Hiriautatpa

မိစၧာ (၂)

14 Aug 2011 3 Comments

by သင့္လူ in ဘာသာျပန္, Outbreak

၁၉၇၆ ခုနွစ္၊ စက္တင္ဘာ (၁၆) ရက္။

ဘန္ဘာ ခရိုင္ က်န္းမာေရး ဦးစီးမွူး ေဒါက္တာ လူဂါဆာ သည္ ျပူတင္းေပါက္ ကိုဖြင့္လိုက္၏။ နံနက္ခင္း ေနေရာင္ေအာက္ဝယ္ တဖ်တ္ ဖ်တ္ တလက္လက္ အေရာင္ေတာက္ေနေသာ ဇိုင္ယာျမစ္ ကို လွမ္းျမင္ ေနရ သည္။ သူ့ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ထိုျမစ္ကို ဇိုင္ယာျမစ္လို့ မေခါှခ်င္။ ဒဏဿဍာရီလာ စိတ္လွုပ္ရွားဖြယ္ အမည္ ျဖစ္သည့္ ကြန္ဂို ျမစ္ဟုသာ အျမဲတမ္း ေခါှခ်င္သည္။ ျမစ္အေျကာင္းေတြးေနသည့္ ေဒါက္တာ လူဂါဆာ ၏ စိတ္သည္ အလုပ္ ဆီသို့ ျပန္ေရာက္လာ၏။ သူသည္ စာကို ေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္ဖတ္လိုက္သည္။ ယမ္ဘူကူ သာသနာျပု ေဆးရံု မွ စာ။ စာမွ တကယ့္ ျပသဿသနာ စာ။ ဂ်ြန္ေနာှဒိုက္ အမည္ရွိေသာ အေမရိကန္

ေက်ာင္းသား တစ္ဦး နွင့္ အီဘိုလာ ျမစ္ နံေဘးက လယ္သမား တစ္ဦး ထူးဆန္းးစြာ ေသဆံုးသည့္ အေျကာင္း။ သာသနာျပု ဆရာဝန္၏ အဆိုအရ ထိုေဒသတြင္ ဘာမွန္းမသိေသးသည့္ ကူးစက္ ေရာဂါ ဆိုး တစ္ခု အစျပု ေနျပီ ျဖစ္၏။ ဂ်ြန္ေနာှဒိုက္နွင့္ တစ္ခန္းထဲ ေဆးရံုတြင္ ေနခဲ့ရသည့္ လူနာ နွစ္ဦး၊ လယ္သမား ကို ျပုစုသည့္ လူနာေစာင့္ ေလးဦး နွင့္ ျပင္ပ လူနာ ဌာန သို့လာျပေသာ လူနာ ဆယ္ဦးမွာ အလားတူ ေရာဂါ လကဿခဏာမ်ား ေတြ့ေနရျပီ ဟု ဆို၏။

ေဒါက္တာ လူဂါဆာ အဖို့ ေရြးစရာ လမ္း နွစ္သြယ္ ရွိ၏။ ပထမ တစ္လမ္းက ဉာဏ္ျကီးျကီး ျဖင့္ ေရြးခ်ယ္ ေသာလမ္း ဟုဆိုနိုင္ေလာက္သည့္ ဘာမွ မလုပ္ပဲ မသိလိုက္ မသိဘာသာ ေနဖို့။ သူ့ဘာသာ ျခံုပုတ္ထဲ ေနေန ျကေသာ ေဒသတြင္းမွ ေရာဂါပိုးမ်ားကို ဘုရားမျကိုက္ နတ္မျကိုက္ သြားမဆြေလနွင့္။ အခ်ိန္တန္ ေတာ့ သူ့ဖာသာ ေပ်ာက္သြားလိမ့္မည္။ ဒုတိယလမ္းက သူ့အထက္ က်န္းမာေရး အာဏာပိုင္ အဆင့္ဆင့္ကို မိုးထိေအာင္ ဗ်ူရိုကေရစီ ေလွကားေထာင္၍ ျမို့ေတာှ ကင္ရွာဆာ အထိ ဒီအေျကာင္း သတင္းပို့၊ အေပါှဆံုး ေရာက္သြားလ်ွင္ အစည္းအေဝး ထိုင္ေတာ့ မေယာင္ေယာင္၊ ခ်က္ခ်င္းပဲ နွိမ္နင္းေတာ့ မေယာင္ ေယာင္ လုပ္ျပီး ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဘာမွ မလုပ္ပဲ ေနျကလိမ့္ဦးမည္။

ဒုတိယ လမ္းကို ေရြးလိုက္ျခင္း အားျဖင့္ အခုခ်က္ခ်င္း သူ့အတြက္ ရလာမည့္ ဆိုးက်ိုးကေတာ့ အခုလို အင္မတန္ ပူအိုက္ စိုစြတ္ ေသာ အခ်ိန္တြင္ ယမ္ဘူကူသို့ ခရီးျကမ္းနွင္ရျခင္း ျဖစ္မည္မွာ ေျမျကီး လက္ခတ္ မလြဲ။

ေဒါက္တာ လူဂါဆာသည္ သက္ျပင္းရွိုက္ရင္း အမွိုက္ပံုးထဲသို့ စာကို ပစ္ထည့္လိုက္သည္။

—————————

၁၉၇၆ ခုနွစ္ စက္တင္ဘာ (၂၃) ရက္

တစ္ပါတ္အျကာတြင္ ေဒါက္တာ လူဂါဆာသည္ ဘန္ဘာေလဆိပ္တြင္ မတ္တပ္ရပ္ရင္း အိုမင္းလွျပီ ျဖစ္ေသာ ဒီစီ-၃ ေလယာဉ္ပ်ံ ဆင္းသက္လာသည္ကို တုန္လွုပ္စြာ ျကည့္ေနရ၏။ ေလယာဉ္ေပါှမွ ပထမဆံုး ဆင္းလာသူမွာ ကင္ရွာဆာမွ သူ့အထက္ အရာရွိ ေဒါက္တာ ဘူးခ်တ္ဒ္ ျဖစ္၏။ မေန့ကပဲ သူ ေဒါက္တာ ဘူးခ်တ္ဒ္ကို ယမ္ဘူကူ သာသနာျပု ေဆးရံုမွ ကူးစက္ ေရာဂါ ဆိုး အေျကာင္း တယ္လီဖုန္း ဆက္လိုက္ သည္။ အခုေတာ့ ထိုေရာဂါမွာ ေဆးရံု ဝန္ထမ္းမ်ားကိုပါ ကူးစက္ လာျပီ ျဖစ္၏။ လြန္ခဲ့ေသာ တစ္ပါတ္ က  ထိုအေျကာင္း သတင္းပို့ထားသည့္ စာ ကို သူရခဲ့သည္ ဆိုျခင္းကိုေတာ့ ထည့္မေျပာ။

ဆရာဝန္ နွစ္ဦး ဖက္လဲ တကင္း နွုတ္ဆက္ျကျပီးေနာက္ ေဒါက္တာ လူဂါဆာ၏ တိုရိုတာ ကိုရိုလာ ကားေပါှ သို့ တက္လိုက္ျကသည္။

ခရီးေရာက္မဆိုက္ ေဒါက္တာ ဘူးခ်တ္ဒ္က ယမ္ဘူကူ သတင္းေမး၏။ ေဒါက္တာ လူဂါဆာ စိတ္မသက္မသာ ျဖစ္သြားသည္။ ဒီေန့မနက္ေရာက္သည့္ သတင္းအရ ရြာသူ ရြာသား တစ္ရာ့ ေလးဆယ္ နွင့္ ေဆးရံု ဝန္ထမ္း (၁၁) ေယာက္ ေသျပီးခဲ့ျပီ။ ေဆးရံုလည္း ပိတ္လိုက္ ျပီ ဟု ဆို၏။

ေဒါက္တာ ဘူးခ်တ္ဒ္က ဘန္ဘာ ခရိုင္ တစ္ခုလံုးကို ကြာရန္တင္း လုပ္ရန္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ် လိုက္သည္။ ကြာရန္တင္း ဆိုသည္က ထိုေဒသ တစ္ခုလံုးရွိ လူမ်ားကို ေရာဂါ ျဖစ္နိုင္ေခ် ရွိသူမ်ားဟု သတ္မွတ္၍ အျခား ေဒသမ်ားသို့ ေျပာင္းေရြ့ခြင့္ ပိတ္ပင္ တားဆီးလိုက္ျခင္း ျဖစ္၏။ အနုနည္းနွင့္ တား၍ မရလ်ွင္၊ ပစ္ခတ္ သတ္ျဖတ္၍ အျကမ္းနည္းျဖင့္ တားရလိမ့္မည္။

ဘူးခ်တ္ဒ္ သည္ ကင္ရွာဆာသို့ ဖုန္းအျကိမ္ျကိမ္ေခါှျပီးေနာက္ မနက္ျဖန္ ယမ္ဘူကူ သြားဖို့ အသင့္ျပင္ ထား ရန္ ေဒါက္တာ လူဂါဆာကို ညြွန္ျကား၏။ အေျခအေနကို မ်က္ျမင္ ကိုယ္ေတြ့ ေတြ့ရမွ ျဖစ္မည္။

———————-

၁၉၇၆ ခုနွစ္၊ စက္တင္ဘာ (၂၄) ရက္

ေျခာက္ခ်ားဖြယ္ တိတ္ဆိတ္လ်ွက္ ရွိသည့္ ယမ္ဘူကူ သာသနာျပု ေဆးရံုသည္ ဆရာဝန္ နွစ္ဦးကို ေအးစက္ တုန္လွုပ္ဖြယ္ ျကိုဆိုလ်ွက္ ရွိသည္။ အပုပ္နံ့လွိုင္ေနသည့္ ေဆးရံု။ အဝင္ဝတြင္ ဟိုသည္ ေလ်ွာက္ ေျပး ေန ေသာ ျကြက္တစ္ေကာင္သာ ရွိ၏။ လန္ရိုဗာ ကားေပါှမွ လက္ကိုင္ပုဝါ ကိုယ္စီ နွာေခါင္းစီးျပီး ဆင္းခဲ့ ျကေသာ ဆရာဝန္ျကီး နွစ္ဦးသည္ အနီးဆံုး အေဆာက္အဦးထဲသို့ မရဲတရဲ ေခ်ာင္းျကည့္ လိုက္ျကသည္။ အထဲ တြင္ ပုပ္သိုးစ ျပုေနေသာ အေလာင္း နွစ္ေလာင္း။ တတိယေျမာက္ အေဆာက္အဦးထဲတြင္ေတာ့ ေမ်ွာှလင့္ မထားေသာ ျမင္ကြင္း တစ္ခုကို သြားေတြ့ျက၏။ ေသအံ့မူးမူး အဖ်ားတက္ေနေသာ သူနာျပု ဆရာမ တစ္ဦး။ ဆရာဝန္ နွစ္ဦးသည္ ခြဲစိတ္ခန္းသို့ အျမန္ေျပးသြားျပီး ဝတ္ရံု၊ နွာေခါင္းစည္း နွင့္ လက္အိတ္မ်ားကို အျမန္ ဝတ္ျကျပီး ထို သူနာျပု ဆရာမ ကို အျမန္ သယ္ထုတ္သည္။ ေနာက္ထပ္ အသက္ရွင္သူ ရွိလို ရွိျငား လိုက္ရွာသည္။ သံုးဆယ္ ခန့္ေသာ အေလာင္းမ်ားျကားတြင္ ေသလုေသခင္ လူနာ ေလးေယာက္ကို ထပ္ေတြ့လိုက္ျကရ၏။

ေဒါက္တာ ဘူးခ်တ္ဒ္သည္ ကင္ရွာဆာသို့ ေရဒီယိုဆက္သြယ္ေရးျဖင့္ အားခ်င္း ဆက္သြယ္ျပီး လူနာမ်ားအား ျမို့ေတာှ ေဆးရံုသို့ ပို့ရန္ ဇိုင္ယာ ေလတပ္ ၏ ေလေျကာင္း အကူအညီကို ေတာင္းခံေလေတာ့သည္။ ေလေျကာင္းခရီးျဖင့္ သယ္ေဆာင္ရာတြင္ စိတ္ခ်ရသည့္ ကာကြယ္ေရး အစီအမံမ်ား အတြက္ တကဿကသိုလ္ ေဆးရံု ကူးစက္ေရာဂါ အထူးကု ဋဿဌာနမွ ညြွန္ျကားခ်က္မ်ား နာခံ အျပီးတြင္ လူနာငါးေယာက္ အနက္ ဘယ္လ္ ဂ်ီယမ္ သူနာျပု တစ္ဦးသာ အသက္ရွင္ က်န္ရစ္ ေတာ့သည္။ အကာအကြယ္ စီမံခ်က္မ်ား မလုပ္၍ မျဖစ္၊ ေဒါက္တာ ဘူးခ်တ္ဒ္၏ အဆို အရ အလြန္ ကူးစက္ လြယ္ျပီး အင္မတန္ အေသျမန္ေသာ ေရာဂနဿတရ ကပ္ ျကီး နွင့္ သူတို့ နဖူးေတြ့ ဒူးေတြ့ ေတြ့ေနျကျပီ ျဖစ္သည္။

————————–

၁၉၇၆ ခုနွစ္ စက္တင္ဘာ (၃ဝ) ရက္

ကင္ရွာဆာသို့ ေလေျကာင္းခရီးျဖင့္ ပို့ေဆာင္ခဲ့ေသာ ဘယ္လ္ဂ်ီယမ္ သူနာျပုသည္ နံနက္ (၃) နာရီတြင္ အနိစဿစ ေရာက္သြားခဲ့ျပီ။ ေျခာက္ရက္မ်ွ အျပင္းအထန္ အားသြန္ ခြန္စိုက္ ကုသ ေသာှျငားလည္း ဘာေရာဂါ ဟု နာမည္ မတပ္နိုင္ခဲ့။ သူ့ အေလာင္းကို ခြဲစိတ္ျပီးေနာက္ ေသြး၊ အသည္း၊ ေဘလံုး နွင့္ ဦးေဏွာက္ အသားစ နမူနာ မ်ားကို ဘယ္လ္ဂ်ီယမ္ နိုင္ငံ အန္ဝပ္ရွိ အပူပိုင္း ေဆးပညာ တကဿကသိုလ္သို့ လည္းေကာင္း၊ အေမရိကန္ နိုင္ငံ၊ အတဿတလန္တာ ရွိ ဗဟို ေရာဂါ ထိန္းခ်ုပ္ေရး ဋဿဌာန (ဗ ရ ဋဿဌ) သို့ လည္းေကာင္း၊ အဂဿငလန္ နိုင္ငံ ေပါှတြန္ ေဒါင္း ရွိ မိုက္ခရုပ္ ပိုးမြွား သုေတသန ဌာနသို့ လည္းေကာင္း အသီးသီး ပို့လိုက္၏။ ယမ္ဘူကူ တစ္ဝိုက္တြင္ ေရာဂါ ျဖစ္ပြားသူ နွစ္ရာ ကိုးဆယ့္ ေလးေယာက္ အထိ ရွိလာျပီး ေရာဂါျဖင့္ ေသဆံုးနွုန္း က (၉ဝ) ရာခိုင္နွုန္း အနည္းဆံုး။

——————-

၁၉၇၆ ခုနွစ္ ေအာက္တိုဘာ (၁၃) ရက္

အျပည္ျပည္ ဆိုင္ရာ ဓါတ္ခြဲခန္း သံုးခု က တစ္ျပိုင္နက္ထဲ နီးပါး ယမ္ဘူကူ ေရာဂါ ဆိုး၏ တရားခံ လက္သည္ မွာ ဗိုင္းရပ္စ္ ျဖစ္ေျကာင္း ေဖာှထုတ္နိုင္ခဲ့ျကသည္။ ယူဂနဿဓာေမ်ာက္မ်ားကို ကိုင္တြယ္ရာမွ တဆင့္ ဓါတ္ခြဲခန္း လုပ္သားမ်ားတြင္ ျဖစ္ပြားခဲ့ျပီး ၁၉၆၇ ခုနွစ္က ေဖာှထုတ္နိုင္ခဲ့သည့္ မာဘတ္ခ္ ဗိုင္းရပ္စ္ နွင့္ ပံုသဏဿဍာန္ခ်င္း ခပ္ဆင္ဆင္။ သို့ေသာှ မာဘတ္ခ္ထက္ အမ်ားျကီး ပို၍ ဆိုးရြား ေသာင္းက်န္းပံု ရ၏။ သူ့ ကို နာမည္ ေပးရေတာ့မည္။ ဘန္ဘာ ခရိုင္ အီဘိုလာျမစ္၏ ေျမာက္ဖက္မွာ စတင္ ေတြ့ရွိခဲ့သည္ကို အစြဲျပု ၍ သူ့နာမည္ အီဘိုလာ ဗိုင္းရပ္စ္ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ အျကိတ္ပုလိပ္ ကပ္ဆိုး ျပီးေနာက္ အဆိုးဆံုး ဟု ယူ ဆ ရ ေသာ လူသတ္သမား လက္သစ္ တစ္ေကာင္ ေပါှထြက္ လာေခ်ျပီ။

———————–

( ေဇာ္ဂ်ီ ၂၀၀၉ ျဖင့္ ေရးသည္)