အတၱလန္တစ္ရွာပံုေတာ္ (၆၁)
01 May 2010 Leave a Comment
in ဘာသာျပန္, အတၱလန္တစ္ရွာပံုေတာ္
အမ်ိုးသမီးက သူတို့ကို ျပံုးျပံုးျကီးျကည့္ေန၏။
“ရွင္တို့ျကည့္ရတာ အေမရိကန္ေတြထင္တယ္” စပိန္သံဝဲေသာ အဂဿငလိပ္စကားျဖင့္ စကားစေျပာ၏။
“ခင္ဗ်ားဘယ္လိုသိသလဲဗ်”
“အို-က်ြန္မတို့ လံုျခံုေရးေတြက အမ်ားစုက အေမရိကန္ တပ္မေတာှကပဲ”
“ဒါဆိုခင္ဗ်ားက ဝုဖ္မိသားစုကေပါ့ေနာှ” ပစ္က အလုပ္ရွင္ကို အလြန္အင္မတန္အရိုအေသေပးေသာ ေလသံျဖင့္ ျပန္ေျပာလိုက္သည္။ဝုဖ္မ ကေပါ့ေပါ့ပါးပါးရယ္လိုက္ရင္း-
“က်ြန္မတို့ မိသားစုက ခြဲျခားရလြယ္တယ္ေနာှ”
“ဟုတ္ပခင္ဗ်ာ၊ အကုန္လံုး တစ္ရုပ္တည္းပဲ”
“ရွင့္နာမည္ ဘယ္လိုေခါှလဲ”
ပစ္ေခါင္းထဲမွာ အနဿတရာယ္အခ်က္ေပးသံေတြ ဆူညံသြား၏။ စြန့္စားရမည္။ အခြင့္အေရးယူရမည္။ ေသေျမျကီး ရွင္ေရြွထီးေပါ့။ အမ်ိုးသမီး၏ မ်က္လံုးကို ေစ့ေစ့ျကည့္၍ ေျပာခ်လိုက္သည္။
“က်ြန္ေတာှ့ နာမည္ ဒတ္ပစ္ပါ။ ဒါက က်ြန္ေတာှ့ သူငယ္ခ်င္း အယ္လ္ကပုန္း”
“က်ြန္မက ရိုဆာ ဝုဖ္ပါ”
ေတာှေသး၏။ ေတာှပါေသး၏။ ရိုဆာသည္ ဝုဖ္၏ အတြင္းစည္းဟုတ္ဟန္မတူ၊ ပစ္တို့ကို သူမသိ။
“ခုလိုသိက်ြမ္းရတာ က်ြန္ေတာှတို့အေနနဲ့ ဂုဏ္ယူလို့မဆံုးပါဘူး မစဿစဝုဖ္၊ က်ြန္ေတာှတို့က လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္ပါတ္ကမွ အေမရိကန္ မရင္းတပ္ကေျပာင္းလာတာပါ။ ဒီ အူးရစ္ဝုဖ္သေဘဿငာျကီးကေတာ့ တကယ့္ အံ့မခန္းပဲေနာှ။ ဒီလို ပါရမီ ေျမာက္လုပ္ငန္းျကီးကို ေဆာင္ရြက္နိုင္ခဲ့တဲ့ ခင္ဗ်ားတို့ ဝုဖ္မိသားစုအတြက္ ဂုဏ္ယူပါတယ္ခင္ဗ်ာ”
ရိုဆာဝုဖ္သည္ ပစ္၏ေျမွာက္လံုးမ်ားျကားတြင္ သိသိသာသာေျမာက္သြား၏။ ျပီးေတာ့ ခရားေရလြွတ္ ေျပာေတာ့သည္။
“ဒါေတြက က်ြန္မတို့အကို ကားလ္ရဲ့အစီအစဉ္ေတြခ်ည္းပါပဲ၊ ကမဿဘာေပါှက အေကာင္းဆံုး သေဘဿငာတည္ေဆာက္ေရး ပညာရွင္ေတြကို သူစုစည္းနိုင္ခဲ့တယ္ေလ။ သေဘဿငာတစ္စီးကို ေရလံုခန္းကိုးရာေလာက္ထည့္ထားတဲ့အတြက္ ေရထဲမွာ ဘယ္ေလာက္အေျခအေနဆိုးဆိုး မျမုပ္နိုင္ဘူးေလ”
“အလိုေလး၊ ျကားရတာ အံ့ဩစရာေတြခ်ည္းပါလားေနာှ။ အင္ဂ်င္ပါဝါကေရာ ဘယ္ေလာက္ရွိသလဲ မဒမ္” အယ္လ္သည္ ပစ္နွင့္အတူလိုက္၍ ဤဇာတ္လမ္းတြင္ ခပ္တည္တည္ သရုပ္ေဆာင္ပါဝင္ကျပေတာ့သည္။
“ျမင္းေကာင္ေရ ကိုးေသာင္းတစ္ေထာင္စီရွိတယ္ရွင့္၊ တစ္နာရီ ၂၅ ေနာ့ထ္ နွုန္းနဲ့သြားနိုင္တယ္”
“လူငါးေသာင္းေလာက္ဆန့္တဲ့ သေဘဿငာတစ္စီး ဟာအဲသေလာက္ျမန္နိုင္သလားဗ်ာ၊ က်ြန္ေတာှတို့ေတာ့ တစ္ခါမွ မျကားဖူးဘူး” ပစ္သည္ ဆက္ပင့္ေန၏။
“လူငါးေသာင္းမဟုတ္ဘူး မစဿစတာပစ္ရဲ့၊ ဒီသေဘဿငာဟာ တစ္သိန္းနွစ္ေသာင္းငါးေထာင္ဆန့္တယ္။ အျခားသံုးစီးမွာေတာ့ လူငါးေသာင္းစီတင္မယ္။ စုစုေပါင္း ကမဿဘာေပါှကရွိသမ်ွ အေကာင္းဆံုး၊ အေတာှဆံုး၊ အထူးခ်ြန္ဆံုးလို့ ယူဆတဲ့ လူ နွစ္သိန္းနဲ့ ခုနွစ္ေသာင္းငါးေထာင္ကို ကမဿဘာပ်က္ေဘးက လြတ္ေအာင္က်ြန္မတို့ သေဘဿငာ ေတြေပါှတင္ေခါှသြားမယ္”
ပစ္သည္ ေခါင္းတညိမ့္ညိမ့္လုပ္ျပီး နားေထာင္ေနေသာှလည္း မ်က္လံုးမ်ားက ရထားအျပင္ဖက္ရွိ ျမင္ကြင္းမ်ားကို မလြတ္တမ္းျကည့္ေန၏။
ဧက နွစ္ဆယ္ခန့္က်ယ္ဝန္းေသာ ပန္းျခံျကီးကို ရထားေပါှမွျမင္လိုက္ရေသာအခါ မ်က္လံုးမ်က္ဆန္ျပူးသြား၏။ သစ္ပင္မ်ားျကားဝယ္ အေျပးေလ့က်င့္ရန္နွင့္ လမ္းေလ်ွာက္ရန္လမ္းကေလးမ်ား နွင့္ ငန္းတို့ေပ်ာှရာ ေရကန္သာ ကေလးမ်ားပင္ အစံုအလင္ထည့္သြင္းထား၏။ ဝုဖ္ေတြကို သူအနည္းငယ္ဖ်ားသြား၏။
ျပင္ပ ပါတ္ဝန္းက်င္ကို ပစ္စိတ္ဝင္စားေနမွန္း ရိုဆာကရိပ္မိသည္။ ထို့ေျကာင့္-
“ပန္းျခံက ဒီတစ္ခုတည္းမဟုတ္ဘူး၊ စုစုေပါင္း ဧကငါးရာရွိတယ္။ ရွင္တို့ အားကစားရံုတို့၊ အလွျပင္ခန္းမတို့ ေရကူးကန္တို့ကို မေရာက္ေသးဘူးထင္တယ္”
“က်ြန္ေတာှတို့က ေလ်ွာက္ျကည့္ဖို့အခ်ိန္မရွိပါဘူးခင္ဗ်ာ၊ ဒီလိုပဲ ခရီးသြားဟန္လြွဲ ေငးရံုနဲ့တင္ ေက်နပ္လွပါျပီ”
“ရွင့္မွာ အိမ္ေထာင္ရွိလား”
ဒတ္ပစ္သည္ ခဏစဉ္းစားလိုက္ျပီး-
“ဟုတ္ကဲ့ရွိပါတယ္။ သားတစ္ေယာက္၊ သမီးတစ္ေယာက္လည္းရွိတယ္”
“ဒါဆိုရွင့္ကေလးေတြအတြက္ ဘာမွစိတ္မပူေနနဲ့၊ က်ြန္မတို့မွာ မူျကိုကေန ဘြဲ့လြန္အထိ အေကာင္းဆံုး ပညာေရး စနစ္ရွိတယ္”
“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ”
“ကမဿဘာေပါှမွာရွိသမ်ွ ေဖ်ာှေျဖေရးလုပ္ငန္းမွန္သမ်ွ ဒီသေဘဿငာေတြေပါှမွာရွိတယ္။ က်ြန္မတို့ အားလံုးအတြက္ ေထာင့္ေစ့ေအာင္ စဉ္းစားထားျပီးသားပါ”
အားလံုးအတြက္ဆိုပဲ။ ဘာအားလံုးအတြက္လဲ။ မင္းတို့ သား၊ တူ၊ ညီမ်ားနဲ့ သစဿစာေတာှခံေတြ အားလံုးအတြက္လား။ ပစ္စိတ္ထဲက ထိုသို့ေတြးေနေသာှလည္း မ်က္နွာကမူ ေခြးတက္လ်ွက္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ျပံုးခ်ိုေန၏။
“ဒါနဲ့ မဒမ္၊ စပ္စုတယ္ထင္ရင္လည္း ခြင့္လြတ္ပါ။ က်ြန္ေတာှတို့ ေျမေပါှမွာဘယ္နွစ္ရက္ေလာက္ထပ္ေနရဦးမလဲ၊ ဒီသေဘဿငာေတြေရာ ေရဘယ္ေတာ့ခ်မွာလဲခင္ဗ်”
“ရပါတယ္ရွင္၊ ငါးရက္ ကေန ဆယ္ရက္အတြင္း လုပ္ငန္းအားလံုးအျပီးသပ္မယ္ေလ။ ျပီးရင္ေတာ့ စြန့္စားခန္း ျကီးစျကတာေပါ့၊ ရွင္တို့လည္းပါျကရမွာပဲေလ၊ ေပ်ာှေပ်ာှပါးပါးေပါ့ မစဿစတာပစ္ရယ္”
“ေက အခန္းတြဲေရာက္ျပီ” ရိုဆာနွင့္ ပစ္တို့၏ စကားဝိုင္းသည္ အယ္လ့္အသံေျကာင့္ ရပ္သြား၏။ ပစ္က လွိုက္လွိုက္လွဲလွဲျပံုးျပရင္း-
“ခုလိုေတြ့ဆံုခြင့္ရတာ က်ြန္ေတာှ့အေနနဲ့ အင္မတန္ ေက်နပ္မိပါတယ္ မစဿစဝုဖ္ခင္ဗ်ား၊ ခင္ဗ်ားလည္း က်ြန္ေတာှ့ကို သတိရေနလိမ့္မယ္လို့ထင္ပါတယ္။ တကယ္လို့ ေမ့သြားခဲ့ရင္လည္း ခင္ဗ်ားအကို ကားလ္ဆီမွာ က်ြန္ေတာှ့ အေျကာင္းေတြ ထပ္ေမးေပါ့ဗ်ာ”
ရိုဆာသည္ ပစ္ဘာေျပာလိုက္မွန္းသေဘာမေပါက္သျဖင့္ သူ့မ်က္နွာကို အတန္ျကာေအာင္ ေတြေတြေလး စိုက္ျကည့္ေနသည္။ ျပီးမွ ေခါင္းညိတ္၍-
“ဟုတ္ကဲ့ပါ။ က်ြန္မတို့ ျပန္ဆံုျကဦးမယ္ေနာှ” ဟု နွုတ္ဆက္ရွာသည္။
ရထားသည္ အရွိန္တျဖည္းျဖည္းေနွးလာျပီး ေနာက္ဆံုးရပ္သြား၏။ ဒတ္ပစ္နွင့္ အယ္လ္ဂ်ီယိုဒီနိုတို့ နွစ္ေယာက္ ရထား ေပါှမွဆင္းျက၏။
“ကဲ၊ ခုဘယ္သြားမလဲ လူကေလး” အယ္လ္၏ ကေခ်ာှကခ်ြတ္အေမးကို ပစ္က-
“လမ္းညြွန္ဆိုင္းဘုတ္ေတြျကည့္ျပီး ေက-အခန္းတြဲကိုေရာက္ေအာင္ သြားမွာေပါလကြာ” ဟု ကျပက္ကေခ်ာှ ေျဖ ေလ၏။
စျကဿငန္ရွည္ျကီးကို သူတို့ျဖတ္ခဲ့ျက၏။ တံခါးဖြင့္ထားေသာ အခန္းေပါင္းမ်ားစြာကို လမ္းတစ္ေလ်ွာက္ ေတြ့ျကရသည္။ အခန္းမ်ားကား ဇိမ္ခံ ကြန္ဒိုမီနီယံ အခန္းမ်ားျဖစ္ျကသည္။ သို့ကလိုေျကာင့္လည္း ေက-အခန္းတြဲဟု ညြွန္းဆိုျခင္း ျဖစ္မည္။ တကယ့္ လူေနအခန္းတြဲမ်ားျဖစ္၏။
တစ္ခန္းနွင့္ တစ္ခန္းျကား စျကဿငန္နံရံမ်ားတြင္ ပန္းခ်ီကားမ်ားခ်ိတ္ဆြဲထား၏။ အယ္လ္သည္ မေနနိုင္မထိုင္နိုင္ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ကို သြားျကည့္မိ၏။ ပန္းခဿ်ီကားေအာက္မွ ပန္းခ်ီဆရာနာမည္ကို ျကည့္လိုက္ေသာအခါ ဗန္ဂိုး ဟုေရးထိုးထားသျဖင့္ သူ့မ်က္လံုးျပဲျကီးမ်ား ျပူးထြက္လာ၏။
“ဒီေကာင္ေတြ ပန္းခ်ီကားအတုေတြဝယ္ယူစုေဆာင္းပံုရသကြ”
“အတုမဟုတ္ဖူး၊ ငါ့ေကာင္၊ အဲဒါအစစ္ကြ၊ ဟိုဖက္က ကားလဲျကည့္လိုက္ဦး၊ ငါ့အထင္ေျပာရရင္ စစ္အျပီး ဂ်ာမန္ေတြ အစေဖ်ာက္သြားတဲ့ ရတနာသိုက္ထဲက ပစဿစည္းေတြပဲ”
“ဪဪ အလွူ့လက္ဖက္နဲ့ မ်က္နွာလုပ္ထားျကတယ္ေပါ့ေလ”
“ျပည္သူပိုင္ပစဿစည္း တို့ပစဿစည္းေပါ့ကြာ”
စကားတေျပာေျပာျဖင့္ စျကဿငန္ရွည္ျကီးကို နွစ္ဖါလံုခန့္ေလ်ွာက္ျပီးေသာအခါ ေက-အခန္းတြဲ၊ လံုျခံုေရးရံုးခန္းဟူေသာ ဆိုင္းဘုတ္ျကီးကိုေတြ့ရေလေတာ့သည္။ သူတို့နွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္မ်က္နွာ တစ္ေယာက္ျကည့္လိုက္ျက၏။ ကဲ- လာမဲ့ေဘး၊ ေျပးေတြ့ရံုရွိေတာ့သေပါ့။
Juan
သင့္လူ
ဗမင္းေႏြ
သူသူငါငါ
နီမို
Recent Comments