ရာမ (၁၅)
07 Aug 2010 Leave a Comment
အခန္း (၁၇)
ေလရူးထေသာ ေနြဦးကာလ
ရာမ၏ ညမ်ားကား ညတာရွည္၍ အိပ္မက္မ်ားလွ၏။ စစခ်င္း ဘယ္သူမွ နွစ္နွစ္ျခိုက္ျခိုက္အိပ္မေပ်ာှျက။ အဆိုး ဆံုးကား ရာမ၏ အသံမဲ့တိတ္ဆိတ္မွု။ အသံတစ္ခုခုကို ျကားေနမွ ေနသာထိုင္သာရွိေသာ လူ့သေဘာအရ ဘာ သံမွမျကားရသည့္အခါ စိတ္၏ေျခာက္လွန့္မွုကို ခံစားျကရသည္။ အာရံုမွား၍ ထင္ျမင္လာေသာ ထူးဆန္းသည့္ အသံမ်ားအေျကာင္း ေျပာဆိုျကသူေတြမနည္းမေနာ။ ေဆးမွူးေလာှရာအန္းစ္က သာယာသည့္ဂီတသံမ်ားကို ဖန္တီးေစျခင္းအားျဖင့္ ထိုကိစဿစအဆင္ေျပသြားသည္။
ဒီညအဖို့ေတာ့ ေနာှတန့္အတြက္ ထိုေဆးကမတိုးေတာ့။ အိပ္ယာတြင္လဲေလ်ွာင္းရင္း ေမွာင္ထဲမွ အသံကို နားစြင့္ ေနမိသည္။ သူဘာကိုနားေထာင္ေနသလဲ။ သူနားစြင့္ေနမိသည္က ေလ၏အသံ။ ေလ၏ေအာှသံကိုသာျဖစ္၏။ ပါးျပင္ကို လာတိုးေသာ ေလေျပညွင္းကေလးမ်ားကို ခံစားသိရွိေနရျပီျဖစ္ေသာှလည္း ဟူးဟူးရားရားေအာှဟစ္ တိုက္ခတ္သည့္ ေလဆိုး ေလသရမ္းနွင့္ ခုထိေတာ့မျကံုရေသး။
ညသန္းေခါင္အေရာက္တြင္ ေနာှတန္အိပ္ေပ်ာှသြား၏။ ဆက္သြယ္ေရးဝန္ထမ္းမ်ားမွအပ အဖြဲ့သားမ်ားအားလံုး နွစ္နွစ္ျခိုက္ျခိုက္အိပ္ေမာက်ေနစဉ္ ထိုအျဖစ္အပ်က္သည္ ဆိုင္းမဆင့္ ဗံုမပါေရာက္၍လာေတာ့၏။
==================
စခန္းတစ္ခုလံုးကို တစ္ျကိမ္တည္းျဖင့္ လွုပ္နိုးလိုက္သည့္ ထိုအသံကား သူတို့ေမ်ွာှလင့္ထားသည့္ မုန္တိုင္းသံ၊ ေလ၏ ေအာှသံမ်ိုးမဟုတ္။ မိုးျပိုသလိုမ်ိုး၊ ရာမကမဿဘာတစ္ခုလံုးကို သိမ့္သိမ့္တုန္သြားေစသည့္ အသံက်ယ္ျကီး ျဖစ္၏။ ပထမဆံုး ဝရဇိန္လက္နက္၊ မိုးျကိုးစက္ဆိုသည့္စကားအတိုင္း ထစ္ခ်ုန္းသံျကီးတစ္ခုကို အရင္ျကားရ၏။ ထို့ေနာက္တြင္ကား မွန္ခ်ပ္ေပါင္း တစ္သန္းေလာက္ဆက္တိုက္ ကြဲေျကသံမ်ား။ မိနစ္ပိုင္းေလာက္သာျကာေသာ ထိုအသံမ်ားသည္ အသံတိတ္ရာမကမဿဘာတြင္ တစ္သက္ေလာက္ျကာသည္ဟု ထင္မွတ္ရ၏။ ထိုအသံမ်ား တျဖည္းျဖည္းတိုးသြားေသာအခါ ေနာှတန္သည္ ဗဟိုခ်က္စခန္းကို ဆက္သြယ္ေတာ့သည္။
"ဗဟိုစခန္း၊ ဘာျဖစ္တာလဲ"
"ဆရာ ခဏေလးေစာင့္ဦး၊ အသံေတြက ပင္လယ္ဖက္ကလာတာ၊ က်ြန္ေတာှတို့ မီးေမာင္းထိုးျပမယ္"
ရွစ္ကီလိုမီတာအျမင့္ရွိ ဗဟိုခ်က္စခန္းမွ မီးေမာင္းအလင္းကြက္ျကီးသည္ ရာမလြင္ျပင္တစ္ေလ်ွာက္ေျပးသြား၏။ ဆလင္ဒါပင္လယ္ကို ပါတ္ပါတ္လည္ ေလ်ွာက္ထိုးျကည့္၏။ အသံလာရာေဒသကား ပင္လယ္၏ အထက္ပိုင္း။ ေခါင္းေပါှေရာက္ေနေသာအပိုင္း။ မိုးေကာင္းကင္ဟုထင္ရေသာ အေပါှပိုင္းဆီမွျဖစ္သည္။
ေကာင္းကင္ပင္လယ္သည္ ပြက္ပြက္ဆူေန၏။ ပင္လယ္၏ တစ္ကီလိုမီတာမ်ွက်ယ္ေသာ ေနရာတစ္ခုတြင္ အျဖူ စင္းျကီးတစ္ခုက ပင္လယ္ရွိေရခဲျပင္တစ္ေလ်ွာက္ေရြ့လ်ားေန၏။ ျကည့္ေနတုန္းမွာပင္ မီတာ ၂၅ဝ မ်ွရွည္ေသာ ေရခဲျပားျကီးတစ္ခ်ပ္က ေကာင္းကင္ပင္လယ္ျပင္မွာ တံခါးေပါက္ပြင့္သလို ပြင့္အာလာသည္။ မီးေရာင္ေအာက္ တြင္ျပိုးျပိုးပ်က္ပ်က္ျဖင့္ လွေနေသာ ထိုေရခဲျပားျကီးသည္ ေအာက္သို့ဝုန္းကနဲ ျပုတ္က်လာမည္လားဟု ရင္တထိတ္ထိတ္နွင့္ ျကည့္ေနျကဆဲမွာပင္ ေကာင္းကင္ပင္လယ္ထဲသို့ ျပန္လည္နစ္ျမုတ္ေပ်ာက္ကြယ္သြား၏။
ခုမွပင္ ဘာျဖစ္ေနသလဲဆိုသည္ကို ေနာှတန္ေကာင္းစြာသေဘာေပါက္ေတာ့သည္။ လက္စသတ္ေတာ့ ဆလင္ဒါ ပင္လယ္ျကီးရွိေရခဲမ်ားအရည္ေပ်ာှျကေနျခင္းပါတကား။ ရာမ၏ ရွည္လ်ားလွေသာ ေဆာင္းရာသီက ကုန္ဆံုး သြားခဲ့ေခ်ျပီ။
=======================
ရာမေကာှမတီ၏ သတိေပးခ်က္ကားေသြးထြက္ေအာင္မွန္လွသည္။ ျပီးခဲ့သည့္ ရက္မ်ားအတြင္း ေန၏ အပူရွိန္ကို စုပ္ယူထားေသာ ရာမ၏ သတဿတုကိုယ္ထည္နွင့္ကပ္ေနသည့္ ပင္လယ္၏အတြင္းပိုင္းသည္ ျဖည္းျဖည္းခ်င
း အရည္ ေပ်ာှေနခဲ့၏။ ေနာှတန္သည္ လွိုင္းသံ၊ ေလသံမ်ားျကားမွ ဆက္ေတြးေနမိသည္။ ေရသည္ ေရခဲထက္ ထုထည္ ေသးသျဖင့္ အေပါှယံလြွာရွိ ေရခဲထုနွင့္ ေအာက္ရွိအရည္ေပ်ာှလာေသာ ေရထုတို့တျဖည္းျဖည္း အလွမ္းကြာ ေဝးလာခဲ့၏။ ေနာက္ဆံုး ေထာက္တိုင္မ်ားမရွိေတာ့သည္ တံတားျကီးက်ိုးက်သလို ဆလင္ဒါပင္လယ္၏ အေပါှရံ လြွာေရခဲထုသည္ အစိတ္စိတ္အမြွာမြွာ က်ိုးပ်က္ခဲ့ရေတာ့သည္။ အခုဆိုလ်ွင္ ပင္လယ္ျပင္သည္ ရာေပါင္းမ်ားစြာ ေသာ ေရခဲတံုးျကီးမ်ားျဖင့္ ျပည့္နွက္ေနေပျပီ။ ထိုေရခဲတံုးျကီးမ်ားသည္ အခ်င္းခ်င္းတြန္းျကတိုက္ျကရင္း အရည္ေပ်ာှဦးေတာ့မည္။
နယူးေယာက္က်ြန္းကို လမ္းေလ်ွာက္သြားမည္ဟု သူတို့ျကံစည္ခဲ့ျကေသးသည္ကို သတိရမိ၍ ေျခဖ်ားလက္ဖ်ား မ်ားေအးေလာက္ေအာင္ ေျကာက္ေသြးတက္မိသည္။
သို့ေသာှလည္း ထိုေရနွင့္ ထိုေရခဲတို့၏ စစ္ပြဲသည္ ခဏမ်ွသာပါ။ ေနထဲတိုးဝင္ေလေလ ေရကနိုင္ေလေလ ျဖစ္ရဦးမည္။ မျကာခင္ပင္လယ္ျပင္တစ္ခုလံုး အရည္ေပ်ာှလိမ့္မည္။ သို့ေသာှလည္း ေနကိုပါတ္၍ စျကာဝဠာ ခရီးရွည္ျပန္စသည္နွင့္တျပိုင္နက္ ပင္လယ္ျပင္သည္ ေရျပန္ခဲလိမ့္ဦးမည္။ ေရရွည္တြင္ေတာ့ ေရခဲသည္သာ ေအာင္နိုင္သူ ျဖစ္ခ်ိမ့္မည္။
ေနာှတန္သည္ ခုမွသာ အသက္ျပန္ရွုရန္သတိရမိသည္။ သတိရသည္နွင့္တျပိုင္နက္ ဆလင္ဒါပင္လယ္နားတြင္ စခန္းခ်ထားသည့္ အဖြဲ့အတြက္ စိုးရိမ္စိတ္က ငယ္ထိပ္တက္ေဆာင့္၏။ ေဘာရစ္ရိုဒရီဂိုက သူ့ဆက္သြယ္ခ်က္ ကိုခ်က္ခ်င္းျပန္ေျဖေတာ့မွ စိတ္သက္သာရာရသြားသည္။ ပင္လယ္ေရလွိုင္းသည္ ကမ္းကိုေက်ာှျပီးတက္မလာ။
ေဘာရစ္က တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ပင္ ေျပာ၏။
"ကမ္းပါးကို ဘာလို့အျမင့္ျကီးလုပ္ထားသလဲဆိုတာ ခုေတာ့က်ြန္ေတာှတို့ သိျပီဆရာ" တဲ့။ ေကာင္းလွပါသည္။ သို့ေသာှ ဘာေျကာင့္မ်ား ေတာင္ဖက္ကမ္းပါးျကီးက သူတို့ရွိသည့္ ေျမာက္ဖက္ကမ္းပါးထက္ ဆယ္ဆမ်ွပိုျမင့္ရ သနည္း။ မသိ။ ခုထိေတာ့ အေျဖမရွိ။
ဗဟိုခ်က္စခန္းမွ မီးေမာင္းသည္ ရာမကမဿဘာတစ္ခုလံုးကို လွည့္ပါတ္ထိုးေန၏။ ပင္လယ္သည္ ေဒါမာန္ တျဖည္းျဖည္းေလ်ာ့လာျပီ။ လွိုင္းေခါင္းျဖူျကီးမ်ားဆူပြက္မွုမရွိေတာ့။ ၁၅ မိနစ္ခန့္အျကာတြင္ သူတို့ကို နွလံုးေသြး ရပ္မတတ္ တုန္လွုပ္ေစခဲ့ေသာ အသံျကီးျငိမ္သက္သြားခဲ့သည္။
သို့ေသာှ ရာမသည္ အသံမဲ့ကမဿဘာတစ္ခုမဟုတ္ေတာ့။ အေမွာင္အိပ္ယာ ကဗဿဗလာမွ နိုးထလာခဲ့ျပီ။ ေရသံမ်ားျဖင့္ စည္စည္ကားကားျဖစ္လာခဲ့ျပီ။ ေဆာင္းအကုန္ေနြအကူး။ ေလရူးထသည့္ ေနြဦးကာလသို့ေရာက္ျပီေပါ့။ အေရာက္ေနာက္က်ေလျခင္း။
ရာမ၏ ေနြဦးမွ ေလရူးက ေနာ့လွ၊ သရမ္းလွ၏။ မသိမသာမွ သိသိသာသာ အားေကာင္းေမာင္းသန္ျဖစ္လာ သည္။ ရာမနတ္ဘုရားျကီး၏ တန္ခိုးျပာဋီကာတို့က သူတို့ကို ထြက္ခြာဖို့သတိေပးေနျပီ။ သြားရေတာ့မည္။ သြားျကေတာ့မည္။
=========================
အယ္လ္ဖာေလွကားေစာင္းတန္းရွည္ျကီး၏ အတက္ခရီးတစ္ဝက္က်ိုးေသာအခါ ယာဉ္မွူးေနာှတန္သည္ သူတက္ လာခဲ့သည့္ ေလွကားထစ္ေပါင္း တစ္ေသာင္းေက်ာှ၊ ေရွ့ဆက္တက္ရဦးမည့္ ေလွကားထစ္ေပါင္းတစ္ေသာင္း ေက်ာှကို မျမင္ရေအာင္ကြယ္ထားေပးသည့္ အေမွာင္ထုကို အတိုင္းအဆမရွိ ေက်းဇူးတင္ေနမိ၏။ ေလွကားကို ဒုတိယံပိ တက္ျခင္းျဖစ္သည့္အတြက္ ပထမအျကိမ္တုန္းက အမွားမ်ားကို သင္ခန္းစာယူနိုင္၏။ အေပါှေရာက္ ေလ ဆြဲအားနည္းေလ ျဖစ္သည့္အားေလ်ွာှစြာ ေရာက္ခ်င္ေဇာျဖင့္ ခုန္ပ်ံေက်ာှလြားတက္ခ်င္စိတ္က ေပါှလာ တတ္၏။ ထိုသို့မ်ားတက္မိလို့ကေတာ့ အထစ္တစ္ေထာင္ေလာက္တက္ျပီးလ်ွင္ ေျခသလံုးနွင့္ ေပါင္ျကြက္သား မ်ားကိုက္ခဲလာမည္။ တျဖည္းျဖည္း တက္ခ်ိန္ထက္ နားခ်ိန္ကမ်ားလာမည္။ ပထမအျကိမ္တုန္းက ျကြက္တက္ လိုက္သည္မွာ နွစ္ရက္ေလာက္ အိပ္ယာထဲလဲေန၏။
ထို့ေျကာင္ပင္ ယခုတစ္ျကိမ္မွာေတာ့ အဖိုးျကီးအိုကဲ့သို့ ေျဖးေျဖးသာတက္ခဲ့သည္။ ေနာှတန္သည္ ေနာ
က္ဆံုး ထြက္ခြာသူျဖစ္၏။ သူ့အဖြဲ့သားမ်ားသည္ သူ့အထက္ ကီလိုမီတာတစ္ဝက္မ်ွအကြာတြင္ ေလွကားျကီးကို တန္းစီ တက္ေနျက၏။
ရာမေလ့လာေရးကို ဤမ်ွနွင့္ နိဂံုးကမဿပတ္အဆံုးသတ္ခဲ့ရသည္ကို ေတြးမိတိုင္းရင္နာမိ၏။ ထိုးမည့္ဆင္ ေနာက္ တစ္လွမ္းဆုတ္ရသလို ယခုဆုတ္ခြာျခင္းသည္ ယာယီမ်ွသာျဖစ္ပါေစဟုဆုေတာင္းေနမိသည္။ အကယ္၍သာ ယာယီက ကမဿဘာတည္ခဲ့မည္ဆိုလ်ွင္ေတာ့———————-။
ဗဟိုခ်က္စခန္းတြင္ ရာသီဥတုအေျခအေနေကာင္းသြားသည္အထိ ေစာင့္မည္ဟု အခိုင္အမာဆံုးျဖတ္ထား၏။ ရာမတြင္ မည္မ်ွပင္မုန္တိုင္းထန္ေစဦး။ မုန္တိုင္း၏ ဗဟိုခ်က္နွင့္တူသည့္ သူတို့၏ ဗဟိုခ်က္စခန္းကေတာ့ နဘယံ ေဘးမရွိဟု ယူဆသည္။
တကယ္ေတာ့လည္း ေနာှတန္သည္ ရာမ၏ မိုးေလဝသကို ကမဿဘာ့စံနွုန္းမ်ားျဖင့္ ခ်ိန္ထိုးတြက္ခ်က္ေနျခင္းသာ ျဖစ္၏။ သူတို့တစ္သက္လံုးေလ့လာခဲ့ျကေသာ ကမဿဘာ့မိုးေလဝသခန့္မွန္းခ်က္မ်ားသည္ပင္ ရာနွုန္းျပည့္မွန္ကန္မွု မရွိသည့္အတြက္ ရာမလို အစိမ္းသက္သက္ကမဿဘာတစ္ခုမွာ သူ့ခန့္မွန္းခ်က္မ်ားသည္ အရာေရာက္ပါမည္လား။ မုန္တိုင္းျကီးမလာေသးေသာှလည္း ေရွ့ေတာှေျပးေလျကမ္းမ်ားကေတာ့ ရွစ္ခြင္တိုင္းမွ တိုက္ခတ္လာေခ်ျပီ။
ေလွကားကို ငါးကီလိုမီတာတက္ခဲ့ျပီးျပီ။ ဗဟိုခ်က္စခန္းသို့ေရာက္ရန္ သံုးကီလိုမီတာအကြာတြင္ တစ္နာရီ နားျက ၏။ ေတာင့္တင္းေနေသာ သလံုးသားမ်ားကို နွိပ္နယ္ပြတ္ေျချက၏။ စိတ္ဓါတ္တက္လာေစရန္ စကားေလးေျပာ၊ အစာေလးစား လုပ္ျက၏။ ဤေနရာမွစ၍ ေအာက္စီဂ်င္တပ္ အလံုပိတ္ေခါင္းစြပ္မ်ားကို ျပန္သံုးျကရေတာ့မည္။
ေနာက္တစ္နာရီအျကာတြင္ သူတို့သည္ အယ္လ္ဖာေလွကား၏ အမတ္ေစာက္ဆံုး၊ အျမင့္ဆံုးေသာ အတက္ပိုင္း ျဖစ္သည့္ ပထမအဆစ္ ပလက္ေဖာင္းသို့ေရာက္ျကျပီ။ ေထာင္ထားေသာ ေပတံကဲ့သို့ တသမတ္တည္း မတ္ေစာက္ သည့္အပိုင္း။ ထို့ေျကာင့္ နာရီဝက္နားျကျပန္၏။ ေအာက္စီဂ်င္ အေျခအေနကို စစ္ေဆးျက၏။ ကဲ- တက္လိုက္ျကဦးစို့ရဲ့။
တစ္ဦးနွင့္တစ္ဦး မီတာ (၂ဝ) စီျခား၍ တက္ျကသည္။ ထံုးစံအတိုင္းေနာှတန္က ေနာက္ဆံုး။ ျဖည္းျဖည္း မွန္မွန္ တက္ရသည့္ ထိုအတက္သည္ ျငီးေငြ့ဖြယ္အေကာင္းဆံုးျဖစ္၏။ ေလွကားထစ္မ်ားကို စိတ္ျဖင့္ေရတြက္ရင္း တက္ရလ်ွင္ေကာင္းမည္။ တစ္၊ နွစ္၊ တစ္ရာ၊ နွစ္ရာ၊ သံုးရာ၊ ေလးရာ။
ပထမပလက္ေဖာင္းမွ ေလွကားထစ္ ၁၂၅ဝ သို့အေရာက္ေနာှတန္သည္ တစ္စံုတစ္ခုေတာ့ အျကီးအက်ယ္ မွားယြင္းေနေျကာင္း ရုတ္တရက္သိလိုက္သည္။ သူ့မ်က္စိေရွ့ သတဿတုေလွကားထစ္က အလြန့္အလြန္ကို လင္းေန၏။ အေရာင္ေတာက္လြန္းသည္။
ေနာှတန္သည္ ေနာက္ေျခတစ္လွမ္းပင္ လွမ္းခ်ိန္မရလိုက္။ အေပါှမွသူ့လူမ်ားကိုလည္း သတိေပးခ်ိန္မရလိုက္။ တစ္စကဿကန့္ဆိုသည့္ တိုေတာင္းလွသည့္အခ်ိန္အတြင္း ထိုျဖစ္ရပ္အားလံုး ျဖစ္ျပီးသြားခဲ့ျပီ။ ဘုရားကယ္ေတာှမူပါ။ ရာမနတ္ဘုရားျကီးသည္ ေနာက္တစ္ျကိမ္သူ၏ ျဖိုးေမာက္လွေသာ တန္ခိုးေတာှအနနဿတတို့ကို လွစ္ကာျပလိုက္ ျပန္ေခ်ျပီ။ ရာမတစ္ကမဿဘာလံုး ဘာသံမွမျကားပဲ ဝင္းဝင္းေတာက္ကာ ထိန္ထိန္လင္းသြားခဲ့သည္။ ေနြဦးတြင္ ရာမသည္ အရုဏ္တက္ခဲ့ျပန္ျပီတကား။
++++++++++++++++++
Juan
သင့္လူ
ဗမင္းေႏြ
သူသူငါငါ
နီမို
Recent Comments