အတၱလန္တစ္ရွာပံုေတာ္ (၆၃)
14 May 2010 Leave a Comment
in ဘာသာျပန္, အတၱလန္တစ္ရွာပံုေတာ္
ဓါတ္ေလွကားသည္ သူတို့အထပ္တြင္ တံခါးမ်ားပြင့္လ်ွက္ရွိ၏။ ျကက္ေသြးေရာင္ ယူနီေဖာင္းဝတ္ သံုးဦးသည္ ရံုးသံုးပရိေဘာဂ မ်ားကို အျပင္သို့ ‘မ’ ေရြ့ေနျက၏။ သူတို့အုပ္စုသည္ ထိုအလုပ္သမားမ်ားကို အတင္းအဓမဿမ တိုးေဝွ့၍ အတြင္းသို့ဝင္ျက၏။ ၁၅ စကဿကန့္အတြင္း ဓါတ္ေလွကားသည္ ေအာက္ဆံုးထပ္သို့ ဆင္းလာခဲ့၏။ခဏတာ အေမာေျဖအသက္ရွုခြင့္ရသည့္အခ်ိန္ေလးအတြင္း ပစ္သည္ မ်က္လံုးျပာျပာနွင့္ ခ်စ္စရာေကာင္းလွသည့္ ပက္ထရစ္ရွာ၏သမီးေလးကို ျပံုးျပရင္း-
“သမီးက နာမည္ဘယ္လိုေခါှသလဲကြဲ့”
“မီဂန္ပါရွင့္” ကေလးမေလးက ေျကာက္စိတ္ လန့္စိတ္ေျကာင့္ ျပူးက်ယ္ေနသည့္ မ်က္ဝန္းေလး ကလယ္ကလယ္ ျဖင့္ ျပန္ေျဖရွာသည္။
“အသက္ျပင္းျပင္းေလးရွုျပီး စိတ္ကိုေလ်ွာ့ထား သမီး၊ ဦးဦးနာမည္က ဒတ္၊ ဟိုဖက္က ဦးဦးဂ်ပုက အယ္လ္၊ ဦးတို့က သမီးတို့ သားအမိ ကိုအိမ္ျပန္ဖို့လာေခါှျကတာ။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေအာင္ပို့ေပးမယ္၊ စိတ္ခ်”
ပစ္၏ တစ္လံုးခ်င္းေျပာလိုက္ေသာ စကားသံမ်ားသည္ မီဂန္၏ နားထဲသို့ စိမ့္ဝင္သြားသည္။ အေျကာက္ျကီးေျကာက္ ေနေသာ ကေလးသည္ ထိုစကားသံမ်ားေျကာင့္ အနည္းငယ္သက္သာသြားသလိုခံစားလိုက္ရ၏။ မ်က္နွာေလးျကည္ လင္လာသည္။
ကုန္တင္ကုန္ခ်လုပ္သည့္ ေျမညီထပ္တြင္ ဓါတ္ေလွကားပြင့္သြားျပီ။ ဘယ္သြားရမည္မွန္းမသိျက။
“ငါတို့လမ္းေပ်ာက္ေနျပီထင္တယ္” ပစ္သည္ အေျခအေနကိုျကည့္၍ အယ္လ္ျကားေလာက္ရံု ခပ္တိုးတိုးေျပာ၏။
“ေအးကြ၊ လမ္းညြွန္ေျမပံုေလးမယူခဲ့မိတာ မွားတာပဲ”
မလွမ္းမကမ္းတြင္ ဘက္ထရီကားတစ္စီး ရပ္ထား၏။ ပစ္သည္ ဘာမွစဉ္းစားခ်ိန္မရ။ ကားေပါှသို့အားလံုးတက္ခိုင္းျပီး အျမန္ဆံုးေမာင္းထြက္လာခဲ့သည္။
“လြတ္ေတာ့မယ္ေဟ့” ဟုလည္းပါးစပ္က ေျပာလိုက္ေသးသည္။ တကယ္တမ္းေတာ့ လြတ္ေျမာက္ဖို့အခြင့္အလမ္း အလြန္အင္မတန္နည္းပါးလွမွန္း သူသိပါသည္။ လမ္းေျကာင္းရွာကြန္ျပူတာကိုလည္း ျကည့္ရန္အခ်ိန္မရ။ ကံဆိုး ကံေကာင္း ေလ်ွာက္ေမာင္းျကည့္ရံုသာရွိေတာ့သည္။ ရထားသံလမ္းမ်ားကို ျဖတ္ေက်ာှျပီး လူသြား လမ္းျကီးတစ္ခုေပါှသို့ကားကို ေကြ့ခ်လိုက္၏။ ထိုလမ္း၏ အဆံုးတြင္ေတာ့ ပစဿစည္းအတင္အခ် လုပ္သည့္ ေလ်ွာေစာက္ စက္ခါးပါတ္ေရြ့လ်ားလမ္း။
ထို စက္ခါးပါတ္ေရြ့လ်ားလမ္း၏ အဆံုးတြင္ ထရပ္ကားမ်ားေပါှမွ အစုလိုက္အျပံုလိုက္ဆင္းလာျကေသာ လက္နက္ ကိုင္ လံုျခံုေရးမ်ား၊ သျကားခဲေပါှ အံုေနေသာ ပုရြက္ဆိတ္အနက္မ်ားကဲ့သို့ မည္းမည္းလွုပ္ေန၏။ အနည္းဆံုး ေလးရာခန့္ရွိလိမ့္မည္။
“ကိုင္ထားျကေဟ့၊ ကားျပန္ေကြ့မယ္”
ပစ္သည္ ဘရိတ္ေဆာင့္နင္း၍ ကားကို ဂငယ္ေကြ့ေကြ့ျပီး လာရာလမ္းအတိုင္းျပန္ေမာင္းလာခဲ့သည္။ ပက္ထရစ္ရွာ သည္ သူ့သမီးေလးကို တင္းက်ပ္စြာေပြ့ဖက္ထားရင္း လြတ္မွာမဟုတ္ဘူး ဆိုသည့္စကားကို ဆီမန္းမန္းသလို တတြတ္ တြတ္ရြတ္ေနသည္။ အယ္လ္ကေတာ့ လံုျခံုေရးအုပ္စုလိုက္ျကီးကိုေနာက္ျပန္လွည့္ျကည့္ရင္း ပုခံုးတြန့္ျပသည္။
ပစ္သည္ ဓါတ္ေလွကားထဲသို့ ကားကိုပါေမာင္းသြင္းလိုက္ျပီး သူတို့လာရာ ေျခာက္ထပ္ဆီသို့ တက္သည့္ခလုတ္ကို နွိပ္ခ်လိုက္သည္။ ကို့တ္ ၄၅ ကိုအသင့္ဆြဲထုတ္ထားသည္။ အယ္လ္ကလည္း သူ၏ ပီ-၁ဝ ကိုအသင့္အေနအထား ကိုင္ေဆာင္ထား၏။
ဓါတ္ေလွကားတံခါးပြင့္သြားေသာအခါ သူတို့ေတြ့ခဲ့သည့္ ျကက္ေသြးေရာင္ယူနီေဖာင္းဝတ္ အလုပ္သမားသံုးဦးသည္ ပစဿစည္းေရြ့ေနဆဲ။ အဝါေရာင္ဝတ္စံုဝတ္ အလုပ္ျကပ္ဟုထင္ရသူတစ္ဦးက သူတို့ကို ေအာှဟစ္ညြွန္ျကားေနသည္။ ပစ္နွင့္အယ္လ္သည္ ထိုလူေလးေယာက္ကို ေသနတ္မ်ားျဖင့္ထိုးခ်ိန္လိုက္ျက၏။
“ဓါတ္ေလွကားထဲဝင္ျကစမ္း” ပစ္က အမိန့္ေပးလိုက္သည္။
သေကာင့္သားမ်ားက တုပ္တုပ္မ်ွမလွုပ္၊ အယ္လ္က စပိန္လိုေျပာသည့္အခါမွသာ လွုပ္လွုပ္ရွားရွားျဖစ္လာျကသည္။ ပစ္တို့နွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္မ်က္နွာတစ္ေယာက္ျကည့္လိုက္ျက၏။
+++++++++++++++++++++
ေျခာက္မိနစ္ျကာေသာအခါ အလုပ္သမားေလးဦးလံုးသည္ အတြင္းခံေဘာင္းဘီကေလးမ်ားနွင့္ ျကိုးတုပ္၊ ပါးစပ္ ပလာစတာပိတ္ခံရျပီး ဓါတ္ေလွကားျကမ္းျပင္တြင္ တံုးလံုးပက္လက္ သတိေမ့ေနျကသည္။ ျကက္ေသြးေရာင္ အလုပ္သမားဝတ္စံုဝတ္ထားေသာ ပစ္သည္ဓါတ္ေလွကားကို ထံုးစံအတိုင္းဖ်က္ဆီး၍ အေပါှမေရာက္ ေအာက္မ ေရာက္လုပ္ပစ္ခဲ့၏။ ပက္ထရစ္ရွာတို့ သားအမိကလည္း ျကက္ေသြးေရာင္ဝတ္စံုကိုယ္စီနွင့္။ အယ္လ္ဂ်ီယိုဒီနို၊ ဒီအေကာင္ကေတာ့ အဝါေရာင္အလုပ္သမားေခါင္းဝတ္စံုတဖားဖားနွင့္ စတိုင္ထြားေနေလ၏။ ကားေပါှသို့လည္း ေတြ့ကရာ ပစဿစည္းမ်ိုးစံုသယ္နိုင္သမ်ွသယ္ခဲ့ျကသည္။ ျဖီးရျဖန္းရဦးမည္ေလ။
ကားကို ပစ္ကေမာင္းလာသည္။ လံုျခံုေရးမ်ားသည္ ရထားသံလမ္းနားအထိေရာက္ေနျကျပီ။ တစ္ေယာက္က သူတို့ ကားကို လက္ျပ၍တား၏။ ပစ္သည္ ကားကို အသာရပ္လိုက္ျပီး ဘာကိစဿစလဲဟူသည့္မ်က္နွာေပးျဖင့္ ထိုလံုျခံုေရး အေစာင့္ကိုျကည့္လိုက္သည္။ ထိုအေစာင့္သည္ ျကက္ေသြးေရာင္ဝတ္စံုဝတ္ ပစ္ကို စိတ္မဝင္စား။ ပစ္ေဘးမွ အဝါေရာင္ဝတ္စံုဝတ္ အယ္လ္ကိုသာ အေရးတယူျပု၏။ အဝါေရာင္သည္ ရာထူးအဆင့္အတန္းျမင့္သည့္ သေဘာရွိ ၏။
“ဘာေတြျဖစ္ေနတာလဲ” အယ္လ္က စပိန္လို ခပ္ေအးေအးေမးလိုက္သည္။ ေျပာဖန္မ်ားေသာေျကာင့္ သူ၏ စပိန္ စကားေျပာသည္ ေန့ခ်င္းညခ်င္း အျကီးအက်ယ္တိုးတက္လာ၏။
“လံုျခံုေရးယူနီေဖာင္းဝတ္ထားတဲ့ လူစိမ္းနွစ္ေယာက္ သေဘဿငာေပါှက်ူးေက်ာှလာတယ္ျကားလို့ပါ ဆရာ”
“သေဘဿငာေပါှမေရာက္ခင္ ခင္ဗ်ားတို့မတားျကဘူးလား”
“က်ြန္ေတာှလည္းေသခ်ာမသိဘူးဗ်၊ အေစာင့္ေလးေယာက္ကို သတ္သြားတယ္ျကားတယ္”
ကားေနာက္ခန္းမွ ပက္ထရစ္ရွာတို့သားအမိသည္ ရင္တထိတ္ထိတ္ျဖစ္ေန၏။ သို့ေသာှအေစာင့္သည္ သူတို့ကို ရွိသည္ဟုပင္မေအာက္ေမ့ပဲ အယ္လ္နွင့္ စကားေကာင္းေန၏။
“ဘုရားေရ၊ ေလးေယာက္ေတာင္သတ္သြားတယ္၊ ဟုတ္လား၊ က်ြတ္၊ က်ြတ္၊ ေအးဗ်ာ၊ ျမန္ျမန္ဖမ္းမိပါေစ”
“အခုသေဘဿငာေပါှမွာရွိတဲ့လူမွန္သမ်ွ စစ္ေဆးရမယ္လို့အမိန့္ထုတ္ထားတယ္၊ ဆရာတို့ကိုလည္း စစ္ရလိမ့္မယ္”
အယ္လ္သည္ နွုတ္ခမ္းမ်ားကို အေပါစား ရုပ္ရွင္လူျကမ္းမ်ားပံုစံ မဲ့ရြဲ့ျပလိုက္ျပီး-
“က်ုပ္ကိုျကည့္စမ္း၊ လူသတ္သမားနဲ့တူသလားလို့”
အေစာင့္သည္ တခြီးခြီးရယ္ရင္း သူတို့ကို သြားခြင့္ျပုလိုက္သည္။
ပစ္သည္ ကားကို အသာအယာ ေမာင္းထြက္လာခဲ့သည္။ အေတာှေဝးေဝးေရာက္ေတာ့ ဂလိုဘယ္စတားဖုန္းကို ထုတ္ျပီး ဆန္ဒက္ကာထံဆက္၏။
“ေျပာပါ” ဆန္ဒက္ကာ၏ အသံထြက္ေပါှလာသည္။
“နာမည္ေက်ာှျကား လူျကိုက္မ်ားတဲ့ ပီဇာဆိုင္ကပါ ခင္ဗ်။ လူျကီးမင္းတို့ ေအာှဒါမွာထားတဲ့ ဆလာမီနဲ့ ပီဇာလာပို့မဲ့ ကေလးကို လြွတ္လိုက္ပါျပီ”
“အိမ္ကို ဘယ္အခ်ိန္ေလာက္ေရာက္မွာလဲ”
“က်ြန္ေတာှတို့ ပီဇာေတြေအးမသြားခင္အေရာက္ပို့ဖို့ေတာ့ အစြမ္းကုန္ျကိုးစားေနတာပဲခင္ဗ်”
“ေအး၊ ျမန္ျမန္ေလးပို့ကြာ၊ ဗိုက္ဆာလွျပီ”
“လမ္းေတြ အရမ္းပိတ္ေနတယ္ခင္ဗ်၊ မေရာက္ေရာက္ေအာင္ေတာ့ပို့ေပးပါ့မယ္” ေျပာေျပာဆိုဆို ပစ္ ဖုန္းခ်သြား၏။
+++++++++++++++
ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီးဆန္ဒက္ကာသည္ ဖုန္းကိုခ်လိုက္ျပီး ဗိုလ္ခ်ုပ္ဟိုဇဖဲ ဖက္သို့လွည့္၍-
“ဗိုလ္ခ်ုပ္လည္း အဓိပဿပါယ္မရွိတဲ့စကားေတြနားေထာင္ေနရတာ နားျငီးေနေလာက္ျပီ” ဟုေျပာလိုက္သည္။
ဟိုဇဖဲက ေခါင္းခါျပရင္း-
“ဘယ္ဟုတ္မလဲဗ်၊ စကားဝွက္ဆိုတာ စစ္ပြဲရဲ့အသက္ပဲ၊ က်ြန္ေတာှနားလည္ပါတယ္” ဟုျပန္ေျပာလိုက္၏။
“သူတို့အေျခအေနဘယ္လိုရွိသလဲ” ရြန္လစ္တယ္လ္၏အေမးကို ဆန္ဒက္ကာက ေခါင္းခါျပရင္း-
“မေကာင္းဘူး၊ ေဒါက္တာ အိုကြန္းနဲလ္နဲ့ သူ့သမီးကို ရခဲ့ျပီးျပီ။ ဒါေပမဲ့ ဝုဖ္ရဲ့ လံုျခံုေရးအေစာင့္တပ္ အင္အားအရမ္း ေကာင္းသတဲ့၊ လမ္းပိတ္ေနတယ္ဆိုတာက အဲဒါကိုေျပာတာ”
ရြန္လစ္တယ္လ္သည္ ဆန္ဒက္ကာကို ေစ့ေစ့ျကည့္လိုက္ျပီး-
“ဒါဆိုသူတို့ လြတ္ေျမာက္ဖို့အခြင့္အေရး ဘယ္ေလာက္ရွိသလဲ” ဟုေမးလိုက္သည္။
ဆန္ဒက္ကာ၏ မ်က္နွာသည္ အခ်ိန္ပိုင္းေလးအတြင္း ဆယ္နွစ္အိုစာသြားသလိုထင္ရ၏။ သူက မ်က္စိမွိတ္ျပီး-
“လြတ္ေျမာက္ဖို့အခြင့္အလမ္း ဘယ္ေလာက္ရွိသလဲဆိုေတာ့ မရွိသေလာက္ပဲ” ဟုေျပာလိုက္ေလေတာ့သည္။
×××××××××××××××××××××××
Juan
သင့္လူ
ဗမင္းေႏြ
သူသူငါငါ
နီမို
Recent Comments