သားေကာင္ (၄)
08 Sep 2010 1 Comment
ေရွးေဟာင္း လဘက္ရည္ အိုးကေလး မရွိေတာ့ သည္က လြဲ၍ ဆိုင္၏ အခင္း အက်င္း သည္ လြန္ခဲ့သည့္ ဆယ္နွစ္က အတိုင္း။ ဆိုင္ရွိ ပစဿစည္း အမ်ားစုမွာ ေသသပ္စြာ ျပုလုပ္ထားေသာ အဂဿငုလိ လက္ရာ မ်ား ျဖစ္သျဖင့္ တစ္ခု ေရာင္းလိုက္တိုင္း ပံုစံတူ ေနာက္တစ္ခုက အစားေရာက္ လာခဲ့သည္ေလ။ဖန္လံုး ကေလးမ်ားကို ျကိုးျဖင့္ သီထားေသာ ဖန္ ပကဿကလာ ကို ဖယ္ရွား၍ ဆိုင္ထဲ ဝင္လိုက္သည္။ ဝယ္သူ မရွိ၊ လူသူ ကင္းရွင္း လ်ွက္ ရွိ၏။ ရာဟူး တစ္ေယာက္ လူ့ေလာက မွာ ရွိေရာ ရွိေသး ရဲ့လား။ ထိုသို့ ေရွာင္ စဉ္းစား ေနခ်ိန္ မွာပင္ ဆိုင္ေနာက္ဖက္မွ ဆိုင္ရွင္ ရာဟူး ကမန္း ကတန္း ထြက္လာသည္ကို ေတြ့လိုက္ ရသည္။
ရာဟူးသည္ နွုတ္ခမ္း ထူထူ ရိုးျကီး ေဂါင္ဂင္ နွင့္ ေရွးေဟာင္း အီဂ်စ္ မ်ိုးနြယ္ ျဖစ္ေသာ ဖယ္လာဟင္ လယ္သမား ရုပ္ရည္မ်ိုး ရွိ၏။ ေရွာင့္ကို ေခါင္းညြတ္ နွုတ္ဆက္ ေနသည္။ မျကာမီ သူ၏ မ်က္ခံုးတို့ တြန့္တက္ သြား၏။
“ေဒါက္တာ ေဒါ့ထရီ မွတ္တယ္” ရာဟူးသည္ ေရွာင့္ အနား သို့ တိုး လာရင္း ေမးလိုက္သည္။
“အို- ရာဟူး၊ ခင္ဗ်ား က်ြန္ေတာှ့ကို မေမ့ ေသး ပဲ ကိုး၊ မေရာက္တာ အေတာှ ျကာလို့ ေမ့ေနျပီ ေအာက္ေမ့ တာ”
ရာဟူး သည္ ေရွာင္၏ လက္ကို တင္းတင္း ဆြဲ၍ နွုတ္ဆက္ရင္း-
“က်ြန္ေတာှက ေဖာက္သည္ ေတြ အားလံုး ကို မွတ္မိတယ္ ခင္ဗ်။ အထူး သျဖင့္ ဆရာ တို့လို ျပတိုက္ ျကီး ေတြက ေရွးေဟာင္း သုေတသန ပညာရွင္ ေတြဆို ပိုေတာင္ မွတ္မိေသး” ဟု ေျပာလိုက္၏။
“ဪ- ဒါျဖင့္ ခင္ဗ်ားမွာ တျခား ျပတိုက္က ေဖာက္သည္ ေတြလည္း ရွိေသး တယ္ေပါ့”
“ရွိတာေပါ့ ဆရာရယ္။ ပစဿစည္း အဆန္း ကေလး တစ္ခုခု ရလာရင္ ဘယ္သူ စိတ္အဝင္စား ဆံုး လဲ၊ ဘယ္သူ့ အရင္ ျပရ မလဲ ဆိုတာ သိထားမွ ဒီ အလုပ္လုပ္ လို့ ရမွာေလ။ ခုေခတ္ေတာ့ အင္တာနက္ ေပါှလာလို့ အရင္ ကလို ဆက္သြယ္ ရတာ မခက္ခဲ ေတာ့ ပါဘူး”
ရာဟူးက ေရွာင္ ကို ဆိုင္ေနာက္ဖက္ရွိ ဧည့္ခန္း သို့ ေခါှေဆာင္ သြားခ်ိန္ အတြင္း ေရွာင္သည္ ဂလို ဘယ္ လိုက္ေဇးရွင္း၏ ျမန္နွုန္းျမင့္ ထိုးေဖာက္မွု ကို စဉ္းစား လာခဲ့သည္။ အင္တာနက္ နွင့္ ခန္း-အယ္လ္-ခါလီလီ ေဈး။ မဆီေလးရယ္ နဲ့မွ အို မဆိုင္ ေသာ အရာ နွစ္ခု၊ ခုေတာ့လည္း ေရြွလည္တြဲ လို့ ခ်စ္ပြဲ ဝင္ ေနျက ပါပေကာ။
ရာဟူးက ေရွာင့္ကို သူ၏ မိရိုး ဖလာ အာရပ္ ဧည့္ခန္း ဆီသို့ ေခါှေဆာင္သြား၏။ ခန္းလံုးျပည့္ ေကာှေဇာ ခင္းထားျပီး ဗရိုကိတ္ ဖဲေခါင္းအံုးျကီး မ်ားခ် ထားသည့္ အာရပ္ ဧည့္ခန္း စစ္စစ္။ စားပြဲ ေပါှတြင္ ဓါတ္ပံု မ်ား ရွိ၏။ ရာဟူးက အာရပ္ ဝတ္စံုျကီး ဝတ္ဆင္ ထားျပီး သူနွင့္ ရုပ္ရည္တူေသာ ေယာကဿင်ား တစ္ေယာက္၏ ဓါတ္ပံု ကို ျပရင္း-
“ဒါက်ြန္ေတာှ့ ဘျကီး ေလ ဆရာ၊ အရင္ က ဒီဆိုင္ကို သူပိုင္ တာေပါ့” ဟု ေျပာလိုက္သည္။
“အင္း-ခင္ဗ်ား နဲ့ တူသားပဲ။ ဒီဆိုင္ကို သူ့ဆီက ဝယ္လိုက္တာလား၊ အေမြ ရတာလား”
“သူ့ မိန္းမ ဆီက ဝယ္ရတာ၊ သူက အေမ့ အကိုေလ၊ ဘျကီး က ေရွး သခဿင်ိ ုင္း တစ္ခု ကို တူးတဲ့ အဖြဲ့နဲ့ ပါတ္သက္မိ လို့ ဒီဆိုင္ထဲ မွာတင္ အသတ္ ခံလိုက္ ရတယ္”
“ျကားရတာ စိတ္မေကာင္း လိုက္တာဗ်ာ”
“ဒီ အလုပ္ က ဘယ္ေတာ့မွ စိတ္မခ် ရဘူး ဆရာရဲ့၊ ခုထိ က်ြန္ေတာှ ဘာမွ မျဖစ္ေသးတာ ေတာ့ အလာရ္ အရွင္ျမတ္ ရဲ့ ေက်းဇူးပဲ လို့ ေျပာရမယ္”
သူတို့ နွစ္ဦး လဘက္ရည္ ေသာက္ရင္း အလာဘ၊ သလဿလာဘ ေျပာျကသည္။ ထို့ေနာက္-
“တကယ္ေတာ့ ခင္ဗ်ား ဆီ က်ြန္ေတာှ တကူး တက လာခဲ့တာ ကိစဿစ ရွိလို့ဗ်”
“ဟုတ္ကဲ့၊ ေျပာပါ ဆရာ”
“က်ြန္ေတာှ ခင္ဗ်ား ကို ဝန္ခံ စရာ တစ္ခု ရွိတယ္။ ဟို တစ္ေခါက္က ခင္ဗ်ား ဆီက က်ြန္ေတာှ ဝယ္သြားတဲ့ လဘက္ရည္ အိုး ကေလး မွတ္မိလား”
“သိပ္မွတ္မိ တာေပါ့ ဆရာရယ္။ အဲဒါ က်ြန္ေတာှ့ ဆီ ရွိတဲ့ အထဲက အေကာင္းဆံုး ေတြထဲက တစ္ခုေပါ့”
“အဲဒီ ပစဿစည္းဟာ တကဲ့ ေရွးေဟာင္း ပစဿစည္း ဟုတ္ မဟုတ္ က်ြန္ေတာှတို့ အျကာျကီး ျငင္းေန ခံုေန ခဲ့ျက တယ္ေလ”
“ဟုတ္ပ၊ ဆရာက အတု လို့ခ်ည္း နင္းကန္ ေျပာ ေနလို့ ေနာက္ဆံုး က်ြန္ေတာှပဲ အေလ်ာ့ ေပး ခဲ့ ရ တယ္ ေလ”
“အင္း-က်ြန္ေတာှ နယူးေယာက္ ျပန္ေရာက္ေတာ့ အဲဒီ ပစဿစည္းကို က်ြမ္းက်င္ သူနဲ့ ျပျကည့္တယ္။ သူက ခင္ဗ်ား ေျပာ သလို ပဲ ဒီ ပစဿစည္းဟာ အစစ္လို့ ေျပာတယ္။ အခု ေတာ့ အဲဒီ ပစဿစည္းေလးဟာ က်ြန္ေတာှ တို့ ျပတိုက္ရဲ့ ဂုဏ္ေဆာင္ ပစဿစည္း ျဖစ္ေနျပီ”
“အမွားကို ဝန္ခံ ရဲတဲ့ သတဿတိ ရွိလို့ ဆရာ့ကို က်ြန္ေတာှ ခ်ီးျကူး ပါတယ္ ဆရာ”
“က်ြန္ေတာှ လည္း ဒီ ဆယ္နွစ္ အတြင္း အဲဒီ ကိစဿစ အတြက္ စိတ္ကို မခ်မ္းသာဘူးဗ်ာ”
ရာဟူး က ျပံုးျပံုးျကီး လုပ္ရင္း-
“ဒါက လြယ္ပါတယ္ ဆရာရယ္။ ဆရာ က်ြန္ေတာှ့ကို ပိုက္ဆံ ထပ္ေပး လိုက္ရင္ ျပီးတာပဲ”
ေရွာင္သည္ ရာဟူးကို ေစ့ေစ့ျကည့္လိုက္၏။ သူ တကယ္ ေျပာ ေန တာ လား။
ရာဟူးက ဇေဝ ဇဝါ ျဖစ္ေနေသာ ေရွာင့္ကို ျကည့္၍ သြားဝါဝါ ျကီးမ်ား ေပါှေအာင္ ရယ္ရင္း-
“အလကား စတာပါ ဆရာရယ္။ က်ြန္ေတာှ လည္း အဲဒီ ပစဿစည္းကို အလကား နီးနီး အေခ်ာင္ ရထားတာ။ ထိုက္သူ ရသြားတာ က်ြန္ေတာှ ေက်နပ္ ပါတယ္” ဟု ေျပာ လိုက္ သျဖင့္ ေရွာင့္ မွာ အလံုးျကီး က်သြား၏။ အာရပ္ ျပက္လံုး သည္ အာရပ္ တို့၏ ေဖာှေရြမွု ကဲ့သို့ပင္ မွန္းဆရ ခက္လွသည္။
“အင္း- ဆရာ့ ေတြ့မွ က်ြန္ေတာှ သတိရတယ္။ မေန့ကပဲ အညာက ဖယ္လာဟင္ လယ္သမား တစ္ေယာက္ ဆီက ရထားတဲ့ ပစဿစည္း တစ္ခု ရွိတယ္။ က်ြန္ေတာှ တစ္သက္လံုး ေတြ့ခဲ့ သမ်ွ ပစဿစည္း ထဲမွာေတာ့ အဆန္း ဆံုး လို့ ေျပာရမယ္။ ဆရာျကည့္ခ်င္ သလား။ ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ ဆရာ ဝယ္မယ္ ဆိုရင္ က်ြန္ေတာှ့ကို အဂဿငုလိ ပါဆိုျပီး မညာရဘူးေနာှ”
ေရွာင္က မဆိုင္း မတြ ေခါင္းညိတ္ လိုက္၏။
“ျကည့္တာေပါ့ ရာဟူး”
ရာဟူးသည္ အခန္းေထာင့္ တစ္ေနရာရွိ ေသတဿတာေလး တစ္လံုးထဲမွ ေခါင္းအံုးေပ်ာ့ကေလး တစ္လံုး နွင့္ တူေသာ ပစဿစည္း တစ္ခုကို ထုတ္လာသည္။ ပါတ္ထားေသာ အဝတ္စ အထပ္ထပ္ ကို ခြာ၍ ပစဿစည္းကို ေရွာင့္ လက္ထဲ ထည့္လိုက္သည္။
ထိုပစဿစည္း ကို ျမင္ျမင္ခ်င္း ေရွာင့္ နွလံုးသားသည္ ပါးစပ္ေပါက္မွ ခုန္ထြက္ မတတ္ ျဖစ္သြားသည္။ ကမဿဘာေပါှ ရွိ ေရွးေဟာင္း သုေတသန ပညာရွင္တို့ ခု သူ့လက္ထဲရွိ ပစဿစည္းကို ျမင္လ်ွင္ မည္သို့ တံု့ျပန္ ျကမည္နည္း။ ေရွာင္သည္ ထိုပစဿစည္း ကို ေကာင္းစြာ သိ၏။ သို့ေသာှ ခုလို လက္ထဲ ဆုပ္ကိုင္ ထားရ လိမ့္မည္ဟု အိပ္မက္ မ်ွပင္ မမက္ ဖူးခဲ့။ အစစ္လား၊ အတုလား။ ရုတ္တရက္ သူ မခြဲျခား နိုင္ေသး။ သို့ေသာှ စြန့္ရ လိမ့္မည္။ လဘက္ရည္အိုး အတိုင္း စြန့္၍ ဝယ္ရ လိမ့္မည္။ အကယ္၍ မ်ား အစစ္ ျဖစ္ခဲ့ လ်ွင္ေတာ့ အီဂ်စ္ အာဏာ ပိုင္ မ်ားထံ ျပန္လည္ ေပးအပ္ လိုက္ရ ေစဦးေတာ့၊ သူ့အမည္သည္ ေရွးေဟာင္း သုေတသန သမိုင္းတြင္ အစဉ္ ထာဝရ ေမာှကြန္း ကဗ်ည္း တင္နိုင္ လိမ့္မည္ မွာ ဧကန္ မုခ် ျဖစ္၏။ တိုင္း၍ ယက္သည့္ ပကဿကလာ၊ မိုးရြာ သည္ နွင့္ အခန့္သင့္၊ သူ အခ်ိန္ကိုက္ ေရာက္ လာ ခဲ့ျခင္း ျဖစ္၏။ ရာဟူးသည္ အင္တာနက္ မွ တဆင့္ သူ့ ေဖာက္သည္ မ်ားကို ဒီပစဿစည္းနွင့္ ပါတ္သက္၍ ဆက္သြယ္ရ ေသးပံု မေပါှ။
ကိုင္း၊ စျပီ။ ေရွာင္သည္ အီဂ်စ္ ျပည္ တလြွားတြင္ အပါးနပ္ဆံုး ေရွးေဟာင္း ပစဿစည္း ေရာင္းသူ ကုန္သည္ျကီး ရာဟူး ကို စတင္၍ ေဈးစကား ေျပာလိုက္သည္။
“အင္း- ဒီပစဿစည္းဟာ တကယ့္ အစစ္ အမွန္ မဟုတ္ေပမဲ့လို့—————————–”
Juan
သင့္လူ
ဗမင္းေႏြ
သူသူငါငါ
နီမို
Sep 09, 2010 @ 15:12:37
လုပ္လိုက္ျပန္ျပီ ဆန္႕တငင္ငင္