ရာမ (၁၃)
26 Jul 2010 Leave a Comment
အခန္း (၁၅)
ကမ္းစပ္
ခုေတာ့ရာမအတြင္းတြင္ အားမာန္အာကာသသုေတသနယာဉ္မွ ေယာကဿင်ား၊ မိန္းမ အဖြဲ့သားမ်ား နွစ္ဆယ္ေက်ာှ ေရာက္ေနျကျပီ။ ေျခာက္ေယာက္က ကင္းေထာက္၊ က်န္သူမ်ားက ေထာက္ပို့အလုပ္ကို လုပ္ေနျကသည္။ အာကာသယာဉ္ေပါှတြင္ လူမက်န္သေလာက္ျဖစ္ေနျပီ။ အားမာန္အာကာသယာဉ္ကို စူပါေမ်ာက္မ်ားနွင့္ သူတို့ သခင္ အန္ဒရူးတို့ျကီးစိုးေနျပီး ဝါဝါဝင္းကို ယာယီယာဉ္မွူးခန့္ထားသည္ဟု တိတ္တခိုးရယ္သြမ္းေသြးေနျကသည္။
လြင္ျပင္ ကင္းေထာက္လုပ္ငန္းအတြက္ ေနာှတန္ခ်မွတ္ထားေသာ စည္းကမ္းမ်ားမွာ-
၁။ ကင္းေထာက္အဖြဲ့တိုင္းတြင္ ယခင္ ကင္းေထာက္အေတြ့အျကံုရွိသူ အနည္းဆံုးတစ္ဦးပါရမည္။
၂။ အေတြ့အျကံုရွိသူ တစ္ဦးထက္လည္းပိုမပါရ။ လူတိုင္းကို ရာမကင္းေထာက္အေတြ့အျကံုရေစရမည္- ဟူသတတ္။
ခု ဆလင္ဒါပင္လယ္သို့သြားျကေသာ ကင္းေထာက္အဖြဲ့သည္ထိုစည္းကမ္းနွင့္ တင္းျပည့္ျကပ္ျပည့္ညီညြတ္၏။ ေဆးမွူးေလာှရာအန္းစ္က ဦးေဆာင္ေသာှလည္း အေတြ့အျကံုရွိသူ ေဘာရစ္ရိုဒရီဂိုပါသြား၏။ တတိယအဖြဲ့ဝင္ တပ္ျကပ္ျကီး ပီတာရူးဆိုးသည္ ဗဟိုခ်က္စခန္းမွ အရံအဖြဲ့ဝင္ျဖစ္၏။ သူက အာကာသသံုးပစဿစည္းမ်ားနွင့္ ပါတ္သက္၍ ပါရဂူေျမာက္က်ြမ္းက်င္သူျဖစ္၏။ သို့ေသာှ ဘာပစဿစည္းမွပါမသြား၊ သူ့မ်က္လံုးနွင့္ မွန္ေျပာင္းေလး တစ္လက္ကိုသာအားကိုး၍ ခုခရီးကို သြားရရွာသည္။
အယ္လ္ဖာေလွကားေျခရင္းရွိ ေထာက္ပံ့ေရးစခန္းမွ ဆလင္ဒါပင္လယ္အထိခရီးသည္ ၁၅ ကီလိုမီတာရွိသည္။ ေျမကမဿဘာ ဆြဲအားအတိုင္းဆိုလ်ွင္ ရွစ္ကီလိုမီတာ။ ေလာှရာအန္းစ္သည္ ျကံ့ခိုင္ေရးမွူးျဖစ္သည့္အားေလ်ွာှစြာ ေျခလွမ္းျကဲျကီးမ်ားျဖင့္ ထိုခရီးကို အားရွိပါးရွိ ျကဲေနသည္။ ခရီးတစ္ဝက္တြင္ မိနစ္သံုးဆယ္နား၏။ ဤသို့ျဖင့္ တရမန္းျကမ္းျကိတ္လိုက္ရာ သံုးနာရီအျကာတြင္ လိုရာေရာက္ျကေတာ့သည္။
အေမွာင္ကမဿဘာျဖစ္သည့္ ရာမတြင္ ဗဟိုခ်က္စခန္းမွထိုးေပးေသာ မီးေမာင္း၏အလင္းကြက္အတြင္းမွသာ ေလ်ွာက္ လွမ္းေနရျခင္းသည္ အမွန္တကယ္ေတာ့ပ်င္းရိဖြယ္ေကာင္းလွသည္။ မီးေမာင္းသည္ သူတို့ကိုလိုက္ထိုးရင္း ဘဲဥပံုဘဝမွ တျဖည္းျဖည္း ရွည္လ်ွားျပီးက်ဉ္းေျမာင္းလာခဲ့သည္။ ထိုမီးေမာင္းအလင္းေရာင္ေျပာင္းလဲမွုသည္သာ သူတို့ဘယ္ေရြ့ဘယ္မ်ွ ခရီးေပါက္ျပီကို ျပနိုင္ေသာ တစ္ခုတည္းေသာအရာလည္းျဖစ္၏။ ဗဟိုစခန္းမွသာ ေျပာမေပးလ်ွင္ ဘယ္နွစ္ကီလိုမီတာေရာက္ျပီဆိုျခင္းကို ဘယ္နည္းနွင့္မွ မသိနိုင္။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေမွးမွိန္ေနျပီျဖစ္ေသာ မီးေမာင္း၏ ဝိုးတဝါးအလင္းေရာင္ေအာက္တြက္ မိုးကုပ္စက္ဝိုင္းကို ျမင္လိုက္ျကရသည္။ ထိုအခါတြင္မွ ရာမလြင္ျပင္၏ ေျမာက္ဖက္ျခမ္းဆံုးသြားမွန္းသိရသည္။ ဆလင္ဒါပင္လယ္ ကမ္းစပ္ နွင့္နီးပါပေကာ။
"မီတာတစ္ရာပဲလိုေတာ့တယ္။ ျဖည္းျဖည္းေလ်ွာက္ျက" ဗဟိုစခန္းမွ လွမ္း၍သတိေပး၏။
သူတို့သတိမေပးခင္ကတည္းက ေလာှရာနွင့္အဖြဲ့သည္ ေလ်ွာက္နွုန္းကိုေလ်ွာ့ျပီးျဖစ္၏။ မေလ်ွာ့၍လည္းမရ။ ေရွ့တြင္ မီတာငါးဆယ္နက္ေသာ ဆလင္ဒါပင္လယ္ကမ္းစပ္ ေခ်ာက္ကမ္းပါးျကီးက ဆီးျကိုေနသည္။
ပင္လယ္။
ဒါဟာ ပင္လယ္ပဲ။
ရာမမွာ ဘာကိုမွ ပံုေသသတ္မွတ္၍ မရဟု ေနာှတန္က သတိေပးလိုက္ေသာှလည္း ကင္းေထာက္အဖြဲ့ဝင္တိုင္း ကေတာ့ ထိုအရာကို ေရခဲေနေသာပင္လယ္ဟုသာ သတ္မွတ္လိုက္ျက၏။ သို့ေသာှလည္း ထိုပင္လယ္ကား—————————————————။
+++++++++++++++++++
ရာမသည္ သူ၏ တန္ခိုးျပာဋီကာတို့ကို ဆလင္ဒါပင္လယ္တြင္ အစြမ္းကုန္ျပသထားေခ်သည္။ သူတို့ ရပ္ေနေသာ ဆလင္ဒါပင္လယ္၏ ေျမာက္ဖက္ကမ္းပါးသည္ မီတာငါးဆယ္ျမင
့ေသာှလည္း လွမ္းျမင္ေနရေသာ ေတာင္ဖက္ ကမ္းပါးကမူ ေျမာက္ဖက္ကမ္းပါးထက္ ဆယ္ဆ (မီတာငါးရာ) ပိုျမင့္၏။ ထိုအခ်င္းအရာက အံ့ဩဖြယ္ေကာင္း လွျပီျဖစ္ေသာှလည္း ကင္းေထာက္အဖြဲ့ဝင္မ်ားမွာ အခ်ိုးမညီသည့္ ကမ္းပါးမ်ားကို စိတ္မဝင္စားနိုင္ျကပါ။ အဘယ္ေျကာင့္ဆိုေသာ သူတို့သည္ ေျမာက္ဖက္ကမ္းပါးစြန္း၌ရပ္မိေသာအခါ ျမင္လိုက္ရေသာ ပင္လယ္ျမင္ ကြင္းမွာ သည္းအူျပတ္မတတ္သူတို့ကို စိတ္ေခ်ာက္ခ်ားေစေသာေျကာင့္ျဖစ္၏။
ရာမ၏ လြင္ျပင္ခါးလည္ပိုင္းတစ္ေလ်ွာက္ ပါတ္ပါတ္လည္တည္ရွိေနေသာ ပင္လယ္ျမင္ကြင္း။ ထိုပင္လယ္သည္ သူတို့၏ ဘယ္ညာတစ္ဖက္တစ္ခ်က္စီတြင္ ေကြးတက္သြားျပီး အေပါှသို့ေမာ့ျကည့္လိုက္ေသာအခါ ေခါင္းေပါှ တြင္ ပင္လယ္ျပင္ကေရာက္ေန၏။ ထက္၊ ေအာက္၊ ဘယ္၊ ညာ ျကည့္ေလရာျမင္ေနရေသာ ပင္လယ္ျမင္ကြင္း သည္ အဘယ္သူ၏ စိတ္ကို ညြတ္နူးျကည္နူးနိုင္ေစလိမ့္မည္နည္း။ ေခ်ာက္ခ်ားဖြယ္ ဘယာနက ရသကိုသာ ေပးနိုင္စြမ္း၏။
ေရွ့တည့္တည့္သို့ျကည့္မွာသာ ပံုမွန္ျပန့္ျပူးေသာ ျမင္ကြင္း၊ အာရံုက လက္ခံနိုင္ေသာ ျမင္ကြင္းကိုေတြ့ရ၏။ ထို့ ေျကာင့္သူတို့သည္ အထက္၊ ေအာက္၊ ဘယ္၊ ညာကို မျကည့္ရဲျက၊ ေရွ့တည့္တည့္သို့သာ စူးစိုက္ျကည့္ေနျက ရသည္။ ေရွ့တြင္ေတာ့ ပင္လယ္ထဲမွ နယူးေယာာက္က်ြန္းကို ဝိုးတဝါးေတြ့ျမင္ျကရသည္။
"ဗဟိုစခန္း၊ ေရွ့က နယူးေယာက္က်ြန္းကို မီးေမာင္းထိုးေပးပါ" ေလာှရာအန္းစ္က စခန္းကို ေတာင္းဆိုလိုက္ သည္။
မီးေမာင္းအလင္းကြက္သည္ သူတို့ေပါှမွေရြ့လ်ွားသြားသည္နွင့္တျပိုင္နက္ ရာမက မဟူရာဝတ္ရံုျဖင့္ သူတို့ကို လြွမ္းျခံုလိုက္၏။ ကမ္းပါးစြန္းတည့္တည့္တြင္ ရပ္ေနမိေသာ သူတို့သည္ ေနာက္သို့ ဒေရာေသာပါး ဆုတ္လိုက္ ျကသည္။ နယူးေယာက္၏ ေမ်ွာှစင္လို အေဆာက္အဦးမ်ားက မီးေမာင္း၏အလင္းေရာင္ေအာက္ဝယ္ သူတို့ကို ကိုယ္ထင္ျပေခ်ျပီ။
ရာမ၏ နယူးေယာက္ကား ေျမကမဿဘာ မန္ဟက္တန္က်ြန္းေပါှမွ နယူးေယာက္နွင့္ လားလားမ်ွ မတူ။ တကယ့္ နယူးေယာက္အစစ္ကား စတည္ကတည္းက ခုထိ မျပီးေသးေသာပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ျဖစ္သည္။ အေဆာက္အဦး ေတြကို ေဆာက္လိုက္၊ ျပိုလိုက္၊ အသစ္ေဆာက္လိုက္နွင့္ ကမဿဘာဆံုးတိုင္ဖြံ့ျဖိုးဆဲရွိဦးမည္။ ရာမ၏ နယူးေယာက္ ကား အသင့္ဆြဲျပီးသား ျပခန္းတက္ခ်ိတ္ထားသည့္ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္။ ရာမ ဖန္ဆင္းရွင္ပိသုကာမ်ားကား နယူးေယာက္စီမံကိန္းကို အစမွအဆံုးတိုင္ အေကာင္အထည္ေဖာှျပီးသား။ ဆက္လက္ဖြံ့ျဖိုးျကီးထြားရန္ အေျကာင္းမရွိေတာ့။
နယူးေယာက္က်ြန္းေပါှမွ ေမ်ွာှစင္မ်ား၊ လိပ္ခံုးသဏဿဍာန္ အေဆာက္အဦးမ်ား၊ တစ္ခုနွင့္တစ္ခု ခ်ိတ္ဆက္ ထားေသာ စက္လံုးမ်ား ပိုက္ျပြန္မ်ားကို မီးေရာင္ေအာက္တြင္ အထင္းသားျမင္ေနရသည္။ ျကည့္ေနရင္းက က်ြန္း ေပါှမွ သက္ရွိတစ္ဦးဦး ဘြားကနဲေပါှထြက္လာျပီး သူတို့ကို လက္ျပလိုက္မည္လားဟု ရင္တထိတ္ထိတ္ျဖစ္ေနျက သည္။ သို့ေသာှ နယူးေယာက္က ျငိမ္သက္ျမဲ ျငိမ္သက္ဆဲျဖစ္၏။ ဘယ္သူမွ ကိုယ္ထင္မျပ။ မိနစ္အနည္းငယ္ အျကာတြင္ မီးေမာင္းကို သူတို့ေပါှျပန္ထိုးေပးရန္ ေျပာလိုက္ရသည္။ မီးေရာင္ျပန္လာေသာအခါ ကမ္းေျခတစ္ေလ်ွာက္ အေရွ့ဖက္သို့ေလ်ွာက္ျက၏။ မီတာငါးဆယ္ျမင့္ေသာ ဤကမ္းပါးျကီး၏ တစ္ေနရာတြင္ ေတာ့ ပင္လယ္ထဲသို့ဆင္းမည့္ ေလွကား ဒါမွမဟုတ္ ဆင္ေျခေလ်ွာတစ္ခုခုရွိရလိမ့္မည္။ ဒါက ေျမကမဿဘာတြင္ ရြက္လြွင့္ဘူးေသာ သူတို့အဖြဲ့ထဲမွ အမ်ိုးသမီးတပ္ျကပ္ျကီး ရူဘီဘန္း၏ စိတ္ကူး။
"ပင္လယ္ရွိရင္ ဆိပ္ကမ္းရွိမယ္။ ဆိပ္ကမ္းရွိရင္ သေဘဿငာသို့မဟုတ္ ေလွလဲရွိရမွာပဲ။ ေလွသေဘဿငာေတြ့လို့ ဒါကို ေလ့လာနိုင္ရင္ ရာမရဲ့ယဉ္ေက်းမွုအခ်ို့တစ္ဝက္ကို သိရမွာပဲ" ဟုေျမွာက္ေပး၏။
ဤသို့ျဖင့္ ဆင္းစရာေလွကား၊ ဆင္ေျခေလ်ွာကို လိုက္ရွာျကသည္။ ဘယ္လိုရွာရွာ မေတြ့သည့္အတြက္ လက္ေျမွာက္ျပီး ျက
ုးျဖင့္ဆင္းေတာ့မည့္ဆဲဆဲတြင္ ေဘာရစ္ ရိုဒရီဂိုသည္ ေလွကားက်ဉ္းေလးတစ္စင္းကို ေတြ့သြားခဲ့သည္။ မီးမွိန္မွိန္ေအာက္တြင္ အလြယ္တကူေပ်ာက္၍ေနေသာ ထိုေလွကားက်ဉ္းကေလးသည္ မီတာ ငါးဆယ္နက္ေသာ ကမ္းပါးေစာက္ျကီးထဲသို့ ေျဖာင့္တန္းစြာဆင္းသြား၏။ ကိုင္စရာလက္ရန္းလည္းမရွိ။ ေခါင္းေဆာင္းဦးထုတ္မီးအလင္းေရာင္ျဖင့္ အျကိမ္ျကိမ္ထိုးျကည့္သည္။ ေလွကားသည္ ပင္လယ္ထဲသို့ နစ္ျမုပ္ ေပ်ာက္ကြယ္သြား၏။ အျခားဘာမွမေတြ့ရ။ အနဿတရာယ္ရွိမည့္ပံုလည္းမေပါှ။
ေလာှရာအန္းစ္သည္ ေနာှတန့္ထံဆက္သြယ္ျပီးဆင္းခြင့္ေတာင္း၏။ ေနာက္တစ္မိနစ္အျကာတြင္ ေလာှရာသည္ ဆလင္ဒါပင္လယ္၏ ခဲေနေသာမ်က္နွာျပင္ကို သတိျကီးစြာျဖင့္ စမ္းသပ္ေနေတာ့သည္။ ပင္လယ္မ်က္နွာျပင္တြင္ ပြတ္အားမရွိ၊ ေျခေထာက္မ်ားသည္ ေခ်ာှထြက္ေနသည္။ ေရခဲျပင္နွင့္တူလွသည္။ အို- ေရခဲျပင္ပါပဲ။ ေသခ်ာပါ တယ္။
တူျဖင့္ဆတ္ကနဲ ရိုက္ခ်လိုက္ေသာအခါ ေရခဲအက္ေျကာင္းျဖာသလို ျဖာထြက္သြားသည္။ ေရခဲကြဲသလိုပင္ အလြယ္တကူကြဲသြားသည္။ ေလာှရာသည္ နမူနာပစဿစည္းထည့္သည့္ပုလင္းထဲသို့ ေရခဲတံုးမ်ားကို ေကာက္ထည့္ သည္။ တခ်ို့အတံုးမ်ားမွာ အရည္ပင္ေပ်ာှလာျပီ။ ေရက ေနာက္က်ိလ်က္ရွိသည္။ ပုလင္းဝကို နွာေခါင္းတြင္ေတ့ ၍ တစ္ခ်က္ရွုျကည့္လိုက္သည္။
"ေဒါက္တာ သတိထား၊ စိတ္ခ်ရပါ့မလား" ေဘာရစ္က စိတ္လွုပ္ရွားစြာျဖင့္သတိေပး၏။
"စိတ္ခ်ပါ ေဘာရစ္ရယ္။ ရာမမွာ ေရာဂါေပးနိုင္တဲ့ ပိုးမြွားမရွိဘူး။ က်ြန္မတို့မသိတဲ့ ပိုးမြွားရွိခဲ့ရင္လည္း လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ပါတ္ေလာက္ကတည္းက က်ြန္မတို့အားလံုး ေသေနေလာက္ျပီ"
သို့ေသာှ ေဘာရစ္မွန္၏။ ဘယ္လိုပဲ စစ္ေဆးထားသည္ဆိုေစ ဤေရသည္ အဆိပ္ျဖစ္နိုင္ေသးသည္။ အမ်ိုးအမည္မသိသည့္ ေရာဂါမ်ားကို ေပးစြမ္းနိုင္ေသးသည္။ သို့ေသာှအခ်ိန္ကမရွိ။ လုပ္စရာေတြက ေတာင္လို ပံုေနသည္။ အနဿတရာယ္နွင့္ အသိပညာ ဗဟုသုတကို စြန့္စားလဲလွယ္ရလိမ့္မည္။
ေလာှရာသည္ လံုးဝအရည္ေပ်ာှသြားျပီျဖစ္သည့္ ပုလင္းထဲမွ အရည္ကိုျကည့္ရင္း-
"ဒါေရအစစ္ပဲ။ သို့ေသာှ ေသာက္ဖို့ေတာ့မျဖစ္နိုင္ဘူး။ ေရညွိေတြေမြးထားတဲ့ ကန္ထဲက ေရနဲ့တူေနတယ္။ ဓါတ္ခြဲခန္းပို့ျပီး ဓါတ္ခြဲျကည့္ခ်င္လွျပီ"
"ေရခဲျပင္က လမ္းေလ်ွာက္လို့ရလား"
"ရပါ့၊ မာလိုက္သမွ ေက်ာက္ခဲအတိုင္းပဲ"
"ဒီလိုဆို နယူးေယာက္ကို သြားျကပါစို့လား"
"အမေလး ပီတာ၊ သြားေနတုန္း ဝုန္းကနဲ ေရခဲေတြအရည္ေပ်ာှသြားရင္ ဘယ္နွယ့္လုပ္မလဲ"
ေဘာရစ္က စဉ္းစားရင္း-
"ဟုတ္တယ္။ အခုနည္းနည္းပူလာျပီ။ အပူခ်ိန္က ေရခဲမွတ္ကိုေက်ာှေနျပီ။ ဒီပင္လယ္ဟာ အခ်ိန္မေရြး အရည္ေပ်ာှေတာ့မွာ။ သြားေနတုန္းအရည္ထေပ်ာှရင္ ေလးကီလိုမီတာရွည္တဲ့ ဘာမွန္းမသိတဲ့ ထက္ေအာက္ ဘယ္ညာ ျကည့္ေလရာျမင္ေနရတဲ့ ပင္လယ္ျကီးထဲမွာ ေရကူးနိုင္လို့လား"
ေဒါက္တာအန္းစ္သည္ ေဘာရစ္ေျပာလိုက္မွ ေျကာက္လန့္ျပီး ကပ်ာကယာျပန္ေျပးတက္လာသည္။ လက္ထဲတြင္ ေရပုလင္းေလးကိုင္လ်ွက္။
"ဒီေရေလးနည္းနည္းရဖို့အတြက္ ေသမတတ္လမ္းေလ်ွာက္ခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ ခုထိရာမဆီက ရသမ်ွထဲမွာ ဒီေရ ဟာ အဖိုးအတန္ဆံုးပဲ။ ကဲ က်ြန္မတို့အိမ္ျပန္ျကစို့"
အျပန္ခရီးစခဲ့ျပီ။ ေပါ့ပါးေသာေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ အေသာ့နွင္ခဲ့ျကသည္။ ဆလင္ဒါပင္လယ္၏ အလယ္ေကာင္က လ်ွို့ဝွက္လွေသာ နယူးေယာက္ကို သမင္လည္ျပန္ျကည့္မိျကေသးသည္။ တစ္ျကိမ္မွာေတာ့ ေလာှရာသည္ ပါးျပင္ထက္သို့ ေအးကနဲလာဟပ္ေသာ ေလေျပကေလးတစ္ခ်က္၏ အထိအေတြ့ကိုခံစားလိုက္မိသလို ျဖစ္မိသည္။ သို့ေသာှလည္း ေနာက္တစ္ျကိမ္ထပ္မျဖစ္ေတာ့သည့္အတြက္ အျပန္ခရီးအတြက္ စိတ္ေစာေနေသာ ေဆးမွူးသည္ ထိုကိစဿစကိုေမ့သြားေလေတာ့သည္။
+++++++++++++++++++
Juan
သင့္လူ
ဗမင္းေႏြ
သူသူငါငါ
နီမို
Recent Comments