အတၱလန္တစ္ရွာပံုေတာ္ (၆၆)
05 Jun 2010 Leave a Comment
in ဘာသာျပန္, အတၱလန္တစ္ရွာပံုေတာ္
ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္သြားေသာ ကင္းလွည့္ေမာှေတာှမွ ေရဒီယို အခ်က္ျပ ဆက္သြယ္မွုေျကာင့္ ခုအခါ ဒတ္ပစ္တို့ ဂရန္းဘန့္ခ္ေနာက္သို့ မီးေမာင္းထိုး၍ ကင္းလွည့္ ေမာှေတာှဘုတ္တစ္စီး ထပ္ခ်ပ္မကြာ လိုက္လာသည္။ သို့ေသာှ ခုထိ သူတို့နွင့္ မိုင္ဝက္ခန့္ ကြာေဝးေနေသးသည္။ ဘယ္အခ်ိန္ ထိပ္တိုက္ေတြ့ဆံုမည္ဆိုသည္ကေတာ့ အတိအက် မခန့္မွန္းနိုင္ေသး။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ေတာင္ျကားသို့ မေရာက္မွီပင္ တစ္ပြဲတစ္လမ္း အကဲစမ္းရဖြယ္ရွိသည္။ ေနာက္ထပ္ ေျခာက္မိနစ္၊ ခုနွစ္မိနစ္ခန့္အတြင္း ေသျခင္းနွင့္ ရွင္ျခင္းကို ဆံုးျဖတ္ေပးေတာ့မည္။
သူတို့သည္ ဘယ္ေနရာမွ ေရွာင္ပုန္းဖြယ္ေနရာမရွိေသာ ေရျပင္က်ယ္ျကီးထဲေရာက္ေနျပီ။ ကင္းလွည့္ေမာှေတာှသည္ ဂရန္းဘန့္ခ္နွင့္ ကိုက္တစ္ရာခန့္သာ ကြာေဝးေတာ့သည္။ လံုျခံုေရးအေစာင့္မ်ားသည္ ေမာှေတာှတြင္ တပ္ဆင္ထားေသာ ဘုရွ္မာစတာ စက္ေသနတ္ျကီးနွင့္ ရိုင္ဖယ္ေသနတ္မ်ားကို တကိုင္ကိုင္၊ တဆဆ လုပ္ေနျကေသာှလည္း ခုထိ ဂရန္းဘန့္ခ္၏ ကုန္းပါတ္ေပါှတြင္ အစန့္သား ေမ့ေျမာေတာှမူေနေသာ သူတို့၏ ပါတနာကို ထိမွန္မိစိုး၍ ပစ္ခတ္ျခင္းမျပုျကေသး။
အယ္လ္သည္ ပုလင္းေလးလံုးကို ေပြ့ပိုက္၍ ပစ္ရွိရာ ေကဗင္ထဲဝင္လာ၏။ နဖူးတြင္ ေသြးျခည္ဥေနေသာ ပြန္းရာျကီး ကထင္းေန၏။
“ေဟ့-ဘာျဖစ္လာတာလဲ”
“ေခြးသူခိုးတစ္ေကာင္က ေမာှေတာှကို ရုတ္တရက္အရွိန္ျမွင့္လိုက္ေတာ့ ငါလဲက်သြားျပီး သံပိုက္လံုးနဲ့ ေဆာင့္မိတာ ေဟ့” အယ္လ္က ပစ္ကို မေက်မနပ္ျဖင့္ေျပာလိုက္၏။ ေျပာရင္းျဖင့္ အယ္လ္သည္ ကုန္းပါတ္ျကမ္းျပင္တြင္ သတိေမ့ လဲက်ေနေသာ အေစာင့္ကို ျမင္သြားသျဖင့္-
“အဲ၊အဲ၊ ငါေျပာတာမွားသြားသကြ၊ ဧည့္သည္ေရာက္ေနတာကိုး”
“ေအး၊ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း အဲဒီပံုစံျဖစ္သြားေတာ့တာပဲ”
အယ္လ္သည္ အလြန္လ်ွင္ျမန္စြာ နီးကပ္လာေသာ ကင္းလွည့္ေမာှေတာှကို ျကည့္ရင္း-
“ေနာက္ထပ္ဧည့္သည္ေတြ အမ်ားျကီးလာျကဦးမဲ့ပံုပဲကြ၊ တို့ကို ေဆာှပေလာှတီးေတာ့မယ္ထင္တယ္”
“အဲသလိုေတာ့ ဟုတ္ပံုမရဘူး။ တို့ဆီမွာ ပက္ထရစ္ရွာတို့သားအမိပါေနေတာ့ သူတို့ လုပ္ခ်င္တိုင္းလုပ္လို့ မရဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ပက္ရဲ့ ပညာရပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ က်ြမ္းက်င္မွုကို သူတို့လိုေနေသးတာကိုး။ မင္းနဲ့ငါ နွစ္ေယာက္ထဲဆိုရင္ ေတာ့ က်ိန္းေသေပါက္ ေဆာှပေလာှတီးျကမွာပဲ။ ဒီေတာ့ သူတို့မတီးခင္ ငါတို့အရင္တီးျကစို့”
အယ္လ္က သူ့လက္ထဲမွ လက္လုပ္မီးေလာင္ဗံုးမ်ားကို ျပရင္း-
“ဒါနဲ့တီးရမွာလား” ဟု မခ်ိုမခ်ဉ္ မ်က္နွာေပးျဖင့္ေပးလိုက္သည္။
“ေအးေပါ့ကြ၊ ခဏေတာ့ေစာင့္ဦး၊ ေဝးေသးတယ္၊ အခုေလာေလာဆယ္ မင္းကိုသူတို့ မျမင္ေအာင္ ပုန္းေန၊ မင္းေသနတ္ငါ့ေပးခဲ့”
အယ္လ္သည္ သူ၏ ပီ-၁ဝ ေသနတ္ကို ပစ္ကို ကမ္းေပး၍ ခ်က္ခ်င္းျမင္ကြင္းမွ ေပ်ာက္ကြယ္သြား၏။
ပစ္သည္ ဂရန္းဘန့္ခ္ကို စက္ကုန္ဖြင့္၍ေမာင္းေနသည္။ ကင္းလွည့္ေမာှေတာှသည္ ပို၍ျမန္ေသာအရွိန္ျဖင့္ ဂရန္းဘန့္ခ္နားသို့ စိတ္ေအးလက္ေအး ခ်ဉ္းကပ္လာသည္။ ကင္းလွည့္အဖြဲ့ေခါင္းေဆာင္သည္ ဂရန္းဘန့္ခ္ေပါှတြင္ ေမာင္းသူတစ္ေယာက္သာ ေတြ့ရသည့္ အတြက္ ေခတ္မီ လက္နက္ကိရိယာမ်ား ေျခဆံုးေခါင္းဖ်ား တပ္ဆင္ထားေသာ သူတို့ေမာှေတာှကို ဘယ္လိုနည္းနွင့္မွ တိုက္ခိုက္ျခင္းဌာမစြမ္းသာဟု တစ္ထစ္ခ်ေကာက္ခ်က္ခ်၍ စိတ္ေအးလက္ေအးရွိေနခဲ့၏။
သံုးဆယ့္ရွစ္ေပရွည္ေသာ ကင္းလွည့္ေမာှေတာှသည္ ဂရန္းဘန့္ခ္နွင့္ေဘးတိုက္အေနအထား ေပနွစ္ဆယ္အကြာသို့ ေရာက္၍လာခဲ့သည္။ ဂရန္းဘန့္ခ္ဆီသို့ ဝင္းကနဲျဖာက်လာေသာ မီးေမာင္း၏အလင္းေရာင္ေျကာင့္ ပစ္သည္ မ်က္လံုး မ်ားကို ေမွးစင္း၍ ကင္းလွည့္ေမာှေတာှကို အကဲခတ္လိုက္သည္။ စက္ေသနတ္ျကီးကို အသင့္အေနအထားျဖင့္ သူ့တည့္တည့္ ခ်ိန္ရြယ္ထားသည္ကိုလည္းေကာင္း၊ ရိုင္ဖယ္မ်ားျဖင့္ ခ်ိန္ရြယ္ထားေသာ အေစာင့္သံုးဦးကို လည္းေကာင္းေတြ့ရသည္။ ပစ္သည္ အယ္လ္ဘယ္ေနရာမွာရွိသည္ကို မသိ၊ သို့ေသာှ မီးေလာင္ဗံုးပစ္လြွတ္ရန္ အသင့္အေနအထားျဖင့္ေစာင့္ေနမည္ကေတာ့ ေသခ်ာ၏။ ကင္းလွည့္အဖြဲ့ေခါင္းေဆာင္သည္ အသံခ်ဲ့စက္ ေအာှလံ ကေလးကို သူ့ပါးစပ္တြင္ေတ့လိုက္ျပီး “ရပ္လိုက္” ဟု စပိန္လိုေျပာလိုက္သည္။
ပစ္နားလည္၏။ ထိုသို့နားလည္ေျကာင္းကို လက္ေဝွ့ယမ္း၍ ျပသလိုက္၏။ ခုဆိုလ်ွင္ ေတာင္ျကားသည္ မိုင္ဝက္ခန့္ သာ ကြာေဝးေတာ့သည္။ ေနာက္ ငါးမိနစ္၊ ေျခာက္မိနစ္ခန့္ဆိုလ်ွင္ ေနာက္ထပ္ ကင္းလွည့္ေမာှေတာှတစ္စီး ထပ္ေရာက္လာစရာအေျကာင္းရွိ၏။ သူ့ခါးျကားတြင္ ကို့တ္ ၄၅ နွင့္ ပီ-၁ဝ ပစဿစတိုနွစ္လက္က လံုျခံုေရးခလုတ္မ်ား ဖြင့္ထားျပီး ပစ္ခတ္ရန္ အသင့္အေနအထားျဖင့္ ထိုးထား၏။ ပစ္သည္ ဂရန္းဘန့္ခ္၏ အရွိန္ကို ေလ်ွာ့ခ်လိုက္ျပီး ထိန္းခ်ုပ္ခန္းေကဗင္ထဲမွ လက္နွစ္ဖက္ကို ေျမွာက္ျပီးထြက္လာခဲ့သည္။
“မင္းတို့ ဘာလုပ္ေစခ်င္သလဲ”
စပိန္လို ဒုကဿခခံ၍စဉ္းစားမေနေတာ့၊ အဂဿငလိပ္လိုပင္ ေအာှေျပာလိုက္၏။
တစ္ဖက္မွလည္း အဂဿငလိပ္လိုပင္ ျပန္ေျပာ၏။
“မခုခံပါနဲ့၊ အညံ့ခံပါ၊ က်ုပ္တို့လူေတြ ခုပဲတက္လာခဲ့မယ္”
“ငါက ဘယ္လိုလုပ္ခုခံမလဲ။ မင္းတို့မွာ စက္ေသနတ္ေတြနဲ့ပဲ”
“က်န္တဲ့လူေတြကို ကုန္းပါတ္ေပါှတက္လာခိုင္းလိုက္ပါ”
“သူတို့က မင္းတို့ေသနတ္နဲ့ စြတ္ပစ္မွာကို ေျကာက္ေနျကတယ္”
“တက္သာလာခိုင္းပါ၊ က်ုပ္တို့ဘယ္သူ့ကိုမွ မပစ္ပါဘူး”
“ေအး၊ ဒါဆိုလည္း မီးေမာင္းျကီးကို ပိတ္လိုက္ပါ၊ အမ်ိုးသမီးေတြအရမ္းေျကာက္ေနတယ္”
“ေကာင္းျပီ။ ခင္ဗ်ားအဲဒီေနရာမွာပဲ ရပ္ေနပါ၊ မလွုပ္ပါနဲ့”
ကင္းလွည့္ေမာှေတာှသည္ စက္ရွိန္ကို ေလ်ွာ့ခ်လိုက္၏။ ရိုင္ဖယ္ျဖင့္ခ်ိန္ထားေသာ အေစာင့္သံုးေယာက္သည္ ရိုင္ဖယ္မ်ားကို ေအာက္ခ်လိုက္ျပီး စက္ေသနတ္ျကီးကိုင္ထားသူကလည္း စီးကရက္တစ္လိပ္ကို မီးညွိလိုက္သည္။ ပစ္တို့သည္ ခုခံနိုင္စြမ္းလံုးဝမရွိဟု သူတို့ယံုျကည္သြားျပီး စိတ္ေအးလက္ေအးျဖစ္သြားသည့္သေဘာျဖစ္၏။ ပစ္ေစာင့္ ေမ်ွာှေနသည္မွာ အခုဤအခ်ိန္ အခိုက္အတန့္ကေလးပင္။
မ်က္စိတစ္မွိတ္ လ်ွက္တျပက္အတြင္း ဒတ္ပစ္သည္ ခါးျကားမွ ပစဿစတိုနွစ္လက္ကိုဆြဲထုတ္လိုက္ျပီး ဆင့္ကာဆင့္ကာ ေမာင္းျဖုတ္ခ်လိုက္သည္။ ညာဖက္လက္သည္ စက္ေသနတ္ျကီးေနာက္မွ အေစာင့္ကိုခ်ိန္ရြယ္၍ ဘယ္ဖက္လက္ သည္ ခုထိရိုင္ဖယ္ကို အသင့္အေနအထားျဖင့္ ကိုင္ေဆာင္ထားေသာ အေစာင့္ကို ခ်ိန္ရြယ္၍ ပစ္ခတ္လိုက္သည္။ (၁၅) ေပအကြာအေဝးမွ အနီးကပ္ေတ့ပစ္ရျခင္းျဖစ္သျဖင့္ ထိခ်က္ကေကာင္းလွသည္။ နွစ္ေယာက္လံုး ေခြကနဲ လဲက်သြား၏။
ပစ္လွုပ္ရွားလိုက္သည္နွင့္ တစ္ခ်ိန္တည္း၊ တစ္ျပိုင္နက္တည္း ကင္းလွည့္ေမာှေတာှ၏ ေနရာအနွံ့အျပားသို့ မီးေလာင္ဗံုးေလးလံုး က်ေရာက္၍ ဝုန္းကနဲ ေပါက္ကြဲေလေတာ့ရာ ကင္းလွည့္ေမာှေတာှမွာ အာခံတြင္းမွ ဝင္းဝင္းေတာက္လ်ွက္ နဂါးစက္ ဆိုသလို မီးေတာက္မီးလ်ွံမ်ားဖံုးလြွမ္းသြားေတာ့၏။ အျဖစ္အပ်က္မ်ားက ဇယ္ဆက္ သလို ျမန္ဆန္လြန္းသျဖင့္ ကင္းလွည့္ေမာှေတာှသည္ အရူးမီးဝိုင္းသလို ေရထဲတြင္ ခ်ာခ်ာလည္ေနေတာ့သည္။
ဒတ္ပစ္သည္ ဂရန္းဘန့္ခ္၏ အရွိန္ကို အျမင့္ဆံုး၊ ဂိတ္ဆံုးတင္၍ ေတာင္ျကားသို့ဦးတည္လိုက္သည္။ ထိုအခ်ိန္မွာပင္ ကင္းလွည့္ေမာှေတာှသည္ ဆီေလွာင္ကန္ ေပါက္ကြဲ၍ နစ္ျမွုပ္သြားေတာ့သည္။
Juan
သင့္လူ
ဗမင္းေႏြ
သူသူငါငါ
နီမို
Recent Comments