အတၱလန္တစ္ရွာပံုေတာ္ (၆၂)
03 May 2010 1 Comment
in ဘာသာျပန္, အတၱလန္တစ္ရွာပံုေတာ္
လံုျခံုေရးရံုးခန္းသည္ ျကယ္ငါးပြင့္အဆင့္ဟိုတယ္၏ ဧည့္ျကိုခန္းမတစ္ခုထက္ပင္ ခမ္းနားေသး၏။ အလြန္ လွပေသ သပ္သည့္ ေကာင္တာတစ္ခု၏ေနာက္တြင္ ျမစိမ္းေရာင္ ဝမ္းဆက္ဝတ္စံုဝတ္ အမ်ိုးသားတစ္ဦးနွင့္ အမ်ိုးသမီးတစ္ဦး တို့ ထိုင္ေနျက၏။
“မင္းဝုဖ္ေတြက အေရာင္ရူးေတြထင္တယ္၊ လိေမဿမာှ၊ အနက္၊ အနီ၊ အျပာ၊ ခရမ္း၊ အစိမ္း ယူနီေဖာင္း ေရာင္စံုနဲ့ ပါလားကြ” အယ္လ္က ေလသံေလးျဖင့္ ေျပာလိုက္၏။
“သူတို့ကို အေမရိကန္ ေရွးေဟာင္းလက္ေရးပညာရွင္ဘယ္မွာေနလဲလို့ ေမးျကည့္လိုက္” ပစ္က အယ္လ့္ကို ေျပာလိုက္သည္။
“နင့္ေမကလြွား၊ ေရွးေဟာင္းလက္ေရးပညာရွင္ဆိုတာကို ငါက စပိန္လို ဘယ္လိုေျပာရမတုန္း”
“မင္းဘာသာမင္း ေျပာခ်င္သလိုေျပာ”
အယ္လ္သည္ အမ်ိုးသမီးကို ဦးတည္ျပီး-
“က်ုပ္တို့ ေဒါက္တာ အို-ကြန္းနဲလ္နဲ့ သူ့သမီးကို တျခားေရြွ့ဖို့ အမိန့္အရလာတာ” ဟုခပ္တည္တည္ေျပာခ်လိုက္သည္။
အမ်ိုးသမီးက အယ္လ့္ကို ေစ့ေစ့ျကည့္ရင္း-
“က်ြန္မတို့ကို ဘာမွ အေျကာင္းျကားထားတာမရွိဘူး” ဟုေျပာလိုက္သည္။ ဟုတ္သားပဲ။ ဒီေလာက္ေတာ့ ဘယ္လြယ္ လိမ့္မလဲ။
“ေအးေလ၊ က်ုပ္တို့ကိုေတာင္ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္မိနစ္ကမွ ေျပာတာကိုး”
“ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ က်ြန္မတို့ကေတာ့ တာဝန္ရွိတဲ့အတိုင္း စစ္ေဆးရလိမ့္မယ္”
“ေကာင္းတယ္၊ စစ္ေဆးပါ၊ အမိန့္ေပးတဲ့ အျကီးအကဲလည္း ေနာက္ကလိုက္လာေနပါျပီ။ ခင္ဗ်ားသူ့ကို ေစာင့္လိုက္ပါလား”
အမ်ိုးသမီးက သေဘာတူဟန္ျဖင့္ ေခါင္းညိတ္ျပသည္။
“အခု သူတို့ဘယ္အခန္းမွာရွိသလဲ ေျပာျပပါ။ က်ြန္ေတာှတို့ ျပင္ဆင္စရာရွိတာ ျပင္ဆင္ရမယ္”
“ရွင္တို့ မသိဘူးလား”
“ဪ၊ က်ြန္ေတာှတို့ ကိစဿစမွမဟုတ္တာ၊ ဘယ္သိနိုင္မလဲဗ်”
အမ်ိုးသမီးက အယ္လ့္၏အေျဖကို သေဘာက်ဟန္ျဖင့္ ျပံုးရင္း-
“ေက- ၃၇ ပါ။ ေသာ့ေတာ့ မေပးနိုင္ေသးဘူး၊ စစ္ေဆးျပီးမွ ေပးမယ္” ဟုဆို၏။
“ရပါတယ္၊ က်ြန္ေတာှတို့က အေပါက္ဝမွာ သြားေစာင့္ေနယံုပါပဲ။ ျကီးျကပ္သူလာမွ သူ့ကို ေသာ့ေပးလိုက္ေပါ့” ဟုေျပာရင္း လွည့္ထြက္လာခဲ့သည္။
+++++++++++++++
“ေက- ၃၇ ကြ”
အယ္လ္သည္ ခပ္သြက္သြက္ ေနာက္ေျကာင္းျပန္ေလ်ွာက္ရင္းက ပစ္ကို ေျပာလိုက္၏။
“ဓါတ္ေလွကားဖက္ ျဖစ္မယ္၊ ျမန္ျမန္လာ”
ေက- ၃၇ ေရွ့ေရာက္ေသာအခါ သူတို့ထင္ထားသည့္အတိုင္း အေစာင့္တစ္ေယာက္ရွိေန၏။ အယ္လ္က ထိုအေစာင့္ ကို ျပံုးျပရင္း-
“မင္းကံေကာင္းတယ္၊ ငါတို့ေရာက္ျပီ” ဟု ျဖီးထည့္လိုက္၏။
အေစာင့္က မ်က္ေမွာင္ျကုတ္ရင္း-
“က်ုပ္အလွည့္ျပီးဖို့ နွစ္နာရီေတာင္ က်န္ေသးတယ္ဗ်” ဟုဆို၏။
“ဪ-ေအး၊ ဒါဆိုလည္းျပီးတာပဲ၊ စားေသာက္ခန္းသြားလိုက္ဦးမယ္” အယ္လ္သည္ ခ်က္ျခင္းတံု့ျပန္လိုက္၏။ သူ့တံု့ ျပန္မွုက အလြန္ထိေရာက္လွသည္။ အေစာင့္သည္ ျပာျပာသလဲျဖင့္-
“ဟင့္အင္း၊ ဟင့္အင္း၊ ခင္ဗ်ားတို့ အလွည့္ဆိုလည္းေစာင့္ပါ၊ က်ုပ္သြားျပီ” ဟုဆိုျပီး ကမန္းကတန္းထြက္သြားေတာ့ ၏။ နွစ္နာရီခန့္ အနားရလည္း နည္းသလားေပါ့။
“ငါ့ေကာင္ျကီး ေတာှလိုက္တာကြာ” ပစ္က လွိုက္လွိုက္လွဲလွဲ ခ်ီးျကူးလိုက္၏။
“ဟီး-ဟီး ငါက မာဒဂဿငေမွာှေအာင္သကြ” အယ္လ္သည္ အရူးဘံုေျမာက္ ဆိုင္မွန္း၊ မဆိုင္မွန္းမသိ၊ သူေျပာခ်င္ရာ ဇြတ္ေျပာေန၏။ မာဒဂဿငေမွာှပဲေအာင္ေအာင္၊ ေရေမွာှပဲေအာင္ေအာင္၊ ဒိုက္ဖတ္ပဲေအာင္ေအာင္ လိုခ်င္တာရဖို့ အဓိက။
သူတို့ျမင္ကြင္းမွ အေစာင့္ေပ်ာက္ကြယ္သြားေသာအခါ ပစ္သည္ပိတ္ထားေသာတံခါးကို ေျခေထာက္ျဖင့္ အစြမ္းကုန္ ေဆာင့္ကန္လိုက္၏။ တံခါးက်ိုးပ်က္ျပီး ပြင့္သြား၏။
အျပာေရာင္ဝတ္စံုကို ဝတ္ဆင္ထားေသာ ကေလးမေလးတစ္ေယာက္သည္ မီးဖိုထဲမွ နို့ဖန္ခြက္တစ္ခြက္ ကိုင္၍ ထြက္လာ၏။ ရုတ္္တရက္ ပစ္တိို့နွစ္ေယာက္ကိုျမင္လိုက္သျဖင့္ ကေလးမေလးသည္ ထိတ္လန့္ျပီး ကိုင္ထားေသာ နို့ခြက္ ေကာှေဇာ ေပါှလြတ္က်သြား၏။ ပက္ထရစ္ရွာသည္ အလန့္တျကားျဖင့္အိပ္ခန္းထဲမွ ေျပးထြက္လာသည္။ တံခါးဝတြင္ ဒတ္ပစ္နွင့္ အယ္လ္ဂ်ီယိုဒီနိုကို ျမင္လိုက္ရေသာအခါ ပက္ထရစ္ရွာသည္ ေက်ာက္ရုပ္သဖြယ္ ေတာင့္ ေတာင့္ျကီးျဖစ္သြား၏။ ပါးစပ္အေဟာင္းသားျဖင့္ အာေစးထည့္ထားသလိုဆြံ့အေန၏။
ပစ္သည္ ပက္ထရစ္ရွာ၏ လက္ေမာင္းနွစ္ဖက္ကို ဆုပ္ကိုင္လိုက္စဉ္ အယ္လ္က ကေလးမေလးကို ေပြ့ခ်ီရင္း-
“ကိုင္း- အကိုတို့၊ အမတို့၊ အလြမ္းသယ္ဖို့အခ်ိန္မရွိဘူးခင္ဗ်၊ ေလယာဉ္အမွီေျပးျကရမယ္” ဟု အေရးေကာင္းတုန္း ဒိန္းေဒါင္းဖ်က္လိုက္၏။
“ဘယ္လိုက ဘယ္လို ရွင္တို့ ကိုလူေခ်ာျကီးနွစ္ေယာက္ေရာက္လာျကတာလဲဟင္” ေနာက္ဆံုးေတာ့ ပက္ ပါးစပ္မွ အသံထြက္လာ၏။
“ကိုလူေခ်ာျကီးတို့က မေခ်ာတို့ သားအမိကို လာကယ္တာေလ” ပစ္က ေျပာေျပာဆိုဆို ပက္ကို ဆြဲ၍ အခန္းတြင္းမွ ထြက္မည္ျပု၏။
“ခဏေလး” ပက္သည္ ခ်ာကနဲလွည့္၍ အိပ္ခန္းထဲဝင္သြား၏။ စကဿကန့္ပိုင္းအတြင္း လက္ဆြဲအိတ္ေသးေသးေလး တစ္လံုးပိုက္၍ ျပန္ထြက္လာ၏။
ဤအခ်ိန္တြင္ ဘာကိုမွ လ်ွို့ဝွက္ေနစရာမလိုေတာ့။ ဖေနာင့္နွင့္တင္ပါး တစ္သားတည္းက်ေအာင္ေျပးဖို့သာ က်န္ေတာ့သည္။ စျကဿငန္တစ္ေလ်ွာက္ အစြမ္းကုန္ေျပးျက၏။ အလုပ္လုပ္ေနေသာ အလုပ္သမားမ်ားက သူတို့ကို အံ့ဩတျကီး ဝိုင္းျကည့္ေနျကေသာှလည္း မည္သူမွ မတားျက။
ဤအေဆာက္အဦးမွ ထြက္လိုက္သည္နွင့္ သူတို့လူစုကို ျကက္ကေလး၊ ဌက္ကေလးမ်ားသဖြယ္ဖမ္းဆီးျကမည့္ ဝုဖ္ လက္မရြံ့မ်ားအသင့္ေစာင့္ေနမည္မွာ ေျမျကီးလက္ခတ္မလြဲ။ သူတို့ကို လွည့္စားေက်ာှလြွားနိုင္ျပီထားဦး။ ျမင္းမိုရ္ ေတာင္ေလာက္ျမင့္ေသာ သေဘဿငာေအာက္ကိုဆင္း၊ သေဘဿငာက်င္းအဆံုးထိသြား၍ နွစ္မိုင္ခြဲမ်ွရွိေသာ ေရလမ္းခရီး ကို ဤအားနြဲ့သူ မိန္းမသားနွစ္ေယာက္နွင့္ မည္သို့ျဖတ္ေက်ာှရပါ့။ သူတို့၏ ယာဉ္ကေလးဆီသို့မေရာက္မွီ ဟိုက္ပိုသား မီးယားျဖင့္ ပက္တို့သားအမိနွစ္ေယာက္ ကိစဿစေခ်ာဖို့လမ္းမ်ားသည္။
အနီးဆံုးဓါတ္ေလွကားဆီသို့ သူတို့အေရာက္ စူးရွလွသည့္ အနဿတရာယ္အခ်က္ေပးေခါင္းေလာင္းသံမ်ား အဆက္မျပတ္ ထြက္ေပါှလာေတာ့သည္။
Juan
သင့္လူ
ဗမင္းေႏြ
သူသူငါငါ
နီမို
May 12, 2010 @ 02:25:23
မွတ္ျပီလား။ တစ္ညထဲ အျပီးဖတ္ျပစ္လိုက္တယ္။ ဆက္တင္ပာဦးခင္ဗ်။ ျပီးလုနီးျပီေတာ့ ထင္ပာတယ္။