ရာမ (၁၀)
19 Jul 2010 Leave a Comment
အခန္း (၁၂)
နတ္ဘုရားတို့၏ ေလွကား
ေအးစက္ေမွာင္မိုက္ေသာ ရာမပါတ္ဝန္းက်င္ဝယ္ မီးေမာင္း၏ အလင္းေရာင္သည္ ေပ်ာက္သေလာက္ျဖစ္ေန၏။ ဗဟိုခ်က္စခန္းမွ သံုးမီတာအကြာရွိ ေစာင္းတန္းအယ္လ္ဖာ၏ တစ္ေနရာကိုသာ မီတာတစ္ရာပါတ္လည္ရွိေသာ ဘဲဥပံုအလင္းကြက္ကေလးအျဖစ္ ဖန္တီးေပးနိုင္၏။
ေအာက္ဖက္ ငါးကီလိုမီတာအကြာရွိ ရာမ၏ အေမွာင္ ကနဿတာရ လြင္ျပင္ထဲသို့ ထိုအလင္းအိုေအစစ္ကေလးသည္ တျဖည္းျဖည္းေရြ့လ်ွားလာ၏။ ထိုအလင္းကြက္၏ အလယ္တြင္ အရိပ္ရွည္ျကီးမ်ားထြက္လ်ွက္ရွိေသာ ပုရြက္ဆိတ္ကေလးသံုးေကာင္သဖြယ္ လူသံုးဦးသည္ တေရြ့ ေရြ့ လွုပ္ရွားလ်ွက္ရွိ၏။
ပြဲမဝင္ခင္ အျပင္ကေလ့က်င့္ခဲ့ျပီးျဖစ္ခဲ့သည့္ အားေလ်ွာှစြာ အဆင္းသည္ ေခ်ာေမာလွ၏။ ေလွကား၏ ပထမ ပလက္ေဖာင္းတြင္ ေနာှတန္နွင့္အဖြဲ့ခဏနားျကသည္။ ဒုတိယအဆစ္အစကို လမ္းေလ်ွာက္ဆင္းျကည့္သည္။ က်န္သည့္ခရီးကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္းလက္ရန္းကို ခြ၍ေလ်ွာဆင္းျက၏။ ဒုတိယပလက္ေဖာင္းတြင္ ေအာက္စီဂ်င္ ခလုတ္မ်ားကိုပိတ္၍ အလံုပိတ္ဦးထုတ္မ်ားကိုခ်ြတ္လိုက္ျကသည္။ ရာမ၏ သဘာဝေလကို အားပါးတရရွု ျကသည္။ ရာမေလသည္ မည္သို့မ်ွ ဥပါဒ္မျဖစ္ဟု ေဒါက္တာေလာရာအန္းစ္က ရဲရဲျကီးအာမခံလိုက္သည္။ ခုေတာ့ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ အလုပ္လုပ္နိုင္ျပီ။
ဤသို့ျဖင့္ ပဥဿစမအဆင့္ ပလက္ေဖာင္းသို့ေရာက္လာျကသည္။ ေနာက္ထပ္ တစ္ဆင့္သာ ထပ္ဆင္းရေတာ့မည္။ ဆြဲငင္အားသည္လည္း ကမဿဘာ့ဆြဲအား၏ တစ္ဝက္အထိတိုးလာခဲ့သည္။ ရာမ၏ မြွတ္ေနေအာင္လည္ပါတ္မွုမွ ျဖစ္လာသည့္ ဗဟိုခြာအားမွတစ္ဆင့္ ျဖစ္ေပါှလာေသာ အတြင္းဆြဲအားမွာ အမွန္တကယ္အက်ိုးသက္ေရာက္မွု ရွိ၏။ ေနာှတန္နွင့္အဖြဲ့သည္ ေပ်ာှေပ်ာှျကီးဆင္းလာျကရင္း ဆင္းရင္ျပံုးျပံုးတက္ေတာ့မုန္း ဆိုတာမ်ိုးမ်ားျဖစ္ေန မလားဟုေတြးရင္း ရင္ေလးမိျကေသးသည္။ ျပန္တက္ရမည့္ေလွကားထစ္က နွစ္ေသာင္းသံုးေထာင္ဆိုေတာ့။
ေလွကားမ်ားသည္ မတ္ေစာက္ေနရာမွ သိသိသာသာ ေျပျပစ္လာသည္ကို ေတြ့ေနရ၏။ ခုဆိုလ်ွင္ ေလွကားေပါှမွ ပံုမွန္အတိုင္း လမ္းဆင္းေလ်ွာက္၍ရျပီ။ ေနာှတန္သည္ ကမဿဘာေပါှမွ ထိန္းသိမ္းထားေသာ ယဉ္ေက်းမွုအေမြအနွစ္မ်ားျဖစ္ျကသည့္ မကဿကဆီကို အက္ဇ္တက္ဘုရားေက်ာင္းမ်ား၊ အီဂ်စ္ပစ္ရမစ္မ်ားသို့ ေရာက္ခဲ့ဘူး၏။ တကယ့္ကို စုတ္ျပတ္ေပတူးေနေသာ အေဟာင္းအျမင္းမ်ားျဖစ္၏။ ရာမသည္ ထိုအရာမ်ားထက္ မခန့္မွန္းနိုင္ေလာက္ေအာင္ေရွးက်၏။ သို့ေသာှလည္း ရာမရွိ အရာတိုင္းသည္ ခုမွစက္ရံုကထုတ္လိုက္သည့္ အလား အသစ္စက္စက္ပင္ရွိေနျကေသး၏။ ေဟာင္းနြမ္းျခင္းဆိုတာ ခ်ိုနဲ့လားဟုေမးရလိမ့္မည္။
ပဥဿစမပလက္ေဖာင္းမွစ၍ ေနာှတန္နွင့္အဖြဲ့သည္ ေလွကားေတာှျကီး၏ ေနာက္ဆံုးပိုင္းကို လမ္းေလ်ွာက္ ဆင္းျက၏။ ခုခ်ိန္မွာ ျကြက္သားေတြလွုပ္ရွားဖို့အခ်ိန္တန္ျပီဟု ယူဆ၍ျဖစ္သည္။ သူတို့သည္ ေလွကားနွစ္ထစ္စီ ေက်ာှ၍ ဆင္းခ်လာျကရာ ေနာက္ဆံုးနင္းစရာ ဆင္းစရာ ေလွကားမရွိေတာ့မွပင္ တစ္သက္လံုးမဆံုးေတာ့ဟု ထင္ရသည့္ေလွကား၏ ဆံုးသြားျပီျဖစ္ေျကာင္း သိလိုက္ျကရသည္။
ေနာှတန္တို့သည္ ရာမလြင္ျပင္ကို ေျခခ်ျပီေခ်ျပီတကား။
++++++++++++++
ရွစ္ကီလီမီတာ အကြာရွိ ဗဟိုခ်က္စခန္းမွ ထိုးေပးေသာမီးေမာင္း၏ အလင္းကြက္သည္ ေရွ့သို့ မီတာတစ္ရာခန့္ သာထိုးေဖာက္နိုင္သည္။ ေနာှတန္သည္ အလင္းေရာင္ေပးေနေသာ ဗဟိုခ်က္စခန္းဆီသို့ လွမ္းေမ်ွာှျကည့္ရွုလိုက္ သည္။ သူမျမင္ရေသာှလည္း ဒုတိယ ယာဉ္မွူး ကားလ္မာစာက သူတို့ကို တယ္လီစကုတ္ျဖင့္ျကည့္ေနမည္ကို သိသျဖင့္ လက္ေဝွ့ယမ္းျပလိုက္၏။
"ကားလ္ေရ၊ ခုထိ
တာ့အားလံုး ပံုမွန္ပဲ၊ ဘာျပသဿသနာမွမရွိဘူး၊ က်ြန္ေတာှတို့ေရွ့ဆက္ျကမယ္" ယာဉ္မွူးေနာှတန္ က ေရဒီယိုမွတစ္ဆင့္ စခန္းသို့ဆက္သြယ္အေျကာင္းျကားလိုက္သည္။
"ဟုတ္ကဲ့ပါ ဆရာ၊ က်ြန္ေတာှတို့ေစာင့္ျကည့္ေနျကပါတယ္" ကားလ္မာစာက အေျကာင္းျပန္လိုက္သည္။
ခဏျကာေတာ့ အသံသစ္တစ္ခုျကားျဖတ္ဝင္လာသည္။
"အားမာန္အာကာသ သုေတသနယာဉ္ေပါှက အမွုေဆာင္အရာရွိေျပာေနပါတယ္။ ဒီေလာက္ကေလးေျပာလို့ ဘယ္ျဖစ္မလဲ ဆရာ။ ျပီးခဲ့တဲ့အပါတ္ကတည္းက က်ြန္ေတာှတို့ကို မီဒီယာေတြ ဝိုင္းေနတာဆရာသိရဲ့သားနဲ့။ နည္းနည္းပါးပါး ဖြဲ့ဖြဲ့နြဲ့နြဲ့ေတာ့ေျပာဦးမွေပါ့ဗ်။ လကဿငာရြတ္ရမယ္မေျပာပါဘူး"
ေနာှတန္က ရယ္လိုက္ရင္း-
"ေကာင္းပါျပီခင္ဗ်ား၊ အလွည့္က်ေတာ့ မနြဲ့စတမ္းေပါ့၊ က်ြန္ေတာှျကိုးစားျပီး ေျပာျကည့္ပါမယ္။ ခက္တာက ဘာမွေကာင္းေကာင္းမျမင္ရဘူးဗ်။ က်ြန္ေတာှတို့အေျခအေနက ဘာနဲ့တူေနသလဲဆိုရင္ တစ္ရံုလံုးအေမွာင္ခ်ျပီး စင္ေပါှမွာ မီးဆလိုက္ကေလးတစ္ခုထိုးထားတဲ့ ရင္သိမ့္တုန္ျပဇာတ္က ဇာတ္ေကာင္ေတြလိုျဖစ္ေနတယ္။ ေနာက္ကို ျပန္ျကည့္ရင္ က်ြန္ေတာှတို့ဆင္းခဲ့တဲ့ အယ္လ္ဖာေလွကားျကီးရဲ့ ေလွကားထစ္နည္းနည္းကို ျမင္ေနရတယ္။ ေရွ့မွာေတာ့ ျပန့္ျပူးတဲ့လြင္ျပင္ရွိတယ္။ ဒီေလာက္ပဲေျပာစရာရွိသဗ်"
"ယာဉ္မွူးရဲ့အျမင္ကေလးလည္း ခ်ီးျမွင့္ပါဦး"
အေရးထဲ အင္တာဗ်ူးသမားနွင့္ လာေတြ့ေနေသးသည္။
"က်ြန္ေတာှ့အျမင္ကေတာ့ ေအးသဗ်၊ ေသာက္က်ိုးနည္းေအာင္ကိုေအးတယ္။ အပူေပးဝတ္စံုဝတ္ခဲ့မိတာကိုပဲ ေက်းဇူးတင္ရမယ္။ ျပီးေတာ့ တိတ္ဆိတ္သဗ်။ ကမဿဘာေပါှမွာေရာ အာကာသထဲမွာပါ ဒီေလာက္တိတ္ဆိတ္တဲ့ ေနရာမ်ိုးမျကံုဖူးခဲ့ဘူး။ အသံမွန္သမ်ွ ရာမကိုယ္ထည္က စုပ္ယူသြားတဲ့အတိုင္းပဲ။ ဘာသံမွကိုမျကားရဘူး။ ပဲ့တင္သံလည္းမထြက္ဘူး။ တိတ္လြန္းေတာ့ ေျကာက္ေတာင္လာတယ္။ ဒါေပမဲ့ မျကာခင္က်င့္သားရလိမ့္မယ္ လို့ေမ်ွာှလင့္ပါတယ္"
"ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ယာဉ္မွူး၊ ဂ်ိုးနဲ့ ေဘာရစ္စ္ေကာ ေျပာျကပါဦး"
ဂ်ိုးကားလ္ဗတ္မွာ ေရငတ္တုန္းေရတြင္းထဲက်သလို ေျပာခ်င္ဆိုခ်င္ေနတုန္းျဖစ္သျဖင့္ အေတာှျဖစ္သြားသည္။
"အာကာသထဲမွာ ပထမဆံုးအျကိမ္အျဖစ္ တစ္ျခားကမဿဘာရဲ့ သဘာဝေလကို ရွုေနရတယ္ဗ်။ သဘာဝေလလို့ေျပာ ရတာ ရာမလို အျခားသက္ရွိသတဿတဝါတစ္မ်ိုးမ်ိုးကလုပ္ထားတဲ့ ေနရာမွာ သင့္ေတာှပါ့မလားေတာ့မသိဘူး။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ေလ ရာမဟာ ရာမသားေတြအဖို့ေတာ့ မွီခိုရာကမဿဘာတစ္ခုပဲ မဟုတ္လား။ ဒီမွာလူေတြရွုသလိုပဲ ေအာက္စီဂ်င္ရွိတယ္။ ရွိလို့ခုက်ြန္ေတာှတို့ရွုေနရတယ္။ ဆိုေတာ့ ရာမသားေတြဟာ လူနဲ့မ်ားတူျကသလား၊ လူေတြထက္ နွစ္ဆေလာက္မ်ားပိုျမင့္ျကမလားလို့ ယူဆတယ္။ ေဘာရစ္ေရာ ဘယ္လိုယူဆသလဲဗ်"
ဂ်ိုးကေတာ့လုပ္ခ်လိုက္ျပီ ဟုေနာှတန္ေတြးေနမိ၏။ တတိယေျမာက္အဖြဲ့ဝင္အျဖစ္လိုက္ပါလာေသာ ေဘာရစ္ ရိုဒရီဂိုသည္ အလုပ္ကသာ ဆက္သြယ္ေရးအရာရွိ၊ စကားေျပာလ်ွင္ တစ္ခြန္းေမးမွ တစ္ခြန္းေျဖတတ္သည့္ နွုတ္နည္းသူတစ္ဦးျဖစ္၏။ ခရစ္ေတာှသည္ အာကာသထဲမွလာေသာ ဧည့္သည္တစ္ဦးဆိုသည့္ အယူဝါဒကို လက္ကိုင္ထားသည့္ ပဥဿစမေျမာက္ ခရစ္ယာန္ဂိုဏ္းျဖစ္သည့္ ေကာှစမိုနတ္ဂိုဏ္း၏ အေရးပါသည့္ ဂိုဏ္းဝင္ တစ္ဦးျဖစ္သည့္အားေလ်ွာှစြာ ဘာသာတရားကိုင္းရွိုင္းသူဟု ဆိုနိုင္၏။
သင္းအုပ္ဘုန္းျကီးတစ္ပါးအလား ေအးေဆးလွသည့္ ေဘာရစ္ကို ဘာေျကာင့္မ်ား ရာမေလ့လာေရးအဖြဲ့ထဲသို့ သူဆြဲသြင္းခဲ့သနည္း။ ေဘာရစ္သည္ ေတာင့္တင္းျကံ့ခိုင္၏။ နည္းပညာက်ြမ္းက်င္၏။ အားကိုးအားထားျပု ေလာက္၏။ ဘာသာေရးအယူသည္းေသာ ေဘာရစ္အေနျဖင့္ ရာမကို မည္သို့ျမင္မည္ကို ေနာှတန္လည္းသိခ်င္ မိ၏။
ေဘာရစ္က သူ့ထံုးစံအတိုင္း ေျဖးေျဖးေလးေလးျဖင့္ စကားစေျပာ၏။
"ရာမသားေတြဟာ ေအာက္စီဂ်င္ကိုရွုျကတာ
ေသခ်ာပါတယ္။ လူနဲ့တူခ်င္လည္းတူနိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေစာင့္ျကည့္ျကေသးတာေပါ့။ ကံေကာင္းရင္ေတာ့ ဟိုေရွ့မွာရွိေနတဲ့ အေဆာက္အဦးေတြထဲမွာ သူတို့ရဲ့ ရုပ္ပံု ေတြ၊ ရုပ္ထုေတြ၊ သက္မဲ့ကိုယ္ခနဿဓာေတြ ေတြ့ေကာင္းေတြ့ရမွာေပါ့။ က်ြန္ေတာှတို့ သတ္မွတ္သလို ျမို့ျဖစ္ခဲ့ရင္ ေပါ့ေလ"
"အနီးဆံုးျမို့ဟာ ရွစ္ကီလိုမီတာေဝးေသးတယ္ေနာှ" ဂ်ိုးကားလ္ဗတ္က ေျပာလိုက္၏။
ဟုတ္သည္။ အသြားရွစ္ကီလိုမီတာ၊ အျပန္ရွစ္ကီလိုမီတာ၊ ေလွကားေပါှတက္ဖို့ရွစ္ကီလိုမီတာ စုစုေပါင္း ၂၄ ကီလိုမီတာေသာခရီးကို သူတို့သြားနိုင္ျကပါ့မလား။ သူ့အစီအစဉ္ထဲမွာေတာ့ ထို "ပါရီျမို့"သို့သြားရန္ ကိစဿစသည္ ပထမဦးစားေပးျဖစ္၏။ ယခုသူဆံုးျဖတ္ရေတာ့မည္။ ေနာက္ထပ္ ၂၄ နာရီစာ ေရနွင့္စားနပ္ရိကဿခာအလ်ွံပယ္ ရွိ၏။ ေနာက္မွ မျပတ္မီးထိုးေပးျပီး ကယ္ဆယ္ေရးအဖြဲ့လည္းအသင့္အေနအထားရွိသည္။ ဒီသတဿတုလြင္ျပင္ျကီးထဲမွာ အနဿတရာယ္တစ္စံုတစ္ရာ ေတြ့ျကံုရန္အေျကာင္းလည္းမရွိ။ သူတို့အတြက္ ထင္သာျမင္သာရွိသည့္ အနဿတရာယ္က ေတာ့ ၂၄ ကီလိုမီတာခရီးကို သြားရင္းအေမာဆို့မည့္အေရးသာျဖစ္၏။ ကိုင္း- ပါရီကိုသြား၊ ဓါတ္ပံုေလးဘာေလး ရိုက္၊ ပါရီအမွတ္တရ ပစဿစည္းေလးတစ္ခုနွစ္ခုမ်ား ေကာက္နိုင္ပါ့မလား။ ရာမေပါှတြင္ေနခ်ိန္က သိပ္မရွိေတာ့။
ဒီကိစဿစကို သူခ်ည္းပဲဆံုးျဖတ္၍ မရ။ ေဆးမွူးေလာှရာအန္းစ္၏ အဆံုးအျဖတ္ကလည္းအေရးပါသည္။ ခုခ်ိန္ဆိုလ်ွင္ ယာဉ္ေပါှရွိ ေလာှရာအန္းစ္သည္ သူတို့ခနဿဓာကိုယ္တြင္တပ္ဆင္ထားေသာ ဇီဝေထာက္လွမ္းေရး ကိရိယာ မ်ားမွတစ္ဆင့္ သူတို့ခနဿဓာကိုယ္တြင္း ဇီဝကမဿမေဗဒေျပာင္းလဲမွုျဖစ္စဉ္မ်ားကို ေစာင့္ျကည့္ေနလိမ့္မည္။ ေရဒီယိုမွတဆင့္ ေလာှရာ့ကို ဆက္သြယ္ရသည္။
"ဘယ္လိုသေဘာရလဲ ေလာှရာ၊ က်ြန္ေတာှတို့ ပါရီကို သြားသင့္သလား၊ မသြားသင့္ဘူးလား"
ေလာရာအန္းစ္က ခပ္ျပတ္ျပတ္ပင္ျပန္ေျဖ၏။
"ဇီဝကမဿမ ျဖစ္စဉ္ေတြ အားလံုးေကာင္းတယ္၊ မိနစ္သံုးဆယ္နား၊ ကယ္လိုရီ ငါးရာအားေဆးတစ္လံုးစား၊ ျပီးရင္ ဆက္သြား" တဲ့။
"အမေလး ေက်းဇူးတင္လိုက္တာ ေဒါက္တာ" ဂ်ိုးက ဝမ္းသာအားရဝင္ေျပာ၏။
"ေဒါက္တာသိရဲ့လား၊ ခုက်ြန္ေတာှေသေပ်ာှျပီ ေဒါက္တာရဲ့၊ က်ြန္ေတာှမေသခင္ ပါရီကိုေရာက္ဖူးခ်င္တာ၊ ခုေတာ့ ဆနဿဒျပည့္ဝသြားျပီဗ်" ဂ်ိုးသည္ ရုတ္တရက္အသံနက္ျကီးျဖင့္ ထေအာှလိုက္သည္။
"ငါလာျပီ၊ ပါရီေရ့"
++++++++++++++++++
Juan
သင့္လူ
ဗမင္းေႏြ
သူသူငါငါ
နီမို
Recent Comments