သားေကာင္ (၅)
09 Sep 2010 1 Comment
(၃)
၂ဝဝဂ ခုနွစ္ ဒီဇင္ဘာ (၁) ရက္၊ တနလဿငာေန့ မနက္ ၆ နာရီ ၅ မိနစ္
နယူးေယာက္ ျမို့ေတာှ
(ကိုင္ရို စံေတာှခ်ိန္ ေန့လည္း ၁ နာရီ ၅ မိနစ္)
“ဘယ္လိုဗ်၊ ခင္ဗ်ားက ဆရာဝန္၊ ဟုတ္လား”
ရဲအရာရွိ သည္ ပါးစပ္ျကီး ေဟာင္းေလာင္း ျဖစ္ေန၏။ ဒုတိယ ရိပ္သာ အေနာက္ဖက္ျခမ္းမွ ေမာင္းနွင္ လာေသာ ရဲကားသည္ သူတို့ ေနာက္တြင္ ရပ္ေန၏။ ေဘးခံုတြင္ လိုက္ပါ လာေသာ ရဲျကီးက ကားေပါှမွ မဆင္း၊ ေကာှဖီ ပင္ အေသာက္ မပ်က္။ ဂ်က္၏ စက္ဘီး အသစ္ ကေလး ကေတာ့ ရဲကား ေရွ့တြင္ ပိုးလိုး ပက္လက္ လန္လ်ွက္။ ေလာှေရး မီးဖြားခြင့္ ယူစဉ္ ကတည္းက ရံုးနွင့္ အိမ္ စက္ဘီးျဖင့္ အသြား အျပန္ လုပ္ ေနခဲ့သည္ေလ။
ဂ်က္သည္ ရဲအရာရွိကို ေခါင္းညိတ္ ျပလိုက္သည္။ ေစာေစာတုန္းကထက္ ပိုမို တည္ျငိမ္လာျပီ ျဖစ္ေသာှ လည္း သူ့စက္ဘီးကို ေနာက္မွ အတင္းေက်ာှတက္ျပီး ေရွ့တြင္ ရုတ္တရက္ ဘရိတ္ေဆာင့္အုပ္ခဲ့ေသာ တကဿကစီ ယာဉ္ေမာင္းကို ေဒါပြ ေနဆဲ။ ထိုသို့ သရမ္းေသာေျကာင့္ တကဿကစီဖင္ပိုင္း ကို သူ့စက္ဘီးျဖင့္ တိုက္မိ ျပီး ဂ်က္ စက္ဘီး ေပါှမွ ျပုတ္က်ခဲ့ ရသည္။ စည္းမရွိ၊ ကမ္းမရွိ ခရီးသည္ တင္ေသာ တကဿကစီ ကို ေဒါပြပြ ျဖင့္ ေဆာင့္ကန္ မိသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ရဲကား ေရာက္လာျခင္း ျဖစ္၏။
“ခင္ဗ်ား ေဒါသ ေျဖေလ်ွာ့နည္း သင္တန္း ေလး ဘာေလး တက္ဖို့ ေကာင္းတယ္”
ဂ်က္ ေသာင္းက်န္း ေနသည္ကို မ်က္ျမင္ ကိုယ္ေတြ့ ေတြ့ခဲ့ရေသာ ရဲ အရာ ရွိက ဆိုလိုက္၏။
“ေကာင္းပါျပီ။ ခင္ဗ်ား အျကံေပးတာကို က်ုပ္ စဉ္းစားပါ့မယ္” ဂ်က္သည္ ေဒါသ မေျပေသး သျဖင့္ ရဲကို ဘုေတာ လိုက္၏။ သူလြန္မွန္း သိေသာှလည္း အေလ်ွာ့ မေပးခ်င္။ ရဲအရာရွိ က တကဿကစီ သမားကို သြားခြင့္ ျပုလိုက္သည္။ လိုင္စင္ ပင္ မေတာင္း။ ဂ်က္ လြန္သည္ကို သူတို့ မ်က္ဝါး ထင္ထင္ ျမင္ေတြ့ျပီး သည္ကိုး။
“ဒီမွာ ဆရာဝန္၊ ခင္ဗ်ားက စက္ဘီး ေပါှက လူေနာှ။ နာစရာရွိ ခင္ဗ်ားပဲ နာမယ္။ နယူးေယာက္ တကဿကစီ ေတြ အေျကာင္းလည္း သိသားနဲ့ဗ်ာ”
“သိတယ္ေလ၊ သိလို့ပဲ လမ္းေဘး ကပ္နင္း တာေပါ့ဗ်၊ ဒါကို လမ္းေဘး ထိုးျပီး ရုတ္တရက္ ေဆာင့္ရပ္ ေတာ့ က်ုပ္က ဘာလုပ္ ရမလဲ”
“ကဲ-သြားပါေတာ့ဗ်ာ။ ေတာှျကာ ရံုးမေရာက္ပဲ ရင္ခြဲရံု ေရာက္ေနမယ္”
ရဲအရာရွိသည္ ဘုခ်ည္း ေတာ ေနေသာ ဂ်က္ကို က်ြဲျမီးတို လာသျဖင့္ မနိုင္နိုင္ေအာင္ ပိတ္ေျပာျပီး လစ္ထြက္ သြားေတာ့သည္။
ဂ်က္လည္း လဲေနေသာ စက္ဘီးကို ထူျပီး နင္းထြက္ လာခဲ့သည္။ စိတ္ကေတာ့ တိုျမဲ။ မျကာပါ။ ေရခဲ တမ်ွ ေအးစက္လွေသာ ေလေအးေျကာင့္ ပူေနေသာ ေသြးမ်ား ေအး သြား ခဲ့သည္။ တစ္နာရီ မိုင္နွစ္ဆယ္ နွုန္းျဖင့္ စက္ဘီး ကိုနင္းရင္း ၄၂ လမ္း အထိ မီးနီ လြတ္ေအာင္ နင္းနိုင္ခဲ့သည္။ ေသြးေအးသြားေတာ့မွ ရဲအရာရွိ ေျပာသည္မွာ မွန္ေျကာင္း သူေတြးမိ၏။ ခရီးသည္ကို ေဒါင္းေတာက္ေအာင္ ရွာေနရ ရွာေသာ တကဿကစီ ယာဉ္ေမာင္း မ်ားမွာ ပါတ္ဝန္းက်င္ကို ဂရုမျပုမိျက။ ဤကိစဿစ တြင္ သူလြန္သည္။ အို- ဤကိစဿစ မွ မဟုတ္၊ ဘယ္ကိစဿစ ျဖစ္ျဖစ္ သူက အျမဲတမ္း လြန္သည္ခ်ည္း။ ဇနီးနွင့္ သမီးေလး နွစ္ေယာက္ ဆံုးပါး သြားခ်ိန္ ကစ၍ ဂ်က္၏ ေမာင္ေသာင္းက်န္း ဇာတ္လမ္းက စခဲ့သည္။ ဒီလို လုပ္ေန၍ မျဖစ္မွန္းလည္း သိသည္။ သူ့မွာ ေလာှေရး နွင့္ ေဂ်ေဂ် တို့ ရွိေသးသည္။ သူထင္ရာစိုင္း ေန၍ မျဖစ္။ ျပင္မွ၊ ျပင္ဦးမွ ေတာှမည္။
ေတာင္ေတာင္ အီအီ စဉ္းစားရင္း ပထမ ရိပ္သာ လမ္းနွင့္ လမ္း (၃ဝ) ေထာင့္ရွိ မွုခင္းရံုးသို့ ေရာက္လာ ခဲ့ သည္။ ဂ်က္သည္ စက္ဘီးကို ဂိုေဒါင္ထဲ ထည့္၍ ရံုးသို့ ေလ်ွာက္လာ ခဲ့၏။ မွုခင္းရံုးသည္ ၂ဝဝ၁ စက္တင္ဘာ (၁၁) အေရး အခင္း ျပီးကတည္းက အျကီးစား ျပန္လည္ မြန္းမံ ထား၏။ အရင္တံုးက သူတို့ ျကံုေတြ့ ခဲ့ရေသာ အစားဆင္းရဲ၊ အေနဆင္းရဲ၊ ဘတ္ဂ်က္ မေလာက္ဌ သည့္ မွုခင္းရံုးေဟာင္းသည္ အတိတ္တြင္ က်န္ရစ္ ခဲ့ျပီ။ ကမဿဘာေက်ာှ အျကမ္းဖက္မွုျကီး ျဖစ္ျပီး ကတည္းက မွုခင္းရံုး၏ တန္ခိုး အာနုေဘာှ ျကီးထြား လာခဲ့သည္။ ခုဆိုလ်ွင္ ပထမ ရိပ္သာ လမ္း အတြင္း အသစ္ေဆာက္ ေနေသာ ရံုးသစ္ျကီးပင္ ဖြင့္ျပီးျပီ။ ထို ရံုးသစ္ရွိ ဒီအန္ေအ ဓါတ္ခြဲခန္း ကား တစ္နိုင္ငံ လံုးတြင္ အေကာင္းဆံုးဟု ဆိုနိုင္သည္။
ခုဆိုလ်ွင္ ဂ်က္ကဲ့သို့ မွုခင္း ဆရာဝန္ေပါင္း (၃ဝ) ထက္မနည္း ရွိေနျပီ။ ဆရာဝန္ မဟုတ္ေသာ မွုခင္း အရာရွိ မ်ား၏ အေရ အတြက္ လည္း တိုးလာသည္။ မွုခင္း ဆိုင္ရာ မနုသဿသ ေဗဒ ပညာရွင္မ်ားနွင့္ သြားဖက္ ဆိုင္ရာ ပညာရွင္ မ်ားလည္း မနည္း မေနာ။
ေရျမင့္လ်ွင္ ျကာတင့္ ဆိုသကဲ့သို့ မွုခင္းရံုး တန္ခိုးျကီး လာျခင္းသည္ ဂ်က္အတြက္လည္း အက်ိုးရွိ၏။ ဇီဝ ေဗဒ ဆိုင္ရာ ဌာနမ်ား ရံုးသစ္သို့ ေရြ့ေျပာင္းသြားျခင္းေျကာင့္ သူတို့ ရံုးေဟာင္းသည္ ေနရာလြတ္ မ်ားစြာ ရလာ၏။ မွုခင္း ဆရာဝန္ တစ္ေယာက္ အတြက္ ကိုယ္ပိုင္ ရံုးခန္း၊ ကိုယ္ပိုင္ ဓါတ္ခြဲခန္း တို့ကို ေပးထား နိုင္၏။ အမ်ားနွင့္ ေရာေနွာ အလုပ္လုပ္ စရာ မလိုေတာ့။
ဂ်က္သည္ ဓါတ္ေလွကား ကို မေစာင့္ပဲ ေလွကားမွ တက္လာခဲ့သည္။ ကေလးသူငယ္ ရုတ္တရက္ ေသဆံုးမွု စံုစမ္း စစ္ေဆးေရး ဌာန နွင့္ မွတ္တမ္း ဌာန မ်ားကို ေက်ာှျဖတ္လာခဲ့သည္။ မနက္ ၇:၃ဝ တြင္ ေန့ဆိုင္း နွင့္ ညဆိုင္း ဂ်ူတီ လဲရမည္ ျဖစ္သျဖင့္ ညဆိုင္း တာဝန္က် မွုခင္း ဆရာဝန္ မ်ား အစီရင္ ခံစာ မ်ားနွင့္ အလုပ္ရွုပ္ ေနျကသည္။ ဂ်က္သည္ ညဆိုင္း တာဝန္ က်ေနေသာ သူ့သူငယ္ခ်င္း ဂ်န္းနိုက္စ္ ဂ်ယ္လ္ဂါ ကို လက္ျပ နွုတ္ ဆက္ လိုက္သည္။
ဂ်ာကင္ ကို ခ်ြတ္၍ သူ့ထိုင္ခံု ေနာက္တြင္ ခ်ိတ္လိုက္သည္။ တစ္ေန့တာ လုပ္ငန္းကို ဤသို့ ဤနွယ္ အစျပု လာခဲ့သည္မွာ နွစ္ေပါင္း မနည္းေတာ့။ စားပြဲ ေပါှတြင္ ညဆိုင္း သမားမ်ား တင္ခဲ့ေသာ အစီရင္ခံစာ မ်ား ေတာင္လို ပံုေန၏။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသျခင္း၊ မေတာှ တဆ မွုျဖင့္ ေသျခင္း၊ သူမ်ားသတ္၍ ေသျခင္း၊ ရုတ္တရက္ အေျကာင္းမဲ့ ေသဆံုးျခင္း၊ ေသနည္း အမ်ိုးမ်ိုးျဖင့္ ေသခဲ့ ရသူမ်ားကို ပဏာမ စစ္ေဆး ထား သည့္ ေသျခင္း ဆိုင္ရာ အစီရင္ခံစာမ်ား။ ရံုးမေရာက္ပဲ ရင္ခြဲရံု ေရာက္ေနမယ္ ဆိုသည့္ ရဲအရာရွိ၏ စကားကို ျပန္ သတိရ သျဖင့္ ျပံုးမိ ေသးသည္။ သူ့ရံုးသည္ ရင္ခြဲရံုပင္ ျဖစ္ေျကာင္း သည္ငနဲ မ်ား မသိရွာ။
ဂ်က္သည္ ထိုင္လိုက္ျပီး စားပြဲေပါှမွ အစီရင္ခံစာ မ်ားကို လွန္ေလာ ဖတ္ရွု လိုက္သည္။ တကယ္ေတာ့ သူ့ ထံုးစံ အတိုင္း ခက္ေပ့၊ ရွုပ္ေပ့ ဆိုသည့္ အမွုတြဲ ကို ေရြးေနျခင္း ျဖစ္သည္။ မွုခင္း ေဆးပညာ ကို သူ နွစ္သက္ သည္က လည္း ထိုသို့ေသာ အမယ္ဘုတ္ ခ်ည္ခင္ မ်ား မျကာ ခဏ ေတြ့ရျခင္း အတြက္ေျကာင့္ ျဖစ္သည္။ သူမ်ား မကိုင္ခ်င္သည့္ အမွုတြဲမ်ားကိုခ်ည္း ေရြးကိုင္ေသာေျကာင့္ ဂ်က္ကို အျခား မွုခင္း ဆရာဝန္ မ်ားကလည္း သေဘာက် ျက၏။ သူတို့ သက္သာ သည္ကိုး။
ေန့ဆိုင္း တာဝန္က် မွုခင္း ဆရာဝန္ တစ္ဦး၏ နိစဿစ ဓူဝ အလုပ္မွာ မနက္ (၇) နာရီ ထက္ ေနာက္ မက် ပဲ ရံုးကိုလာ၊ ညက ေရာက္လာသည့္ ေသမွု ေသခင္း အစီရင္ ခံစာ မ်ားကို စစ္ေဆး၊ လိုအပ္မည္ ထင္လ်ွင္ ရင္ခြဲ စမ္းသပ္၊ ျပီးလ်ွင္ အစီရင္ခံစာ ေရးတင္။ နွစ္ေပါင္း မ်ားစြာ လုပ္ခဲ့ ေသာေျကာင့္ ည အစီရင္ခံစာ မ်ား ထဲက ခက္ေပ့ ဆိုသည့္ ေက့စ္မ်ား ကို ဂ်က္ခ်က္ခ်င္း ေတြ့၏။ အေရွ့ပိုင္းရွိ ပုဂဿဂလိက ေက်ာင္းတစ္ခုမွ ဦးေနွာက္ အေျမွးပါး ေယာင္ ေရာဂါ ျဖင့္ ေသဆံုးသည္ဟု သံသယ ျဖစ္ဖြယ္ ဆယ္ေက်ာှသက္ ေယာကဿင်ားေလး အမွု။ ဂ်က္ကို ဤရံုးတြင္ ကူးစက္ေရာဂါ ဂုရုျကီးဟု ေခါှတြင္ ျကသည္။ ကူးစက္ ေရာဂါ နွင့္ ပါတ္သက္၍ တိက် မွန္ကန္ေသာ ေရာဂါ ရွာေဖြ ေတြ့ရွိမွု မ်ားကို လုပ္နိုင္ခဲ့ ေသာေျကာင့္ ျဖစ္သည္။ ခုလည္း ထို အမွုကို ဂ်က္ အေသးစိတ္ ဖတ္ရင္း စိတ္ဝင္စား လာသည္။ သူမ်ား ရြံေသာ၊ မလုပ္ခ်င္ေသာ ကူးစက္ ေရာဂါ ေျကာင့္ လူေသမွု၊ ဂ်က္ကေတာ့ လံုးဝ ဂရု မစိုက္။ ကူးေလ ျကိုက္ေလ ဟု သေဘာထား သလားေတာင္ ထင္ ရ သည္။
ေနာက္ တစ္မွု၊ အသက္ (၂၇) နွစ္ မိန္းကေလး၊ အေရးေပါှ ေဆးကု ဋဿဌာန သို့ ေျခလက္ မ်ား ေတာင့္တင္း၍ ေရာက္လာျပီး ခ်က္ခ်င္း ကိုမာ ရကာ ေသဆံုး သြားခဲ့သည္ ဆိုပဲ။ ဖ်ားျခင္း နာျခင္း မအီ မသာ ျဖစ္ျခင္း လံုးဝ မရွိခဲ့။ သူ့ သူငယ္ခ်င္း မ်ား အဆို အရ ထို မိန္းမပ်ိုသည္ က်န္းမာေရး လိုက္စားသူ ျဖစ္၏။ ေဆးလိပ္၊ အရက္၊ မူးယစ္ ေဆးဝါး ေဝရာ မဏိ ေရွာင္က်ဉ္၏။ ခုလည္း သူ့ သူငယ္ခ်င္း မ်ား ေကာ့ေတးလ္ အရက္ ေသာက္၊ သူက အခ်ိုရည္ ေသာက္၍ စကားေျပာေနျကစဉ္ ရုတ္တရက္ ထျဖစ္ျခင္းတဲ့။
“ဟာ- ေသာက္က်ိုး ေတာ့ နည္းျပီ”
ရုတ္တရက္ ထြက္လာေသာ အသံျကီး ေျကာင့္ ဂ်က္ ေခါင္းေထာင္ ျကည့္မိသည္။
သတင္းစာ ခ်ိုင္းျကားညွပ္ လာေသာ ရင္ခြဲရံု လက္ေထာက္ ဗင္နီ အမန္ဒိုလာ က သူ့ကို မ်က္လံုးျကီး ျပူး၍ ျကည့္ေနသည္။ ေျခေထာက္မ်ားက ေနာက္ျပန္ ဆုတ္ရန္ အသင့္။
“ဘာျဖစ္တာတံုး၊ အလန့္ တျကားနဲ့”
ဗင္နီ က အေျဖမေပး၊ ဂ်က္ စားပြဲ ေရွ့ တည့္တည့္တြင္ လက္ပိုက္ရပ္ရင္း-
“က်ြန္ေတာှ့ ကို လာ မေျခာက္နဲ့ ဆရာ၊ ဆရာ အရင္ လို ျပန္လုပ္ ဦးမွာလား ဟင္” ဟု သူ့ကို ျပန္ေမး လိုက္သည္။
ဂ်က္ ရယ္ခ်င္ လာ၏။ လက္စသတ္ေတာ့ ဗင္နီသည္ သူ့ကို ျမင္၍ ေျကာက္ ေန တာ ကိုး။ ေဂ်ေဂ် မေမြးခင္ တုန္းက ဂ်က္သည္ ရံုးကို အေစာျကီးလာ၊ ဗင္နီ့ ကို တရြတ္တိုက္ဆြဲ၍ ရင္ခြဲရံု တံခါး ဖြင့္ခိုင္းျပီး ဇြတ္ အတင္း အဓမဿမ အလုပ္လုပ္ ခိုင္း ခဲ့ သည္ ကိုး။ ရံုးကို အေစာဆံုး လာရေလ့ ရွိသည့္ ဗင္နီ သည္ ဂ်က္ ၏ အနိုင္က်င့္ မွု ကို အျမဲ ခံရ ေလ့ရွိသည္။ ဂ်က္ ရွိေနလ်ွင္ သူအလြန္ ျကိုက္သည့္ ေကာှဖီ ကေလး ကို ေသာက္၍ သတင္းစာမွ အားကစား ကဏဿဍ ေလးကို ပင္ ေျဖာင့္ေအာင္ မဖတ္ရ။ ဒီေန့ လည္း မနက္ခင္း ေကာှဖီ ကေလး နွင့္၊ သတင္းစာ ကေလး နွင့္ နွပ္မည္ ဟု ျကံကာ ရွိေသး ကမ္းကုန္ေအာင္ အခိုင္း ပက္စက္ေသာ ဂ်က္ ကို ျမင္ရံုျဖင့္ ဗင္နီ တစ္ေယာက္ ဖင္တုန္ ေနျပီ။
Juan
သင့္လူ
ဗမင္းေႏြ
သူသူငါငါ
နီမို
Aug 08, 2011 @ 16:45:20
ဆက္ျပီးေတာ့ ျပန္ပါဦးေနာ္..