က်န္းမာေရးနဲ႔ ပုဂၢလိက က႑
07 Jun 2011 1 Comment
in ကို႐ူပ ဦးစိတၱ ေဆြးေႏြးခန္း, စကားဝိုင္း
ကို႐ူပ၊ ဦးစိတၱ ေဆြးေႏြးခန္း
က်န္းမာေရးနဲ႔ ပုဂၢလိက က႑
ဦးစိတၱ။ ။ ဘယ္လိုလဲ ကို႐ူပေရ၊ ဟိုတစ္ပတ္က ပုဂၢလိက ေက်ာင္းေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ခင္ဗ်ားနဲ႔ ျငင္းခံုရတာ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့အထိ အလုပ္ လုပ္လို႔ေတာင္ မရဘူး။ ေခါင္းထဲမွာ အဲဒီ အေၾကာင္းေတြနဲ႔ပဲ ျပည့္က်ပ္ေနခဲ့တယ္။
ကို႐ူပ။ ။ မွန္ပါ့ဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေတာ္ေတာ္နဲ႔ စာဖတ္လို႔ မရ၊ တီဗြီ ၾကည့္လို႔မရနဲ႔ အေတြးထဲမွာ အဲဒီ အေၾကာင္းပဲ အလိုေလွ်ာက္ ဆက္စဉ္းစားေနမိတယ္၊ တဆက္တည္းပဲ တျခား က႑ေတြ မွာလည္း ပုဂၢလိက ျပဳျခင္းရဲ့ ေကာင္းက်ိဳး ဆိုးက်ိဳးေတြကို မွန္းဆ ေနမိတယ္၊ ဥပမာ- က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈ လုပ္ငန္းေတြမွာ ပုဂၢလိကရဲ့ အခန္းက႑ဟာ ဘယ္လိုမ်ား ရွိမလဲေပါ့။
ဦးစိတၱ။ ။ စိတ္ဝင္စားစရာပဲဗ်၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီမွာလည္း ပုဂၢလိက ေဆး႐ံုေဆးခန္းေတြ၊ ပုဂၢလိက ဓာတ္ခြဲခန္းေတြ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ ေနာက္ပိုင္း အေတာ္မ်ားလာတာ ခင္ဗ်ားလည္း အသိပါပဲ၊ ဒါ့အျပင္ ေဒသတြင္း ႏိုင္ငံေတြမွာ သြားေရာက္ ကုသၾကတဲ့ အထိ က်န္းမာေရး က႑က global ဆန္လာတာလည္းေတြ႔ေနရတယ္၊ အခု ေရြးေကာက္ပြဲ အၿပီးမွာလည္း ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ့ က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈ က႑ကို ဘယ္လုိ ပံုစံ အေျပာင္းအလဲေတြ လုပ္မလဲ ဆိုတာ လူေတြ စိတ္ဝင္တစား ရွိေနၾကတာေတာ့ အမွန္ဘဲ။ ဘာေၾကာင့္ဆို တျခား ႏိုင္ငံေတြမွာလည္း အစိုးရ အသစ္ တက္လာရင္ ပညာေရးနဲ႔ က်န္းမာေရးကို ဘယ္လို ျမွင့္တင္ၾကသလဲ ဆိုတာကို အနီးကပ္ ေစာင့္ၾကည့္ ၾကတာ သဘာဝပဲ မဟုတ္လား။ ေနာက္တစ္ခုက ႏိုင္ငံတကာမွာလည္း က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈ လုပ္ငန္းေတြကို ႏိုင္ငံေတာ္က အကုန္လံုး တာဝန္ယူတာမ်ိဳးထက္ ပုဂၢလိက က်န္းမာေရး အာမခံ ကုမၸဏီႀကီးေတြကို လုပ္ကိုင္ခြင့္ ေပးတာေတြကို ေတြ႔ဖူးပါတယ္။ အဓိက ကေတာ့ဗ်ာ၊ ႏိုင္ငံပိုင္ လုပ္ငန္းေတြရဲ့ သေဘာသဘာဝ ျဖစ္တဲ့ ဗ်ဴ႐ိုကေရစီ ယႏၲရားႀကီးေၾကာင့္ ကုန္က်စားရိတ္ မ်ားၿပီး မထိေရာက္တာေတြ၊ ေလလြင့္တာေတြ၊ မလိုဘဲ ကုေပးရတာေတြ၊ လုိအပ္တာထက္ ပိုတဲ့ စစ္ေဆးမႈ စမ္းသပ္မႈေတြ၊ ဝန္ထမ္းေတြ မလိုအပ္ဘဲ ပံုေနတာေတြ၊ တိုးတက္ေအာင္ လုပ္ဖို႔ စိတ္မဝင္စားတာေတြ၊ စတဲ့ အားနည္းခ်က္ေတြကို ဖာေထးဖို႔ စားရိတ္ကို ေလွ်ာ့ခ်ၿပီး ဝန္ေဆာင္မႈကို ျမႇင့္တင္ၾကတဲ့ ပုဂၢလိက က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈ စနစ္ေတြကို ေျပာင္းလဲ လာတဲ့ သေဘာေပါ့။
ကို႐ူပ။ ။ ကၽြန္ေတာ္ ျမင္တာကေတာ့ ခင္ဗ်ားေျပာတဲ့ ျပႆနာဟာ စီမံခန္႔ခြဲမႈ ျပႆနာပဲလို႔ ျမင္တယ္။ ႏိုင္ငံပိုင္၊ ပုဂၢလိကပိုင္ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ စီမံခန္႔ခြဲမႈ ညံ့ဖ်င္းရင္ေတာ့ ဒီျပႆနာ မ်ိဳးေတြ ႀကံဳရမွာပဲ မဟုတ္လား။ ဥပမာ ခင္ဗ်ားေျပာသလို ပုဂၢလိက အခန္းက႑ေတြ ပိုၿပီး မ်ားျပားတဲ့ အေမရိကန္ ထက္ ၿဗိတိန္က ပိုၿပီး က်န္းမာေရး ကုန္က်စားရိတ္ သက္သာ ေနတာကို ဘယ္လို ေျပာမလဲ၊ တစ္ခု ရွိတာက ႏိုင္ငံပိုင္ လုပ္ငန္းေတြနဲ႔ ပုဂၢလိက လုပ္ငန္းေတြရဲ့ အရြယ္အစား ပမာဏနဲ႔ လုပ္ထံုးလုပ္နည္း ကြဲျပားမႈေၾကာင့္ ပုဂၢလိက လုပ္ငန္းေတြက ပိုၿပီး ႏိုင္ႏိုင္နင္းနင္း ရွိတယ္ ဆိုတာေတာ့ ေယဘုယ် အားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ လက္ခံ ပါတယ္။
ဦးစိတၱ။ ။ ဒါတင္ မကေသးဘူဗ်၊ တစ္ျခား အက်ိဳးေက်းဇူးက ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ့ က်န္းမာေရး က႑အတြက္ အခြန္ေငြကို ေလ်ာ့ခ်လိုက္တဲ့ အတြက္ ေရာဂါ ျဖစ္ျဖစ္ မျဖစ္ျဖစ္ အမ်ားတန္းတူ အခြန္ေငြကို တနင့္တပိုး ေဆာင္ေနစရာ မလိုေတာ့ဘူး။ ကိုယ့္ က်န္းမာေရး လိုအပ္ခ်က္ ကိုယ့္ဝင္ေငြကို လိုက္ၿပီး က်န္းမာေရး အာမခံ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို စိတ္ႀကိဳက္ ေရြးခ်ယ္လို႔ ရသြားမယ္ဗ်ာ၊
ကို႐ူပ။ ။ ဟ၊ အဲဒါဆို က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈကို လူတိုင္း ညီတူညီမွ် ရႏိုင္မယ့္ အခြင့္အေရး မရွိေတာ့ဘူးေပါ့၊ ခ်မ္းသာတဲ့ သူေတြက ပိုေကာင္းတဲ့ ကုသမႈ၊ ေနာက္ဆံုးေပၚ နည္းပညာေတြ၊ ေဈးႀကီးၿပီး ေဘးထြက္ ဆိုက်ိဳး နဲတဲ့ ေဆးေတြ၊ အရည္အေသြး ျပည့္ ထပ္တန္း ဆရာဝန္ႀကီးေတြနဲ႔ ကုသခြင့္ ရၿပီး ဖြတ္ေက်ာျပာစုေတြ ကေတာ့ ေတာက ရမ္းကု ဆရာေတြရဲ့ ေဆးၿမီးတိုနဲ႔တင္ ဒီဘဝက ေစာေစာ ကၽြတ္တန္းဝင္ ရမယ့္ သေဘာေပါ့၊ က်န္းမာေရး ဆိုတာ အျခားကုန္ပစၥည္းေတြလို တစ္ရာတန္ မတတ္ႏိုင္ရင္ ငါးဆယ္တန္ပဲ ေပးပါလို႔ လုပ္လို႔ ရတဲ့ ကိစၥမ်ိဳးမွ မဟုတ္တာ။
ဦးစိတၱ။ ။ ခင္ဗ်ားေျပာတဲ့ အခ်က္ကေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္က တာဝန္ယူမွပဲ ရမွာပဲ။ ပုဂၢလိက လုပ္ငန္း ေတြကေတာ့ သူတို႔ ရပ္တည္ဖို႔ အတြက္ အျမတ္ရမွ ျဖစ္မွာပဲေလ၊ ဆင္းရဲေၾကာင္း ေထာက္ခံစာ ပါတိုင္းသာ အခမဲ့ ကုသ ေပးေနရရင္ ေနာက္ဘဝ ေရာက္တာေတာင္ အေႂကြးက ဆပ္လို႔ ဆံုးမွာမဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေယဘုယ် အားျဖင့္ ၾကည့္ရင္၊ ပုဂၢလိက ေဆး႐ံု ေဆးခန္းေတြက ေရရွည္ အက်ိဳး ေမွ်ာ္ကိုးၿပီး ရင္းႏွီး ျမႇပ္ႏွံၾကတဲ့အတြက္ ေဆးကုသေဆာင္ေတြ၊ ကုတင္ေတြ သန္႔ရွင္း သပ္ယပ္ၿပီး စိတ္ေက်နပ္စရာ ေကာင္းလိမ့္မယ္ဗ်ာ၊ ေနာက္တစ္ခုက ေနာက္ဆံုးေပၚ နည္းပညာ ပစၥည္းေတြ တပ္ဆင္ႏိုင္မယ္ဗ်ာ၊ သုေတသနေတြ ပိုလုပ္ႏိုင္မယ္ဗ်ာ၊ ေဆးဝါးအသစ္ေတြ ေပၚထြန္းဖို႔ သုေတသန စားရိတ္ေတြကို အကုန္အက်ခံတဲ့ ေဆးထုတ္လုပ္ေရး ကုမၸဏီ ေတြလိုေပါ့ဗ်ာ၊ အျမတ္အစြန္းအတြက္ ဆိုေပမယ့္လည္း ေဆးပညာေလာက ကိုေတာ့ တဖက္တမ္းက အက်ိဳးျပဳေနတယ္ ဆိုတာ ျငင္းမရဘူး မဟုတ္လား၊ အဆံုးမွာေတာ့ လူေတြ ပိုေကာင္းတဲ့ ဝန္ေဆာင္မႈေတြ ရတာ အျမတ္ပဲေလ။
ကို႐ူပ။ ။ ဦးစိတၱ တို႔ကေတာ့ ႀကံဖန္ၿပီး ေက်းဇူးတင္ေန ျပန္ပါၿပီ၊ အဲဒီ သာလြန္ေကာင္းမြန္တဲ့ ဝန္ေဆာင္မႈေတြအတြက္ ေနာက္ဆံုး က်ခံရတာ ဘယ္သူေတြလဲ၊ ေနာက္ဆံုးေတာ့ လူနာေတြပဲ မဟုတ္လား။ ဧည့္ခန္းမွာ တပ္ဆင္ထားတဲ့ LCD ဖိုး Air Con ဖိုး၊ က်ယ္ဝန္း သပ္ယပ္တဲ့ အခန္းအျပင္အဆင္၊ ပ်ဴငွာတဲ့ ဧည့္ႀကိဳ ေကာင္မေလးေတြရဲ့ စားရိတ္၊ ဒါေတြ အားလံုးဟာ လူနာေတြက တနည္းနည္းနဲ႔ ေပးေနရတာပဲ မဟုတ္လား။
ဦးစိတၱ။ ။ ေဒါသ မျဖစ္ပါနဲ႔ဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္က ေကာင္းကြက္ကေလး ကို ရွာႀကံၿပီး ၾကည့္တာ အက်င့္ပါေနလို႔ပါ၊ ခင္ဗ်ား ေျပာသလို ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူနာေတြ ဘက္က အဲဒီ အပိုေဆာင္း Added Value ေလးေတြအတြက္ ကုသစားရိတ္ထက္ ပိုကုန္က် ေနတယ္ ဆိုတာလည္း မွန္ပါတယ္ဗ်ာ၊ အဲသည္ေတာ့ အေကာင္းဘက္က ႀကံဖန္ေတြးရရင္ ေဆးကုသစားရိတ္ကို ေၾကာက္တာနဲ႔ လူေတြ က်န္းမာေရး ပိုၿပီး လိုက္စား လာၾကႏိုင္တာပဲ မဟုတ္လား၊ ကိုယ့္က်န္းမာေရး ကိုယ္ ဂ႐ုမစိုက္ပဲ ေပေပေတေတ ေနတဲ့ သူေတြ က်န္းမာေရးနဲ႔ ညီၫြတ္တဲ့ life style ေတြကို ေျပာင္းလဲလာမယ္၊ ေဆးလိပ္၊ အရက္ ေသာက္တတ္သူေတြ အေသာက္ေလ်ာ့ လာမယ္၊ အေပ်ာ္အပါး လိုက္္စားတဲ့ သူေတြ ေျခလွမ္းေတြ နဲနဲ က်ဲသြားမယ္၊ ဒါေတြ အားလံုးဟာ လူေတြ ေကာင္းဖို႔ အတြက္ ႀကီးပဲ မဟုတ္လား။
ကို႐ူပ။ ။ ခင္ဗ်ားကေတာ့ တကယ့္ ေပၚလီယာနာ အမ်ိဳးအစား ထဲကပဲဗ်ာ၊ ေကာင္းတာေလးေတြ ေရြးျမင္တတ္ပါေပ့၊ က်န္းမာေရး လိုက္စားဖို႔ ေနေနသာသာ တစ္ေန႔ရမွ တစ္ေန႔စား မိသားစုက အာဟာရ မျပည့္ဝတဲ့ ကေတြ၊ ေဆး႐ံု ခဏခဏ တက္ရတဲ့ ေရာဂါမ်ိဳး ခံစား ေနရသူေတြ၊ ေမြးရာပါ ေရာဂါေတြ ပါလာတတ္သူေတြ၊ HIV/ HBV တို႔လို နာတာရွည္ ကူးစက္ေရာဂါ ခံစား ေနရတဲ့ သူေတြ၊ သက္ႀကီး ရြယ္အိုေတြ၊ စတဲ့စတဲ့ အာမခံေၾကး ျမင့္ျမင့္ ထားရမယ့္ သူေတြ အတြက္ေရာ ခင္ဗ်ား ထည့္ မစဉ္းစားေတာ့ ဘူးလား။
ဦးစိတၱ။ ။ ဟုတ္ပါတယ္ဗ်ာ၊ အဲသည္ကိစၥေတြ အတြက္ေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္က ဝန္းထမ္းေတြ အလုပ္သမားေတြတင္ မကပဲ အားလံုး ပါဝင္ႏိုင္တဲ့ အေျခခံ က်န္းမာေရး အာမခံ တစ္မ်ိဳးနဲ႔ ေစာင့္ေရွာက္ေပးမွပဲ ႏိုင္ငံသား အားလံုး က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈကို မွ်မွ် တတ ရရွိႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ ။
နီမို
၁၄ ေမ ၂၀၁၁
Juan
သင့္လူ
ဗမင္းေႏြ
သူသူငါငါ
နီမို
Jun 13, 2011 @ 12:53:06
ဒီထက္ အမ်ားၾကီးေျပာစရာေတြ႐ိွေသးတယ္ဗ်