ရာမ (၁၉)
13 Sep 2010 Leave a Comment
အခန္း (၂၁)
မုန္တိုင္း အလြန္
အခုအခါ ရိုးေနျပီ ျဖစ္ေသာ အယ္လ္ဖာ ေလွကားတစ္ေလ်ွာက္ ဆင္းလာရင္း ခုလို မေအာင့္နိုင္ပဲ ရာမထဲ ျပန္ဆင္း လာျက သည္မွာ ေစာလြန္း ေနသလား ဟု ေနာှတန္ စဉ္းစား ေနမိသည္။ သူတို့သည္ အားမာန္ ေပါှတြင္ ကုပ္၍ ၄၈ နာရီ လံုးလံုး၊ ေရြွထက္ အဖိုးတန္ေသာ အခ်ိန္ နွစ္ရက္လံုးလံုး ေစာင့္ခဲ့ျပီးျပီ။ ရာမတြင္ ဘာမွ အနဿတရာယ္ မရွိေျကာင္းကို ေတြ့ျကရသည့္ အတြက္ ျပန္သြားျကေတာ့မည္။ အခု သူတို့၏ ျပသဿသနာက ပိန္းေန ေအာင္ပိတ္ေနသည့္ ျမူသာျဖစ္၏။
ဗဟိုခ်က္စခန္းသို့ သူတို့ျပန္ေရာက္ခ်ိန္တြင္ ပထမဦးဆံုး သတိထားမိသည္က ရာမ၏ အလင္းေရာင္ကို ျဖစ္၏။ ရာမ၏ ေနေရာင္ျပာကား စစခ်င္းတုန္းကလို မ်က္စိက်ိန္းေလာက္ေအာင္ မေတာက္ပေတာ့၊ လွလွပပ နူးနူး ညံ့ညံ့ ကေလး။ ခ်စ္စရာေတာင္ ေကာင္းေသးေတာ့။ ရာမသည္ အခုအခါတြင္ ဝင္ရိုးတစ္ေလ်ွာက္ ေတာင္ဝင္ရိုးစြန္း ရွိ ဧရာမ ဆူးျကီးမ်ား ကိုျမင္ေတြ့ ရသည္ အထိ အျဖူေရာင္ ေတာက္ေတာက္ ဥမင္ လွိုဏ္ေခါင္း သဖြယ္ အသြင္ကို ေဆာင္ေန ျပန္ေခ်ျပီ။ ရာမ လြင္ျပင္ ပါတ္ပါတ္လည္ကို တိမ္မ်ားက ပိန္းပိတ္ေနေအာင္ ဖံုးကြယ္ ထား၏။ ဝင္ရိုး တစ္ေလ်ွာက္ ငါးကီလို၊ ေျခာက္ကီလို မီတာပါတ္လည္တြင္ သာတိမ္ကင္းစင္ ေနသျဖင့္ ထုလံုးရွည္ ကမဿဘာျကီး ထဲမွ ထုလံုးရွည္ ကမဿဘာေလး ျဖစ္ေနသည္။
ထိုတိမ္မ်ားသည္ ရာမ၏ အျပာေရာင္ ေနေျခာက္စင္း၏ အလင္းေျကာင့္ ေတာက္ပလ်ွက္ရွိသည္။ ေျမာက္ဖက္ ျခမ္းရွိ ေနသံုးေခ်ာင္းကို ေကာင္းစြာ ျမင္ရေသာှလည္း ေတာင္ကမဿဘာျခမ္းမွ ေနသံုးစင္းကား တိမ္မ်ားေျကာင့္ မပီ ဝိုးတဝါး။
ထိုတိမ္မ်ားေအာက္ရွိ ရာမလြင္ျပင္ သည္ခုအခါ ဘယ္လိုရွိေနပါ မည္လဲ။ မုန္တိုင္းသည္ မရွိေတာ့။ ေလလံုးဝ ျငိမ္သြားျပီ။ ဆင္းခ်င္လွျပီ။ ဆင္းျကေတာ့မည္။ ပထမဆံုးအျကိမ္ အယ္လ္ဖာေလွကားကို ဆင္းခဲ့ျကေသာ ဒု-ယာဉ္မွူး မာစာတို့ အဖြဲ့သည္ ဆင္းရန္ျပင္ေနျကျပီ။ တပ္ျကပ္ျကီး မိုင္ရြန္သည္လည္း က်န္းမာ ျကံ့ခိုင္လာျပီ။ မာစာ၊ ကားလ္ဗတ္နွင့္ မိုင္ရြန္တို့ ေလွကားတစ္ေလ်ွာက္ ဆင္းသြားျကသည္ကို ေစာင့္ျကည့္ရင္း ေနာှတန္ သည္ ခုတစ္ေခါက္နွင့္ အရင္တစ္ေခါက္ ေလွကားဆင္းရျခင္း၏ ကြာျခားခ်က္မ်ားကို စဉ္းစားေနမိသည္။ ယခင္က ဆင္းသက္ခဲ့ေသာ ရာမကမဿဘာသည္ ေမွာင္မဲ၊ ေအးစက္၊ တိတ္ဆိတ္ေသာ သက္မဲ့ကမဿဘာ၊ ယခုတစ္ေခါက္တြင္ ေတာ့ ပူေနြး၊ ေတာက္ပ၊ လင္းလက္ေသာ ကမဿဘာျဖစ္ေနျပီ။ ရာမ၏ ဝိဉာဉ္သည္ နိုးထခဲ့ျပီးျပီ။ ေဘာရစ္၏ စကား မွန္မ်ားမွန္ေနမလား။
အယ္လ္ဖာေလွကား၏ မတ္ေစာက္ေသာ အပိုင္းကို ဆင္းျပီး၍ ဆင္ေျခေလ်ွာအပိုင္းကို စတင္ဆင္းသက္ရန္ ပထမ ပလက္ေဖာင္းသို့ အေရာက္တြင္ မာစာသည္ ရာသီဥတုကို စူးစမ္း၏။ မည္သည့္ကိစဿစ ကိုမွ စံုစမ္း စစ္ေဆး ျခင္းမျပုပဲ လက္မခံတတ္သည့္ သူ၏ ေသခ်ာခ်င္ေသာ ဉာဉ္ေျကာင့္ျဖစ္သည္။ လူ၏ အာရံုသိသည္ ယံုစား၍ မရ၊ မေန့တစ္ေန့ တုန္းက ရာမမွာ သူတို့ အားပါးတရ ရွုခဲ့ေသာ ေလသည္ ဒီေန့မွာ အဆိပ္အေတာက္ ျဖစ္ေန နိုင္သည္။ အသက္တစ္ရွိုက္ မွာ မရဏ ကမဿဘာသို့ ေရာက္သြားနိုင္သည္။
မီတာတံကို ျကည့္လိုက္ျပီးေနာက္-
“ေသာက္က်ိုးနည္း”ဟု အာေမဋိတ္သံ ထြက္သြားမိသည္။
“ဘာျဖစ္လို့လဲ” ကားလ္ဗတ္က ေမးလိုက္သည္။
“စက္မ်ား ပ်က္ေန ေရာ့သလား။ ေနဦး၊ တစ္ျခားတစ္ခု နဲ့ စမ္းျကည့္ ဦးမယ္”
စက္မပ်က္ပါ။ ဘယ္လိုစမ္းစမ္း ေအာက္စီဂ်င္ ပါဝင္မွု ရာခိုင္နွုန္းက အရင္ကထက္ မ်ားစြာပိုေန၏။ မာစာသည္ ဗဟိုခ်က္ စခန္းသို့ သတင္းပို့၏။
“ေအာက္စီဂ်င္ ပါဝင္နွုန္းကို တစ္ခ်က္ျကည့္စမ္းပါ ယာဉ္မွူး”
ေနာှတန့္ ဆီမွ အသံထြက္လာသည္။
“မ်ားလြန္းတယ္၊ စက္မ်ား ပ်က္ေန သလား”
“ငါးဆယ္ ရာခိုင္နွုန္း ေတာင္ တက္ေနတယ္ မဟုတ္လား”
“ဟုတ္တယ္ မာစာေရ၊ ဘာသေဘာလဲ”
မာစာ့ မ်က္နွာ ေပါှတြင္ အျပံုး ေပါှလာ၏။
“ဘာသေဘာလဲ ဆိုေတာ့ က်ြန္ေတာှတို့ အသက္ရွု ကိရိယာေတြ မလိုေတာ့ဘူး ဆိုတဲ့ သေဘာေပါ့ ဆရာ၊ မေကာင္း ဘူးလား”
“ေကာင္းတယ္ မာစာ၊ သံသယ ျဖစ္ရေလာက္ေအာင္ ကိုေကာင္းလြန္းတယ္”
မာစာသည္ ဦးထုပ္ေခါင္းစြပ္ ကိုခ်ြတ္၍ အသက္တစ္ခ်က္ ရွုစမ္းျကည့္၏။ အို——၊ ရာမ၏ ေလသည္ မရဏ အနံ့ နွင့္ အေငြ့အသက္ မ်ားကင္းစင္ သြားပါပေကာ။
====================
ေလထုသည္ လတ္ဆတ္၏။ စိုထိုင္းဆ (၈ဝ) ရာခိုင္နွုန္း ရွိ၏။ အပူပိုင္း ပင္လယ္ကမ္းစပ္ တစ္ေနရာမွာ ေနြညေနခင္း တစ္ခု၏ ေလကို ရွုရသကဲ့သို့ အရသာ ရွိလွသည္။ ရာမသည္ သူတို့ကို မ်က္လွည့္ျပေခ် ျပန္ျပီ။ ပင္လယ္ အရည္ေပ်ာှသျဖင့္ စိုထိုင္းဆ တက္လာသည္ကို ရွင္းျပနိုင္ေသာှလည္း ေအာက္စီဂ်င္ ဘာေျကာင့္ မ်ားလာမွန္း ေတာ့မသိနိုင္ေသး။
မာစာသည္ ေလွကားကို ဆင္းရင္း ထို ျပသဿသနာ ကို အေျဖရွာေနမိသည္။ တိမ္ထုထဲ တိုးဝင္မိေသာှလည္း မေျဖကား ရွာမေတြ့။ ရာမ၏ အေျပာင္း အလဲ ကို ေလွကားေပါှမွာပင္ စတင္ ျကံုေတြ့ျက ရေတာ့သည္။ ေလွကားမွ ေလ်ွာဆင္းျကရင္း ျဗုံးကနဲ တိမ္ဖံုးသြားသျဖင့္ အေရွ့ကို မီတာအနည္းငယ္သာ ျမင္ေတြ့ျကရသည္။
မာစာသည္ တုန့္ကနဲ ရပ္လိုက္၏။ ေနာက္မွ ကပ္လိုက္လာေသာ ဂ်ိုး ကားလ္ဗတ္သည္ မာစာ့ကို တိုက္မိ မတတ္ ျဖစ္သြားျပီး မနည္း ဘရိတ္ဖမ္းလိုက္ရသည္။ မိုင္ရြန္ကေတာ့ အရွိန္မထိန္းနိုင္ပဲ ကားလ္ဗတ္ကို ဝင္တိုက္မိသည္။ ကံေကာင္း၍သာ ကားလ္ဗတ္တစ္ေယာက္ လြင့္စဉ္ မက်ျခင္းျဖစ္သည္။
“ျဖည္းျဖည္းဆင္းမယ္၊ တစ္ေယာက္နဲ့ တစ္ေယာက္ ခြာထားျက၊ ကပ္မလိုက္ျကနဲ့။ အရွိန္လည္း သိပ္မျမန္ ေစနဲ့၊ ျဗံုးစားျကီး ရပ္ခ်င္ ရပ္ရမွာ”
တစ္ေယာက္နွင့္ တစ္ေယာက္ ဆယ္မီတာ ခြာျပီး လက္ရန္းေလ်ွာစီးျကျပန္၏။ ခုတစ္ေခါက္ ဆင္းရသည္မွာ ပထမ တစ္ေခါက္ထက္ ပိုခက္၏။ ေမွာင္ထဲမွာ တုန္းက မီးေမာင္းထိုးေပး၍ ရသည္။ ခု ျမူထဲမွာ ဘာေမာင္းမွ ထိုးေပး၍ မရ၊ ထို့ေျကာင့္ ခရီးမည္မ်ွ ေပါက္ေနျပီမွန္း ခန့္မွန္း ၍ မရ။ ေရွ့ဆံုးမွ ဆင္းေနေသာ မာစာ ရုတ္တရက္ ရပ္လိုက္ျပန္ ေသာအခါ ကားလ္ဗတ္က ေလွကား၏ စတုတဿတအဆစ္ ေလာက္ေရာက္ေနျပီ ဟုခန့္မွန္း၏။ သံုးဦး လံုးစုမိျကေသာအခါ မာစာက ေလသံကေလးျဖင့္-
“နားေထာင္ျကစမ္း၊ အသံ တစ္ခုခု ျကားသလား” ဟုေမးလိုက္သည္။
မိုင္ရြန္က တစ္မိနစ္မ်ွ နားစိုက္ေထာင္ ျပီးေနာက္-
“ဟုတ္တယ္။ ေလတိုးသံ နဲ့တူတယ္” ဟု မွတ္ခ်က္ ေပး၏။
ကားလ္ဗတ္ကေတာ့ ထိုသို့ မထင္မိ၊ သူသည္ ဦးေခါင္းကို ဘယ္ညာ ယိမ္းျပီး အသံလာရာဆီသို့ မွန္းဆျကည့္၏။ သို့ေသာှ အက်ိုး မထူး။
ေလ်ွာဆင္းခဲ့ျကျပန္၏။ စတုတဿတ ပလက္ေဖာင္းကို ေက်ာှခဲ့ျပီး ေနာက္ဆံုး အဆစ္အပိုင္းကို ဆင္းေနစဉ္မွာပင္ အသံသည္ ပို၍ က်ယ္ေလာင္လာ၏။ မိုင္ရြန္က လွမ္းေအာှ လိုက္သည္။
“ဘာသံလဲ ဆိုတာ သိျက ျပီလား”
အမွန္ေတာ့ သူတို့ အေစာျကီး ကတည္းက သိသလိုလို ရွိခဲ့ပါသည္။ ဒီအသံမ်ိုး ဤကမဿဘာေလာက တြင္ ရွိနိုင္မည္ မထင္ေသာေျကာင့္ မေျပာခဲ့ျကျခင္း ျဖစ္သည္။ အခုေတာ့ အသံက ထင္ရွားလြန္းလွျပီ။ အျမင့္တစ္ေနရာမွ တေဝါေဝါ အသံေပး၍ စီးဆင္းေနေသာ ေရက်သံ ျဖစ္၏။
သူတို့ကို လြွမ္းျခံုထားေသာ တိမ္ထု ကဗဿဗလာသည္ ခ်က္ခ်င္းေပ်ာက္ကြယ္သြား၏။ မိနစ္အနည္းငယ္မ်ွ ေလ်ွာဆင္း ျပီးေသာှ သူတို့သည္ တိမ္ထုထဲမွ ရုတ္တရက္ ထြက္ျပီး ရာမလြင္ျပင္၏ အလင္းေရာင္ထဲသို့ ျဗံုးစား ျကီးေရာက္ရွိ လာျက၏။ ခုတစ္ေခါက္တြင္ ရာမလြင္ျပင္၏ ေကြးတက္သြားေသာ အပိုင္းကို တိမ္မ်ားက ဖံုးကြယ္ ထားသျဖင့္ ေျမကမဿဘာေပါှမွ လြင္ျပင္ တစ္ခုနွင့္ပို၍ တူလာ၏။ ပါတ္ပါတ္လည္ ရွိေနေသာ ဆလင္ဒါ ပင္လယ္၏ ျပန့္ျပူးေသာ ေရွ့တည့္တည့္ ျမင္ကြင္းကိုသာ ျမင္ရသည့္အတြက္ စိတ္သက္သာရ ရမိျကသည္။
ပဥဿစမအဆစ္ ပလက္ေဖာင္းတြင္ ခဏနားျပီး သူတို့ေတြ့ရသည့္ ျမင္ကြင္း အေျကာင္းကို ဗဟိုစခန္းသို့ သတင္း ပို့၏။ ရာမသည္ အံ့တစ္ပါးကို ဖန္တီးထားျပန္ျပီ။
သူတို့နွင့္ သံုး-ေလး ကီလိုမီတာ အကြာတြင္ တိမ္မ်ားျကားမွ ေရတံခြန္တစ္ခု စီးဆင္းေန၏။ ေရတံခြန္မွ က်ေသာ ေရသည္ တည့္တည့္မက်၊ ေကြးေနေသာ ရာမကမဿဘာ၏ ေရတံခြန္မွာ ေကြး၍ ေစာင္း၍ ေရမ်ား က်ဆင္း ေနသျဖင့္ မူလ ေရထြက္နွင့္ ကီလိုမီတာေပါင္း မ်ားစြာ အကြာမွာ ေရက်ဆင္းေနသည္။
မာစာသည္ ထို ေရတံခြန္ဆန္း ကိုေငးျကည့္ေနရင္းက-
“တကယ္လို့မ်ား ဂယ္လီလီယိုကို ရာမ ကမဿဘာမွာ ေမြးခဲ့ရင္ ေရြ့လ်ားမွု နိယာမေတြကို ျကံဆရင္း ရူးမ်ား သြားမလား မသိဘူး” ဟုမွတ္ခ်က္ ေပးလိုက္၏။
“ဂယ္လီလီယို မေျပာနဲ့၊ ရာမနဲ့ လက္ပြန္းတတီး ရွိေနတဲ့ က်ြန္ေတာှတို့ေတာင္ ရူးခ်င္စိတ္ေပါက္ ေနတာပဲ မဟုတ္လား။ ပါေမာကဿခ မိုင္ရြန္ေရာ ဘယ္လို သေဘာရလဲ” ကားလ္ဗတ္က ေမးလိုက္သည္။
“က်ြန္ေတာှကေတာ့ မရူးခ်င္ဘူး၊ ကိုရီရိုလစ္ ဆြဲအားဆိုတာ ဒါမ်ိုးကြလို့ ေက်ာင္းသား ေတြကို ေခါှျပ ခ်င္မိတာပဲ”
မာစာ၏ အျကည့္က ဆလင္ဒါ ပင္လယ္ဖက္သို့ ေရာက္သြား၏။
“ေရျပင္မွာ ဘာေတြ ေျပာင္းလဲ ေနသလဲ၊ သတိထားမိလား”
“အင္း- အေရာင္က မျပာေတာ့ဖူး၊ စိမ္းေနတယ္၊ ဘာျဖစ္ လို့လဲ”
“ကမဿဘာ့ ဆင့္ကဲ ျဖစ္စဉ္ တိုးတက္မွု လိုပါပဲ၊ ဒီေရကို ေလာှရာအန္းစ္က ေအာှဂဲနစ္ တုန့္ယမ္း ဟင္းခ်ိုလို့ ေခါှခဲ့ တာ မွတ္မိျကတယ္ မဟုတ္လား။ အခု အဲဒီ ဟင္းခ်ို အသက္ဝင္လာျပီ”
“နွစ္ရက္ထဲနဲ့ ဒီလို ျဖစ္စရာလား၊ ကမဿဘာ့ ဆင့္ကဲျဖစ္စဉ္မွာ ဒီအဆင့္ေရာက္ဖို့ နွစ္သန္းေပါင္းမ်ားစြာ အခ်ိန္ယူ ခဲ့ရတယ္”
“ဟုတ္တယ္။ အတိအက်ေျပာရရင္ ၃၇၅ သန္း၊ အခုေတာ့ ေအာက္စီဂ်င္ ဘာလို့မ်ားလာလဲ ဆိုတာ သိျပီေပါ့၊ ရာမ ဟာ ကမဿဘာျဖစ္စဉ္မွာ နွစ္ေပါင္း ၃၇၅ သန္းအခ်ိန္ယူခဲ့ရတဲ့ ေအာက္စီဂ်င္မဲ့ ဓါတ္ျပုျခင္း (Anaerobic stage) ကေန အလင္းဖြဲ့ဓါတ္ျပုျခင္း (Photosynthetic stage) ကို ေလးဆယ့္ရွစ္နာရီ အတြင္း ျပီးေအာင္ လုပ္သြား ခဲ့တယ္၊ မနက္ျဖန္ဆို သူဘာေတြမ်ား လုပ္ျပလိမ့္ဦး မလဲ”
Juan
သင့္လူ
ဗမင္းေႏြ
သူသူငါငါ
နီမို
Recent Comments