ေလ့လာေရးထြက္လာတဲ့ ေကာလိပ္ေက်ာင္းသားအုပ္စု တစ္စုလံုးကို ရက္ရက္စက္စက္ သတ္ပစ္လိုက္ျကေသးတယ္ေနာှ”
အယ္လ္ဆီသည္ ပစ္ကို စူးစူးဝါးဝါးစိုက္ျကည့္ေနသည္။ သို့ေသာှအေျဖေတာ့ ျပန္မေပး။ ေပးေပးမေပးေပး ခ်ီလီ ကိစဿစသည္လည္း သူတို့ လက္ခ်က္မွန္း ပစ္သိလိုက္ပါျပီ။
“ဟုတ္ျပီေလ။ ခင္ဗ်ားတို့ မိသားစု ရွာေတြ့ခဲ့တဲ့ အားမီးနီးစ္အခန္းေလးအေျကာင္း က်ုပ္သိပရေစလား အယ္လ္ဆီ”
အယ္လ္ဆီသည္ ပစ္ကို စိုက္ျကည့္လိုက္ျပန္သည္။
“ဝတ္ေက်ာင္းေဟာင္းတစ္ခု၊ အဲဒီထဲမွာ အားမီးနီးစ္ေတြရဲ့ သေကဿငတေတြကို က်ြန္မတို့ ပထမဆံုးရွာေတြ့ခဲ့တာ။ သူတို့ရဲ့ ပ်က္စီးသြားတဲ့ ဆိပ္ကမ္းျမို့ေတာှတစ္ခုမွာေပါ့။ ဒီမယ္ မစဿစတာပစ္၊ က်ြန္မကို ဟိုေမးဒီေမးနဲ့ ထပ္စကားနွိုက္ ဖို့မျကိုးစားနဲ့ေတာ့။ ခုခ်ိန္ကစျပီး ရွင္ဘာေမးေမး က်ြန္မေျဖေတာ့မွာမဟုတ္ဖူး။ ခုလို အက်ိုးမရွိတာေတြလာေမးေနမဲ့ အစား ရွင့္မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းေတြကို နွုတ္ဆက္ပါတီပြဲကေလးဘာေလး က်င္းပဖို့ ျပင္ဆင္ထားရွင့္။ ဘာျဖစ္ လို့လဲဆိုေတာ့ ရွင္တို့အားလံုးရဲ့ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ အေလာင္းေတြဟာ မျကာခင္ ျဖစ္မဲ့ကမဿဘာပ်က္ကပ္က်ရင္ ပင္လယ္ထဲေမ်ာကုန္ျကေတာ့မွာေလ”
အယ္လ္ဆီဝုဖ္သည္ သူ၏ေနာက္ဆံုးစကားကို ဆိုလိုက္ျပီးမ်က္စိမ်ားကို မွိတ္ထားလိုက္ေလေတာ့သည္။
+++++++++++++++++
Juan
သင့္လူ
ဗမင္းေႏြ
သူသူငါငါ
နီမို
Recent Comments