အတၱလန္တစ္ရွာပံုေတာ္ (၇၈)
17 Sep 2010 Leave a Comment
in ဘာသာျပန္, အတၱလန္တစ္ရွာပံုေတာ္
(၃၉)
မီးခိုးေရာင္ ဧရာမ မက္ေဒါနယ္ ေဒါက္ဂလပ္ စီ-၁၇ သယ္ယူပို့ေဆာင္ေရးေလယာဉ္ျကီးသည္ အနဿတာတိက ေကာင္းကင္ ယံတြင္ တိမ္ထုကဗဿဗလာျဖူျဖူျကားမွ အိေျနဿဒရရ ေဖာက္ထြက္ပ်ံသန္းလာ၏။ အနဿတာတိကရွိ အေမရိကန္ သုေတသနစခန္းမ်ားသို့ ရိကဿခာ၊ ပစဿစည္းပို့ရသည့္ ဤလမ္းဤခရီးကို သြားေနျကျဖစ္ေသာ ကပဿပတိန္ လိုင္လီ စတက္ဖို့ဒ္အဖို့ ေလယာဉ္ေမာင္းခန္းသည္ သူ့အိမ္သူ့ယာအလားျဖစ္၏။ သို့ေသာှဒီတစ္ျကိမ္မွာေတာ့ ကပဿပတိန္ စတက္ဖို့ဒ္သည္ တင္ေနျက ရိကဿခာ ပစဿစည္းမ်ားအစား လက္နက္ျကီးငယ္မ်ားအျပည့္အစံုတပ္ဆင္ထားေသာ အထူး တိုက္ခိုက္ေရးတပ္ဖြဲ့ဝင္မ်ားကို တင္ေဆာင္လာရ၏။
ခပ္ပါးပါး မီးခိုးေရာင္ဆံပင္မ်ားကို အေသအခ်ာ ျဖီးသင္၍ လူျမင္လ်ွင္ အရင္ျပံုးျပတတ္ေသာ စတက္ဖို့ဒ္သည္ ေလယာဉ္မွူးတစ္ေယာက္ထက္ ျပည္သူ့ဆက္ဆံေရးအရာရွိတစ္ေယာက္နွင့္ ပိုတူ၏။ ေလယာဉ္ခရီးတိုင္းမွာ စာအုပ္ တစ္အုပ္ဖတ္မေနရလ်ွင္ မေနနိုင္ေသာ စတက္ဖို့ဒ္သည္ ယခုလည္း သူ၏တြဲဖက္ေလယာဉ္မွူး ေရာဘတ္ ဘရန္နန္ ကေလယာဉ္ကိုထိန္းေျကာင္းေမာင္းနွင္ေနစဉ္ စာေရးဆရာ ခရိတ္ဒါဂို၏ အိုင္စတိုင္း အတုပဿပတဿတိကို ဖတ္လာခဲ့၏။
ေလယာဉ္မွူးနွစ္ဦး၏ ေနာက္တြင္ေတာ့ ဗိုလ္မွူး တြမ္ကလာရီသည္ စိတ္ပူပင္ေသာကေရာက္စြာထိုင္လ်ွက္ရွိသည္။ သူ၏ ေရွ့မွန္မွတဆင့္ အျပင္သို့ စူးစိုက္ျကည့္ေနေသာှလည္း အျမင္အာရံုတြင္ တိမ္ထုျဖူမ်ားမွတပါး အျခားမရွိ။
“က်ြန္ေတာှတို့အဖြဲ့ ဘယ္ေတာ့ဆင္းရမလဲ”
တြမ္ ကလာရီ၏ အေမးကို စတက္ဖို့ဒ္က ဂ်ီပီအက္စ္အညြွန္းကိန္းမ်ားကိုျကည့္ရင္း-
“ေနာက္တစ္နာရီအတြင္း ဗိုလ္မွူးတို့ဆင္းရမယ္။ ခင္ဗ်ားလူေတြ အသင့္ျဖစ္ျပီလား၊ စိတ္အားေရာ ထက္သန္ ျကရဲ့လား” ဟုျပန္ေမးလိုက္၏။
ကလာရီက ရယ္ရင္း-
“အသင့္ေတာ့ျဖစ္ပါျပီ၊ စိတ္အားထက္သန္ျကသလားဆိုတာေတာ့ က်ြန္ေတာှလည္း ေျပာရခပ္ခက္ခက္ပဲ ေလယာဉ္မွူးရဲ့၊ အျမင့္ေပ သံုးေသာင္းခြဲကေန တစ္နာရီ မိုင္ေလးရာနွုန္းသြားေနတဲ့ ေလယာဉ္ေပါှက ခုန္ခ်ရမွာ ဆိုေတာ့——-”
“ေအးဗ်ာ၊ စိတ္မေကာင္းပါဘူး၊ က်ြန္ေတာှတို့လည္း ဒီထက္ပိုျပီး ေအာက္နွိမ့္ပ်ံေပးလို့မရဘူး၊ က်ြန္ေတာှ့ကို ေပးထား တဲ့အမိန့္အရ ပံုမွန္ပ်ံသန္းတဲ့လမ္းေျကာင္းအတိုင္း တစ္ဆံျခည္ေတာင္ေရြ့လို့မရဘူးလို့ ဆိုထားတာကိုး၊ ဒါေတာင္ က်ြန္ေတာှ ကပ္နိုင္သမ်ွ ကပ္ျပီးပ်ံေပးတာပါ။ ဒါမွပဲ ဝုဖ္လံုျခံုေရးေတြသံသယမရွိမွာကိုး ဗိုလ္မွူးရဲ့”
လက္ေထာက္ေလယာဉ္မွူး ဘရန္နန္က-
“ေလက ပင္လယ္ဖက္ကတိုက္ေနတယ္။ တိမ္ကလည္း အရမ္းထူတယ္ဆိုေတာ့ ဗိုလ္မွူးတို့လူေတြအတြက္ ေကာင္းပါတယ္” ဟုဝင္ေျပာလိုက္သည္။
ကလာရီက ေခါင္းညိတ္ရင္း-
“ဟုတ္ပါတယ္ေလ။ ဝုဖ္စခန္းက ေရဒါသမားမွာ မ်က္လံုးေလးလံုးရွိမွပဲ က်ြန္ေတာှတို့ကို ျမင္နိုင္လိမ့္မယ္” ဟုျပန္ေျပာ လိုက္၏။
စတက္ဖို့ဒ္က ကလာရီကို လွည့္ျကည့္ရင္း-
“သတိေတာ့ထားဗိုလ္မွူး၊ အင္မတန္ေနြးျပီး သက္ေတာင့္သက္သာရွိတဲ့ေလယာဉ္ေပါှကေန ေရခဲမွတ္ေအာက္ ၂ဝ ဒီကရီေလာက္ရွိတဲ့ ေလထဲကိုခ်က္ခ်င္းေရာက္သြားမွာေနာှ၊ ခင္ဗ်ားလူေတြကို ျကိုေျပာထား”
“ခင္ဗ်ား သိပ္မေျပာနဲ့ဗ်ာ၊ ေတာှျကာက်ုပ္တို့ မဆင္းခ်င္ပဲ ျဖစ္ကုန္လိမ့္မယ္”
သူတို့ သံုးဦး တသိမ့္သိမ့္ရယ္လိုက္ျက၏။ ကလာရီက အရယ္ရပ္လိုက္ျပီး-
“က်ြန္ေတာှ့လူေတြက ဒီလိုစစ္ဆင္ေရးေတြအတြက္ အထူးေလ့က်င့္ထားတဲ့ ေဒါင္ေဒါင္ျမည္ လက္ေရြးစင္ေတြပါ၊ ေလယာဉ္မွူးတို့ စိတ္မပူျကပါနဲ့၊ ကဲ က်ြန္ေတာှေနာက္ခန္းကို သြားေတာ့မယ္”
“ေကာင္းပါျပီဗိုလ္မွူး၊ ခဏေနရင္ က်ြန္ေတာှ ေနာက္ခန္းထဲက ေအာက္ဆီဂ်င္ကို ေလထုထဲေရာက္ရင္ ျကံုေတြ့ရမဲ့ ပမာဏအထိ ေလ်ွာ့ခ်ပါမယ္။ ဆယ္မိနစ္တစ္ခါ သတိေပးမယ္။ အခ်ိန္ေရာက္ဖို့ နွစ္မိနစ္အလိုမွာ ေလယာဉ္တံခါး ဖြင့္ေပးမယ္”
“နားလည္ပါျပီ”
“အားလံုး တစ္ခါတည္း ခုန္ခ်ရမွာေနာှ”
“ဟုတ္ကဲ့ပါ”
စတက္ဖို့ဒ္သည္ ထိုင္ခံုမွထလိုက္ျပီး ကလာရီ၏ လက္ကို တင္းတင္းဆြဲညွစ္လိုက္သည္။
“ကဲ-ကံေကာင္းပါေစ ဗိုလ္မွူး”
ကလာရီသည္ ခပ္သဲ့သဲ့ ျပံုးလိုက္ျပီး စတက္ဖို့ဒ္ကို လက္ဆြဲနွုတ္ဆက္ရင္း-
“ဟုတ္ကဲ့ပါ၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္၊ ခုလို က်ြန္ေတာှတို့ကို လိုက္ပို့တဲ့အတြက္” ဟု ျပန္ေျပာလိုက္ျပီးေနာက္ခန္းတြင္း ဝင္ေရာက္သြားေတာ့သည္။
+++++++++++++++++++++++
ေလယာဉ္ေနာက္ခန္းထဲတြင္ေတာ့ လက္နက္အျပည့္အစံု တတ္ဆင္ျပီး လ်ွပ္စစ္ အေနြးေပးဝတ္စံုမ်ား ဝတ္ဆင္ထား ေသာ လူေပါင္းေျခာက္ဆယ့္ငါးေယာက္သည္ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္စြာ ထိုင္လ်ွက္ရွိျကသည္။ သူတို့သည္ အေမရိကန္ တပ္မေတာှ ဌာနခြဲအသီးသီးမွ ေခါင္းေခါက္ေရြးခ်ယ္ထားေသာလက္ေရြးစင္တပ္စုျဖစ္၏။ သူတို့ထဲတြင္ ေရတပ္၏ ဆီးလ္တပ္ဖြဲ့ဝင္မ်ား၊ ေျခလ်ွင္တပ္၏ ဒယ္လ္တာတိုက္ခိုက္ေရးအဖြဲ့ဝင္မ်ားနွင့္ မရိန္းတပ္၏ ရက္ကြန္းတပ္သား မ်ားပါဝင္သည္။ အားလံုးသည္ စစ္ေရးအေတြ့အျကံုျပည့္ဝျပီးသား ထိပ္ထိပ္ျကဲတိုက္ခိုက္ေရးသမားမ်ားျဖစ္ျက၏။
အေမရိကန္ စစ္ဋဿဌာနခ်ုပ္ ပင္တာဂြန္သည္ အနဿတာတိကရွိ ဝုဖ္သတဿတုစခန္းကို တိုက္ခိုက္ေခ်မွုန္းရန္အမိန့္ကို အိမ္ျဖူေတာှ မွရရွိသည့္အခါ ထိုအမိန့္ကိုအေကာင္အထည္ေဖာှရန္ အဓိကအခက္အခဲမွာ အခ်ိန္ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ အေမရိကမွ အဖြဲ့ဝင္ေထာင္ခ်ီပါေသာ အထူးတပ္ဖြဲ့ကို အနဿတာတိက အိုကူးမား ပင္လယ္ေအာှသို့ သံုးနာရီအတြင္းေစလြွတ္ရန္ ဆို သည္မွာ ဘုရားသခင္ကူညီမွသာ ျဖစ္နိုင္ေပလိမ့္မည္။ ေလေျကာင္းတိုက္ပြဲဆင္နြဲျပီး ဒံုးက်ည္ျဖင့္တိုက္ခိုက္ဖို့ဆိုသည္ ကလည္း သတင္းအခ်က္အလက္ဘာမွမရွိ၍ မလုပ္ဝံ့၊ ေဆးအတြက္ေျကာင့္ေလးမည္ကို စိုးရသည္။ ထို့ေျကာင့္ပင္ ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီးမ်ားသည္ ခဏျကာေခါင္းခ်င္းဆိုင္ေဆြးေနြးျကျပီး ခုကဲ့သို့ေသာ တပ္ဖြဲ့ငယ္ကို ခ်က္ခ်င္းေစလြွတ္လိုက္ ျခင္းျဖစ္၏။
အဖြဲ့ဝင္မ်ားသည္ ဆယ္ေပါင္ေလးေသာ နယူးစပါတန္ က်ူ-၉၉ ေခ်မွုန္းေရးလက္နက္မ်ားကိုင္ေဆာင္ထားျကသည္။ ထိုလက္နက္သည္ ၁၂ ဂိတ္နွစ္လံုးျပူး၊ ၅.၅၆ မီလီမီတာ စနိုက္ပါ ပါဝင္ေသာ ေအာှတိုမက္တစ္ရိုင္ဖယ္နွင့္ တင့္ကား ဖ်က္၊ အေဆာက္အဦးဖ်က္ ဒံုးက်ည္မ်ားပါဝင္ေသာ အေမရိကန္တပ္မေတာှ၏ ေနာက္ဆံုးေပါှလက္နက္ျဖစ္၏။ ထို့အျပင္ က်ည္ကပ္မ်ား၊ ပစဿစတိုမ်ား၊ လက္ပစ္ဗံုးမ်ား၊ အေရးေပါှ အသက္ကယ္ကိရိယာမ်ား အားလံုးေပါင္းလ်ွင္ တစ္ေယာက္ကို ေပါင္နွစ္ဆယ္စီမ်ွေသာ အေလးခ်ိန္ကို သယ္ေဆာင္ဝတ္ဆင္ထားျကရသည္။
ဒယ္လ္တာတပ္ဖြဲ့ေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္ျကီး ဒန္ရွပ္ဘတ္၊ ရက္ကြန္းအဖြဲ့ေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္ ဝါရင္းဂါးနက္ နွင့္ ဆီးလ္အဖြဲ့ ေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္မိုင္းစ္ဂ်က္ဘ္ေကာ့တို့သည္ေခါင္းခ်င္းဆိုင္လ်ွက္ရွိျကသည္။ အေမရိကန္စစ္သမိုင္းတြင္ ယခုကဲ့သို့ ေသာ ေခ်မွုန္းေရးတပ္မ်ားစုေပါင္းတိုက္ခိုက္ရျခင္းသည္ ပထမဆံုးအျကိမ္ျဖစ္၏။
ကလာရီသည္ သူ့လူမ်ားကို ေစ့ေစ့စပ္စပ္စစ္ေဆးျကည့္ရွုလိုက္၏။ ဒန္ရွပ္ဘတ္နွင့္ ဒယ္လ္တာတပ္ဖြဲ့ကေတာ့ အစက တည္းက သူ၏လက္ေအာက္ခံမ်ားမို့ အေျကာင္းသိျပီးသား၊ ဂါးနက္နွင့္ ဂ်က္ဘ္ေကာ့တို့ကိုေတာ့ သူမသိ၊ သို့ေသာှ ကိစဿစမရွိ၊ ရက္ကြန္းနွင့္ ဆီးလ္ဆိုသည္ကလည္း ကမဿဘာ့ထိပ္တန္း ထိပ္ထိပ္ျကဲ ေခ်မွုန္းေရးတပ္မ်ားသာ။
“ဘယ္ေတာ့လဲ ဗိုလ္မွူး” ရွပ္ဘတ္က တိုတိုျပတ္ျပတ္ေမးလိုက္သည္။
“ေနာက္တစ္နာရီ”
ကလာရီက ျပန္ေျဖလိုက္ျပီး တပ္ဖြဲ့အလယ္ေကာင္တည့္တည့္တြင္ထိုင္ကာ လိုအပ္ေသာညြွန္ျကားခ်က္မ်ားကိုစတင္ ေပးေတာ့သည္။ သူတို့၏ ေျမျပင္ဆံုမွတ္က ဝုဖ္သတဿတုစခန္း အျပင္ဖက္က ေရခဲျပင္။ ထိုေနရာတြင္ဆင္းသက္ျခင္း သည္ အက်အဆံုးအနည္းဆံုးျဖစ္မည္ဟု စစ္ေရးပါရဂူမ်ားက တြက္ခ်က္ေပးလိုက္ျကသည္ေလ။
ကလာရီသည္ ဝတ္စံုျပည့္ဝတ္ဆင္လိုက္၏။ ေအာက္ဆီဂ်င္မ်က္နွာဖံုးကို တပ္ဆင္ျပီး မိုတာရိုလာေရဒီယိုစက္ကိုဖြင့္ လိုက္သည္။
“ေလယာဉ္မွူး၊ အဖြဲ့ေခါင္းေဆာင္ေျပာတာျကားလား”
“ျကားတယ္၊ အားလံုးအသင့္ျဖစ္ျပီလား”
“ျဖစ္ျပီ၊ ေနာက္ခန္းက ေအာက္ဆီဂ်င္ေလ်ွာ့ခ်လို့ရျပီ”
ကလာရီသည္ တပ္ဖြဲ့ဝင္အားလံုးကို ေျခဟန္လက္ဟန္ျဖင့္ အခ်က္ျပလိုက္သည္။ ယခုအခ်ိန္မွစ၍ စစ္ဆင္ေရး လုပ္ငန္းစဉ္အရ အခ်က္ျပသေကဿငတမ်ားသာသံုးျကေတာ့မည္။ တပ္ဖြဲ့ဝင္အားလံုး ေအာက္ဆီဂ်င္မ်က္နွာဖံုးမ်ားတပ္ ဆင္လိုက္သည္။ ဂ်င္းတက္စ္ေခါင္းေဆာင္းမ်ားေဆာင္းလိုက္ျကသည္။ လ်ွပ္စစ္အပူေပးကိရိယာမ်ားကို ဖြင့္လိုက္ျက သည္။ မ်ားမျကာမီ ေလယာဉ္ခန္းတြင္း ေအာက္ဆီဂ်င္ဓါတ္ျပတ္ေတာက္သြားေတာ့သည္။
++++++++++++
“ဆရာ၊ က်ြန္ေတာှတို့ ေရာက္ေတာ့မယ္” ဘရန္နန္က စတက္ဖို့ဒ္ကို ေျပာလိုက္သည္။
“ဗိုလ္မွူး ခင္ဗ်ားတို့အားလံုးအသင့္ျဖစ္ျပီလား” စတက္ဖို့ဒ္သည္ အင္တာကြန္းမွတစ္ဆင့္ ေနာက္ခန္းသို့ ဆက္သြယ္ လိုက္၏။
“အားလံုးအဆင္သင့္ပါပဲ”
+++++++++++++++
“ဆံုမွတ္ကိုေရာက္ရန္ မိနစ္နွစ္ဆယ္”
ေလယာဉ္ေနာက္ခန္းသည္ ေလဖိအားကိုေလ်ွာ့ခ်ထားေသာေျကာင့္ ျပင္ပေလထု၏ အပူခ်ိန္အတိုင္းရွိေနသည္။ လ်ွပ္စစ္ အေနြးေပးဝတ္စံုကိုယ္စီဝတ္ထားသည့္ျကားမွ အေအးဒဏ္က စူးကနဲ။
“ဆံုမွတ္ေရာက္ရန္ ဆယ္မိနစ္”
++++++++++++++++
“ဆံုမွတ္ေရာက္ရန္ ေျခာက္မိနစ္”
+++++++++++++++
“ဆံုမွတ္ေရာက္ရန္ နွစ္မိနစ္”
+++++++++++++++
Juan
သင့္လူ
ဗမင္းေႏြ
သူသူငါငါ
နီမို
Recent Comments