အတၱလန္တစ္ရွာပံုေတာ္ (၅၅)
22 Feb 2010 2 Comments
in ဘာသာျပန္, အတၱလန္တစ္ရွာပံုေတာ္
ပစ္နွင့္ အယ္လ္တို့သည္ က်ဉ္းေျမာင္းေသာ ေတာင္ျကားလမ္းကေလး၏ထြြက္ေပါက္သို့ေရာက္ရွိရန္ ကိုက္တစ္ရာမ်ွ လမ္းေလ်ွာက္ရ၏။ ေတာင္ျကားလမ္းမွ ထြက္သည္နွင့္တျပိုင္နက္ ေရျပင္ကိုေတြ့ျကရသည္။ အေနာက္ဖက္ကမ္း သည္ အိပ္စ္ေမာက္ေတာင္တန္း၊ အေရွ့ဖက္ကမ္းသည္ ေသမင္းတမန္ေရခဲေတာင္စြယ္မ်ား၊ ဝုဖ္သေဘဿငာက်င္းနွင့္ ျမို့ျကီးတစ္ခုစီမ်ွ ျကီးမားလွသည့္ သေဘဿငာျကီးေလးစီးတည္ရွိရာ သူတို့သြားရမည့္အရပ္ကား ေရျပင္၏ ေျမာက္ဖက္ ကမ္း။
ေရွ့မွသြားေနေသာ ဂ်ီယိုဒီနိုသည္ ရုတ္တရက္ရပ္လိုက္ျပီး ပစ္ကိုလက္ဟန္ျပ၍ ေက်ာက္တံုးျကီးတစ္ခုေနာက္သို့ ဝင္ေရာက္ပုန္းေအာင္းလိုက္သည္။ မျကာမွီ ကင္းလွည့္ေမာှေတာှဘုတ္နွစ္စီးသည္ ေဘးခ်င္းယွဉ္လ်ွက္ မီးေမာင္းမ်ား ထိုး၍ ေမာင္းနွင္လာသည္ကို ေတြ့လိုက္ျကရသည္။ ဂ်ီယိုဒီနိုက ညျကည့္မွန္ေျပာင္းကိုထုတ္၍ ထိုကင္းလွည့္ယာဉ္မ်ား ကိုေလ့လာေန၏။
“ေမာှေတာှဘုတ္ေတြက ဘာအမ်ိုးအစားေတြလဲ အယ္လ္” ပစ္က ပါဝါေမာှေတာှဘုတ္က်ြမ္းက်င္သူ ျဖစ္သည့္ အယ္လ့္ ကိုတိုးတိုးေလးေမးလိုက္သည္။
“ဒီဗီခ်က္ ၃၈ ေပ ဘုတ္ေတြကြ။ မာတယ္။ ခိုင္တယ္။ အျကမ္းခံတယ္။ ျမင္းေကာင္ေရ သံုးရာအား အင္ဂ်င္စက္တပ္ ထားတယ္။ လက္နက္တပ္ဆင္ျပီး ကင္းလွည့္ယာဉ္အျဖစ္သံုးဖို့ အေကာင္းဆံုးအမ်ိုးအစားေတြေပါ့”
“ဘယ္လို လက္နက္မ်ိုးေတြ တပ္ထားသလဲ”
“ဦးပိုင္းနဲ့ ပဲ့ပိုင္းမွာ စက္ေသနတ္အျကီးစား တစ္လက္စီဆင္ထားတာေတြ့တယ္”
“အျမန္နွုန္းဘယ္ေလာက္လဲ”
“ေလးေနာ့ထ္ ေလာက္ေတာ့ရွိမယ္ထင္တယ္”
“ဒါဆိုအေတာှပဲေပါ့”
အယ္လ္သည္ ပစ္ကို မသကဿငာသည့္အျကည့္ျဖင့္ ျကည့္လိုက္သည္။ ဒီအေကာင္ ဘယ္လိုဉာဏ္နီ ဉာဏ္နက္ေတြ ထုတ္ဖို့ အေတာှပဲလို့ေျပာမွန္း သူမသိေသး။ မျကာခင္သိရလိမ့္မည္ထင္၏။ ဘာမွျပန္ေျပာမေနေတာ့။
ကင္းလွည့္ေမာှေတာှနွစ္စီး ေတာင္ဖက္ကမ္းသို့ ေမာင္းနွင္သြားျကသည့္အခ်ိန္တြင္ ပစ္နွင့္အယ္လ္တို့သည္ မဲေမွာင္ေန သည့္ေရျပင္သို့ ဆင္းသက္ခဲ့ျက၏။ တစ္ဦးနွင့္တစ္ဦး ဆက္သြယ္ရန္ ေအကြာကြမ္ဆက္သြယ္ေရးကိရိယာပါေသာှ လည္း ေရေအာက္တြင္ လမ္းမေပ်ာက္ေစရန္အတြက္ အသက္ကယ္ျကိုးကို ခါးပါတ္မ်ားတြင္ခ်ိတ္ျပီး တစ္ဦးနွင့္တစ္ဦး ျကိုးျဖင့္ဆက္ထားရသည္။ ေရေအာက္ျကမ္းျပင္သည္ ကမ္းေျခအနီးတစ္ဝိုက္တြင္ ေက်ာက္ေဆာင္ ထူထပ္၍ ေရညွိမ်ားျဖင့္ ေခ်ာေန၏။ ပစ္နွင့္အယ္လ္သည္ ေခ်ာှမလဲေစရန္ သတိျကီးစြာထား၍ ဟန္ခ်က္ကို ထိန္းေနရ၏။
ကိုက္ငါးဆယ္ခန့္ခရီးအေရာက္တြင္ ပစ္သည္ ေရျပင္ေပါှေခါင္းေဖာှလိုက္ျပီး ေတာင္ဖက္စူးစူးဆီသို့ စူးစိုက္ျကည့္ေန ၏။ ကင္းလွည့္ေမာှေတာှဘုတ္မ်ားသည္ သူတို့ရွိရာသို့ ျပန္လွည့္လာေနျကျပီကို ေတြ့လိုက္ရသည္။
“ဒီေကာင္ေတြျပန္လွည့္လာျကျပီ အယ္လ္။ မင္းေျပာတဲ့ အျမန္နွုန္းအတိုင္းျဖစ္ပါေစလို့ဆုေတာင္းထားကြ”
ပစ္သည္ ေရေအာက္တြင္ရွိေနေသာ အယ္လ္ကို ေအကြာကြန္ ဆက္သြယ္ေရးကိရိယာမွတစ္ဆင့္ ေျပာလိုက္၏။
မျကာမွီ အယ္လ္၏ ဦးေခါင္းသည္ေရေပါှေပါှလာ၏။
“ေဟ့၊ မင္းဘာလုပ္ဖို့ျကံထားတယ္ဆိုတာ ငါ့ကိုေျပာဦးလကြာ”
ပစ္က သူတို့ယူေဆာင္လာျကေသာ ေတာှပီဒို ၂ဝဝဝ ဒုန္းတြန္းစက္မ်ားကိုေျမွာက္ျပ၍-
“ေမာှေတာှဘုတ္ေတြအေနာက္က ဒါေလးေတြဖြင့္ျပီး အသာလိုက္သြားမယ္ေလကြာ”
ဘုရား ကယ္ေတာှမူပါ။
အယ့္တစ္ကိုယ္လံုး ေအးစက္ေတာင့္တင္းသြား၏။ ကင္းလွည့္ေမာှေတာှေတြအေနာက္က ဒုန္းတြန္းစက္ ေတြဖြင့္ျပီး လိုက္မယ္ဆိုပါ့လား။ ပစ္ဆိုသည့္အေကာင္ အျကံကျကီးလွခ်ည့္။ သူ့ကိုျကိုဆိုေရးအဖြဲ့ေတြ လြွတ္လိုက္တယ္မ်ား ေအာက္ေမ့ေနလားမသိ။
“နင့္ဟာက အလုပ္ျဖစ္ပါ့မလား။ ေမာှေတာှဘုတ္မွာ ေရေအာက္ကင္မရာေတြ ပါရင္ဘယ္လိုလုပ္မလဲ”
“ဒီေရလက္ျကားက မိုင္ဝက္ေလာက္က်ယ္တယ္ကြ။ ကင္မရာဘယ္ေလာက္တပ္တပ္ ဒါျကီးတစ္ခုလံုးကို ေစာင့္ျကည့္ ဖို့ မျဖစ္နိုင္မဲ့တူတူ ကင္မရာတပ္ထားဖို့ စိတ္ကူးျကမယ္မထင္ဘူး။ ဒီေရျပင္ျကီးကို တစ္လက္မမက်န္ေစာင့္ျကည့္ဖို့ လူ ဌားရမယ္ဆိုရင္ မင္းဝုဖ္ေတြ လခေပးရတာနဲ့တင္ မြဲသြားနိုင္တယ္”
“ခ်ကြာ၊ ဒါဆိုလည္းမင္းေျပာတဲ့အတိုင္းလုပ္ျကတာေပါ့”
သူတို့သည္ ေမာှေတာှဘုတ္မ်ားလာေနသည္ကို ေစာင့္ျကည့္ေနျကသည္။ ေမာှေတာှဘုတ္မ်ား သူတို့နွင့္ဆယ္ကိုက္ ခန့္အကြာသို့ေရာက္ေသာအခါ ရွာေဖြေရးမီးေမာင္းမ်ားမွ အလင္းေရာင္မ်ားေရာက္မလာမီ ေရေအာက္သို့ ငုတ္လ်ွိုး လိုက္ျကသည္။
ေမာှေတာှနွစ္စီး၏ အင္ဂ်င္သံမွာ ေရေအာက္တြင္ နားကြဲလုခမန္း။ ေမာှေတာှဘုတ္မ်ားသူတို့ေပါှမွ ေက်ာှလြန္ျဖတ္ သန္းသြားေသာအခါ ေတာှပီဒို ဒုန္းတြန္းစက္မ်ားကို နွိုး၍ ေမာှေတာှဘုတ္နွစ္စီးေနာက္ ဂယက္ထေနေသာ ေရျပင္ တေလ်ွာက္ အလိုက္သင့္စီးေမ်ာလိုက္ပါသြားျကေတာ့သည္။
ျမန္နွုန္း ဆယ့္ရွစ္ေနာ့ထ္အထိတင္နိုင္ေသာ ေမာှေတာှဘုတ္မ်ားသည္ ေလးေနာ့ထ္နွုန္း သာေမာင္းနွင္သည့္ အတြက္ လွိုင္းဂယက္ငယ္ကေလးမ်ားသာ ျဖစ္ထြန္းသည့္အတြက္ သူတို့ ဒုန္းတြန္းစက္မ်ားအတြက္ အေလာ ေတာှပင္ျဖစ္ေန၏။ အကယ္၍သာ စက္ကုန္ဖြင့္ေမာင္းမည္ဆိုလ်ွင္ ေမာှေတာှဘုတ္ေနာက္မွ ကပ္လိုက္ရန္ မဆိုထားဘိ၊ အနားပင္ ကပ္၍ ရမည္မဟုတ္။ ထို့ေျကာင့္ပင္ ပစ္သည္ ေမာှေတာှဘုတ္မ်ား၏အျမန္နွုန္းကို ျကိုတင္ခန့္မွန္းခိုင္းျခင္း ျဖစ္ေပသည္။
ဤသို့ျဖင့္ ေအးစက္မဲေမွာင္ေနေသာ ေရျပင္တြင္ ေမာှေတာှဘုတ္ေနာက္မွ နွစ္မိုင္ခရီးကို ျဖတ္သန္းလာခဲ့ျကရင္း ေနာက္ဆံုးမေတာ့မီးေရာင္ထိန္ထိန္ျငီးသည့္ ေခတ္သစ္ ေနာဧတို့၏ သေဘဿငာက်င္းသို့ သူတို့နွစ္ဦး ေရာက္လာခဲ့ျပီ။
Juan
သင့္လူ
ဗမင္းေႏြ
သူသူငါငါ
နီမို
Mar 05, 2010 @ 02:01:11
စိတ္၀င္တစားနဲ႔ ေစာင့္ဖတ္ေနပါမယ္ခင္ဗ်ား.. ခုပဲ အပိုင္း ၅၅ ထိ ၃ ရက္နဲ႔ ဖတ္ၿပီးပါတယ္..
ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္
ဖိုးသူေတာ္
၄.၃.၂၀၁၀
Mar 09, 2010 @ 12:40:43
@phoethutaw: ေက်းဇူးတင္ပာတယ္ဗ်ာ။ အခ်ိန္မရ၊ အလုပ္မအားတာေျကာင့္ တပုဒ္နဲ့ တပုဒ္ အခ်ိန္အေတာ္ ျခားေနတာကိုပဲ အားနာပာတယ္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ သည္းခံျကပာလို့ ေျပာပာရေစ။