အတၱလန္တစ္ရွာပံုေတာ္ (၆၄)
14 May 2010 Leave a Comment
in ဘာသာျပန္, အတၱလန္တစ္ရွာပံုေတာ္
ရထားသည္ ဘူတာမွ ျဖည္းညွင္းစြာထြက္ခြါလာ၏။ တျဖည္းျဖည္းအရွိန္ရလာ၏။ ရထားေပါှတြင္ထိုင္ေနရင္း ပစ္သည္ စိတ္မရွည္နိုင္ေအာင္ ျဖစ္ေနသည္။ တစ္နာရီ မိုင္ (၃ဝ) နွုန္း ခုတ္ေမာင္းေနေသာ ရထားကို ပို၍ျမန္လာေအာင္ ဆင္းတြန္း ေပးလိုက္ခ်င္စိတ္မ်ား ေပါှေပါက္ေနသည္။ အကဿခရာအစီအစဉ္အတိုင္း တည္ရွိေသာ ဘူတာတစ္ခုသို့ ေရာက္ေလတိုင္း ဘယ္အခ်ိန္ လံုျခံုေရးမ်ားနွင့္ တိုးမလဲဟု အသည္းတယားယား ျဖစ္ေနရသည္။ ဒဗလ်ွူဘူတာ အထိ အေနွာက္အယွက္ ကင္းေနသည့္အတြက္ ေပါှေပါက္လာေသာ သူတို့ေလးဦးစလံုး၏ မ်က္နွာေပါှမွ အျပံုးပန္းတို့မွာ အိပ္က္စ္ဘူတာအေရာက္ ေပ်ာက္ဆံုးရေတာ့သည္။အိပ္က္စ္ဘူတာတြင္ လံုျခံုေရးေျခာက္ေယာက္သည္ အတြဲငါးတြဲပါေသာ ပစ္တို့ရထား၏ ေနာက္ဆံုးတြဲမွတက္လိုက္ လာျပီး လူတစ္ေယာက္ခ်င္းစီ၏ ဝန္ထမ္းကဒ္မ်ားကို စစ္ေဆးေတာ့သည္။ အေသအခ်ာျကည့္လိုက္ေတာ့ ဝန္ထမ္း ကဒ္သည္ လက္ေကာက္သဖြယ္ဝတ္ဆင္ထားရျခင္းျဖစ္ေျကာင္း ပစ္ေတြ့လိုက္ရခ်ိန္မေတာ့ အရာအားလံုးသည္ ေနာက္က်သြားခဲ့ေခ်ျပီ။ ဤအေျခအေနတြင္ ပစ္တို့ေလးေယာက္သည္ ေျကာင္လက္သည္းမ်ားျကားတို့ေရာက္ေန သည့္ျကြက္စုတ္ကေလးမ်ားသဖြယ္ မလွုပ္သာ မလွည့္သာ။ ျကက္ေသြးေရာင္နွင့္ အဝါေရာင္ယူနီေဖာင္းဝတ္ တို့ကို အခ်ိန္ယူစစ္ေဆးေနေျကာင္းေတြ့ရသည့္အတြက္ သူတို့အေျခအေနက ေခ်ာက္ကမ္းပါးစြန္းသို့ေရာက္ရွိေနျကျပီ ျဖစ္၏။
“ဟိုေကာင္ေတြ တျဖည္းျဖည္းနီးလာျပီ” ဂ်ီယိုဒီနိုက သူတို့ရွိေနေသာ ဒုတိယတြဲထဲသို့ စတင္ဝင္ေရာက္လာသည့္ လံုျခံုေရးမ်ားကို မသိမသာျကည့္ရင္း ေလသံကေလးျဖင့္ ပစ္ကိုအသိေပးလိုက္၏။
“တစ္ေယာက္ခ်င္း ေရွ့တြဲကို ကူးမယ္”
ပထမ ဂ်ီယိုဒီနို၊ ဒုတိယ မီဂန္၊ ေနာက္ေတာ့ ပက္၊ ေနာက္ဆံုးမွ ပစ္တို့ ေရွ့တြဲသို့အစဉ္လိုက္ကူးလာျကသည္။
“ဒီတြဲထဲ ဟိုေကာင္ေတြမေရာက္ခင္ ေရွ့ဘူတာေရာက္ခ်င္ေရာက္မွာပါ။ ဒါေပမဲ့ ဟိုေကာင္ေတြ အေတာှနီးလာျပီ”
“ဘူတာ ေရာက္လည္း ေနာက္ထပ္ျကိုဆိုေရးေတြရွိခ်င္ရွိေနမွာ”
ပစ္သည္ တြဲ၏ ထိပ္ဆံုးရွိ တံခါးပိတ္ထားေသာ ထိန္းခ်ုပ္ခန္းကိုေခ်ာင္းျကည့္လိုက္သည္။ ခလုတ္မ်ိုးစံုကိုသာေတြ့ရျပီး လူတစ္ေယာက္ မွမရွိ။ တကယ့္ ေအာှတိုမက္တစ္အစစ္။ တံခါးကို ဆြဲျကည့္ေတာ့ ေသာ့ခတ္ထားသည္။ ခါးျကားမွ ကို့တ္ ပစ္စတိုကိုထုတ္လိုက္ျပီး မွန္တံခါးကို ေသနတ္ဒင္ျဖင့္ ဆတ္ကနဲရိုက္လိုက္သည္။ မွန္ကြဲသံေျကာင့္ တြဲထဲမွ ခရီးသည္မ်ား၏ အလန့္တျကား အျကည့္မ်ားကို လစ္လ်ွူရွုလိုက္ျပီး ထိန္းခ်ုပ္ခန္းထဲသို့ ေလ်ွာကနဲဝင္လိုက္သည္။ တြဲျကားအဆက္မ်ားကို ထိန္းခ်ုပ္ထားေသာ ခလုတ္မ်ားကို နွိပ္၍ အဆက္မ်ားကို ျဖုတ္ပစ္သည္။ ထို့ေနာက္ အျမန္နွုန္း ကိုျမွင့္တင္လိုက္ေတာ့၏။
×××××××××××××××××
ေနာက္တြဲေလးတြဲသည္ ပထမတြဲမွ ျပုတ္ထြက္ျပီးတျဖည္းျဖည္း အလွမ္းကြာလာ၏။ ေနာက္တြဲမ်ားတြင္လည္း ထိန္းခ်ုပ္ခန္းကိုယ္စီရွိျကေသာလည္း ပစ္ျမွင့္တင္လိုက္သျဖင့္ ျမန္နွုန္းျမင့္လာေသာ ပထမတြဲ၏ အျမန္နွုန္းကို လိုက္မမွီ။ ဒုတိယတြဲထဲမွ လံုျခံုေရးမ်ားသည္ ငယ္ထိပ္ေျမြေပါက္ခံရသလို ပ်ာယာခတ္၍ က်န္ရစ္ခဲ့သည္။
ေနာက္ေလးမိနစ္ျကာေသာှ တစ္တြဲတည္းထင္တိုင္းျကဲေနေသာ ပစ္တို့ရထားသည္ ဝိုင္ဘူတာကို အရွိန္ျပင္းစြာ ခုတ္ေမာင္းျဖတ္ေက်ာှလိုက္သည္။ ပစ္ထင္သည့္အတိုင္း ဘူတာတြင္ အုပ္စုလိုက္ေစာင့္ေနေသာ လံုျခံုေရးမ်ားသည္ ရိပ္ကနဲသာ ျမင္လိုက္ရေသာ ရထားကို ေငးေမာျကည့္ေနရံုမွတပါး အျခားမရွိ။ ပစ္သည္ ထိန္းခ်ုပ္ခန္းမွတဆင့္ တြဲထဲ သို့ျပန္ေလ်ွာက္လာျပီး ပက္ထရစ္ရွာအနားတြင္ ဝင္ထိုင္လိုက္၏။ အသားတဆတ္ဆတ္တုန္ေအာင္ေျကာက္လန့္ေန သည့္ မီဂန္ကို ျပံုးျပလိုက္၏။ ဂ်ီယိုဒီနိုကို ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္သည္။ အားလံုးသည္ တိတ္ဆိတ္ေန၏။ စိုးထိတ္မွု နွင့္ ယံုျကည္ခ်က္တို့သည္ အျပန္အလွန္လြန္ဆြဲေနျက၏။
မိနစ္ဝက္ခန့္ျကာေသာှ ပစ္သည္ထိန္းခ်ုပ္ခန္းတြင္းျပန္ဝင္လာခဲ့သည္။ ေနာက္ဆံုးဘူတာျဖစ္ေသာ ဇက္ဘူတာ သို့ေရာက္ခါနီးျပီျဖစ္၏။ ဇက္ဘူတာသည္ သေဘဿငာ၏ ပဲ့ပိုင္းတြင္ရွိေသာေျကာင့္ ရထားလမ္းမ်ား ေကြ့ဝိုက္သြားသည္ ကိုျမင္ေတြ့ေနရ၏။ လံုျခံုေရးမ်ားသည္ ဇက္ဘူတာတြင္ လက္နက္အင္အား လူအင္အားအလံုးအရင္းျဖင့္ သူတို့ကို ေစာင့္ျကိုေနမည္မွာ ေဗဒင္ေမးစရာမလိုေလာက္ေအာင္ေသခ်ာေနေသာ ကိစဿစျဖစ္၏။ ပစ္သည္ လုပ္စရာရွိသည္မ်ားကို အျမန္ဆံုးလုပ္လိုက္ျပီး သူ့လူမ်ားဆီျပန္လာခဲ့သည္။
“ငါရထားကို တစ္နာရီဆယ္မိုင္နွုန္းထိ အျမန္နွုန္းေလ်ွာ့ခဲ့ျပီးျပီ။ ဘူတာမေရာက္ခင္မွာ ျမက္ခင္းထူတဲ့ေနရာရွိတယ္။ ငါအခ်က္ျပတာနဲ့ ခုန္ခ်ရမယ္။ ေျခေထာက္နဲ့ေျမျကီးထိတာနဲ့ ေရွ့ကိုလွိမ့္လိုက္ရမယ္။ အားလံုးသေဘာေပါက္လား”
ဂ်ီယိုဒီနိုက မီဂန္ကို သိုင္းဖက္လိုက္ျပီး-
“ဦးဦးတို့နွစ္ေယာက္ တူတူခုန္ျကမယ္ေနာှ။ သမီးက ဦးဦးကိုယ္ေပါှမွာ ကပ္ထား၊ သမီး ဆိုဖာေပါှထိုင္လိုက္ရသလို ဇိမ္ရွိမွာ။ ဦးဦးမွာ အဆီေတြအမ်ားျကီး” ဟုအားေပးလိုက္၏။ တကယ္ေတာ့ ဂ်ီယိုဒီနိုတစ္ကိုယ္လံုး အဆီပိုဟူ၍ တစ္စက္မွ မရွိ။
ထိန္းခ်ုပ္ခန္းမွ မီးနီကေလးတစ္လံုး ဖ်တ္ကနဲ လင္းသြား၏။ ရထားသည္ ရုတ္တရက္ခ်က္ခ်င္း သိသိသာသာ အရွိန္ ေနွးသြား၏။
“ကဲ၊ အားလံုးထြက္ျကေတာ့”
ဂ်ီယိုဒီနို၊ ပက္နွင့္ မီဂန္တို့ ရထားေပါှမွ ခုန္ခ်သြားေသာအခါ ပစ္သည္ ထိန္းခ်ုပ္ခန္းသို့ တဖန္ျပန္ဝင္ျပီး ရထားအရွိန္ ကို တစ္နာရီမိုင္ေျခာက္ဆယ္နွုန္းအထိျမွင့္လိုက္သည္။ ထို့ေနာက္ တျဖည္းျဖည္းအရွိန္ျမင့္လာေသာ ရထားေပါှမွ ခုန္ခ် လိုက္ေတာ့သည္။
ရထား၏အရွိန္နွင့္ ပစ္၏ ကိုယ္အေလးခ်ိန္တို့ေျကာင့္ ပစ္က်လာေသာေနရာမွ ဘြန္ဇိုင္းအပင္ပုေလးမ်ားမွာ ေျမထဲ နစ္ဝင္ က်ြံက်သြား၏။ အက်မွ ဒူးေခါင္းထဲက ဆစ္ကနဲ နာျကင္မွုကိုခံစားလိုက္ရ၏။ သို့ေသာှ ငါ့ဒူးကေလး သနားပါတယ္ဟု ဒူးေခါင္းအေပါှ အျကင္နာပြားေနဖို့အခ်ိန္မရွိ။ ဂ်ီယိုဒီနိုက ပစ္ကို လာထူ၏။ ပက္နွင့္ မီဂန္တို့ကို ေဘးမသီရန္မခေတြ့ရသျဖင့္ သူစိတ္ေအးသြား၏။ ရထားသည္ သံလမ္းအေကြ့တစ္ေလ်ွာက္ လ်ွင္ျမန္စြာေရြ့လ်ား၍ သူတို့ျမင္ကြင္းမွ ေပ်ာက္ကြယ္သြား၏။ အခုထက္ထိေတာ့ ဤေနရာတြင္ လံုျခံုေရး တစ္ေကာင္တစ္ျမီးမွ မေတြ့ရ။
“အခုဘယ္သြားျကမွာလဲဟင္” ပက္က အေလာတျကီးေမးလိုက္၏။
“ခုေရလမ္းခရီးကို ေမာှေတာှဘုတ္စီးျပီးသြားရမယ္”
ေျဖသာေျဖလိုက္ရသည္။ နွစ္မိုင္ခန့္က်ယ္ေသာ ေရျပင္တြင္ ေမာှေတာှဘုတ္စီးရန္မဆိုထားဘိ၊ ခုေရာက္ေနသည့္ သေဘဿငာဝမ္းဗိုက္ထဲမွ ဘယ္လိုထြက္ရမည္ကိုပင္ ပစ္မသိေသး။ ပစ္နွင့္ ဂ်ီယိုဒီနိုသည္ ေသနတ္မ်ားကိုယ္စီ ကိုင္စြဲ၍ ေရွ့မွေလ်ွာက္ခဲ့ျကသည္။ မျကာခင္ ကုန္းပါတ္ေပါှတက္ေသာ ေလွကားကို ေတြ့လိုက္ျကရသည္။
××××××××××××××××××××××××
Juan
သင့္လူ
ဗမင္းေႏြ
သူသူငါငါ
နီမို
Recent Comments