Hiriautatpa

ရာမ (၁)

01 Jun 2010 Leave a Comment

by Juan in ဘာသာျပန္, ရာမ

အခန္း (၁)

အာကာသခံတပ္

ဘာမွမလုပ္ပဲေနလ်ွင္ျဖင့္ ထိုအျဖစ္အပ်က္သည္ အေနွးနွင့္အျမန္ ျကံုေတြ့ရေတာ့မည္ျဖစ္၏။ မွတ္မွတ္ရရ ၁၉ဝ၈ ခုနွစ္ ဇြန္လ (၃ဝ) ရက္ေန့တုန္းက ေမာှစကိုမွ ကီလိုမီတာ (၄ဝဝဝ) ကြာေဝးသည့္ ေျမျပင္တစ္ေနရာတြင္ ထိုမထိတ္သာ မလန့္သာ အျဖစ္ဆိုးျကီးစတင္ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သည္။ ၁၉၄၇ ခုနွစ္ ေဖေဖာှဝါရီ ၁၂ ရက္ေန့ကလည္း ရုရွ ပိုင္နက္ ဗလာဒီဗိုစေတာ့ခ္ျမို့ကေလးမွ ကီလိုမီတာ (၄ဝဝ) ခန့္ကြာေဝးသည့္ ဖုန္းဆိုးေျမတစ္ေနရာတြင္ အလားတူျဖစ္ပ်က္ခဲ့ျပန္သည္။ စျကာဝဠာစံနွုန္းအရ ေတ့လြဲလြဲခဲ့သည္ဟုဆိုနိုင္ေသာ၊  ယူေရနီယံဗံုး အလံုးေပါင္း မ်ားစြာ တစ္ျပိုင္နက္ေပါက္ကြဲသလို ျပင္းထန္လွသည့္ ထိုျဖစ္ရပ္မ်ိုးအတြက္ အတိတ္တုန္းဆီကေတာ့ က်ြန္ုပ္တို့ လူသားမ်ားသည္ ကံစီမံရာကို လက္ပိုက္ျကည့္ေနယံုမွတစ္ပါး အျခားမရွိခဲ့။

လြန္ခဲ့ေသာနွစ္သန္းေပါင္းမ်ားစြာက လကမဿဘာ၏ မ်က္နွာျပင္ေပါှတြင္ ခ်ိုင့္ခြက္ရာေက်ာက္ေပါက္မာမ်ားထင္က်န္ ေစခဲ့ေသာ စျကာဝဠာ၏ ထိုဥကဿကာခဲပစ္လြွတ္မွုမ်ားသည္ ယခင္တုန္းကေတာ့ လူသူမနီးသည့္ ေျမလြတ္ ေျမရိုင္းမ်ားေပါှ သို့က်ေရာက္ေပါက္ကြဲျကသည့္အတြက္ ျပသဿသနာမရွိလွေသာှလည္း ေတာင္ဝင္ရိုးစြန္းမွသည္ ေျမာက္ဝင္ရိုးစြန္းထိ ေနစရာေျမမွန္သမ်ွ တစ္လက္မ မက်န္ေအာင္ေနထိုင္ျကရသည့္ ၂၁ ရာစုကုန္ဆံုး ခါနီးအခ်ိန္ကာလ သမယမ်ား တြင္ေတာ့ လူသားမ်ား၏ အသက္ဇီဝကို အနဿတရာယ္ အေပးနိုင္ဆံုး အရာတစ္ခု ျဖစ္၍လာခဲ့၏။

သကဿကရာဇ္ ၂၀၇၇ ခုနွစ္ စက္တင္ဘာ (၁၁) ရက္ေန့ မနက္ ၉ နာရီ ၄၆ မိနစ္။

ဥေရာပတိုက္သားမ်ားသည္ ျပစ္မ်ိုးမွဲ့မထင္ေအာင္သာယာလွပေသာ ထိုေန့ ေနြနံနက္ခင္းတြင္ အေရွ့ ေကာင္းကင္ယံ တစ္ေနရာမွ မီးလံုးျကီးတစ္လံုးကို ရုတ္တရက္ေတြ့လိုက္ျကရသည္။ စကဿကန့္ပိုင္းအတြင္း ေနထက္ပို၍ ထြန္းလင္းေတာက္ပသည့္ ထိုအရာျကီးသည္ ဩစျတီးယားနိုင္ငံေကာင္းကင္ယံတြင္ ျဖန္းကနဲ ေပါက္ကြဲရာ လူေပါင္းတစ္သန္းမွာ ခ်က္ခ်င္း နားမ်ားပင္းကုန္ျကသည္။ တကယ္ေတာ့ သူတို့ကံေကာင္းသည္ဟု ေျပာရလိမ့္မည္။

တစ္စကဿကန့္လ်ွင္ ကီလိုမီတာ (၅ဝ) နွုန္းအရွိန္ျဖင့္ တန္တစ္ေထာင္ရွိေသာ ေက်ာက္တံုးေက်ာက္ခဲနွင့္ သတဿတုအပိုင္းအစမ်ားက်ေရာက္ရာ အီတလီေျမာက္ပိုင္းရွိ ပါဒူရာနွင့္ဗီရိုနာျမို့မ်ားမွာ ကမဿဘာေပါှမွ အစအနမက်န္ ေအာင္ေပ်ာက္ကြယ္သြား၏။ ဗင္းနစ္မွာ ရုတ္တရက္ျမင့္တက္လာေသာ ပင္လယ္ေရေအာက္သို့ စုန္းစုန္းျမုပ္သြား ၏။

စာရင္းခ်ုပ္လိုက္ေသာအခါ စျကာဝဠာ၏ ထိုဥကဿကာပ်ံပစ္ခ်က္ကေလးက လူေပါင္းေျခာက္သိန္းေက်ာှ၏ အသက္နွင့္ ေဒါှလာတစ္ထရီလီယံတန္ဖိုးရွိ ပ်က္စီးဆံုးရွံုးမွုမ်ားကို ေဆာင္ျကဉ္းခဲ့သည္။ တစ္ရက္တစ္မနက္ အတြင္း လူသားတို့အရွံုးျကီးရွံုးလိုက္ရေသာ စစ္ပြဲ သို့မဟုတ္ ေမ်ွာှလင့္မထားေသာ ေဘးဒုကဿခကပ္။

ထိုအခ်ိန္မွစ၍ လူသားတို့သည္ သမိုင္းတစ္ေလ်ွာက္မျကံုစဖူး စည္းလံုးညီညြတ္လာျကသည္။ ထိုထိုေသာ အလားတူျဖစ္ရပ္မ်ိုးသည္ ေနာက္တစ္ေန့မနက္မွာလည္းျဖစ္နိုင္သည္။ ေနာင္နွစ္ေပါင္းတစ္ေထာင္ခန့္ျကာမွ လည္းျဖစ္နိုင္သည္။ ေနာက္တစ္ျကိမ္ျဖစ္လ်ွင္လည္း ယခုျဖစ္ရပ္ထက္ ပိုဆိုးလ်ွင္သာဆိုးလိမ့္မည္။ သက္သာ ဖို့မရွိ။ ဆိုေတာ့ သူတို့စုေပါင္းတိုင္ပင္ေဆြးေနြးညွိနွိုင္း၍ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ျကသည္။ ေနာက္တစ္ျကိမ္ဆိုတာမရွိ ေစရ။

လြန္ခဲ့သည့္နွစ္ေပါင္းတစ္ရာခန့္ကတည္းက လူသားမ်ားထံတြင္ မိမိတို့အမ်ိုးအနြယ္တူမ်ားကို သတ္ရန္ျဖတ္ရန္ ေခ်မွုန္းရန္ အျကံျဖင့္ မရွိမဲ့ရွိမဲ့ စြမ္းအားစုမ်ားကို ပံုေအာသံုးစြဲ၍ တီထြင္ထုတ္လုပ္ထားေသာ အဖ်က္စြမ္းအား ျကီးမားသည့္  လက္နက္ျကီးမ်ားလက္ဝယ္ပိုင္ဆိုင္ထားျပီးျဖစ္၏။ သမိုင္းတစ္ေလ်ွာက္ ထိုလက္နက္ျကီးမ်ား ဖ်က္သိမ္းေရးကို အျကိမ္ျကိမ္ဒူးတိုက္ေဆြးေနြးခဲ့ျကေသာှလည္း တစ္ခါမွေအာင္ျမင္ခဲ့ျခင္းမရွိ။ ခုေတာ့ထို လက္နက္ျကီးမ်ားကိုထိေရာက္စြာ မွန္ကန္စြာအသံုးျပုရန္အခ်ိန္တန္ျပီျဖစ္သည္။ ဤသို့ျဖင့္ လူသားမ်ိုးနြယ္သည္ ခ်စ္ေသာကမဿဘာေျမကို ဥကဿကာပ်ံအနဿတရာယ္မွ ကာကြယ္ေရးအတြက္ အာကာသခံတပ္ စီမံခ်က္ကို စတင္အေကာင္ အထည္ေဖာှခဲ့ျကေတာ့သည္။

အခန္း (၂)

က်ူးေက်ာှသူ

ခရစ္သကဿကရာဇ္ ၂၁၃ဝ။

ဥကဿကာခဲအသစ္မ်ား တစ္ရက္လ်ွင္ တစ္ဒါဇင္ခန့္ ေပါှေပါက္ေရြ့လ်ားေနသည္ကို အဂဿငါျဂိုလ္အေျခစိုက္ ေရဒါစခန္းမွ ရွာေဖြ့ေတြ့ရွိခဲ့သည္။ အာကာသခံတပ္စီမံခ်က္၏ ျမန္နွုန္းျမင့္ကြန္ပ်ူတာမ်ားက ထိုဥကဿကာခဲမ်ား၏ ဦးတည္ရာ၊ အျမန္နွုန္း၊ ပါတ္လမ္းမ်ားကို ခ်က္ခ်င္းတြက္ခ်က္နိုင္ခဲ့သည္။ နကဿခတေဗဒပညာရွင္မ်ားအတြက္ အားကိုးအားထားျပုေလာက္သည့္အခ်က္မ်ားကို ေန့အလိုက္၊ လအလိုက္ စာရင္းဇယားမ်ားျဖင့္ ခ်က္ျခင္း ေဖာှျပနိုင္သည္။

(၁၉) ရာစုနွစ္က ပထမဆံုးေတြ့ရွိခဲ့သည့္ ဥကဿကာခဲ ဆီးယပ္စ္၏ေနာက္ ဥကဿကာခဲေပါင္းတစ္ေထာင္ကို မွတ္တမ္းတင္နိုင္ရန္အတြက္ လူသားသည္ နွစ္ေပါင္း (၁၂ဝ) အခ်ိန္ယူခဲ့ရသည္။ ခု အာကာသခံတပ္စီမံခ်က္က ေတာ့ ဥကဿကာခဲ သန္းဝက္ခန့္၏ မွတ္တမ္းကို ရရွိျပီးျဖစ္၏။ အမ်ားစုမွာ ပန္းျခံေသးေသးတစ္ခုစာခန့္ရွိမည့္ ဥကဿကာခဲ အေသးစားေလးမ်ားသာ။ အခ်င္း ကီလိုမီတာ (၂ဝဝ) ေက်ာှသည့္ ဥကဿကာခဲမဟာျကီးမ်ားကေတာ့ ဆီးယပ္စ္၊ ပဲလပ္စ္၊ ဂ်ူနို၊ ယူနိုးမီးယားနွင့္ ဗက္စ္တာဟူသည့္ ငါးခုသာေတြ့ရေသးသည္။ ထိုဥကဿကာခဲမ်ားအနက္ ေနဆီသို့ေရွးရွု ပ်ံသန္းလာသည့္အရာမ်ားကိုသာ ကမဿဘာေျမကိုအနဿတရာယ္ေပးနိုင္သည့္အရာမ်ားဟု အာကာသ ခံတပ္စခန္းက ခံယူ၏။ တကယ္ေတာ့လည္း အနဿတရာယ္ရွိသည္ဟု သတ္မွတ္ရသည္က ကမဿဘာမွ ကီလို တစ္သန္း အကြာအေဝးမွျဖတ္ပ်ံသည့္ ဥကဿကာပ်ံ တစ္ေထာင္လ်ွင္ တစ္ခုမ်ွသာပါ။

၃၁၊ ၄၃၉

၂၁၃၁ ခုနွစ္အတြင္း ေတြ့ရွိနံပါတ္ (၄၃၉) ဟုအဓိပဿပါယ္ရသည့္ ထိုအရာသည္ စတင္ေတြ့ရွိခဲ့စဉ္က ဂ်ူပီတာေခါှ ျကာသာပေတးျဂိုလ္၏ ျဂိုလ္ပါတ္လမ္းအျပင္ဖက္၌သာရွိေသး၏။ ထိုအခ်ိန္အထိ သံသယျဖစ္ဖြယ္တစ္စံုတစ္ရာ မရွိေသး။ သို့ေသာှလည္းေရဒါသတင္းပို့ခ်က္အရ ၃၁၊ ၄၃၉ ၏အရြယ္အစားကျကီးလြန္းသည္။ ကြန္ပ်ူတာ မ်ား၏ ကနဦးတြက္ခ်က္မွုအရ အခ်င္းကီလိုမီတာ ၄ဝ ရွိ၏။ နွစ္ေပါင္းတစ္ရာလ်ွင္ တစ္ခါေတြ့ရခဲေသာ အရြယ္အစားမ်ိုး။

ထိုဥကဿကာခဲ၏ ပါတ္လမ္းကို တြက္ခ်က္ေသာအခါ မ်က္ေမွာင္ျကုတ္စရာမ်ားေပါှလာ၏။ ၃၁၊ ၄၃၉ ၏ ပါတ္လမ္းသည္ ပံုမွန္ဥကဿကာခဲတစ္ခု ပ်ံသန္းသြားလာသည့္ လမ္းေျကာင္းမ်ိုးမဟုတ္။ ထိုအရာသည္ ျကယ္မ်ားအျကား လွည့္ပါတ္သြားလာေနသည့္ အာကာသခရီးသည္ျကီး။ ျကာသာပေတးျဂိုလ္ပါတ္လမ္းကို ျဖတ္ေက်ာှျပီးခ်ိန္မွစ၍ အရွိန္ကတျဖည္းျဖည္းျမန္လာ၏။

ထိုအခ်ိန္မွစ၍ အာကာသခံတပ္ကြန္ပ်ူတာမ်ားတြင္ အနဿတရာယ္သတိေပးခ်က္မ်ားထပ္ကာထပ္ကာ ေပါှေပါက္ လာခဲ့ျပီး ၃၁၊၄၃၉ သည္အားလံုး၏ စိတ္ဝင္စားမွုကိုခံလာရေတာ့သည္။ ထိုအခါအေျခသတင္းျကီးလာသည့္ ထိုေရြွမင္းသမီးအတြက္ အမည္နာမလိုအပ္လာခဲ့သည္။ ဂရိနွင့္ေရာမ ဒဏဿဍာရီလာနာမည္မ်ားကို ျငီးေငြ့ေနျပီျဖစ္ သည့္ နကဿခတေဗဒပညာရွင္မ်ားက ထိုအရာကို ဒိုတီနွင့္ဆာရီဝတ္ေပးလိုက္ျကေတာ့သည္။ ထိုအခါသူ့အမည္က ရာမ ျဖစ္လာခဲ့၏။

ထံုးစံအတိုင္း သတင္းမီဒီယာမ်ားက မေခါှပဲေရာက္လာသည့္ ထိုရာမ၊ အနွီ ရာမ ဧည့္သည္ေတာှျကီးအေျကာင္း တခမ္းတနားေရးသားေဖာှျပျကေသာှလည္း တကယ္တမ္းမေတာ့ သူနွင့္ပါတ္သက္၍ သိသည္က သူ၏ ပံုမွန္ မဟုတ္ေသာလမ္းေျကာင္းနွင့္ ေရဒါပံုရိပ္ကို မွန္းဆတြက္ခ်က္ထားေသာ သူ၏ ျကီးမားသည့္အရြယ္အစား တို့သာျဖစ္၏။ အားေကာင္းလွေသာ တယ္လီစကုတ္မ်ားထဲတြင္ ရာမသည္ ေကာင္းကင္ယံမွ မွိန္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ျကယ္တစ္လံုးအသြင္ျမင္ေနရေသာှလည္း ထိုအရာသည္ လူသားတို့၏ နဂါးေငြ့တန္းေနစျကာဝဠာ အတြင္းဝင္လာခ်ိန္မွစ၍ ပို၍ ေတာက္ပလာျပီး အရြယ္အစားလည္း ပို၍ပို၍ ျကီးမားလာသည္ကို စိတ္မသက္ သာစြာေတြ့ျမင္ေနျကရေတာ့သည္။

သို့ေသာှလည္း ထိုကိစဿစမ်ားအားလံုးသည္ မွန္းဆတြက္ခ်က္မွုမ်ားသာ ျဖစ္သည့္အားေလ်ွာှစြာ တစ္နာရီ ကီလိုမီတာ တစ္သိန္းအျမန္နွုန္းျဖင့္ ျဂိုလ္ပါတ္လမ္းမ်ားကို ျဖတ္သန္းဝင္ေရာက္လာေသာ ရာမနွင့္ဆံုဆည္းရန္ အတြက္ အာကာသယာဉ္မ်ားေစလြတ္ရန္ ကုန္က်စရိတ္မွာ ထိလုမိုးဆီ တိမ္သို့မွီေနေသာေျကာင့္ ကမဿဘာသည္ မျကာမွီ ရာမကိုေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ျဖစ္သြားေတာ့သည္။

နကဿခတေဗဒပညာရွင္မ်ားအဖို့မူ ရာမသည္ ေမ့ေပ်ာက္ျခင္းဌာ မစြမ္းသာသည့္ အရာတစ္ခု။ အေျဖညွိရမည့္ ပေဟဠိတစ္ခု။ ခက္ခဲနက္နဲလွသည့္ ပုစဿစာတစ္ပိုဒ္။

ပထမျပသဿသနာက ရာမ၏ အလင္းေရာင္ျဖစ္သည္။

ျဂိုလ္သိမ္၊ ျဂိုလ္ပဲ့မ်ားျဖစ္ျကသည့္ ဥကဿကာခဲတို့သည္ မြွတ္ေနေအာင္လည္ပါတ္ေနျခင္းေျကာင့္လည္းေကာင္း၊ ခ်ြန္သည့္ေနရာကခ်ြန္ ေဖာင္းသည့္ေနရာကေဖာင္း မမွန္ေသာ ပံုသဏဿဍာန္ေျကာင့္လည္းေကာင္း ေန၏အလင္းေရာင္နွင့္ထိေတြ့ေသာအပိုင္းသည္ အျမဲေျပာင္းလဲေနသျဖင့္ အလင္းေရာင္သည္ တသမတ္တည္း မရွိတတ္၊ မွိန္တစ္ခါ လင္းတစ္လွည့္ျဖစ္ေနတတ္သည္။ ရာမ၏ အလင္းေရာင္ကမူ ထိုသို့မဟုတ္။ အျမဲတမ္း တသမတ္တည္း ထြန္းလင္းလ်ွက္ရွိ၏။ အျခားဥကဿကာပ်ံမ်ားကဲ့သို့ ဝင္ရိုးေပါှတြင္တည္မွီ လည္ပါတ္ျခင္းမရွိ၍လား၊ အခ်ိုးညီ ပံုပန္းသဏဿဍာန္ရွိေန၍လား။ မည္သူမွေသခ်ာမသိ။

နကဿခတ္ျကည့္မွန္ေျပာင္းျကီးမ်ားျဖင့္ စျကာဝဠာကိုေမ်ွာှျကည့္ရသည့္အလုပ္၏ ကုန္က်စရိတ္မွာ တစ္မိနစ္လ်ွင္ ေဒါှလာတစ္ေထာင္ခန့္ရွိသည့္အတြက္ ရာမေလ့လာေရးသည္ ထင္တိုင္းမေပါက္ျဖစ္ခဲ့ရသည္။

အကယ္၍သာ သူလုပ္ေနေသာ ပရိုဂရမ္သည္ စက္ခ်ြတ္ယြင္းမွု တစ္စံုတစ္ရာ မျဖစ္ခဲ့လ်ွင္ ေဒါက္တာဝီလီယံ စတင္တန္အဖို့ သူ့ဘဝတစ္သက္တာတြင္ မီတာနွစ္ရာရွည္ေသာ နကဿခတ္ျကည့္မွန္ေျပာင္းအား ဆယ့္ငါးမိနစ္ျပည့္ ေအာင္ျကည့္ခြင့္ရမည္မဟုတ္ခဲ့။ ထိုအခါတြင္ ဆက္လက္ေဖာှျပမည့္ ေနာက္ဆက္တြဲအျဖစ္အပ်က္မ်ားလည္း ျဖစ္မည္မဟုတ္ေတာ့ေခ်။

ေဒါက္တာစတင္တန္သည္ သူဖမ္းယူျကည့္ရွုခဲ့ေသာ ပံုရိပ္မ်ားကို ေနာက္တစ္ေန့ကြန္ျပူတာျဖင့္ ဆန္းစစ္ အေျဖရွာခ်ိန္အထိ ဇေဝဇဝါျဖစ္ေနဆဲ။ သူေတြ့ရွိခဲ့ရသည္ကား———-။