အဆံုး၏ နိဂံုး

စက္တင္ဘာ ၁ဝ ရက္၊ ၂၀၀၁ ခုႏွစ္

ဝါရွင္တန္ ဒီ၊စီ

ျမို့ေတာှဝါရွင္တန္၏ သာယာေသာေန့တစ္ေန့ျဖစ္သည္။ မျကာမီ ဖြင့္လွစ္ျပသမည့္ အမ်ိုးသားသမိုင္းျပတိုက္ေရွ့တြင္ ေထာင္ေသာင္းခ်ီေသာ လူတန္းျကီးစီတန္းေနသည္ကို ေတြ့ရ၏။ သူတို့သည္ စိန့္ေပါလ္က်ြန္း၊ အနဿတာတိကနွင့္ အူးရစ္ ဝုဖ္သေဘဿငာျကီးေပါှမွ ရယူသိမ္းဆည္းလာေသာ အားမီးနီးစ္ ေရွးေဟာင္းပစဿစည္းအမ်ိုးအစား သံုးေထာင္ေက်ာှကို ျကည့္ရွုေလ့လာရန္ စိတ္အားထက္သန္ေနျကသည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ဒဏဿဍာရီအသြင္ရွိခဲ့သည္ အတဿတလန္တစ္ျမို့ေတာှသည္ ကမဿဘာ့သမိုင္း၏ ကြက္လပ္ကို ျဖည့္ဆည္းေပးနိုင္ခဲ့ျပီျဖစ္သည္။

ေမ်ွာှလင့္ထားခဲ့သည့္အတိုင္း ဝုဖ္မိသားစုဝင္မ်ားသည္ ျပစ္ဒဏ္တစ္စံုတစ္ရာမခံရပဲ တရားရံုးအသီးသီးမွ လြတ္ျငိမ္း ခ်မ္းသာခြင့္ရခဲ့ျကသည္။ သို့ေသာှ သူတို့ကို အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ စံုစမ္းေထာက္လွမ္းေရးအဖြဲ့မွ အျမဲမျပတ္ ေစာင့္ျကည့္လ်ွက္ ရွိသည္။ ကားလ္မရွိသည့္ေနာက္ပိုင္း သူတို့ပိုင္ဆိုင္သမ်ွ ပံုေအာထားသည့္ သေဘဿငာျကီးေလးစီး သိမ္းဆည္းခံလိုက္ရသည့္အတြက္ ဝုဖ္မိသားစုသည္ အစြယ္မရွိသည့္ေျမြမ်ားပမာ ျဖစ္သြားခဲ့ျကသည္။

သေဘဿငာမ်ားကို သိမ္းဆည္းခြင့္ရခဲ့သည့္ ခ်ီလီအစိုးရသည္ မျကာမီ ေလလံပစ္ခဲ့ရာ သေဘဿငာလုပ္ငန္းစုျကီးမ်ားက အျပိုင္အဆိုင္ဝယ္ယူခဲ့ျကသည္။ အူးရစ္ဝုဖ္ကို ေဒါှလာသံုးဘီလီယံျဖင့္ဝယ္ယူခြင့္ရခဲ့ေသာ သေဘဿငာလုပ္ငန္းစု သည္ အူးရစ္ဝုဖ္ကို ပင္လယ္နိဗဿဗာန္ဟုနာမည္ေျပာင္းေပးျပီး ဇိမ္ခံသေဘဿငာလုပ္ငန္းကိုေဆာင္ရြက္ရာ အလြန့္အလြန္ေအာင္ျမင္ ခဲ့ေလသည္။ က်န္သေဘဿငာသံုးစီးကိုေတာ့ ကုန္တင္သေဘဿငာလုပ္ငန္းစုမ်ားနွင့္ ေရနံကုမဿပဏီမ်ားက ဝယ္ယူအသံုးျပုခဲ့ျက သည္။

ပစ္ နင့္ လိုရမ္စမစ္၊ အယ္လ္ နွင့္ ပက္ထရစ္ရွာ စံုတြဲနွစ္တြဲသည္ ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီးဆန္ဒက္ကာနွင့္အတူ အမ်ိုးသားသမိုင္း ျပတိုက္၏ အထူးဧည့္သည္ေတာှမ်ားအျဖစ္ အမ်ားျပည္သူျကည့္ရွုခြင့္မရမီ အားမီးနီးစ္ ရတနာမ်ားကို ျကည့္ရွုခြင့္ရခဲ့ သည္။ ပစ္နွင့္အယ္လ္သည္ ထိုပစဿစည္းမ်ားကို အျကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာျကည့္ရွုကိုင္တြယ္ခဲ့ျပီးျဖစ္ေသာှလည္း ခုလို စီကာ စဉ္ကာ ျပသထားသည့္အခါ အေဟာင္းေတြအသစ္ျဖစ္ကာ ရင္သပ္ရွုေမာျကည့္ရွုျကျပန္သည္။

ငါးနာရီခန့္အျကာတြင္ သူတို့သည္ အမ်ိုးသားသမိုင္းျပတိုက္၏ ေဘးေပါက္မွထြက္လာခဲ့ျပီးေနာက္ ေဈးျကီးတစ္ခုကို ျဖတ္သန္းျပီး အသစ္ေဆာက္လုပ္ေနသည့္ စမစ္ဆိုနီယန္ျပတိုက္ဖက္သို့ ေလ်ွာက္လာခဲ့သည္။ လိုရမ္သည္ မိုးျပာေရာင္ဝတ္စံုျဖင့္ အလွျကီးလွေန၏။ ပစ္သည္ အစိမ္းေရာင္ စပို့ရွပ္နွင့္ အသားေရာင္ ေဘာင္းဘီရွည္ကို ခ်ပ္ခ်ပ္ ရပ္ရပ္ဝတ္ထား၏။ အယ္လ္နွင့္ ပက္တို့ကေတာ့ တီရွပ္၊ ေဘာင္းဘီတိုမ်ားျဖင့္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး။ ဆယ္ေက်ာှသက္စံုတြဲ ကဲ့သို့ တစ္ေယာက္လက္တစ္ေယာက္ကိုလည္း ကိုင္ထားလိုက္ျကေသး။ လိုရမ္က ပက္ထရစ္ရွာကို-

“အနဿတာတိက ကိုဘယ္ေတာ့ျပန္သြားမွာလဲ ပက္” ဟုေမးလိုက္သည္။

“ေနာက္အပါတ္ လိုရမ္”

“ဒါဆို အယ္လ္ေတာ့ ဒုကဿခေပါ့”

အယ္လ္က ရယ္လိုက္ျပီး-

“ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီးက က်ုပ္ကို အနဿတာတိက ျပန္သြားခိုင္းတာ ခင္ဗ်ားမသိေသးဘူးမွတ္တယ္၊ လိုရမ္။ က်ုပ္တို့က ေျခာက္လ တိတိ အလုပ္တူတူလုပ္ရမွာဗ်”

လိုရမ္က ပစ္လက္ဖ်ားေလးကို ညွစ္လိုက္ျပီး-

“ဒါဆိုဒီမွာ က်ြန္မနဲ့ေမာင္ပဲ က်န္ရစ္ခဲ့မွာေပါ့ေနာှ”

ပစ္က လိုရမ္၏ ဆံနြယ္မ်ားကို နမ္းလိုက္ျပီး-

“အျကာျကီးမက်န္ရစ္ဘူးကြ၊ ေနာက္နွစ္ပါတ္ေနရင္ ဟာဝိုင္ယီက ေရေအာက္မီးေတာင္တစ္ခုကို သုေတသနလုပ္ဖို့ သြားရမယ္၊ သံုးပါတ္ေလာက္ေတာ့ ျကာဦးမယ္ လိုရမ္”

စမစ္ဆိုနီယန္ ျပတိုက္ထဲသို့ေရာက္လာခဲ့ျကျပီ။

ဝင္ဝင္ခ်င္းျမင္လိုက္ရသည္က သူတို့၏ အခ်စ္ေဟာင္း ခရူဇာျကီးျဖစ္၏။ ခရူဇာျကီးသည္ အသစ္အတိုင္းဝင္းလက္ ေတာက္ေျပာင္ေန၏။

“အေဖျကီးတို့ တကယ္လုပ္နိုင္ခဲ့တာပဲ” ပစ္က ခပ္တိုးတိုးေျပာလိုက္သည္။ သူသည္ခရူဇာျကီးကို ေရွးေဟာင္းကား မ်ိုးစံုစုေဆာင္းထားေသာ သူ၏ ဂိုေဒါင္တြင္းသို့ သြတ္သြင္းခ်င္လွေသာှလည္း စိတ္ေလ်ွာ့ထားလိုက္ရသည္။ ဒီအေကာင္ျကီးကိုထည့္ဖို့ သူ့မွာေနရာမရွိ။ တစ္ခါေသဖူး၍ ပ်ဉ္ဖိုးေကာင္းေကာင္းျကီးနားလည္သြားျပီျဖစ္ေသာ အေဖျကီးကလည္းခြင့္ျပုမည္မဟုတ္။ အမ်ားျပည္သူအတြက္ ဤေနရာမွာရွိေနသည္က ပိုေကာင္းပါသည္ေလ။

ဆန္ဒက္ကာက နာရီကိုျကည့္ရင္း-

“အထက္လြွတ္ေတာှအမတ္မင္း ေမရီကြန္းရိုးနဲ့ ညစာစားဖို့ခ်ိန္းထားတယ္ကြ၊ ငါသြားေတာ့မယ္” ဟုဆိုလိုက္သည္။ ဆန္ဒက္ကာသည္ အမ်ိုးသမီးနွစ္ဦးကို ေပြ့ဖက္နွုတ္ဆက္ေသာှလည္း ေန့တိုင္းေတြ့ေနရေသာ ပစ္နွင့္အယ္လ္ကို မနွုတ္ဆက္ပဲ ျပန္သြား၏။

“က်ြန္မတို့လည္းသြားေတာ့မယ္။ မီဂန္ကို ရုပ္ရွင္ျပမယ္လို့ ခ်ိန္းထားတယ္”

လိုရမ္က ပက္၏ ခါးကိုဖက္လိုက္ျပီး-

“ေသာျကာေန့ည ညစာအိမ္မွာလာစားလွည့္” ဟုဖိတ္လိုက္သည္။

အယ္လ္နွင့္ပက္တို့ သည္ေခါင္းညိတ္ျပရင္း တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ဖက္၍ ထြက္ခြာသြားျကသည္။

ေနဝင္လုျပီ။

++++++++++++++

ပစ္နွင့္လိုရမ္တို့နွစ္ဦးသည္ ပစ္၏ဂိုေဒါင္အတြင္းရွိ ဧည့္ခန္းအတြင္း ဒြန္ဂ်ူလီယိုေဆးလ္ဗား တာကြီလာတစ္ခြက္စီကို အရသာခံေသာက္ရင္း ဆိုဖာေပါှထိုင္ေနျကသည္။ အေတာှျကာမွ လိုရမ္က-

“ေနာက္နွစ္ဆိုရင္ က်ြန္မရဲ့ ေအာက္လြွတ္ေတာှအမတ္ သက္တမ္းျပည့္ျပီေမာင္၊ က်ြန္မေနာက္ထပ္ ဝင္မေရြးေတာ့ ဘူးလို့စိတ္ကူးတယ္”

ပစ္က လိုရမ္ကို ျကည့္ရင္း-

“ေမာင္က မင္း ေအာက္လြွတ္ေတာှထဲမွာပဲ တျဖည္းျဖည္းအိုသြားမယ္ေအာက္ေမ့ေနတာ”

“ဟင့္အင္း- ခုေတာ့ ပက္တို့စံုတြဲကိုျကည့္ျပီး က်ြန္မစိတ္ေျပာင္းသြားျပီ”

လိုရမ္သည္ ပစ္ကို မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ ျကည့္လိုက္ရင္း-

“က်ြန္မကို လက္ထပ္နိုင္မလားေမာင္” ဟုရုတ္တရက္ေမးလိုက္သည္။

ပစ္သည္ ခဏစဉ္းစားလိုက္ျပီး-

“ေမာင္မွတ္မိသေလာက္ေတာ့ ဆိုနိုရန္ သဲကနဿတာရထဲမွာ အင္ကာကိစဿစျဖစ္ျပီးေနာက္ပိုင္း ေမာင္ မင္းကို လက္ထပ္ခြင့္ ေတာင္းတုန္းက မင္းျငင္းခဲ့တယ္မဟုတ္လား”

“အဲဒီေတာ့”

“အဲဒီေနာက္ပိုင္း ေမာင္ မင္း ကိုတစ္ခါမွထပ္မေမးခဲ့ဘူး၊ တကယ္တမ္း တို့နွစ္ေယာက္လက္ထပ္ျကမယ္ဆိုရင္ တို့ရဲ့ လူေနမွုဘဝေတြကို တကယ္ေျပာင္းနိုင္ရဲ့လားလို့အရင္ဆံုးကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ေမးျကဖို့ေကာင္းတယ္ လိုရမ္”

လိုရမ္သည္ ပစ္၏မ်က္နွာကို ခ်စ္ျခင္းျဖင့္ရြွန္းလဲ့ေနသည့္ မ်က္ဝန္းမ်ားျဖင့္စိုက္ျကည့္ရင္း-

“က်ြန္မေလ တစ္သက္လံုး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုအားကိုးတဲ့၊ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပါှကိုယ္ရပ္တည္နိုင္မဲ့ အာဂ မိန္းမသား ဆိုျပီး ဂုဏ္ယူစြာနဲ့ေနခဲ့တာေမာင္။ က်ြန္မ ေပ်ာှခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ခုေျပာင္းလဲဖို့အခ်ိန္တန္ျပီေလ။ ေအာက္လြတ္ ေတာှအမတ္မင္းဘဝကို စြန့္လြတ္ေတာ့မယ္၊ ျပီးေတာ့ ကေလးသူငယ္ညွင္းပန္းမွုတားဆီးေရးအဖြဲ့မွာ ညြွန္ျကားေရးမွူး လုပ္ဖို့ လာေျပာထားတာကို လက္ခံလိုက္ေတာ့မယ္”

ပစ္သည္ လိုရမ့္ကို စိုက္ျကည့္ရင္း-

“အလုပ္ကေတာ့ထားပါေတာ့၊ ေနေတာ့ေရာ ဘယ္မွာေနမွာလဲ”

“က်ြန္မရဲ့ အလက္ဇန္းဒရီးယားက တိုက္ခန္းနဲ့ ေမာင္ရဲ့ ဂိုေဒါင္ကို တစ္ပါတ္စီေနျကမယ္ေလ”

ပစ္သည္ ဒူးနွန့္လိုက္ျပီး-

“ေအးေလ၊ မင္း ေမာင့္ကို လက္ထပ္ဖို့ အနူးအညြွတ္ ဒူးေထာက္ေတာင္းပန္ရင္ေတာ့ ေမာင့္ဖက္ကလည္း နည္းနည္း ေတာ့စဉ္းစားေပးမွာေပါ့”

လိုရမ္သည္ ပစ္ကို ဆိုဖာေပါှမွ တြန္းခ်လိုက္ေတာ့သည္။

ျပီးပါျပီ

ပစ္သည္ သူ၏ ကို့တ္ ၄၅ ပစဿစတိုျကီးကို ကမ္းေပးရင္း-

“ပစ္သာပစ္အယ္လ္၊ ငါ့အိတ္ထဲမွာ က်ည္ကပ္ေတြ အမ်ားျကီးရွိတယ္”

အယ္လ္သည္ ကို့တ္ ၄၅ နွင့္ ပီ-၁ဝ ပစဿစတိုနွစ္လက္ကို တစ္ဖက္တစ္လက္စီကိုင္ရင္း ဖြင့္ထားေသာ တံခါးေပါက္နားမွ အခြင့္ေကာင္းကိုေခ်ာင္းေန၏။ ေလယာဉ္၏ ဆီတိုင္ကီသည္ ေသနတ္မွန္ထားသျဖင့္ ဆီမ်ားယိုစီးျကေနသည္ကိုေတြ့ ရ၏။ ပစ္ကြင္းေကာင္းေသာအခါ သူသည္ ပစဿစတိုနွစ္လက္ျဖင့္ မာစီးဒီးကားမ်ားကို ျပန္လည္ပစ္ခတ္ေနသည္။ မာစီးဒီး ေပါှမွ ရန္သူမ်ားသည္ ထင္မွတ္မထားေသာ ခုခံမွုကိုရင္ဆိုင္လိုက္ရသျဖင့္ အနည္းငယ္တြန့္သြားျကသည္။ ပစ္နွင့္ အယ္လ္သည္ လက္နက္ကို ကိုယ္နွင့္မကြာ တခ်ိန္လံုးေဆာင္ထားျကသူမ်ားျဖစ္ေျကာင္းသူတို့မသိျက။

ပစ္သည္ ျမို့ေတာှသို့အဝင္လမ္းျဖစ္ေသာ ဘရန့္ခ်္ရိပ္သာ အေဝးေျပးလမ္းမျကီးေပါှသို့ တက္လိုက္သည္။ ေလယာဉ္ သည္ တစ္နာရီမိုင္တစ္ရာနွုန္းျဖင့္ အေဝးေျပးလမ္းမျကီးေပါှတြင္ ေျပးေနျပီ။ အကယ္၍ ေလးဆယ့္နွစ္ေပရွည္ေသာ ေတာင္ပံမ်ားသာ မရွိခဲ့လ်ွင္ မာစီးဒီးမ်ားအေနျဖင့္ မည္သို့မွမမွီေအာင္ ေလယာဉ္ကိုအရွိန္တင္နိုင္စြမ္းရွိသည္ဟု ပစ္ေတြးေန၏။ ဝုဖ္စခန္းကို အမွုန့္ျကိတ္ပစ္ခဲ့ေသာ ခရူဇာျကီးကို လြမ္းသလိုလိုျဖစ္လာသည္။

အေဝးေျပးလမ္းမျကီးေပါှတြင္ေမာင္းနွင္ေနျကေသာ ကားမ်ားသည္ ေရွ့မွေျပးေနေသာ အစိမ္းေရာင္ဂ်က္ေလယာဉ္ တစ္စီးနွင့္ ေနာက္မွလိုက္ေနေသာ အနက္ေရာင္မာစီးဒီးကားနွစ္စီး၏ တိုက္ပြဲကို ေငးျကည့္ေနျကသည္။ ျမို့ေတာှနား သို့နီးေလေလ၊ ယာဉ္အသြားအလာက မ်ားလာေလေလျဖစ္သည္။

အယ္လ္၏ ပစ္ခ်က္သည္ မာစီးဒီးနွစ္စီး၏ ေရွ့ကားဘီးကို ထိမွန္၍ ပြင့္ထြက္သြား၏။ မာစီးဒီးသည္ သံုးပါတ္မ်ွလည္ျပီး ေမွာက္သြား၏။ ဒုတိယကားသည္ ေလယာဉ္နား တျဖည္းျဖည္း နီးလာသည္။ ရဲကားနွစ္စီးသည္ ဉဩမ်ားဆြဲ၍ မာစီးဒီး ေနာက္သို့ အျပင္းလိုက္လာသည္။ သို့ေသာှ ျပင္းထန္လွသည့္ က်ည္ဆန္မ်ားေျကာင့္ ရဲကားမ်ားသည္ အနားမကပ္နိုင္။ ခပ္ေဝးေဝးမွသာ လိုက္ရသည္။

မာစီးဒီးသည္ ေဇာကပ္ျပီး ေလယာဉ္အနားသို့ ကပ္လာ၏။ ဤသည္ပင္လ်ွင္ ျပန္ျပင္၍မရေသာ သူတို့၏ အမွားျဖစ္ ေတာ့သည္။ အခြင့္အေရးေစာင့္ေနေသာ အယ္လ္၏လက္ထဲမွ ကို့တ္နွင့္ ပီ-၁ဝ ေသနတ္မ်ားမွ က်ည္ကပ္ကုန္သည္ အထိ က်ည္ဆန္မ်ားထြက္သြားသည္။ ထိုက်ည္ဆန္မ်ားသည္ မာစီးဒီးေမာင္းသူ၏ ရင္ဘတ္ထဲသို့ စုျပံုဝင္ေရာက္သြား ျပီး ကားသည္တစ္ဖက္လမ္းေျကာကိုဝင္ေရာက္သြားျပီး မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္မွေမာင္းနွင္လာေသာ ဧရာမကုန္တင္ကားျကီး ၏ ဘီးေအာက္တြင္ ျပားခ်ပ္သြားေလေတာ့သည္။

“ေဟ့ေကာင္၊ ရပ္လိုက္ေတာ့၊ ပြဲျပီးျပီကြ”

ပစ္သည္ အေဝးေျပးလမ္းေပါှမွေလယာဉ္ကို လမ္းေဘးျမက္ခင္းျပင္ေပါှသို့ေရာက္ေအာင္ေမာင္းနွင္သြားျပီး ေလယာဉ္ ကိုစက္သတ္လိုက္သည္။ ျပီးေတာ့ အယ္လ့္ကို ပုခံုးပုတ္ျပီး “ငါ့ေကာင္ျကီး လက္ရည္ေတြတက္လာျပီ” ဟု ခ်ီးျကူးလိုက္၏။

သူတို့ေလယာဉ္ေပါှမွဆင္းေသာအခါ ခရိုင္ဆယ္ခုမွ ရဲကားမ်ားက ေလယာဉ္ကို ပတ္လည္ဝိုင္းထားသည္ကို ေတြ့ လိုက္ျကသည္။ ပစ္နွင့္အယ္လ္သည္ ရာဇဝင္လူဆိုးမ်ားသဖြယ္ လက္ထိပ္ခတ္ခံရျပီးေနာက္ အနီးဆံုးရဲစခန္းဆီသို့ သူတို့ကိုေခါှေဆာင္သြားကာ စံုေထာက္နွစ္ဦး၏ စစ္ေမးျခင္းကိုခံေနရသည္။

ပစ္သက္ျပင္းခ်လိုက္သည္။ သူ့ကိုေမးျမန္းေနရွာေသာစံုေထာက္ကိုျကည့္ျပီး ဇာတ္စံုခင္းျပလိုက္လ်ွင္ ဘယ္လိုမ်ားေန လိမ့္မလဲဟု ေတြးေနမိသည္။ အံ့ဖြယ္ကမဿဘာထဲက အဲလစ္ ဇာတ္ေျကာင္းေျပာျပေနသည္မ်ားထင္ေနရွာမလားမသိ။ ပစ္ သည္ စံုေထာက္ ရစ္ခ်တ္စေကာ့ကို ဖုန္းေခါှေပးဖို့ေျပာလိုက္သည္။ စေကာ့က-

“နံပါတ္ေျပာ”

“အိမ္ျဖူေတာှ”

“ဘာဗ်၊ ဒါေနာက္စရာမဟုတ္ဖူး”

“ခင္ဗ်ားကို က်ုပ္ေနာက္ေနတာမဟုတ္ဖူး၊ အိမ္ျဖူေတာှက သမတရဲ့ ကိုယ္ေရးအရာရွိျဖစ္ျဖစ္ သမတကိုယ္တိုင္ကိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ရေအာင္ေခါှ၊ ပိုတိုမက္ ရဲစခန္းမွာ ရတနာေတြေရာက္ေနျပီလို့ေျပာ”

စေကာ့သည္ ပစ္ကို စိုက္ျကည့္ျပီး မွုန္ကုပ္ကုပ္ျဖင့္ဖုန္းေခါှလိုက္သည္။ သူ့မ်က္နွာသည္ ကာတြန္းကားထဲမွ ဇာတ္ေကာင္ ကဲ့သို့ ဖုန္းေျပာရင္းတျဖည္းျဖည္းေျပာင္းလဲသြား၏။ သူက ဖုန္းကိုျပန္ခ်လိုက္ျပီး အထစ္ထစ္အေငါ့ေငါ့ ျဖင့္–

“သ- သမတျကီး ကိုယ္တိုင္ ဖုန္း- ဖုန္းကိုင္တယ္။ သူက ဆယ္မိနစ္အတြင္း ခင္ဗ်ားတို့ကို အိမ္ျဖူေတာှပို့ေပးပါတဲ့၊ က်ြန္ေတာှကို ေျပာ-ေျပာလိုက္တယ္”

အယ္လ္က ျပံုးရင္း-

“မေျကာက္ပါနဲ စံုေထာက္မင္းရဲ့၊ က်ူပ္တို့ စံုေထာက္မင္း ရာထူးတိုးေအာင္ ေထာက္ခံေပးပါ့မယ္” ဟုေျပာလိုက္ေလ သည္။

+++++++++++++++++

အိမ္ျဖူေတာှရွိ လ်ွို့ဝွက္ေအးဂ်င့္မ်ားသည္ ေျကးေသတဿတာကိုဖြင့္၍ တစ္ခုခ်င္းေစ့ေစ့စပ္စပ္စစ္ေဆးျပီးေနာက္ ပစ္သည္ အယ္လ့္ကို သိဒဿဓိဝင္သံလ်ွက္အားကိုင္ေဆာင္ေစသည္။ ေအးဂ်င့္တစ္ဦးအား ေျကးျပားနွင့္အလံကို ေပး၍ သူကိုယ္တိုင္ ကမူ အရိုးျပာမ်ားထည့္ထားသည့္ေငြအိုးကို ကိုင္ေဆာင္ရင္း ဝင္ေရာက္လာခဲ့သည္။

သမတ၏ အတြင္းေရးမွူးသည္ ပစ္တို့ဝင္ေရာက္လာသည္ကို ေစာင့္ျကိုရင္း-

“လာျက၊ လာျက၊ သမတျကီးကေစာင့္ေနတာျကာလွျပီ” ဟုေျပာလိုက္၏။ ပစ္က ရွံုမဲ့ျပရင္း-

“ခဏေလး၊ သန့္စင္ခန္းေလးတစ္ခ်က္ျပပါဦး”

“ရွင္ညာဖက္မွာပါ”

++++++++++++++++

မိနစ္အနည္းငယ္အျကာတြင္ေတာ့ ပစ္နွင့္အယ္လ္သည္ နာဇီအျမုေတ ရတနာပစဿစည္းမ်ားနွင့္အတူ သမတ၏ ရံုးခန္း အတြင္းသို့ေရာက္လာျကသည္။ သမတအျပင္၊ ေသနာပတိ ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီးေဆာက္၊ သူတို့ဆရာ ဆန္ဒက္ကာ၊ ဟီရမ္ ယယ္လဂါ၊ ရူဒီဂန္း၊ ကြန္ကရက္နင့္ ဆီးနိတ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားအျပင္ လိုရမ္စမစ္ကိုပါေတြ့လိုက္ရသည္။ သူတို့သည္ ပစ္တို့နွစ္ဦးဝင္လာေသာအခါ အားလံုးမတ္တပ္ရပ္၍ လက္ခုပ္ဩဘာေပးလိုက္ျကသည္။ ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီးေဆာက္က အားပါးတရျပံုးရင္း-

“အနဿတာတိကမွာတင္အားမရလို့ ဝါရွင္တန္ ေဂါှဒြန္ေကာှနာ ေလဆိပ္ထိအစြမ္းျပျကတဲ့ သူရဲေကာင္းနွစ္ေယာက္ ကိုျကိုဆိုပါတယ္” ဟုေျပာလိုက္သည္။ သမတသည္ သူတို့နွစ္ေယာက္နားသို့ေလ်ွာက္လာျပီး-

“လူျကီးမင္းတို့၊ ခုဆို က်ြန္ေတာှတို့ တစ္တိုင္းျပည္လံုး သာမက တစ္ကမဿဘာလံုးက လူျကီးမင္းတို့အေပါှမွာ ေက်းဇူး ေျကြးတင္ေနျကပါျပီ။ ဒါေပမဲ့ ဝမ္းနည္းစရာေကာင္းတာကေတာ့ ဒီလက္တစ္ဆုပ္စာလူတစ္စုကလြဲလို့ က်န္ကမဿဘာသူ၊ ကမဿဘာသားေတြက ဒီေက်းဇူးတရားကို ဘယ္ေတာ့မွ သိနိုင္မွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး”

ဒုတိယ သမတသည္ သမတျကီး၏ နံေဘးတြင္ရပ္လိုက္ရင္း-

“က်ြန္ေတာှတို့ လူျကီးမင္းတို့အတြက္ တရားဝင္ သူရဲေကာင္းတံဆိပ္ေတြ၊ အခမ္းအနားေတြ က်င္းပမေပးနိုင္ခဲ့ဘူး၊ ခင္ဗ်ားတို့အတြက္ေတာ့ မတရားရာျကေနမယ္ထင္တယ္ဗ်ာ” ဟု ပစ္နွင့္အယ္လ္တို့ကို နွစ္သိမ့္လိုက္သည္။

အယ္လ္က သိဒဿဓိဝင္သံလ်ွက္ကို ကိုင္ေဆာင္ထားရင္း သြားျကီးျဖီး၍-

“စိတ္မေကာင္းမျဖစ္ပါနဲ့ သမတျကီးနဲ့ ဒုတိယ သမတျကီးခင္ဗ်ား။ က်ြန္ေတာှတို့က နာမည္ေက်ာှျကား လူျကိုက္မ်ား ရတာကို မုန္းတဲ့လူေတြပါ။ အင္မတန္ဆာေနတဲ့အခ်ိန္ စားေသာက္ဆိုင္ေကာင္းေကာင္းမွာ ညစာစားေနတုန္း ေအာှတိုမ်ားလာေရးခိုင္းရင္ လက္သီးနဲ့မ်ား ထိုးမိမလားမသိဘူးဗ်”

ပစ္သည္ ရယ္ခ်င္စိတ္ကို အတင္းမ်ိူသိပ္ထားရသည္။ ဆန္ဒက္ကာက မ်က္နွာျကက္ကိုေမာ့ျကည့္ရင္း ျပံုးစိစိလုပ္ေန ၏။ သမတနွင့္ ဒု-သမတမွာ အယ္လ္အတည္ေျပာတာလား၊ ရြဲ့ေျပာတာလား၊ ဟာသလုပ္တာလားဆိုသည္ကို ေဝခြဲ မရျဖစ္ေနျကရွာသည္။ ပစ္က-

“ဟုတ္ပါတယ္၊ က်ြန္ေတာှတို့က အလုပ္သေဘာအရလည္း လူသိခံလို့မျဖစ္ပါဘူးခင္ဗ်ာ” ဟု ကမန္းကတန္းဝင္ေျပာ လိုက္ရသည္။

သမတသည္ အယ္လ္၏ လက္ထဲတြင္ကိုင္ထားေသာ ပစဿစည္းကို ျကည့္ရင္း-

“ဒါက သိဒဿဓိဝင္သံလ်ွက္ ဆိုတာလား” ဟုေမးလိုက္သည္။

“ဟုတ္ပါတယ္။ သမတျကီးခင္ဗ်ား”

သမတျကီးသည္ သံလ်ွက္ကို ဆုပ္ကိုင္လ်ွက္ တစ္ခန္းလံုးမွ လူမ်ားျမင္သာေအာင္ ေျမွာက္ျပလိုက္သည္။

“ခရစ္ေတာှကို ထိုးခဲ့တယ္ဆိုတာ ဒီသံလ်ွက္နဲ့တဲ့လား” သမတသည္ သံလ်ွက္ေပါှတြင္ ေသြးစေသြးနမ်ား က်န္ေနဦး မလားဆိုသည့္ ေမ်ွာှလင့္ခ်က္ျဖင့္ စူးစိုက္ျကည့္ရင္း တိုးတိုးေျပာလိုက္သည္။ ထို့ေနာက္ သမတသည္ အတြင္းဝန္ ရိထ္ လက္ထဲသို့ သံလ်ွက္ကို အပ္လိုက္သည္။

ေသြးစြန္းအလံနွင့္ ေျကးျပားတို့ကိုလည္း အလားတူစစ္ေဆးျကည့္ရွုျကျပီးေနာက္ ပစ္သည္ သူသယ္ေဆာင္လာေသာ ေငြအိုးကို စားပြဲေပါှသို့တင္လိုက္ျပီး-

“ဒါကေတာ့ ဟစ္တလာနဲ့ အီဗာဘေရာင္းတို့ရဲ့ အရိုးျပာေတြထည့္ထားတဲ့ ေငြအိုးပါ” ဟုအားလံုးျကားေအာင္ေျပာလိုက္ သည္။ အခန္းတြင္းရွိအသံအားလံုးတိတ္ဆိတ္သြားသည္။ ကမဿဘာ့သမိုင္းတြင္ အေက်ာှျကားဆံုး လူဆိုးျကီး၏ အရိုးျပာ အိုးကို အားလံုးစူးစိုက္ျကည့္ေနျကသည္။ လိုရမ္က ပစ္အနားသို့တိုးကပ္လာျပီး-

“က်ြန္မ ဖြင့္လိုက္မယ္” ဟုေျပာလိုက္သည္။

သမတနွင့္တကြ ပုဂဿဂိုလ္ျကီးမ်ားအားလံုး ေငြအိုးအနားသို့ဝိုင္းလာျကသည္။ လိုရမ္သည္ သိမ္းဌက္ပံုအဖံုးကို အသာ အယာလွည့္ဖြင့္လိုက္သည္။ ျပီးေတာ့ သမတကို အရင္ျကည့္ေစ၏။

သမတသည္ ေငြအိုးအတြင္းမွ ဟစ္တလာက သူ့မ်က္လံုးကို ထိုးေဖာက္လိုက္မည္ကို စိုးရြံ့ေနသကဲ့သို့ အတြင္းသို့ မျကည့္ဝံ့ျကည့္ဝံ့နွင့္ေခ်ာင္းျကည့္လိုက္သည္။ စကဿကန့္ပိုင္းအတြင္း သူ့မ်က္လံုးကို ေငြအိုးမွ ခ်က္ခ်င္းျပန္ခြာလိုက္ျပီး-

“အထဲမွာ ဘာမွမရွိဘူး” ဟုေျပာလိုက္သည္။

ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီးေဆာက္က-

“အင္း-ဝုဖ္မိသားစုဟာ အေစာျကီးထဲက ျပာေတြကို ထုတ္ထားခဲ့တယ္ထင္တယ္” ဟုေတြးေတြးဆဆေျပာလိုက္ ေလသည္။ အားလံုးသည္ အေတြးကိုယ္စီျဖင့္ ျငိမ္သက္ေနျကသည္။

မျငိမ္သက္သူကေတာ့ အယ္လ္။ သူသည္ ပစ္အနီးသို့ တျဖည္းျဖည္းတိုးကပ္လာျပီး-

“ေဟ့ေကာင္၊ မင္းလုပ္လိုက္တာလား” ဟုျကိတ္၍ ေမးလိုက္သည္။

ပစ္က မသိမသာျပံုးရင္း-

“ေအးကြ” ဟုေျဖလိုက္သည္။ သူတို့နွစ္ေယာက္ကို တစ္ခ်ိန္လံုး အကဲခတ္ေနေသာ လိုရမ္က ပစ္အနားသို့ကပ္လာျပီး-

“ဒါဆို ဟစ္တလာနဲ့ အီဗာတို့ရဲ့အရိုးျပာေတြ ဒီထဲမွာတကယ္ရွိခဲ့တာေပါ့ေနာ္” ဟုေမးလိုက္သည္။

ပစ္က လိုရမ္ကို ျပံုးျပျပီး-

“ရွိခဲ့တာေပါ့အခ်စ္ရယ္”

“ဒါဆို ဘယ္သူယူသြားသလဲ၊ ေမာင္သိလား”

“အင္း”

“ဘယ္သူယူသြားတာလဲဟင္”

ပစ္က လိုရမ့္နွာေခါင္းကေလးကို ဆြဲညွစ္ရင္း အသံတိုးတိုးျဖင့္-

“ေမာင္ယူသြားတာေလ” ဟုေျဖလိုက္သည္။

လိုရမ့္ မ်က္လံုးမ်ားျပူးသြားသည္။

“ဒါဆိုခုဘယ္မွာလဲဟင္”

“အိမ္သာထဲမွာကြ၊ ေမာင္ခုနက အေပါ့သြားျပီးေတာ့ အဲဒီျပာေတြကို အိမ္သာထဲပစ္ခ်ျပီး ေရဆြဲခ်ပစ္ခဲ့တယ္” ဟုေျဖလိုက္ေလေတာ့သည္။

နစ္ဝင္စီးေမ်ာသြားေသာ ျပာစမ်ား

ဧျပီလ ၁၅ ရက္၊ ၂၀၀၁ ခုႏွစ္

ဝါရွင္တန္ ဒီ၊စီ

ဒတ္ပစ္၊ အယ္လ္ဂ်ီယိုဒီနိုသည္ နာဇီအျမုေတရတနာမ်ားထည့္သြင္းထားေသာ ေျကးေသတဿတာတို့ကို အနဿတာတိက အိုကူးမားပင္လယ္ေအာှ ဝါရွင္တန္သို့ပို့ေဆာင္ရမည့္ အေမရိကန္တပ္မေတာှမွ အထူးေလယာဉ္သည္ မက္ဆီကိုနိုင္ငံ ဗီရာခရုဇ္ေလဆိပ္တြင္ဆင္းသက္လာသည္။

ေလယာဉ္မွူးက က်န္ခရီးလမ္းကို ဤေလဆိပ္တြင္အသင့္ေစာင့္ျကိုေန ေသာ ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီးဆန္ဒက္ကာေစလြွတ္လိုက္သည္ အသံုးလံုးအထူးဂ်က္ေလယာဉ္ျဖင့္ ဆက္လက္သြားရမည္ျဖစ္ ေျကာင္း သူတို့ကို သတင္းပို့၏။

ပစ္နွင့္အယ္လ္သည္ ေျကးေသတဿတာျကီးထမ္း၍ ဂိုက္တစ္ရာခန့္အကြာတြင္ရပ္ထားေသာ အသံုးလံုးဟုသည့္ စာလံုးျကီး မ်ားေရးထိုးထားသည့္ ျမစိမ္းေရာင္ေလယာဉ္ဆီသို့ ေနပူျကဲျကဲတြင္ ေခ်ြးသံတရဲရဲျဖင့္ ေလ်ွာက္လွမ္းလာခဲ့ျကသည္။ ေလယာဉ္မွူးနွင့္ လက္ေထာက္ေလယာဉ္မွူးမွလြဲ၍ ေလယာဉ္တစ္စီးလံုးတြင္ သူတို့နွစ္ေယာက္တည္း။

ပစ္သည္ ေသတဿတာကိုေနရာခ်လိုက္ျပီး ေလယာဉ္ေမာင္းခန္းသို့ဝင္ရန္ တံခါးကို ဖြင့္လိုက္သည္။ တံခါးသည္ေသာ့ခတ္ ထား၏။ တံခါးကိုေခါက္လိုက္သည္။ ခဏေနေတာ့ စပီကာမွအသံထြက္လာသည္။

“စိတ္မေကာင္းပါဘူး မစဿစတာပစ္၊ ဒီတံခါးကို လံုးဝမဖြင့္ရဘူးလို့အထက္က အမိန့္ရထားပါတယ္။ စိန့္အင္ဒရူး ေလတပ္ စခန္းကိုေရာက္လို့ ပစဿစည္းေတြကို သံခ်ပ္ကာကားေပါှေရာက္ေအာင္တင္ျပီးမွ က်ြန္ေတာှတို့လည္းအျပင္ထြက္ရမွာတဲ့”

အပိုေတြ။ ပစ္သည္ ထိုသို့ေတြး၍ ျပံုးလိုက္ျပီး လွည့္ထြက္လာခဲ့သည္။ အယ္လ္သည္ လက္စိမ္းျကီးနွစ္ဖက္ကို ေျမွာက္ ၍ထိုင္ခံုတြင္ထိုင္ေန၏။ ပစ္အံ့ဩသြား၏။

“ဟေကာင္၊ မင္းလက္ေတြဘာလို့စိမ္းသြားတာလဲ”

အယ္လ္က သူ့လက္စိမ္းျကီးမ်ားကို ပစ္မ်က္နွာနားကပ္ရင္း-

“ေသခ်ာျကည့္၊ ျမစိမ္းေရာင္ကြ၊ ေလယာဉ္ေပါှတက္ေတာ့ ငါတံခါးကို ကိုင္လိုက္မိတယ္။ ေလယာဉ္က ေဆးေတာင္ မေျခာက္ေသးဘူးကြ”

“ဒါဆို ဒီေလယာဉ္က ခုမွေဆးမွုတ္ထားတာေပါ့”

“မဟုတ္ေသးဘူး ပစ္၊ ငါတို့ေတာ့ ျပန္ေပးဆြဲခံရျပီထင္တယ္”

“ဟုတ္ခ်င္လည္း ဟုတ္မွာေပါ့ အယ္လ္၊ ေစာင့္ျကည့္ျကေသးတာေပါ့”

ေလယာဉ္သည္ မက္ဆီကန္ပင္လယ္ေကြ့ကို ေက်ာှျဖတ္၍ ပ်ံသန္းရင္း အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု ေလေျကာင္းပိုင္နက္ အတြင္းသို့ ဖေလာှရီဒါျပည္နယ္မွတဆင့္ ဝင္ေရာက္လာ၏။ ထိုမွတဆင့္ ဝါရွင္တန္သို့ဦးတည္ပ်ံသန္းလိုက္သည္ကို သူတို့နွစ္ေယာက္လံုးသိေနျက၏။

“ငါတို့လည္း နွစ္ေယာက္ထဲ တဲတိုးေနျပီး ဓါးျပတိုက္ခံရမွာေျကာက္တဲ့ အဖြားျကီးနွစ္ေယာက္လို ျဖစ္ေနျပီထင္တယ္”

“မေျပာနိုင္ေသးဘူးအယ္လ္၊ စိန့္အင္ဒရူးေလဆိပ္မေရာက္မခ်င္း ဘာကိုမွ မေျပာနိုင္ေသးဘူး”

ေနာက္ဆယ့္ငါးမိနစ္အျကာတြင္ ေလယာဉ္မွူးသည္ ေလယာဉ္ကို စိန့္အင္ဒရူးေလတပ္အေျခစိုက္စခန္းသို့ ဦးတည္ ပ်ံသန္းလိုက္သည္။ ေလယာဉ္ေျပးလမ္းကို ျမင္ေနရျပီ။

ေလယာဉ္သည္ တမဟုတ္ခ်င္း လမ္းေျကာင္းေျပာင္းသြားသည္။ သာမန္ခရီးသည္မ်ားအဖို့မသိသာေသာှလည္း ဥဒဟို ေလယာဉ္ေမာင္းလာခဲ့ျကေသာ ပစ္နွင့္အယ္လ္ကေတာ့ခ်က္ခ်င္းသိသည္။ အယ္လ္က-

“ထင္တဲ့အတိုင္းပဲကြ” ဟုေျပာလိုက္သည္။ ပစ္သည္ ေလယာဉ္ လားရာကို အေသအခ်ာျကည့္ျပီး-

“စိန့္အင္ဒရူးေလဆိပ္ေျမာက္ဖက္က ေဂါှဒြန္ေကာှနာရပ္ကြက္ထဲမွာရွိတဲ့ ပုဂဿဂလိက ေလယာဉ္ကြင္းကို ဦးတည္ေနတာ ကြ”

အယ္လ္က ပစ္ကို ျကည့္လိုက္ရင္း-

“မင့္ဝုဖ္ေတြက မလြန္လြန္းဖူးလား”

“မင္းဆိုလည္း ဝုဖ္ေတြလုပ္သလို လုပ္မွာပဲမဟုတ္လား။ သူတို့မွာ ဒီရတနာေတြမရွိရင္ နာဇီမ်ိုးဆက္ကို ဘယ္ျပန္ တည္ေထာင္လို့ရေတာ့မလဲ”

“ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဝါရွင္တန္မွာဆိုေတာ့ သိပ္ေျဗာင္က်မေနဘူးလား”

“သူတို့ေခါင္းေဆာင္ ကားလ္မရွိေတာ့တဲ့ေနာက္ပိုင္း မ်က္စိေဒါက္ေထာက္အျကည့္ခံေနရမွာေပါ့။ လမ္းမွာ သူတို့ အတြက္အခြင့္အေရးဘယ္ရမလဲ”

“ဒါဆို စိန့္အင္ဒရူးေလဆိပ္ကို အေျကာင္းျကားျကမလား၊ ဟိုအခန္းထဲက ငနဲေတြကို ခ်ျကမလား”

“ေနဦးကြ၊ ေျမေပါှေရာက္တဲ့အထိေစာင့္ဦး၊ ခုေနဝင္ခ်လိုက္ရင္ အနဿတရာယ္မ်ားတယ္”

စကဿကန့္ပိုင္းအတြင္း ေလယာဉ္သည္ ေျမျပင္သို့ဆင္းသက္မိျပီ။ ေလယာဉ္ေျပးလမ္းတစ္ေလ်ွာက္ အလံုပိတ္ ထရပ္ကား တစ္စီးနွင့္ မာစီးဒီးဘန့္ဇ္ ၄၃ဝ ဆလြန္းကားနွစ္စီးလိုက္လာျကသည္ကို ျပူတင္းေပါက္မွတဆင့္ျမင္ေနရသည္။

ပစ္သည္ အယ္လ့္အားအခ်က္ျပလိုက္ျပီး သူတို့နွစ္ဦးသည္ ေသနတ္ကိုယ္စီဆြဲထုတ္လ်ွက္ ေလယာဉ္ေမာင္းခန္းတံခါး ကို ကန္ဖြင့္လိုက္ျကသည္။ ေလယာဉ္မွူးနွင့္ သူ၏လက္ေထာက္သည္ လက္မ်ားကိုအသင့္ေျမွာက္ထားရင္း-

“ခင္ဗ်ားတို့ ဝင္လာမယ္ဆိုတာသိပါတယ္။ ေလယာဉ္ကို ပ်ံတက္ဖို့ျကိုးစားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီအျကံကို စြန့္လြွတ္ လိုက္ျကပါ။ က်ြန္ေတာှတို့ ေလယာဉ္ကို ပ်ံလို့မရေအာင္လုပ္ထားျပီးျပီ”

“ထြက္ျက” ပစ္သည္ ထိုနွစ္ေယာက္ကို အမိန့္ေပးလိုက္ျပီးေနာက္-

“အယ္လ္၊ ဒီနွစ္ေကာင္ကို ကန္ခ်လိုက္စမ္း” ဟုေျပာလိုက္သည္။

အယ္လ္သည္ တံခါးကိုဖြင့္လိုက္ျပီး တစ္နာရီ ၂၅ မိုင္နွုန္းျဖင့္ေျပးလ်ွက္ရွိေသာ ေလယာဉ္ေပါှမွ ေလယာဉ္မွူး နွစ္ေယာက္ကို ေနာက္မွေန၍ ေဆာင့္ကန္ခ်လိုက္သည္။ အာလူးသီးမ်ားကဲ့သို့ လိမ့္သြားေသာ သေကာင့္သားနွစ္ ေကာင္ကို အားရစြာျကည့္ျပီးမွ ေလယာဉ္ေမာင္းခန္းတြင္းသို့ျပန္ဝင္လာျပီး-

“ကဲ ခုဘာလုပ္ျကမလဲ၊ ေနာက္ကလိုက္လာတဲ့ မာစီးဒီးကေတာ့ ဖင္နားကပ္ေနျပီ” ဟုေျပာလိုက္သည္။

ပစ္က ခပ္ျပံုးျပံုးျဖင့္

“ေလယာဉ္က ပ်ံလို့မရေပမဲ့ ေျပးလို့ေတာ့ရေသးသကြ”

အယ္လ္သည္ ပစ္မ်က္နွာကို ျကည့္လိုက္ျပီး-

“ေဟ့ေကာင္၊ မင္းလုပ္မွာငါသိတယ္ေနာှ၊ မင္း ပင္ဆယ္ေဗးနီးယားရိပ္သာကို ျဖတ္ျပီး အိမ္ျဖူေတာှအထိ ဒါျကီးကို ေမာင္းေျပးမလို့ျကံေနတာမဟုတ္လား” ဟုေမးလိုက္၏။ ပစ္က သူ့အျကံကို ခ်က္ခ်င္းသိသည့္အယ္လ့္ကို ေခါင္းညိတ္ ျပလိုက္ျပီး-

“ဒါေျကာင့္ ငါမင္းမိန္းမယူမွာကို နွေျမာတာေပါ့အယ္လ္” ဟုဆိုေလသည္။ ထိုစဉ္ အတြဲလိုက္ဆြဲလိုက္ေသာ ေသနတ္သံမ်ားကို ျကားလိုက္ရေတာ့သည္။

++++++++++++++

ပစ္နွင့္အယ္လ္သည္ ထိခိုက္ဒဏ္ရာမ်ားကို ေဆးဝါးကုသမွုခံယူျပီးျပီးျခင္း တစ္စစီျဖစ္လုနီးပါးျဖစ္ေနသည့္ ခရူဇာျကီး ကိုလာသယ္ျကေသာ အေဖျကီးနွင့္အဖြဲ့ကို ဆီးျကိုနွုတ္ဆက္ေနျကသည္။ အေဖျကီးသည္ သူ့အသက္ေလာက္ျမတ္ နိုးေသာ ခရူဇာျကီးကို ပင္မထိန္းခ်ုပ္ခန္းထဲတြင္ ပံုပ်က္ပန္းပ်က္ျဖစ္ေနသည္ကို ျမင္လိုက္ရေသာအခါ စုတ္တသပ္သပ္ ျဖစ္ေနရွာ၏။ ကားျကီးကို ေတြေတြျကီးစိုက္ျကည့္ေနရာမွ-

“ျပင္လို့မရတာ ဘာမွမရွိပါဘူး” ဟုနွုတ္က တီးတိုးေရရြတ္ေနသည္။

ပစ္သည္ အေဖျကီးကို ျကည့္လိုက္ရင္းက-

“ဒီေလာက္အေျခအေနဆိုးတာကို အေဖျကီးက ျပင္ဦးမလို့လား” ဟုေမးလိုက္သည္။ တကယ္ေတာ့ ခရူဇာျကီး အေျခအေနဆိုးရျခင္း၏ အဓိကတရားခံက သူ။

အေဖျကီးက ေခါင္းညိတ္ရင္း-

“နွစ္နွစ္ေလာက္ အခ်ိန္ယူျပီးျပင္လိုက္ရင္ေတာ့ မူလအေျခအေနျပန္ေရာက္မွာပါ၊ ေမာင္ရင္တို့က အပ်က္အစီးပံုျကီး ပဲျမင္တာကိုး၊ က်ူပ္ကေတာ့ ဒီကားျကီးကိုျကည့္ရင္း ရင္သပ္ရွုေမာအံ့ဩေနျကမဲ့ စမစ္ဆိုနီယန္ ေရွးေဟာင္းျပတိုက္ ထဲက ပရိသတ္ကိုျမင္ေနရတယ္၊ ဒီကားျကီးက တန္ဖိုးမျဖတ္နိုင္ဘူးေမာင္ရင္” ဟုဆိုလိုက္၏။

အယ္လ္က ဝန္ခံလိုက္၏။

“အေဖျကီးရဲ့ ခရူဇာမပါရင္ က်ြန္ေတာှတို့အားလံုး ဒီေနရာကိုေရာက္မေနဘူး၊ ခုေလာက္ဆို အားလံုးေသကုန္ျကျပီ လားေတာင္မေျပာတတ္ဘူး”
အေဖျကီးက ျပံုးရင္း-

“ေနာင္တစ္ခ်ိန္ အခါသင့္လို့ အခြင့္သာခဲ့ရင္ေတာ့ ေမာင္ရင္တို့ဆီက ဒီဇာတ္လမ္းအျပည့္အစံုကို နားေထာင္ခ်င္ပါ ေသးတယ္၊ ဪ ေမ့လို့၊ က်ုပ္တို့အဖြဲ့ဒီကိုအလာမွာ ဒီမေရာက္ခင္ မိုင္ဝက္ေလာက္အလိုမွာ ေရခဲျဖစ္ေနတဲ့ အေလာင္းသံုးေလာင္းကိုေတြ့ခဲ့ရတယ္”

“ေယာကဿင်ားတစ္ေယာက္၊ မိန္းမနွစ္ေယာက္လား” ပစ္က ဘာမွမသိနားမလည္ဟန္ျဖင့္ေမးလိုက္သည္။

“ဟုတ္တယ္၊ ဟုတ္တယ္၊ ဝတ္ထားတဲ့အဝတ္ေတြကလည္း ပါးပါးေလးေတြ၊ ကဲ က်ုပ္ကိုခြင့္ျပုျကဦး” အေဖျကီးသည္ ေျပာေျပာဆိုဆိုနွုတ္ဆက္ထြက္ခြာသြား၏။

ေလယာဉ္ျကီးမ်ားသည္ ကလာရီအပါအဝင္အထူးေျခမွုန္းေရးတပ္မွ ဒဏ္ရာရသူမ်ား၊ ေသဆံုးသူမ်ားကို သယ္ေဆာင္ ၍အေမရိကသို့ ထြက္ခြာသြားျကသည္။ န်ူစြမ္းအင္သံုးေရငုတ္သေဘဿငာ တက္ခ္ဆန္သည္ စခန္းသို့ေရာက္ရွိလာျပီး လ်ွို့ဝွက္ဆိပ္ကမ္းတြင္ တစ္ခ်ိန္က သူပစ္ခြင္းခဲ့သည့္ ယူ ၂၀၁၅ နွင့္အမ်ိုးတူ ယူဘုတ္မ်ားအနီးတြင္ဆိုက္ကပ္ထား၏။

တက္ခ္ဆန္၏ ေရယာဉ္မွူး အီဗန္ကန္နင္ဟန္သည္ ဗိုလ္မွူးျကီးဝစ္တမ္းဘတ္နွင့္ ထိုေနရာကိုျကီးျကပ္ရန္ ဝါရွင္တန္ မွေစလြွတ္လိုက္ေသာ ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီး ေဘလ္ဂြာရာယို တို့နွင့္ေတြဆံုျပီးေနာက္ ဝစ္တမ္းဘတ္က ပစ္ကို ကန္နင္ဟန္ နွင့္ မိတ္ဆက္ေပး၏။ ကန္နင္ဟန္က အားပါးတရျပံုးျပလိုက္ျပီး-

“မစဿစတာပစ္၊ က်ုပ္တို့အသံခ်င္းပဲေတြ့ဖူးတာ၊ ခုမွ လူခ်င္းေတြ့ဖူးေတာ့တယ္။ အီဗန္ ကန္နင္ဟန္ပါ။ တက္ခ္ဆန္ရဲ့ ေရယာဉ္မွူးပါ”

ပစ္သည္ ကန္နင္ဟန္ကို ခ်က္ခ်င္းမွတ္မိ၏။

“ေတြ့ရတာဝမ္းသာပါတယ္ ကပဿပတိန္၊ ဝင္ရိုးစြန္းမုန္တိုင္းက ကပဿပတိန့္ကို အင္မတန္ေက်းဇူးတင္ေနပါတယ္”

ကန္နင္ဟန္က-

“ဒါနဲ့ ဆိပ္ကမ္းမွာရပ္ထားတဲ့ ယူဘုတ္ေတြေတြ့ျပီးျပီလား”

ပစ္ေခါင္းညိတ္လိုက္၏။

“ခုနက ေတြ့ခဲ့ျပီးပါျပီ။ သူ့ေခတ္သူ့အခါအရဆိုရင္ေတာ့ တကယ့္ကို အံ့မခန္းတဲ့ နည္းပညာေတြပါပဲ”

“ဟုတ္ပ၊ အတြင္းပိုင္းတည္ေဆာက္ပံုကို ျကည့္ျပီး က်ြန္ေတာှ့မွာ သက္ျပင္းအခါခါခ်ရတယ္”

+++++++++++++++

ေလယာဉ္ဂိုေဒါင္ထဲသို့ ဆိုက္ေရာက္လာေသာ ဘိုရင္း ၇၃၇ ေလယာဉ္ျကီးမွ ဆင္းလာေသာ ခရီးသည္မ်ားထဲတြင္ တစံု တေယာက္ကို ေတြ့လိုက္ရသျဖင့္ ပစ္သည္ ကန္နင္ဟန္ကို နွုတ္ဆက္ရင္းေလယာဉ္ဆီသို့ ေလ်ွာက္လွမ္းလာခဲ့သည္။ ေဆာင္းထားေသာ ဦးထုပ္ေအာက္မွ အနီေရာင္ေတာက္ေတာက္ ဆံနြယ္တို့သည္ ေရတံခြန္အလားျဖာျကေနသည့္ အမ်ိုးသမီးတစ္ဦး။ ပက္၊ ပက္ထရစ္ရွာ၊ ေဒါက္တာ ပက္ထရစ္ရွာ အိုကြန္းနဲလ္။

သူသည္ ေလယာဉ္ေပါှမွဆင္းလာျပီး ပစ္ရွိရာဖက္သို့လွည့္ျကည့္သည္။ ျပီးေတာ့ လက္ေဝွ့ယမ္းျပသည္။

ပစ္သည္ ပက္ထံသို့ဦးတည္ေလ်ွာက္လွမ္းသြားခ်ိန္မွာပင္ သူ့ေနာက္မွ တစံုတေယာက္သည္ သူ့ကိုတြန္းတိုက္ရင္း အေျပးတစ္ပိုင္း ေက်ာှတက္သြားသည္။ ထိုသူက ပက္အားသူ၏ ျကြက္သားအေျမွာင္းလိုက္ထေနေသာ လက္ေမာင္းအိုးျကီးမ်ားျဖင့္ အားပါးတရဖက္လိုက္သည္။ ေလထဲတြင္ နွစ္ပါတ္၊ သံုးပါတ္ဆြဲလွည့္လိုက္သည္။ မေရြွပက္ကလည္း သေဘာေတြက်လ်ွက္ တခစ္ခစ္ရယ္ေမာေန၏။ ျပီးေတာ့ နွစ္ေယာက္သား အျကင္နာ အနမ္း မ်ားေပးေနျကသည္။ ထိုသေကာင့္သား၊ အနွီသေကာင့္သားကား သူ၏ ေသေဖာှရွင္ဖက္ျကီး အယ္လ္ဂ်ီယိုဒီနိုပင္ ျဖစ္ေနေတာ့သည္။

ပစ္သည္ ထိုျမင္ကြင္းကို နားမလည္နိုင္စြာ ေငးျကည့္ေနမိသည္။ ဘာေတြျဖစ္ကုန္တာပါလိမ့္။ ပက္က သူ့ကိုျမင္သြား ျပီး လက္ေဝွ့ယမ္းျပသည္။ ပစ္သည္ ပက္ထရစ္ရွာ၏ ပါးကေလးကို နွုတ္ဆက္အနမ္းေပးလိုက္ရင္း-

“က်ြန္ေတာှ မသိလိုက္တဲ့အခ်ိန္ ခင္ဗ်ားတို့နွစ္ေယာက္ တစ္ခုခုျဖစ္ေနျကျပီထင္တယ္” ဟုေမးလိုက္သည္။

ပက္က ခုမွရည္းစားထားဖူးေသာ အပ်ိုစင္မေလးသဖြယ္ တခစ္ခစ္ရယ္ရင္း-

“ရွင္မွတ္မိေသးလား၊ ဗ်ူနိုေအးရီးက ျဗိတိသ်ွသံရံုးမွာ ရွင္က ကားလ္ဝုဖ္ရဲ့ ရန္ျဖစ္ေနတုန္း က်ြန္မနဲ့အယ္လ္ အျကားျကီး ကေနခဲ့ျကတယ္ေလ။ အဲဒီမွာ နွစ္ေယာက္သား နားလည္မွုရသြားခဲ့ျကတယ္ရွင့္”

ပစ္သည္ အယ္လ္ကို မ်က္ေမွာင္ျကီးျကုတ္၍ ျကည့္လိုက္ျပီး-

“နားလည္မွုရတယ္ ဆိုတာ——”

အယ္လ္က စိတ္မရွည္ေတာ့။

“ခ်စ္သြားျကတယ္လို့ေျပာတာကြ၊ ငတံုးေကာင္ရ” တဲ့။

ပစ္သည္ နားမလည္နိုင္ရာမွ အံ့ဩသည့္ဖက္ကို ေျပာင္းသြားသည္။

“ဘယ္လို၊ မင္းတို့နွစ္ေယာက္ခ်စ္သြားျကတယ္”

တကယ္ေတာ့ သူနားမလည္နိုင္ေလာက္ေအာင္ အံ့ဩတျကီးျဖစ္ရသည္မွာ ပက္ေျကာင့္မဟုတ္ပါ။ အယ္လ့္ေျကာင့္ ျဖစ္သည္။ စြန့္စားျခင္းနွင့္ သူမ်ားကိုေနာက္ေျပာင္ျခင္းမွလြဲ၍ ဘာကိုမွစိတ္မဝင္စားေသာ ထိုဂ်ပုသည္ မိန္းမ တစ္ေယာက္နွင့္လည္းခ်စ္တတ္ေသးတာပဲကိုး။ တကယ့္ကို ေက်ာက္ခဲေရေပါှျခင္းျဖစ္သည္။

အယ္လ္က ရွက္ကိုးရွက္ကန္းျဖင့္ သြားျကီးျဖီး၍-

“ငါ- ငါလည္း ငါ့ကိုယ္ငါအံ့ဩတယ္။ ဘယ္– ဘယ္လိုျဖစ္သြားမွန္းမသိဘူး” ဆိုပဲ။

“အဲဒီေတာ့—————”

ပစ္၏ အဲဒီေတာ့ မွာ သူတို့နွစ္ေယာက္ထဲသာ သိသည့္ အဲဒီေတာ့ ျဖစ္သည္။ တစ္ခ်ိန္က သူနွင့္အယ္လ္တို့ သေဘာ တူညီခ်က္တစ္ခုလုပ္ထားခဲ့သည္။ အခ်ိန္မေရြးေသသြားနိုင္ေသာ သူတို့၏ ဘဝထဲသို့ အိမ္ေထာင္သားေမြးဆိုသည့္ ကိစဿစျကီးကို ဆြဲမထည့္ျကဖို့။

အယ္လ္သည္ မ်က္နွာပိုးသတ္လိုက္ျပီး ပစ္၏ ပုခံုးကို ဆုတ္ကိုင္၍-

“သူငယ္ခ်င္း။ ငါတို့အတူလက္တြဲျပီး အမ်ားျကီးအလုပ္လုပ္ခဲ့ျပီးျပီ။ အမ်ားစုက ေသေစေလာက္တဲ့ အလုပ္မ်ိုးေတြ ခ်ည္းပဲ။ ဒါေပမဲ့ ငါတို့ခုထိ အသက္ရွင္ေနခဲ့ျကတယ္။ တစ္ကိုယ္လံုးမွာေတာ့ အမာရြတ္ေတြျပည့္လို့ကြာ။ ခု မင္းေရာ ငါပါ အသက္ျကီးလာျပီသူငယ္ခ်င္း၊ ငါဆို မနက္မနက္ အိပ္ယာထရင္ အဆစ္အျမစ္ေတြေတာင့္တင္းေနတယ္။ ဝုန္းဝုန္း ဒိုင္းဒိုင္းလုပ္တာေတြ ေလ်ွာ့သင့္ျပီလို့ငါထင္တယ္၊ ျပီးေတာ့၊ ျပီးေတာ့——–”

အယ္လ္သည္ စကားေျပာေနရင္းက ခဏရပ္လိုက္သည္။ သူ့မ်က္နွာျကီးသည္ ခရမ္းခ်ဉ္သီးမွည့္ျကီးကဲ့သို့ နီရဲေနေလ သည္။

“ငါ့အေမကလည္း ငါ့ကို အိမ္ေထာင္ျပုေစခ်င္ျပီကြ၊ သူမေသခင္ ေျမးကေလး ဂ်ီယိုဒီနိုကို ခ်ီခ်င္တယ္တဲ့”

ပက္က ေခါင္းညိတ္ရင္း-

“ဟုတ္တယ္၊ က်ြန္မ အသက္လည္း ၃၅ နွစ္ေက်ာှျပီဆိုေတာ့ က်ြန္မတို့ ျမန္ျမန္လက္ထပ္ျပီး ကေလးျမန္ျမန္ယူျက မယ္ေနာှေမာင္” တဲ့။

ပစ္သည္ ကဲခ်င္တိုင္းကဲေနေသာ ထိုသက္ျကီးစံုတြဲကို နည္းနည္းခ်ဉ္လာသည့္အတြက္-

“ခင္ဗ်ားမွာ ကေလးရွိျပီးသားပဲ၊ မီဂန္ေလ၊ အပ်ိုေတာင္ျဖစ္ေတာ့မယ္” ဟုေျပာလိုက္သည္။

ပက္ကနည္းနည္းမွ မေလ်ွာ့-

“ဟုတ္တယ္ေလ။ မီဂန္က အခု အယ္လ့္ကို အေဖအျဖစ္ေမြးစားမလို့တဲ့၊ မီဂန္က အယ္လ့္ကို သိပ္ခ်စ္၊ သိပ္ေလးစား တာ”

ပစ္ မ်က္လံုးျပူးသြားသည္။

“ဘယ္လို မီဂန္က ဒီျဂိုလ္သားရုပ္နဲ့ ဂ်ပုကို သိပ္ခ်စ္၊ သိပ္ေလးစားတယ္၊ ဟုတ္လား”

“ဟုတ္တယ္ေလ။ အယ္လ္က သူ့အသက္ကို ကယ္ခဲ့တဲ့ သူရဲေကာင္းျကီးမဟုတ္လား”

က်ြန္ေတာှလည္း ကယ္ခဲ့ပါတယ္ဗ်ာ။ ပစ္သည္ အသက္ျပင္းျပင္းတစ္ခ်က္ရွုလိုက္၏။ စိတ္လွုပ္ရွားေနေသာ သူ့ကိုယ္ သူလည္းအံ့ဩမိသည္။ ေဒါသျဖစ္သလိုလို၊ ယူျကံုးမရသလိုလို၊ ဝမ္းနည္းသလိုလို။ သူသတိမထားမိလိုက္ပဲ ပက္အေပါှ တိမ္းညြွတ္မိခဲ့ေျကာင္း အခုမွသိသည္။ သူျပံုးလိုက္သည္။ ဘာလိုလိုနွင့္ အယ္လ္ဂ်ီယိုဒီနိုဆိုတဲ့ အေကာင္ ျကီးေတာင္မိန္းမရေတာ့မွာကိုး။

“မင္းတို့ ဘယ္ေတာ့ေလာက္ မဂဿငလာေဆာင္ျကမလဲ”

“ေျခာက္လအတြင္းေဆာင္မယ္။ က်ြန္မ အားမီးနီးစ္သေကဿငတေတြဘာသာျပန္တာ အားလံုးျပီးတဲ့အထိသာ အယ္လ္ ေစာင့္ရလို့ရွိရင္ အဖိုးျကီးျဖစ္သြားလိမ့္မယ္။ က်ြန္မတို့မဂဿငလာေဆာင္တာကို ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီး ဆန္ဒက္ကာက မကန့္ကြက္ ေလာက္ပါဘူးေနာှ”

“မကန့္ကြက္ပါဘူး၊ ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီးက သူ့ေဆးျပင္းလိပ္ေတြ ခိုးေနတဲ့ ဒီလိုအေကာင္နဲ့ ေဝးေလ၊ ေကာင္းေလဆိုျပီး သေဘာေတာင္က်ေနဦးမွာ”

မဟုတ္ေသး။ သူ့စိတ္ထဲမွာ ယူျကံုးမရျဖစ္ေနမိျခင္းသည္ ပက္ကို ဆံုးရွံုးလိုက္ရ၍ မဟုတ္။ လက္စသတ္ေတာ့ အယ္လ့္ကို ဆံုးရွုံးလိုက္ရ၍ျဖစ္သည္။ အသံုးလံုး၏ နွစ္ကိုယ့္တစ္စိတ္အတြဲသည္ ခုခ်ိန္မွစ၍ တစ္ကိုယ့္တစ္စိတ္သာ က်န္ရစ္ခဲ့ေတာ့မည္။

ဗိုလ္ဂ်က္ေကာ့ဘ္သည္ သူတို့အနီးသို့ေရာက္လာ၏။

“ဗိုလ္မွူးျကီး ဝစ္တမ္းဘတ္က မစဿစတာပစ္ကို ေတြ့ခ်င္လို့တဲ့”

“သူက ဘယ္မွာလဲ”

“ေလယာဉ္ဂိုေဒါင္ရဲ့ ဟိုဖက္အစြန္က အခန္းေလးထဲမွာ ရံုးခန္းလုပ္ျပီး သူနဲ့ ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီးဂြာရာယိုတို့ထိုင္ေနျကတယ္”

“ခုလာခဲ့ပါ့မယ္”

ပစ္သည္ ခုထိအျကင္နာေပးေနဆဲ စံုတြဲကို ျကည့္လိုက္ျပီး-

“အယ္လ္၊ မင္းရဲ့ သူတို့သမီးေလာင္းကို အိပ္ယာခမ္းနားျပင္ေပး၊ မဂဿငလာဦးညေတာ့ မလုပ္လိုက္နဲ့ဦးေနာှ၊ အလုပ္လုပ္ဖို့ရွိေသးတယ္”

သူေျပာသည္ကို နွစ္ေယာက္လံုး အေရးပင္မလုပ္ျက။

ပစ္သည္ ျပံုးစစျဖင့္ လွည့္ထြက္ခဲ့သည္။

++++++++++++++++

ဝစ္တမ္းဘက္သည္ ရံုးခန္းထဲသို့ဝင္လာေသာ ပစ္ကို လွမ္း၍ လက္ျပလိုက္ျပီး ေရွ့တြင္ထိုင္ေစသည္။ တစ္ဖက္ စားပြဲတြင္ေတာ့ သိပဿပံပညာရွင္မ်ား၊ ေရွးေဟာင္းသုေတသနပညာရွင္မ်ား၊ သတင္းေထာက္မ်ားသည္ ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီး ဂြာရာယိုအား သျကားခဲပုရြက္ဆိပ္အံုသလို ဝိုင္းဝန္းအံုခဲေနျကသည္။ ဂြာရာယိုသည္ စိတ္ညစ္ေနပံုရ၏။ ပစ္ေရာက္လာေသာ အခါထိုသူအားလံုးကို အခန္းအျပင္သို့ထုတ္၍ အခန္းတံခါးကို ပိတ္လိုက္ျပီး ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီး ဂြာရာယို က-

“မစဿစတာပစ္ကို အကူအညီေတာင္းရဦးမယ္” ဟုစကားခံလိုက္သည္။

ဝစ္တမ္းဘတ္က ဆက္၍-

“က်ြန္ေတာှတို့မွာ လုပ္စရာအလုပ္ေတြေတာင္လိုပံုေနတယ္။ ဒီေနရာအေျကာင္းလည္း ဘာမွသိမထားေတာ့ ပိုဆိုး တာေပါ့ မစဿစတာပစ္။ သမတက ဂ်ာမန္ေတြရဲ့ ရတနာေတြကို အျမန္ဆံုးရွာျပီး ဝါရွင္တန္ကို ပို့ေပးေစခ်င္ေနတယ္။ အဲဒါ မစဿစတာပစ္ ရွာေပးနိုင္မလား”

ဂ်ာမန္ေတြရဲ့ ရတနာေတြ၊ တတိယဂ်ာမာန္နိုင္ငံေတာှရဲ့ ရတနာေတြ။ ပစ္ သိလိုက္သည္။

“ဒီပစဿစည္းေတြ ဘယ္မွာရွိမွန္းက်ြန္ေတာှသိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ဘာျဖစ္လို့ ဝါရွင္တန္ပို့ေနမွာလဲ၊ ရွာေတြ့ရင္ မီးရွို့ပစ္ လိုက္ေပါ့ဗ်”

“အဲသလိုလဲ မဟုတ္ေသးဘူးေလ၊ မစဿစတာပစ္ရဲ့၊ နိုင္ငံေရးအရ တစ္ခုခုအသံုးဝင္လို့ျဖစ္မွာေပါ့ဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားရွာေတြ့ တာနဲ့ ေလယာဉ္စင္းလံုးစီစဉ္ေပးမယ္။ ခင္ဗ်ား ဒီပစဿစည္းေတြ ယူျပီး ဝါရွင္တန္ကို တိုက္ရိုက္သြားရလိမ့္မယ္ထင္တယ္ ဗ်”

“ဟုတ္ကဲ့ပါ၊ က်ြန္ေတာှသေဘာေပါက္ပါျပီ”

ပစ္သည္ ကြပ္ကဲေရးရံုးခန္းမွ စိတ္မသက္မသာျဖင့္ ျပန္လည္ထြက္လာခဲ့သည္။ တာဝန္နွင့္ ဝတဿတရားတို့သည္ သူ၏ ေနာက္မွ ဖဝါးေျခထပ္ ထပ္ခ်ပ္မကြာလိုက္၍လာခဲ့သည္။ ေလယာဉ္ဂိုေဒါင္၏ အလယ္တည့္တည့္တြင္ ခရူဇာကားနွင့္ သူတိုက္ပစ္ခဲ့ေသာ ေလယာဉ္မ်ားသည္ ကို့ရို့ကားယား လဲျပိုလ်ွက္ရွိဆဲ။ ပစ္သည္ နွစ္ပိုင္းျပတ္လ်ွက္ရွိေသာ ဝုဖ္မိသားစု၏ ကိုယ္ပိုင္ဇိမ္ခံဂ်က္ေလယာဥ္ကေလး၏ အျမီးပိုင္းထဲသို့ လူလစ္သည့္အခ်ိန္ လွစ္ကနဲဝင္သြားလိုက္ သည္။ ေလယာဉ္ျပူတင္းေပါက္မ်ားမွတဆင့္ အတြင္းသို့ဝင္လာေသာ အလင္းေရာင္မွိန္မွိန္ေလးေျကာင့္ အတြင္းပိုင္းရွိ ပစဿစည္းမ်ားကို မပီဝိုးတဝါးသာျမင္ေနရသည္။ ပစ္သည္လက္နွိပ္ဓါတ္မီးအေသးစားေလးကိုဖြင့္လိုက္ျပီး ေလယာဉ္တြင္း သို့လွည့္ပါတ္ျကည့္ရွုလိုက္သည္။ ဇိမ္ခံဆိုဖာျကီးမ်ား၊ အရက္ဘားအေသးစားေလးတစ္ခု၊ ျမင္ကြင္းက်ယ္ ပလက္စမာ တီဗြီျကီးတစ္ခု။ ပိတ္ထားေသာအခန္းတံခါးကိုဆြဲဖြင့္လိုက္ေသာအခါ အိစက္ေနေသာ ေမြ့ယာျကီးနွင့္ခုတင္ျကီး တစ္လံုး။ ေရခ်ိုးခန္းငယ္တစ္ခု၊ မီးဖိုခန္းအေသးစားေလးတစ္ခု။

ပစ္၏ မ်က္လံုးအစံုသည္ ခုတင္ေဘးတြင္ခ်ထားေသာ ေျကးေသတဿတာရွည္ရွည္ေလးဆီသို့ေရာက္သြား၏။ လက္ တစ္ဖက္ျဖင့္မျကည့္ေသာအခါ အေလးခ်ိန္အလြန္စီးသည္ကိုေတြ့ရ၏။ ေျကးေသတဿတာေပါှတြင္ စာတစ္ေျကာင္း ေရးထြင္းထားသည္။ ဂ်ာမန္ဘာသာျဖင့္ျဖစ္၏။ ပစ္သည္ စပိန္လိုမတတ္ေသာလည္း ဂ်ာမန္လိုေတာ့တတ္၏။ ထိုစာ ေျကာင္း၏ အဓိပဿပါယ္က-

“ျပန္လည္ရွင္ျပန္ထေျမာက္ခ်ိန္အထိ ဤေနရာတြင္ အိပ္စက္ေစာင့္စားေနသည့္ အျမုေတရတနာေတာှမ်ား” တဲ့။

ပစ္သည္ ေျကးေသတဿတာကိုဖြင့္လိုက္သည္။ ဤပစဿစည္းမ်ားသည္ ကားလ္ဝုဖ္မွတပါး မည္သူမ်ွထိေတြ့ကိုင္တြယ္ခြင့္ မရွိသျဖင့္ မိမိကိုယ္မိမိ ယံုျကည္မွုလြန္ကဲေသာ ဝုဖ္တို့၏ ထံုးစံအတိုင္း ေသာ့ခတ္မထားသျဖင့္ အလြယ္တကူပင္ ပြင့္သြားသည္။

အတြင္း၌ သားေရအိတ္ကေလးမ်ားျဖင့္ ထည့္သြင္းထားသည့္ ပစဿစည္းေလးခုရွိသည္။ ပစ္သည္ အေသးဆံုးပစဿစည္းကို စ၍ ဖြင့္ျကည့္လိုက္သည္။ အက္ကြဲေျကာင္းတစ္ခုထင္ေနေသာ ေျကးျပားတစ္ခု။ သူရဲေကာင္းတစ္ဦးက နဂါးကို သတ္ေနဟန္ ရုပ္ပံုကိုထြင္းထားသည္။ ဤေျကးျပားသည္ စစ္တပ္၏ လုပ္ျကံမွုျဖစ္ပြားစဉ္က အိပ္ေထာင္ထဲတြင္ ထည့္ထားသျဖင့္ က်ည္ဆန္သင့္ရမည့္ေဘးမွ အေဒါ့ဖ္ဟစ္တလာကို ကယ္တင္နိုင္ခဲ့ေသာ နာဇီအျမုေတရတနာ ျဖစ္မွန္း ပစ္ထိုစဉ္ကမသိခဲ့။

ေနာက္အိတ္တစ္လံုးတြင္ေတာ့ ေသြးစြန္းေနေသာ ေဟာင္းနြမ္းသည့္ နာဇီ အလံတစ္ခု။  တတိယသားေရအိတ္ထဲတြင္ မေဟာှဂနီသားျဖင့္ျပုလုပ္ထားေသာ သစ္သားေသတဿတာရွည္တစ္လံုးကိုေတြ့ရသည္။ ထိုေသတဿတာထဲတြင္ေတာ့ ေရွးေခတ္ လွံသြားတစ္ခု။ ေနာက္ပိုင္းမွ ထိုအရာသည္ သမိုင္းတန္ဖိုးျကီးလွသည့္ သိဒဿဓိဝင္သံလ်ွက္မွန္း ပစ္သိခဲ့ရ သည္။

ေနာက္ဆံုးေသတဿတာေလးကို ဖြင့္လိုက္သည္။ နွစ္ေပခန့္ရွည္ေသာ ေငြသားျဖင့္သြန္းလုပ္ထားသည့္ အိုးကေလးတစ္ လံုးထြက္လာ၏။ အိုးအဖိုးတြင္ ေရြွမကိုဋ္တစ္ခုေပါှတြင္နားေနေသာ အနက္ေရာင္သိမ္းဌက္တစ္ေကာင္၏ပံုကို လက္ရာေျမာက္စြာထြင္းထုထား၏။ အိုးေပါှတြင္ နာမည္နွစ္ခုထြင္းထား၏။ အေဒါ့ဖ္ ဟစ္တလာ၊ အီဗာ ဟစ္တလာ။

ပစ္သည္ အိုးအဖံုးကို ဖြင့္ျကည့္ျပီးေနာက္တြင္ တစ္ကိုယ္လံုး ျကက္သီးေမြွးညွင္းမ်ားေထာင္ထသြား၏။ ဗိုက္ထဲမွ သရိုးသရီျဖစ္လာ၏။ ေက်ာရိုးတစ္ေလ်ွာက္ စိမ့္ကနဲခံစားလိုက္ရ၏။ မ်က္နွာသည္ ျဖူလာလိုက္၊ နီသြားလိုက္ အေရာင္ အမ်ိုးမ်ိုးေျပာင္းေန၏။

တစ္ကမဿဘာလံုးကို သိမ့္သိမ့္တုန္ေစခဲ့ေသာ နာဇီဂ်ာမနီ၏ ထာဝရအရွင္သခင္ အေဒါ့ဖ္ဟစ္တလာနွင့္ တစ္သက္လံုး ပုန္းလ်ွိုးကြယ္လ်ွိုးေနခဲ့ရျပီး မဂဿငလာေန့နွင့္ေသေန့တစ္ျပိုင္နက္တည္းျဖစ္ခဲ့ရေသာ ဟစ္တလာ၏ ခ်စ္သူ အီဗာ ဘေရာင္းတို့၏ အရိုးျပာမ်ားကို သူ့လက္နွင့္ဆုပ္ကိုင္ထားရလိမ့္မည္ဟု ပစ္သည္ တစ္သက္နွင့္တစ္ကိုယ္ အိပ္မက္ ထဲပင္ ထည့္မမက္ခဲ့ဘူးပါ တကား။

+++++++++++++++++

စည္းခ်က္မွန္မွန္ ေျပးလာသည့္ နွစ္ဆယ္ထက္မနည္းေသာ လူအုပ္စု၏ ဖိနပ္သံမ်ားသည္ လွိုဏ္ ေခါင္းတြင္းမွေန၍ ေလယာဉ္ဂိုေဒါင္ထဲသို့ ပဲ့တင္ဝင္ေရာက္လာခဲ့သည္။ ထို့ေနာက္တြင္ေတာ့ အပ္က်သံပင္ မျကားရ သည့္ ပကတိတိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ျခင္း။

ေရခဲျပင္ေပါှတြင္ ျဖည္းျဖည္းမွန္မွန္လမ္းေလ်ွာက္လာသည့္ လူတစ္ေယာက္၏ ေျခသံမွာ တိတ္ဆိတ္ေသာပါတ္ဝန္း က်င္တြင္ ဗံုးကြဲသလို က်ယ္ေလာင္လြန္းလွသည္။ ေမွာင္မဲသည့္လွိုဏ္ေခါင္းအတြင္းမွ မီးေရာင္မ်ားလင္းထိန္ေနေသာ ေလယာဉ္ဂိုေဒါင္အတြင္းသို့ အလံျဖူေလးကိုင္ေဆာင္ရင္း မထီတရီျပံုး၍ ဝင္လာေသာ အပိုင္းပိုင္းျပတ္ေနသည့္ အနက္ေရာက္တက္ဆူဒို ပြဲတက္ဝတ္စံုဝတ္ထားသည့္ အရပ္ျမင့္ျမင့္လူတစ္ေယာက္။ သူ့မ်က္လံုးစိမ္းမ်ားက ဝင္းဝင္း ေတာက္ေနသည္။

သူသည္ သူ့အားလျခမ္းပံုဝိုင္းရံထားသည့္ တစ္ရာမ်ွေသာ လူအုပ္ျကီးကို ရွိသည္ဟုပင္မေအာက္ေမ့ပဲ ကားလ္၊ အယ္လ္ဆီနွင့္ ဘလြန္ဒီ၊ ဝုဖ္ေမာင္နွမသံုးေယာက္ရွိရာသို့ တန္းတန္းမတ္မတ္ေလ်ွာက္သြားသည္။ သူ့မ်က္နွာသည္ ရွုပ္ပြေနေသာ မုတ္ဆိပ္ေမြွး၊ နွုတ္ခမ္းေမြွးမ်ား၊ ေသြးသံရဲရဲ ျပတ္ရွဒဏ္ရာမ်ားေျကာင့္ ေျကာက္စရာေကာင္းေန၏။ သူက ကားလ္ကို စိုက္ျကည့္ျပီး-

“ဟူဂိုက ခင္ဗ်ားကို နွုတ္ဆက္လိုက္ပါလို့ေျပာသြားတယ္။ ဒါေပမဲ့ခင္ဗ်ားတို့ရဲ့ ထြက္ေတာှမူနန္းကခြာမဲ့ ခရီးမွာေတာ့ သူမလိုက္နိုင္ရွာေတာ့ဘူး”

ဘလြန္ဒီသည္ အံ့အားသင့္ေန၏။ အယ္လ္ဆီ့မ်က္နွာေပါှတြင္ တုန္လွုပ္ေျခာက္ျခားသည့္အရိပ္အေယာင္မ်ားေပါှ လာ၏။ ကားလ္သည္ အတန္ျကာမ်ွ လူစိမ္းအားေျကာင္ျကည့္ေနျပီးမွ ေနာက္ဆံုးမွတ္မိသြား၏။

“ခင္ဗ်ားကိုး၊ မစဿစတာပစ္၊ ခင္ဗ်ားဟာ လူမဟုတ္ဖူး၊ နတ္ဆိုးတစ္ေကာင္”

“စကားေျပာျကမ္းလွခ်ည္လား ကားလ္ရဲ့၊ လူျကီးလူေကာင္းပီပီ ေအးေအးေဆးေဆးရွိမွေပါ့”

အယ္လ္ဆီသည္ လံုးဝသည္းမခံနိုင္ေတာ့၊ ေရွ့သို့ထြက္လာျပီး ပစ္၏ ဗိုက္ကို သူ့လက္ထဲကိုင္ထားေသာ ပစဿစတို ေသနတ္ဒင္ျဖင့္ ေဆာင့္ခ်လိုက္သည္။

ပစ္သည္ နာျကင္မွုေျကာင့္ ခဏမ်ွ အသက္ရွုမွားသြားသည္။ သူသည္ေနာက္သို့ေျခနွစ္လွမ္းမ်ွဆုတ္လိုက္သည္။ သို့ေသာှ အျပံုးမပ်က္။

“အျကမ္းမဖက္နဲ့ေလ မဒမ္ အယ္လ္ဆီဝုဖ္ရဲ့၊ က်ြန္ေတာှက ဘာလက္နက္မွမပါဘူး၊ အလံျဖူနဲ့လာတဲ့ ျငိမ္းခ်မ္းေရး သံတမန္ေလ”

ကားလ္သည္ အယ္လ္ဆီ့လက္ထဲမွ ေသနတ္ကိုဆြဲယူလိုက္သည္။ အယ္လ္ဆီက ရုန္းကန္ရင္း-

“က်ြန္မကိုမတားနဲ့အကို၊ က်ြန္မသူ့ကို သတ္ပါရေစ” ဟုေအာှဟစ္ေနသည္။

ကားလ္သည္ ပစ္ကို စိုက္ျကည့္လိုက္ျပီး-

“ဟူဂိုေသသြားျပီလား” ဟုေမးလိုက္သည္။

“ခုေလာက္ဆို ငရဲျပည္ကို ဝုဖ္မိသားစုအတြက္ ေျမကြက္ဝယ္ဖို့သြားေရာေပါ့။ ဝယ္ေတာင္ဝယ္ျပီးေလာက္ျပီထင္ တယ္။သူ့ဆီမွာ အေျကြးဝယ္ကဒ္ေတြ ပါသြားတယ္မဟုတ္လား”

“သူ့လူေတြေရာ”

“သူနဲ့တူတူ ေျမကြက္လိုက္ဝယ္ေနျကတယ္”

“က်ုပ္တို့ေလယာဉ္ေတြကို ဖ်က္ဆီးတာခင္ဗ်ားလား”

ပစ္က ပ်က္စီးေနေသာေလယာဉ္မ်ားကို ျကည့္ရင္း-

“က်ြန္ေတာှ ကားေမာင္းနည္းနည္းျကမ္းသြားလို့ပါ” ဟုဆိုလိုက္၏။

ကားလ္သည္ အံကိုတင္းတင္းျကိတ္ရင္း-

“ခင္ဗ်ားဘယ္ကလာတာလဲ”

ပစ္သည္ ကားလ္၏အေမးကို လ်စ္လ်ွူရွုလိုက္ျပီး-

“ခင္ဗ်ားရဲ့ မကိုင္တတ္၊ ကိုင္တတ္နဲ့ ေသနတ္ေတြကိုင္ထားတ�
��့လူေတြကို လက္နက္ခ်ဖို့ေျပာလိုက္ဦး၊ ေတာှျကာ ကိုယ့္ျပန္မွန္ေနဦးမယ္”

“ခင္ဗ်ားတို့ေရာ လူဘယ္ေလာက္က်န္လို့လဲ”

“ကိုယ့္ဘာသာျကည့္ေပါ့ဗ်ာ”

ပစ္သည္ လက္ေဝွ့ယမ္းျကလိုက္သည္။

အယ္လ္၊ ကလာရီနွင့္ ေျခမွုန္းေရးတပ္ဖြဲ့ဝင္ (၂၂)ေယာက္သည္ အသင့္အေနအထားျဖင့္ လွိုဏ္ေခါင္းထဲမွ ထြက္လာ ျကျပီး ဆယ္ေပစီျခား၍ ေနရာယူလိုက္သည္။

ကားလ္၏ မ်က္နွာေပါှတြင္ အျပံုးတစ္ပြင့္ေပါှလာ၏။

“လူနွစ္ဆယ္က လူတစ္ရာကို လက္နက္ခ်ခိုင္းေနတာလား မစဿစတာပစ္”

“ေစာင့္ျကည့္ပါဦး မစဿစတာကားလ္ဝုဖ္”

“သိပ္ေနာက္က်သြားျပီး မစဿစတာပစ္ရဲ့၊ က်ုပ္တို့ရဲ့ နာနိုနည္းပညာသံုးေရခဲျပင္ခြဲစနစ္ျကီး အသက္ဝင္ေနျပီ။ မျကာခင္ ကမဿဘာပ်က္ေတာ့မယ္”

ပစ္သည္ စိတ္မေကာင္းဟန္ျဖင့္ ေခါင္းယမ္းလိုက္သည္။

“မ်ိုးဆက္သံုးဆက္ေလာက္ျကိုးစားခဲ့ရတဲ့ ကိစဿစျကီး အထမေျမာက္ေျကာင္းေျပာရမွာေတာ့ စိတ္မေကာင္းဘူး ကားလ္၊ ဒါေပမဲ့ ခင္ဗ်ားရဲ့ နာနိုနည္းပညာသံုးေရခဲခြဲစနစ္ကို ထိန္းခ်ုပ္တဲ့ စနစ္ျကီးကို အေကာင္အထည္မေပါှခင္ဆယ္မိနစ္ အလိုမွာ က်ြန္ေတာှ ခရူဇာကားျကီးနဲ့ စိစိညက္ညက္ေျကေအာင္ ျကိတ္လိုက္မိတယ္။ ခင္ဗ်ားရဲ့ ကမဿဘာပ်က္ကပ္ေရာ၊ ကံျကမဿမာသစ္အဖြဲ့ေရာ၊ စတုတဿတနိုင္ငံေတာှေရာ မရွိေတာ့ပါဘူး။ အရင္အတိုင္းကမဿဘာျကီးဟာ ေနကိုလည္ပါတ္ေနဆဲပဲ၊ ဥတုေလးပါးေျပာင္းေနဆဲပဲ၊ ေကာင္းကင္ျပာျကီးဟာတည္ျမဲေနဆဲပဲ၊ ဒီမယ္ကားလ္။ ကမဿဘာဟာ ပ်က္ျခင္းပ်က္ရင္ ေရွာင္လြွဲမရတဲ့ သဘာဝေဘးအနဿတရာယ္ေျကာင့္သာ ပ်က္ရပါလိမ့္မယ္။ လူလုပ္လို့ေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ မပ်က္နိုင္ဘူး ဆိုတာ ခင္ဗ်ားျမဲျမဲမွတ္ထားပါ”

“ဘာ၊ ဘာေျပာတယ္” အယ္လ္ဆီသည္ ေဒါသေပါက္ကြဲေခ်ျပီ။

ကားလ္က သူ့ညီမကို လက္ျဖင့္တားဆီးရင္း-

“မေျကာက္နဲ့ ညီမ၊ သူလိမ္ေနတာ” ဟုေျပာလိုက္၏။

ပစ္သည္ စကားဆက္ေျပာ၏။

“အခု ဝုဖ္မိသားစုဟာ နိဂံုးကမဿပတ္ အဆံုးသတ္ျပီကားလ္၊ ကမဿဘာေပါှမွာ ရွိတဲ့လူသားတိုင္းက လူသားမ်ိုးတုန္းေစတဲ့ ျပစ္မွုနဲ့ ခင္ဗ်ားကိုတရားစြဲပိုင္ခြင့္ရွိတယ္။ ခင္ဗ်ားပိုင္ဆိုင္မွုေတြအားလံုးေပးျပီး တစ္သက္လံုးေထာင္ထဲမွာ သြားေန ရင္ေတာင္ အျပစ္ေတြကေက်မသြားဖူးကားလ္”

ကားလ္က ျပံုးစစျဖင့္-

“ခင္ဗ်ားေျပာတာေတြ မွန္တယ္ပဲထားပါေတာ့ မစဿစတာပစ္၊ က်ြန္ေတာှနဲ့ က်ြန္ေတာှ့ညီမေတြကို ခင္ဗ်ားဘာလုပ္မယ္ စိတ္ကူးထားသလဲ”

ပစ္သည္ သက္ျပင္းခ်လိုက္၏။

“က်ြန္ေတာှက ဘာမွမလုပ္ပါဘူးကားလ္၊ ဥပေဒက ခင္ဗ်ားကို ျကိုးစင္တင္မွာပါ၊ အဲဒီအခါက်ြန္ေတာှက ပြဲျကည့္ ပရိသတ္ ေပါ့ဗ်ာ”

“က်ြတ္၊ က်ြတ္၊ ခင္ဗ်ားဟာ အေတာှသနားစရာေကာင္းတဲ့လူပဲ မစဿစတာပစ္”

“အကို၊ စကားရွည္ရွည္ေဝးေဝးေျပာမေနပါနဲ့၊ က်ြန္မသူ့ကို ပစ္သတ္ပါရေစ”

ကားလ္သည္ နည္းနည္းနွင့္ က်ဲက်ဲဝိုင္းထားျကေသာ ကလာရီ၏ လူမ်ားကိုျကည့္ရင္း-

“က်ြန္ေတာှ့ညီမေျပာတာမွန္မယ္ထင္တယ္ ပစ္၊ ခင္ဗ်ားလူေတြ လက္နက္ခ်ဖို့ ဆယ္စကဿကန့္အခ်ိန္ေပးမယ္”

“ေမ်ွာှလင့္မေနနဲ့ကားလ္”

ပစ္သည္ သာသာယာယာေပ်ာ့ေပ်ာ့ေျပာင္းေျပာင္းေျပာေနရာမွ ရုတ္တရက္ စကားသံမာလာသည္။ ထန္လာသည္။

“ေသနတ္အလက္တစ္ရာနဲ့ ေသနတ္အလက္နွစ္ဆယ္ ျပိုင္ပစ္မွာေနာှ ပစ္၊ ပြဲကျပီးေနျပီ၊ က်ြန္ေတာှနဲ့ က်ြန္ေတာှ့ ညီမေတြက စတုတဿတအင္ပါယာအတြက္အသက္ေပးျပီးသား”

ပစ္သည္ ကားလ္ကို ျကည့္၏။ ကားလ္လက္ထဲမွ ပစဿစတိုကိုျကည့္၏။ ျပီးမွ-

“ေျပာမရလဲ သေဘာရွိလုပ္ေပေတာ့ကားလ္။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ကိုတစ္ခ်က္ေတာ့လွည့္ျကည့္လိုက္ဦး”

ကားလ္သည္ မဲ့ျပံုးျပံုးရင္း-

“ဒါမ်ိုးေတြ ရိုးေနပါျပီ ပစ္ရယ္” ဟုေျပာလိုက္သည္။

ပစ္က အယ္လ္ဆီနွင့္ ဘလြန္ဒီကို ျကည့္၍-

“ဒါဆိုလည္းခင္ဗ်ားတို့နွစ္ေယာက္ပဲလွည့္ျကည့္လိုက္ျကေတာ့”

ကားလ္မွတပါး အားလံုးေသာသူမ်ားသည္ သူ�
�ို့ေနာက္ကိုလွည့္ျကည့္လိုက္ျကသည္။ သူတို့ေတြ့လိုက္ရသည္က ဝတ္စံုျပည့္ဝတ္ဆင္ထားေသာ အေမရိကန္အထူးတိုက္ခိုက္ေရးတပ္ဖြဲ့ဝင္အေယာက္နွစ္ရာသည္ က်ူ-၉၉ အီရာ ဒီေကတာ ရိုင္ဖယ္အလက္နွစ္ရာျဖင့္ သူတို့ကို မလြတ္တမ္းခ်ိန္ရြယ္ထားသည္ကိုပင္ျဖစ္၏။ ထိုတပ္ဖြဲ့မွ အသံတစ္သံ ထြက္ေပါှလာ၏။

“ခင္ဗ်ားတို့လက္နက္ေတြကို ေအာက္ကိုျဖည္းျဖည္းခ်င္းခ်ျပီး ေဘးကိုတြန္းထုတ္လိုက္ပါ။ တစ္ခုခုမဟုတ္တာလုပ္ရင္ အားလံုးကို မနားတမ္း ပစ္မယ္။ ပူးေပါင္းပါဝင္တဲ့လူအသက္ရွင္မယ္”

ဝုဖ္ေမာင္နွမမွလြဲ၍ အားလံုးတေပ်ာှတပါးပူးေပါင္းပါဝင္ျက၏။ သိပဿပံပညာရွင္မ်ားနွင့္ အင္ဂ်င္နီယာမ်ားသည္ ေသနတ္ မ်ားကို ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုးတစ္ခု ပစ္ခ်သလို ေအာက္သို့ပစ္ခ်လိုက္ျပီး လက္ေျမွာက္၍ ထြက္ခြာသြားျကသည္။

အယ္လ္ဆီသည္ ရင္ဝကို ဓါးျဖင့္အထိုးခံရသလို တဆစ္ဆစ္ နာျကင္မွုကိုခံစားေနရသည္။ ဘလြန္ဒီသည္ သြက္သြက္ ခါေအာင္ရူးသြားသလို မ်က္လံုးမ်ားဝိုင္းဝိုင္းလည္လ်ွက္၊ ကားလ္ကေတာ့ မတုန္မလွုပ္ေက်ာက္ရုပ္။

အသစ္ေရာက္လာေသာ တပ္ဖြဲ့၏ ေခါင္းေဆာင္က-

“ခင္ဗ်ားတို့ထဲမွာ ဘယ္သူက ဒတ္ပစ္လဲ” ဟုေမးလိုက္သည္။

ပစ္သည္ လက္ေထာင္ျပလိုက္၏။

ေခါင္းေဆာင္သည္ ပစ္နားသို့ေရာက္လာျပီး ဝုဖ္ေမာင္နွမလက္ထဲမွ လက္နက္မ်ားကို သိမ္းဆည္းလိုက္ျပီး-

“အထူးတိုက္ခိုက္ေရးတပ္ေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္မွူးျကီး ေရာဘတ္ဝစ္တမ္းဘတ္ပါ မစဿစတာပစ္၊ ေရာ့စ္ေရခဲျပင္ခြဲ စနစ္ ဘာျဖစ္သြားျပီလဲ”

“ျပီးသြားျပီ။ ပ်က္သြားျပီ။ အခ်ိန္က်ရန္ ဆယ္မိနစ္မွာ ဖ်က္လိုက္နိုင္တယ္ ဗိုလ္မွူးျကီး”

ဝစ္တမ္းဘတ္သည္ အလံုးျကီးက်သြား၏။ ဝွီးကနဲ သက္ျပင္းပူျကီးတစ္ခ်က္ကို မွုတ္ထုတ္လိုက္၏။

ကလာရီသည္ ဝစ္တမ္းဘတ္ကို အေလးျပု၏။ ျပီးမွ-

“ခင္ဗ်ားရဲ့ ေသာက္ခြက္ဆိုးျကီးကို ျမင္လိုက္ရတာ ဒီတစ္ျကိမ္အေပ်ာှဆံုးပဲ” ဟုေျပာလိုက္သည္။

ဝစ္တမ္းဘတ္သည္ ပါးစပ္ျကီးျဖဲ၍-

“ေသခ်င္းဆိုးေလး၊ ေနာက္တစ္ခါက်ရင္ ေသေအာင္ကို ပစ္ထားလိုက္ဦးမွာ” ဟုတံု့ျပန္လိုက္သည္။

ပစ္က ဝစ္တမ္းဘတ္အား-

“ဗိုလ္မွူးျကီး က်ြန္ေတာှခင္ဗ်ားကို ဝုဖ္ေမာင္နွမမ်ားနဲ့ မိတ္ဆက္ေပးပါရေစ၊ ဒီလူက ကားလ္ဝုဖ္၊ အားလံုးရဲ့ ေခါင္းေဆာင္၊ ဒီဖက္က မဒီက အယ္လ္ဆီဝုဖ္၊ ဒီဖက္ကေတာ့———-”

“က်ြန္ေတာှ့ညီမ ဘလြန္ဒီဝုဖ္ပါ၊ ဒါနဲ့ က်ြန္ေတာှတို့ကို ဘာလုပ္ဖို့စိတ္ကူးထားလဲ ဗိုလ္မွူးျကီး” ကားလ္သည္ အိပ္မက္ ထဲစကားေျပာေနသူလို ျဖစ္ေန၏။

ကလာရီက ဝင္၍-

“က်ြန္ေတာှ့ကို အပ္လိုက္၊ ျကိုးတုပ္ျပီး အကုန္ပစ္သတ္လိုက္မယ္” ဟုေျပာလိုက္၏။

ဝစ္တမ္းဘတ္က ေခါင္းခါျပ၍-

“က်ြန္ေတာှ့ကို အထက္က အက်ဉ္းသားနဲ့ ပါတ္သက္လို့ ဘာမွအမိန့္မေပးလိုက္ဖူးဗ်” ဟုဆိုလိုက္သည္။ ဟုတ္ေတာ့ လည္းဟုတ္သည္။ ဤစစ္ဆင္ေရးျကီးမွာ အက်ဉ္းသားဆိုသည့္ အေျခအေနကိုေတာင္ စဉ္းစားခ်ိန္မရ။

“ဒါဆိုရင္ က်ြန္ေတာှတစ္ခုေလာက္ေတာင္းဆိုပါရေစ”

“ေျပာပါ မစဿစတာပစ္၊ ခင္ဗ်ားနဲ့ မစဿစတာ အယ္လ္ဘတ္ ဂ်ီယိုဒီနိုက ဒီစစ္ဆင္ေရးရဲ့ အဓိကပါဝင္ပါတ္သက္သူေတြပဲ”

“ဝုဖ္ေမာင္နွမေတြကို က်ြန္ေတာှ ခဏထိန္းသိမ္းထားပါရေစ”

ပစ္၏ စကားကို ဗိုလ္မွူးျကီး ဝစ္တမ္းဘတ္ကသေဘာမေပါက္ေသာှလည္း ဗိုလ္မွူးကလာရီက ခ်က္ျခင္းသေဘာေပါက္ ၏။ သူက ဝစ္တမ္းဘတ္ကို-

“ေရာဘတ္ေရ၊ ခင္ဗ်ားကိုလည္းအထက္က ဘာမွအမိန့္မေပးလိုက္ဘူး ဆိုေတာ့ မစဿစတာပစ္ေတာင္းဆိုတာကို လိုက္ေလ်ွာလိုက္ပါ” ဟုတိုက္တြန္းလိုက္၏။

ဝစ္တမ္းဘတ္သည္ ခဏမ်ွ စဉ္းစားေနျပီး-

“ေကာင္းျပီေလ၊ ထိန္းသိမ္းထားေပါ့၊ ဒါေပမဲ့ ဝါရွင္တန္မေရာက္ခင္အထိပဲေနာှ” ဟုေျပာလိုက္သည္။

“ဒီမယ္၊ အနဿတာတိကမွာ ဘယ္အစိုးရရဲ့အာဏာမွ မသက္ေရာက္ဖူး၊ ခင္ဗ်ားတို့မွာ က်ြန္ေတာှတို့ကို အက်ဉ္းသား အျဖစ္ဆက္ဆံပိုင္�
��ြင့္မရွိဘူး” ကားလ္က ဝင္ေျပာလိုက္၏။ ပစ္လက္ထဲေရာက္လ်ွင္ အေျခအေနမေကာင္းနိုင္မွန္း သူ့စိတ္ထဲက သိေနသည္။

“က်ြန္ေတာှက စစ္သားပဲ၊ ဥပေဒေတြဘာေတြမသိဘူး” ဝစ္တမ္းဘတ္က အျပတ္ေျပာလိုက္၏။

အထူးတပ္ဖြဲ့ဝင္မ်ားသည္ ဝုဖ္သတဿတုစခန္းကို ရွင္းလင္းေနစဉ္မွာ ပစ္နွင့္အယ္လ္တို့သည္ ကားလ္၊ အယ္လ္ဆီနွင့္ ဘလြန္ဒီတို့ကို ေခါှေဆာင္ရင္း ေလယာဉ္ဂိုေဒါင္မွ အျပင္သို့ထြက္လာခဲ့ျက၏။ ထိုေနရာတြင္ လူသူကင္းရွင္းေန၏။ အပူခ်ိန္က အတြင္းနွင့္အျပင္ ဒီကရီ ေျခာက္ဆယ္ခန့္ကြာေသာေျကာင့္ ဝုဖ္ေမာင္နွမသည္ ခိုက္ခိုက္တုန္သြား၏။ သူတို့ ဝတ္ထားသည္က တန္ဖိုးျကီးဝတ္စံု ပါးကေလးမ်ား။ အျပင္သို့ထြက္စရာအေျကာင္းမရွိသျဖင့္ ေရခဲျပင္သံုး ဝတ္စံုမ်ားလည္းမရွိ၊ ပစ္နွင့္အယ္လ္ကေတာ့ ဝတ္စံုထူျကီးမ်ားကိုယ္စီနွင့္။

ကားလ္ဝုဖ္သည္ ပစ္တို့ကို လွည့္ျကည့္ရင္း-

“က်ုပ္တို့ကို ခင္ဗ်ားတို့ဒီမွာပစ္သတ္မလို့လား” ဟုေျပာလိုက္သည္။ သူ့မ်က္နွာေပးကေတာ့ မင္းတို့မလုပ္ရဲပါဘူးကြာ ဆိုသည့္အခ်ိုးမ်ိုး။

ပစ္သည္ ေခါင္းယမ္းလိုက္ျပီး-

“ခင္ဗ်ားတို့ တစ္မ်ိုးတစ္ေဆြလံုး ေသသင့္ေပမဲ့ က်ြန္ေတာှတို့က ခင္ဗ်ားတို့ကို မသတ္ပါဘူး”

ကားလ္၏ မ်က္နွာထားေျပာင္းသြား၏။

“ဒါဆို—-”

ပစ္ ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။

“ဟုတ္တယ္၊ ခင္ဗ်ားတို့ကို လြွတ္ေပးမလို့ပါ”

ကားလ္သည္ မယံုနိုင္ေသး။

“ဒီလိုဆို က်ြန္ေတာှတို့ ေထာင္ထဲေရာက္တာ ခင္ဗ်ားမျမင္လိုက္ရပဲျဖစ္သြားမွာေပါ့”

“ခင္ဗ်ားတို့လို ဥစဿစာနဲ့ အာဏာရွိတဲ့လူေတြကို ဘယ္တရားရံုးကမွ ေထာင္ထဲေရာက္ေအာင္ မလုပ္နိုင္ဘူးဗ်၊ တကယ္ တမ္းက်ေတာ့ ေငြမ်ားတရားနိုင္ ဆိုတာ ပရမတဿတသစဿစာတရားပဲကိုး”

ကားလ္က ျပံုးလိုက္ရင္း-

“ခင္ဗ်ားမဆိုးဘူး၊ မစဿစတာပစ္၊ သေဘာေပါက္သားပဲ”

အယ္လ္ဆီသည္ ပစ္တို့ကို ေစ့ေစ့ျကည့္ရင္း-

“က်ြန္မတို့ဘဝမွာ ေထာင္က်တယ္ဆိုတာ ထံုးစံမရွိဘူး မစဿစတာပစ္၊ ရွင္ေစာင့္ျကည့္ေနပါ၊ က်ြန္မတို့ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ျပန္လာဦးမယ္။ ဒီလိုမ်ိုးထပ္မမွားေစရဘူး”

အယ္လ္က နွာေခါင္းရွံု့လိုက္သည္။

“ထပ္မမွားေစရဘူးဆိုေတာ့ ထပ္ေတာ့ ယုတ္မာဦးမယ္လို့ဆိုလိုတာေပါ့ေနာှ မယ္မင္းျကီးမ”

ပစ္က ေအးစက္စြာျဖင့္-

“ျကိုက္သလိုသာလုပ္ပါေလ။ ခုခ်ိန္ကစျပီး က်ြန္ေတာှတို့က ခင္ဗ်ားတို့ေမာင္နွမကို လြတ္လပ္ခြင့္ေပးလိုက္ျပီ”

ကားလ္သည္ အားရပါးရျပံုးလိုက္သည္။ ထိုျပံုးေနေသာနွုတ္ခမ္းမ်ားသည္ တေျဖးေျဖးေျပျကလာသည္။ သူက အဆံုးအစမဲ့ ေရခဲျပင္ျကီးကို ျကည့္ရင္း-

“ခင္ဗ်ားဟာ အရမ္းေျကာက္ဖို့ေကာင္းတဲ့လူပဲ၊ မစဿစတာပစ္၊ က်ြန္ေတာှတို့ကို ဒီေရခဲျပင္ျကီးထဲကို လြွတ္ေပးမယ္၊ ဟုတ္လား”

ပစ္က ေခါင္းညိတ္ျပရင္း-

“ဟုတ္တယ္ေလဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားတို့ခုဝတ္ထားတဲ့ဝတ္စံုေတြနဲ့ဆိုရင္ —————————-”

ပစ္သည္ အယ္လ္ဖက္သို့လွည့္၍-

“ေဟ့-အယ္လ္၊ တစ္ရာေျကးေလာင္းမလား၊ တစ္နာရီအတြင္း ေရခဲတံုးျဖစ္မျဖစ္”

အယ္လ္က ကားလ္ကို ေစြေစာင္းျကည့္ရင္း-

“မိနစ္နွစ္ဆယ္” ဟုေျပာလိုက္သည္။

အယ္လ္ဆီသည္ ခိုက္ခိုက္တုန္ေနသည့္ျကားမွ ေမးခ်င္းရိုက္ေနေသာ ေလသံျဖင့္-

“ရွင္ က်ြန္မတို့ကို ဘာျဖစ္လို့ ပစ္မသတ္တာလဲ”

ပစ္သည္ ေက်နပ္နွစ္သိမ့္လ်ွက္ရွိသည့္ သူ့မ်က္လံုးစိမ္းမ်ားျဖင့္ ဝုဖ္ေမာင္နွမမ်ားကို တစ္ေယာက္ခ်င္းျကည့္လိုက္ရင္း က-

“ဒီလိုဆို သိပ္ျမန္သြားမွာေပါ့ အယ္လ္ဆီရဲ့၊ လူသန္းေပါင္းခုနွစ္ေထာင္ကို သတ္ဖို့ နွစ္ငါးဆယ္ေလာက္အခ်ိန္ယူခဲ့ ျကတဲ့ လူေတြအေနနဲ့ ကိုယ့္အသက္နဲ့ခနဿဓာကိုယ္ အိုးစားကြဲဖို့ တစ္နာရီေလာက္ေတာ့အခ်ိန္ယူသင့္ပါတယ္။ ကဲ-သြားျကေပေတာ့၊ ေနာက္ကိုျပန္လွည့္ျကည့္ရင္ေတာ့—–” ပစ္သည္ သူ၏ ကို့တ္ ၄၅ ပစဿစတိုေဟာင္းျကီးကို ထုတ္လိုက္ျပီး အသ�
�့္ေမာင္းတင္ထားလိုက္သည္။

ကားလ္ဝုဖ္သည္ ဒတ္ပစ္အား ေပါက္ထြက္မတတ္စူးစူးဝါးဝါးျကည့္ေနရမွ သူ့ညီမနွစ္ေယာက္လက္ကိုဆြဲ၍ အဆံုးအစမဲ့ သည္ေရခဲျပင္သို့ တစ္လွမ္းခ်င္းထြက္ခြာသြားေလေတာ့သည္။ အယ္လ္သည္ သူတို့သံုးေယာက္ကို လက္ျပရင္း-

“သြားျကေပေတာ့ဗ်ို့၊ အဲတစ္ခုေတာ့ သတိေပးခ်င္တယ္။ ျမန္ျမန္ေလးေလ်ွာက္ရင္ ေနြးလာလိမ့္မယ္ဗ်” ဟုေျပာရင္း ပစ္နွင့္အယ္လ္သည္ တံခါးကို ေသာ့ခတ္၍ အတြင္းသို့ျပန္ဝင္လာခဲ့ျကေတာ့သည္။

++++++++++++++++++++

ေလယာဉ္ဂိုေဒါင္သို့အေရာက္ တစ္စစီက်ိုးပဲ့ စုတ္ျပတ္ေျကမြေနေသာ ေလယာဉ္သံုးစီးကို ေတြ့ျမင္လိုက္ရေသာ ကားလ္ဝုဖ္သည္ ထိတ္လန့္ျခင္း၊ တုန္လွုပ္ျခင္း၊ ေျကာက္ရြံ့ျခင္းနွင့္ ေဒါသထြက္ျခင္းမ်ားကို တျပိုင္နက္တည္း ခံစား လိုက္ရသည္။ ေရခဲျပင္ကြဲဖို့အခ်ိန္ကေလးမိနစ္ပင္မလိုေတာ့သည့္အခ်ိန္မွာ ျဖစ္ရေလျခင္း။

ပင္မထိန္းခ်ုပ္ခန္းတြင္ လက္နက္ကိုင္ လံုျခံုေရးမ်ား ရွိသမ်ွအင္အားကုန္သံုး၍ တိုက္ပြဲဝင္ေနရေသာေျကာင့္ ေလယာဉ္ ဂိုေဒါင္ကို အေစာင့္အျကပ္မထားခဲ့မိေသာ ကားလ္ဝုဖ္သည္ ဗယ္လ္ဟဲလ္လားစီမံကိန္း အဆံုးသတ္သြားျခင္းနွင့္ စတုတဿတနိုင္ငံေတာှသည္ မေမြးဖြားခင္ကတည္းက ေသဆံုးသြားျခင္းတည္းဟူေသာ ျဖစ္ရပ္မွန္မ်ားကို မည္သို့မ်ွ လက္မ ခံနိုင္ပါေခ်။

အလုပ္သမားမ်ားေျပာျပေသာ ဧရာမယာဉ္အနီေရာင္ျကီးက သူတို့ေလယာဉ္မ်ားကို ဖ်က္ဆီးသြားျခင္းအေျကာင္းကို ဝုဖ္ေမာင္နွမမ်ားသည္ ေတာင့္ေတာင့္ျကီးရပ္၍ နားေထာင္ေနျကသည္။ ဆင္ေျပာင္ျကီးအျမီးက်မွတစ္ရသည့္ အျဖစ္ အပ်က္ကို သူတို့ဦးေဏွာက္ကေရာ၊ နွလံုးသားကပါ လက္ခံခြင့္မေပး။ ကားလ္သည္ စိတ္ကိုတည္ျငိမ္ေအာင္ျကိုးစား ရင္း ဘလြန္ဒီကို အမိန့္ေပးလိုက္သည္။ သူ့အသံက ပကတိျငိမ္သက္လ်ွက္ရွိသည္။

“ဘရူနိုကို အျမန္ဆံုး ေလယာဉ္ေတြ လြွတ္လိုက္ဖို့ ဖုန္းဆက္ပါ”

ဘလြန္ဒီသည္ ကားလ္၏ အမိန့္ကို ခ်က္ခ်င္းအေကာင္အထည္ေဖာှေဆာင္ရြက္သည္။

မ်က္နွာျဖူဖပ္ျဖူေရာှျဖစ္ေနေသာ အယ္လ္ဆီက-

“ကားလ္၊ ညီမတို့ အူးရစ္ဝုဖ္ေပါှအခ်ိန္မွီေရာက္ပါ့မလား” ဟု တံုတံုရီရီေမးလိုက္သည္။

ကားလ္သည္ အင္ဂ်င္နီယာခ်ုပ္ ဂ်ာဂန္ဟို့ဇ္ကို ျကည့္လိုက္ျပီး-

“ဒီေမးခြန္းကို ခင္ဗ်ားေျဖပါဟုေျပာလိုက္သည္”

ဂ်ာဂန္ဟို့ဇ္သည္ သူနင္းထားေသာေရခဲျပင္ကို စိုက္ျကည့္ျပီး-

“ေရခဲျပင္ကြဲထြက္သြားျပီးရင္ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဟာရီကိန္းမုန္တိုင္းေတြနဲ့ လွိုင္းျကီးေတြစလာမယ္ဆိုတာ က်ြန္ေတာှ လည္းမေျပာတတ္ေတာ့ဘူး၊ အခ်ိန္မွီေလယာဉ္ေတြေရာက္လာရင္ေတာ့———–”

“ဒါဆိုက်ြန္မတို့ ဒီမွာေသျကရေတာ့မွာေပါ့” အယ္လ္ဆီသည္ ေဆာက္တည္ရာမရ ျဖစ္စျပုျပီ။

“ဒါေတာ့ က်ြန္ေတာှ မေျပာတတ္————” ဂ်ာဂန္ဟို့ဇ္သည္ စကားဆက္မေျပာနိုင္ေတာ့။ ကာလဝိဘက္ ေနာက္ပိုး တက္ေခ်ျပီ။

ကားလ္ကေတာ့ အိေျနဿဒ မပ်က္ပဲ-

“ဘရူနိုေရာက္လာရင္ ပစဿစည္းေတြသယ္ဖို့ေတာ့အခ်ိန္မရွိေတာ့ဘူး၊ လူေတြသာအသင့္ျပင္ထားျက” ဟုဆိုလိုက္သည္။

ထိုစဉ္-

“ေသနတ္ကိုင္နိုင္တဲ့လူမွန္သမ်ွ ဒီကိုလာခဲ့ျက” ဟူေသာ ဟူဂိုဝုဖ္၏ အသံကို ျကားလိုက္ျကရသည္။

ဟူဂိုသည္ ေသြးစက္မ်ားေပက်ံ၍ ဒယီးဒယိုင္ျဖစ္ေနသည္။ ျကည့္ရတာ အေျခအေနမေကာင္းလွ။ ရွံုးနိမ့္လာပံု ေပါှသည္။

“မင္းလူဘယ္နွစ္ေယာက္က်န္ေသးလဲ ဟူဂို”

“ဆယ့္နွစ္ေယာက္၊ ဒါေျကာင့္ အကူလာေခါှတာ”

“လက္နက္ေတြေရာ”

“ဟိုနားက လက္နက္တိုက္ထဲမွာ”

“ဒါဆိုလည္းလူေတြေခါှသြားကြာ”

ဟူဂိုသည္ ကားလ္ကို စိမ္းစိမ္းျကည့္ရင္း-

“ဒီလူေတြကို က်ြန္ေတာှမပိုင္ဘူး အကိုျကီး၊ ကံျကမဿမာအင္တာပရိုက္စ္ရဲ့ေခါင္းေဆာင္၊ စတုတဿတနိုင္ငံေတာှရဲ့ ေခါင္းေဆာင္အေနနဲ့ ဒီတစ္ပြဲေတာ့ ခင္ဗ်ားကိုယ္တိုင္ ဝင္နြွဲမွျဖစ္ေတာ့မယ္” ဟု ေမာဟိုက္ပင္ပန္းစြာေျပာလိုက္သည္။

ကားလ္သည္ သူ့ညီနွင့္ညီမနွစ္ေယာက္မ်က္နွာကို ေငးျကည့္ေနမိသည္။ ဟူဂိုေျပာတာ မွန္သည္။ ဒီတစ္ပြဲ၊ ေနာက္ဆံုး ဒီတစ္ပြဲကို သူကိုယ္တိုင္ျကဲမွျဖစ္မည္။ သူအမိန့္ေပးလိုက္သည္။

“အယ္လ္ဆီ၊ လူေတြစုထားလိုက္”

++++++++++++++++

ကလာရီနွင့္ လက္က်န္တပ္ဖြဲ့ဝင္ (၂၂) ေယာက္သည္ ပစ္နွင့္အယ္လ္ဦးေဆာင္ျပီး ေလယာဉ္ဂိုေဒါင္ရွိရာသို့ စစ္ေျကာင္းပံုစံ စနစ္တက်ခ်ီတက္လာျကသည္။ ပစ္နွင့္အယ္လ္ကို စိန့္ေပါ့လ္က်ြန္းတြင္တစ္ခါဆံုဖူးေသာ ဆီးလ္အဖြဲ့ မွ ဗိုလ္ဂ်က္ေကာ့ဘ္သည္ အာဂလူနွစ္ေယာက္ကို ျကည့္ရင္းအလြန္အင္မတန္ အံ့ဩေနသည္။

“ဘယ္ေလာက္ေဝးေသးလဲ မစဿစတာပစ္”

“ကိုက္ငါးရာ”

ကလာရီသည္ သူ့လူမ်ားဖက္သို့လွည့္၍-

“ဟိုေကာင္ေတြ လူအင္အားသိပ္မက်န္ေတာ့ဘူး၊ ဆယ္ေယာက္ေလာက္ပဲက်န္ေတာ့တယ္” ဟုေျပာလိုက္သည္။

အယ္လ္က ရုတ္တရက္သတိရဟန္ျဖင့္-

“ေနဦးဗ်၊ ဒီေကာင္ေတြဆီမွာ ပစဿစည္းသယ္ေနတဲ့ နွင္းေျကာင္တစ္စီးက်န္ေသးတယ္။ က်ြန္ေတာှတို့ တက္မျကိတ္ လိုက္ရဘူး” ဟုေျပာလိုက္သည္။

ကလာရီ့မ်က္နွာရွံု့မဲ့သြားျပီး-

“ဒီေသာက္နွင္းေျကာင္ေတြက ကုန္မကုန္နိုင္ဘူး” ဟုေျပာလိုက္၏။

ဒတ္ပစ္က ခဏရပ္လိုက္ျပီး-

“ခင္ဗ်ားတို့မွာ နွင္းေျကာင္အတြက္ ဘာလက္နက္ပါျကလဲ”

“မပါဘူးဗ်၊ ဒါေတြက မတိုးဘူး” က်ူ-၉၉ ကိုေထာင္ျပရင္း ကလာရီကေျပာ၏။

“ဒါဆို ခဏေနဦး”

ပစ္သည္ ေဘးပါတ္ဝန္းက်င္တြင္ ကုန္းကုန္းကြကြျဖင့္တစံုတရာကို ရွာေဖြေနျပီး ခဏေနေတာ့ျပန္ေရာက္လာသည္။ သူလက္ထဲတြင္ေတာ့ ဆီအျပည့္ပါသည့္ ဓါတ္ဆီပံုးတစ္လံုးပါလာသည္။

“ေလာင္စာေတာ့ရျပီ။ စနက္တံနဲ့ မီးပဲလိုတယ္”

ဗိုလ္ဂ်က္ေကာ့ဘ္က အခ်က္ျပ မီးပန္းလြွတ္သည္ ေသနတ္ကေလးကို ေထာင္ျပ၍

“ဒါနဲ့ဆိုျဖစ္လား” ဟုေမးလိုက္သည္။

“သိပ္ျဖစ္တာေပါ့” ဟု ပစ္က ေျပာလိုက္သည္။

သူတို့အဖြဲ့သည္ လွိုဏ္ေခါင္းတစ္ေလ်ွာက္ဆက္လက္ခ်ီတက္လာျကသည္။ ယူနီေဖာင္းအျပည့္အစံုဝတ္ထားေသာ တပ္ဖြဲ့ဝင္မ်ား၏ အလယ္မွာမေထာှမနမ္း စုတ္ျပတ္ေနေသာ ပြဲတက္ဝတ္စံုကိုယ္စီနွင့္ ခ်ီတက္ေနျကသည္ကေတာ့ ဒတ္ပစ္နွင့္ အယ္လ္ဂ်ီယိုဒီနို။ ဤသို့လာရင္းျဖင့္သူတို့၏ လွိုဏ္ေခါင္း၏ အခ်ိုးအေကြ့ေနရာသို့ေရာက္လာျကသည္။

ေရွ့ေျပးတပ္ဖြဲ့ဝင္နွစ္ဦးသည္ တံု့ကနဲရပ္သြား၏။ အေဝးမွ အင္ဂ်င္သံတစ္ခုကိုျကားလိုက္ရသည္။ အသံသည္ တျဖည္းျဖည္းနီးလာ၏။ သူတို့၏မိတ္ေဟာင္းေဆြေဟာင္း နွင္းေျကာင္ျကီး၏ အသံပင္ျဖစ္သည္။ ပစ္သည္ လွိုဏ္ ေခါင္းနံရံတြင္ေတြ့ရသည့္ အေပါက္တစ္ခုထဲသို့ အားလံုးကိုဝင္ခိုင္းလိုက္သည္။ ကံအားေလ်ွာှစြာ စတိုခန္းတစ္ခု ျဖစ္ေန၏။

စကဿကန့္နွစ္ဆယ္အျကာတြင္ အဖြဲ့သားအားလံုးစတိုခန္းထဲေရာက္ေနျကျပီ။ တစ္လက္မသာသာခန့္ဟထားေသာ စတို ခန္း တံခါးျကားမွ နွင္းေျကာင္၏ မီးေရာင္သည္ တျဖည္းျဖည္းနီးကပ္လာသည္ကို ေတြ့ေနရသည္။ ဒတ္ပစ္သည္ တံခါးေနာက္ကြယ္တြင္ ဆီပံုးျကီးကိုင္၍ ရပ္ေနသည္။ သူ့ေနာက္တြင္ ဗိုလ္ဂ်က္ေကာ့ဘ္က အခ်က္ျပေသနတ္ကို ပစ္ရန္အသင့္။ က်န္အဖြဲ့သားမ်ားအားလံုးက ေျမျပင္ေပါှဒူးေထာက္လ်ွက္။

သူတို့အျကံအစည္သည္ အခ်ိန္ကိုက္ျဖစ္ရန္အထူးအေရးျကီးလွသည္။ အကယ္၍ သိပ္ေစာလ်ွင္ေသာှလည္းေကာင္း၊ သိပ္ေနာက္က်ခဲ့လ်ွင္ေသာှလည္းေကာင္း၊ လက္က်န္လံုျခံုေရးအဖြဲ့ဝင္မ်ားသည္ စတိုခန္းထဲမွာပိတ္မိေနသည့္ သူတို့ အဖြဲ့ကို ျခင္းထဲကျကက္မ်ားကဲ့သို့ စိတ္ေျပနေျပသုတ္သင္ေပလိမ့္မည္။

နွင္းေျကာင္သည္ သူတို့နွင့္အလြန္နီးကပ္လာျပီ။ ပစ္သည္ နွင္းေျကာင္၏အျမန္နွုန္းကိုတစ္နာရီဆယ္မိုင္ဟု ခန့္မွန္း၏။ ဒရိုင္ဘာသည္ သတိျကီးစြာထား၍ ေမာင္းနွင္လာပံုရသည္ နွင္းေျကာင္ေနာက္မွ လိုက္လာသည့္လံုျခံုေရးမ်ားကို ခုထိ ေတာ့မေတြ့ရေသး။ ပစ္က ကလာရီကို ေလသံေလးျဖင့္-

“နွင္းေျကာင္လာတာသိပ္ျမန္တယ္။ ေနာက္က ဘယ္သူမွပါလာပံုမရဘူး၊ ျကည့္ရတာကင္းေထာက္ထြက္လာပံုပဲ”

ကလာရီကလည္း-

“နွင္းေျကာင္ေပါှမွာေတာ့ လူေလးေယာက္ေလာက္ပါလိမ့္မယ္” ဟုေလသံေလးျဖင့္ျပန္ေျပာ၏။

နွင္းေျကာင္၏ ေတာက္ပထိန္လင္းလွေသာ နွင္းကြဲမီးအလင္းေရာင္ေျကာင့္ ပစ္မ်က္စိမ်ားကိုမွိတ္ထားလိုက္သည္။ သူ့ အျကားအာရံုမွာေတာ့ နွင္းေျကာင္၏ ခ်ိန္းျကိုးသံကိုနားစြင့္ေနသည္။ ပစ္သည္ အသက္ေအာင့္၍ တံခါးကိုဖြင့္လိုက္ သည္။ နွင္းေျကာင္သည္ သူ့ေရွ့ေရာက္ေနျပီ။ ဒတ္ပစ္သည္ ဓါတ္ဆီပံုးကိုဖြင့္၍ နွင္းေျကာင္၏ ဖြင့္ထားေသာ တံခါး ေပါက္ေပါှသို့ပစ္တင္လိုက္ျပီး ေျမေပါှတြင္ဝပ္ခ်လိုက္သည္။

ဂ်က္ေကာ့ဘ္သည္ ‘ပစ္’ ပစ္တင္လိုက္ေသာ ဓါတ္ဆီပံုးကို ခ်ိန္ရြယ္၍ မီးရွုးကိုပစ္လြွတ္လိုက္သည္။

ဝုန္းကနဲ အသံနွင့္အတူ နွင္းေျကာင္သည္ မီးဟုန္းဟုန္းေတာက္သြား၏။ တစ္ကိုယ္လံုး မီးစြဲေလာင္ေနေသာ လံုျခံုေရး အဖြဲ့ဝင္မ်ားသည္ နွင္းေျကာင္ေပါှမွ ေျကာက္အားလန့္အားခုန္ဆင္းျကျပီး ေျမျပင္ေပါှေရာက္လ်ွင္ေရာက္ခ်င္း ကလာရီ၏ အဖြဲ့ဝင္မ်ားက ေျခမွုန္းရွင္းလင္းလိုက္သည္။

ေပါက္ကြဲသံမ်ား၊ ေသနတ္သံမ်ားကို ျကားလိုက္ရျပီး နွင္းေျကာင္နွင့္အဆက္အသြယ္ျပတ္သြားသည္နွင့္တျပိုင္နက္ ဟူဂိုသည္ အဆိုးဆံုးကို ေမ်ွာှလင့္လိုက္သည္။ ယခုေတာ့ အေျခအေနက ေျပာင္းျပန္ျဖစ္သြားျပီ။ တိုက္ရည္ခိုက္ရည္ ျပည့္ဝေနသည့္ ဝါရင့္၊ သမဿဘာရင့္ ေျခမွုန္းေရးတပ္သားအေယာက္နွစ္ဆယ္ေက်ာှကို မည္သည့္ လက္နက္ျကီးအကူမွ မပါပဲ လက္က်န္တပ္သားရွစ္ေယာက္၊ တစ္ခါမွ ေသနတ္မကိုင္ဖူးသည့္ အင္ဂ်င္နီယာတစ္စုတို့နွင့္ ေလယာဉ္ ဂိုေဒါင္က်ယ္ျကီးထဲမွာ ရင္ဆိုင္တိုက္ပြဲ သူဆင္နြွဲရေတာ့မည္။ ေနာက္ဆံုးက်ည္ဆန္၊ ေနာက္ဆံုးထြက္သက္အထိ တိုက္ရမည့္ ေနာက္ဆံုးတိုက္ပြဲ။

ဟူဂိုသည္ ဂ်ာဂန္ဟို့ဇ္နွင့္စကားလက္ဆံုျကေနေသာ ကားလ္ထံေလ်ွာက္သြားခဲ့သည္။

“ဘာျပသဿသနာရွိလဲငါ့ညီ”

“က်ြန္ေတာှ့ရဲ့ ေနာက္ဆံုးလက္က်န္ နွင္းေျကာင္နဲ့ လံုျခံုေရးေလးေယာက္ေတာ့ က်သြားျပီထင္တယ္”

အယ္လ္ဆီက အံျကိတ္ရင္း-

“ေတာင့္ထား ငါ့ေမာင္၊ အကိုျကီး ဘရူနိုကေလယာဉ္နွစ္စီးနဲ့လာေနျပီ၊ မျကာခင္ေရာက္ေတာ့မွာ”

အဆိုပါ မျကာခင္က ငါးနာရီေလာက္ျကာျမင့္မည္ကိုေတာ့ ဟူဂို့အား အယ္လ္ဆီမေျပာေတာ့။

ဂ်ာဂန္ဟို့ဇ္က နာရီကိုျကည့္ရင္း-

“က်ြန္ေတာှတို့ စနစ္အသက္စဝင္ေနျပီ၊ ေနာက္သံုးနာရီခြဲဆို ေရာ့စ္ေရခဲျပင္ဟာ ကုန္းမျကီးကေန လံုးဝကြဲထြက္ျပီ”

ကားလ္သည္ ဟူဂို့ကိုေမးလိုက္၏။

“မင္းအဲဒီအခ်ိန္အထိ အေမရိကန္ေတြကို ထိန္းထားနိုင္မလား”

ဟူဂိုသည္ လွိုဏ္ေခါင္းဝသို့ တစ္ခ်က္ျကည့္လိုက္ျပီး-

“သူတို့လည္းလက္တစ္ဆုပ္စာေလာက္ပဲ လူအင္အားရွိေတာ့တာပါ။ က်ြန္ေတာှ သူတို့ကို လွိုဏ္ေခါင္းထဲတင္ အျပတ္ရွင္းမယ္”

ညီအကိုနွစ္ေယာက္ အတန္ျကာေအာင္ ေပြ့ဖက္နွုတ္ဆက္ျကျပီးေနာက္ ဟူဂိုသည္ သူ၏လက္က်န္တပ္ဖြဲ့ဝင္မ်ားကို စုစည္း၍ လွိုဏ္ေခါင္းထဲသို့ဝင္လာခဲ့သည္။ သူတို့ထံတြင္ ေျခာက္ေပခန့္ျမင့္ေသာ ပန္ကာျကီးတစ္လံုးနွင့္ ၅၅ ဂါလံဆန့္ စည္ပိုင္းျကီးတစ္ခုကို သယ္ေဆာင္ထားေသာ ကားတစ္စီးပါသြား၏။

လွိုဏ္ေခါင္း၏ ေနာက္ဆံုးအေကြ့သို့ ပစ္တို့ေရာက္လာျကျပီ။ ထိုအေကြ့ကိုေက်ာှ၍ ကိုက္ငါးဆယ္ခန့္သြားျပီးလ်ွင္ ေလယာဉ္ဂိုေဒါင္သို့ေရာက္ျပီျဖစ္၏။ ရုတ္တရက္ ျမူမ်ားဆိုင္းလာသည္။ ျမူမ်ားသည္ တျဖည္းျဖည္းသိပ္သည္းလာ ျပီးတစ္ေယာက္နွင့္တစ္ေယာက္မျမင္ရေလာက္ေအာင္ျဖစ္လာသည္။

“ဒါဘာေတြလဲ” ကလာရီက ပစ္ကိုေမးလိုက္၏။

ပစ္က ပါတ္ဝန္းက်င္ကို ျကည့္ျပီး-

“ဒါပံုမွန္မဟုတ္ဖူး၊ က်ြန္ေတာှတို့ ခရူဇာနဲ့လာခဲ့တုန္းက ဒီျမူေတြမရွိဘူး၊ ဒါတမင္သက္သက္ အမွုန္၊ ဒါမွမဟုတ္ အေငြ့တစ္မ်ိုးမ်ိုးကို ပန္ကာနဲ့မွုတ္ေပးေနတာပဲ”

ကလာရီ၏ တပ္ဖြဲ့ဝင္မ်ားသည္ ေအာက္စီဂ်င္မ်က္နွာဖံုးကိုယ္စီစြပ္လိုက္ျကသည္။ အယ္လ္က ေလထဲတြင္သူ့နွာေခါင္း ကို ရွံု့ပြ ရွံု့ပြလုပ္ရင္း-

“မေျကာက္ျကနဲ့၊ အဆိပ္ေငြ့ေတာ့မဟုတ္ဘူး၊ ျမင္ကြင္းကို ေနွာက္ယွက္ရံုသက္သက္ပဲ” ဟုေျပာ၏။

“အားလံုးစုျက” ကလာရီက သူ့အဖြဲ့ကိုေအာှေျပာလိုက္သည္။

“ကိုယ့္အစုအျပင္ဖက္က ဘယ္သူ့ျဖစ္ျဖစ္ ပစ္ျက”

ပစ္က လက္ကာျပလိုက္ျပီး-

“ေနဦးဗ်၊ ခုနက စတိုခန္းထဲမွာ တာယာေတြေတြ့ခဲ့တယ္။ တစ္လံုးေလာက္သြားယူေပးစမ္းပါ” ဟုေျပာလိုက္သည္။

ကလာရီမ်က္လံုးျပူးသြားသည္။

“တာယာဘာလုပ္ဖို့လဲမစဿစတာပစ္”

“ဟိုေကာင္ေတြကို ပညာေပးဖို့”

ပစ္မ်က္နွာေပါှတြင္ အသိရခက္ေသာအျပံုးတစ္ခုေပါှေနခဲ့သည္။

++++++++++++++++++

မိနစ္အနည္းငယ္အျကာတြင္ ေပါက္ကြဲသံျကီးတစ္ခုျကားရျပီး လွိုဏ္ေခါင္းတစ္ခုလံုးသိမ့္သိမ့္တုန္သြားသည္။ မိုးျကိုး အျကိမ္တစ္ရာခန့္ စုေပါင္းပစ္လိုက္သလို၊ အသံလံုခန္းထဲဒံုးက်ည္ျဖင့္ ပစ္ခြင္းလိုက္သလိုကို အသံျကီးက က်ယ္လွ၊ ျမည္လွသည္။ သို့ေသာှ မီးေတာက္မီးလ်ွံမ်ားနွင့္ မီးခိုးမ်ားထြက္လာသည္ကို မေတြ့ရ။

ဟူဂိုဝုဖ္နွင့္ သူ၏လံုျခံုေရးရွစ္ေယာက္သည္ နားထဲမွေလေတြထြက္ကုန္၏။ ဘုရားေက်ာင္းမွေခါင္းေလာင္းထိုးစဉ္ အနားသြားထိုင္ေနမိသူကဲ့သို့ တဝွီဝွီအသံမ်ားသာျကားေနရသည္။ ေပါက္ကြဲသံကဘယ္ကလဲ၊ ဘယ္သူလုပ္လိုက္တာ လဲ။ သူတို့ဘာမွမသိ၊ သို့ေသာှ ဒီေလာက္အင္အားျပင္းထန္သည့္ေပါက္ကြဲမွုမွာသူတို့ရန္သူမ်ား မည္သည့္နည္းနွင့္မွ အသက္မရွင္နိုင္သည္ကိုေတာ့ေသခ်ာသိျကသည္။

သူတို့သည္ အပိုင္းပိုင္းအစစျဖစ္ေနသည့္ အေမရိကန္တပ္ဖြဲ့ဝင္မ်ား၏ ရုပ္အေလာင္းမ်ားကိုေတြ့လိုေဇာျဖင့္ အေျပးတစ္ပိုင္းခ်ီတက္လာခဲ့ျကသည္။ မီးေမာင္းမ်ားထြန္းရင္း လွိုဏ္ေခါင္း အေကြ့ကိုေက်ာှလြန္လိုက္သည္နွင့္ သူတို့ေမ်ွာှလင့္သလို အစုလိုက္ေသဆံုးေနျကေသာ အေမရိကန္ေျခမွုန္းေရးတပ္ဖြဲ့မ်ားကို ေတြ့လိုက္ျကရသည္။ ယူနီေဖာင္းဝတ္တပ္သားမ်ားျကားတြင္ စုတ္ျပတ္ေနေသာ ပြဲတက္ဝတ္စံုမ်ားနွင့္ လူနွစ္ေယာက္ကိုလည္းေတြ့ရ၏။

“ဂုဏ္ယူပါတယ္ မစဿစတာဝုဖ္၊ ေနာက္ဆံုးေတာ့ က်ြန္ေတာှတို့နိုင္လိုက္ျပီ” လံုျခံုေရးတပ္သားတစ္ဦးက ဟူဂို့ကို ေျပာလိုက္သည္။

ဟူဂိုသည္ အေလာင္းပံုျကီးကိုျကည့္ရင္း ျဖည္းေလးစြာေခါင္းညိတ္လိုက္ရင္း-

“ဟုတ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ အေတာှအရင္းအနွီးျကီးတဲ့ေအာင္ပြဲပဲ” ဟုေျပာရင္း လွည့္ထြက္ခဲ့သည္။

ဟူဂိုနွင့္ သူလူရွစ္ေယာက္ ေက်ာခိုင္းလိုက္စဉ္မွာပင္-

“လက္ေျမွာက္လိုက္” ဟူေသာ ကလာရီ၏ ေလသံေအးစက္စက္ကိုျကားလိုက္ရသည္။

အသိဉာဏ္ရွိေသာ၊ ရူးသြပ္မေနေသာ လူမွန္လ်ွင္ မိမိတို့ကို အစုလိုက္အျပံုလိုက္ခ်ိန္ရြယ္ထားေသာ လက္နက္မ်ားကို ျမင္ရလ်ွင္ ခုခံျခင္းသည္ အသက္ကိုမနွေျမာ၍သာျဖစ္ေျကာင္းသိျကမည္ျဖစ္သည္။ သို့ေသာှ အက်င့္ပါေနေသာ ဟူဂို၏လက္မ်ားက ေသနတ္ေပါှသို့ေရာက္သြား၏။ သူ့လူရွစ္ေယာက္ကလည္းတိုက္ခိုက္ရန္ဟန္ျပင္လိုက္စဉ္-

က်ူ-၉၉ အီရာဒီေကတာ ေျခမွုန္းေရးရိုင္ဖယ္ ၂၂ လက္သည္ တျပိုင္နက္ပစ္ခတ္လိုက္၏။ ဟူဂိုသည္ ျမင္းအကန္ခံ လိုက္ရသလို လြင့္စဉ္ထြက္သြားျပီး ေရခဲနံရံတစ္ဖက္တြင္သြားကပ္ေနသည္။ က်ည္ဆန္ရာမ်ားက ရင္ဘက္မွတင္ပါး အထိတန္းစီေန၏။ သူ့လူရွစ္ေယာက္သည္ ျမင္မေကာင္းေအာင္က်ရွံူးသြား၏။ ခုေတာ့လည္းသူတို့၏ေနာက္ဆံုးတိုက္ ပြဲသည္ အားလံုးျပီးဆံုးခဲ့ေလျပီ။ စကဿကန့္အနည္းငယ္အတြင္း အသက္ဝိဉာဏ္သည္ သူ့ခနဿဓာကိုယ္မွထြက္ခြာေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။

ဟူဂိုသည္ေျမေပါှ ဒူးေထာက္လ်ွက္က်သြား၏။ သူ့မ်က္လံုးမ်ားသည္ ျပူးထြက္လ်ွက္။ နာျကင္မွုကေတာ့မရွိ၊ တစ္ကိုယ္လံုးထံုေန၏။ အရပ္ဝတ္နွင့္လူနွစ္ေယာက္ထဲမွ အရပ္ျမင့္ေသာသူသည္ ေရွးေခတ္ေဟာင္းကို့တ္ ပစဿစတိုျကီး ကိုင္လ်ွက္ သူ့နားသို့ေရာက္လာျပီး ဒူးေထာက္ထိုင္ခ်လိုက္၏။ ဟူဂိုသည္ထိုလူကို အသိစိတ္မဲ့စြာေငးျကည့္ေနမိသည္။

“ခင္ဗ်ားလုပ္တာလား” ဟူဂိုသည္ ေလသံသဲ့သဲ့ေလးျဖင့္ ပစ္ကိုေမးလိုက္၏။ သူဘာေမးမွန္းပစ္သိသည္။

“ဟုတ္တယ္။ ကားတာယာရယ္၊ ဝါယာျကိုးရယ္၊ ဓါတ္ဆီရယ္ သံုးရင္ဒီလိုအသံမ်ိုးထြက္တယ္ဗ်၊ က်န္တာကေတာ့ ခင္ဗ်ားျမင္တဲ့အတိုင္းပဲ”

“ခင္ဗ်ားက ဘယ္သူလဲ” ဟူဂိုသည္ မိန္းေမာစျပုေခ်ျပီ။ အသက္ဇီဝသည္ သူ့ကိုယ္အတြင္းမွ စတင္ဆုတ္ခြာေခ်ျပီ။

“က်ုပ္နာမည္ ဒတ္ပစ္ပါဗ်ာ”

ဟူဂို၏ မ်က္ဆန္မ်ားရုတ္တရက္က်ယ္လာျပီး-

“မ-ျဖစ္-နိုင္-ဘူး” ဟုေျပာရင္းအသက္ထြက္သြားသည္။ သူ၏ မိုးျပာေရာင္ မ်က္လံုးမ်ားသည္ပြင့္လ်ွက္။

+++++++++++++++++++

“ဘုရားေရ၊ ဒါဘာသံျကီးလဲ” ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီး အယ္ဒရစ္က အံ့ဩျခင္းျကီးစြာေရရြတ္လိုက္သည္။

သမတက မ်က္ေမွာင္ျကုတ္၍-

“ဘာမ်ားျဖစ္ေနပါလိမ့္” ဟုဆို၏။

ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီးေဆာက္သည္ ဘာေျဖရမွန္းမသိျဖစ္ေနသည္။ သူသည္ တျပိုင္နက္ထဲ ေအာှဟစ္လိုက္ျကေသာ သူ၏ ေျခမွုန္းေရးတပ္ဖြဲ့မ်ား၏ အသံကိုျကားရ၏။ ဘာေျကာင့္ေအာှမွန္းေတာ့မသိ။ ထို့ေျကာင့္ သမတအား-

“က်ြန္ေတာှလည္း မေျပာတတ္ေတာ့ပါဘူး သမတျကီး” ဟူ၍သာ ျပန္ေျပာလိုက္နိုင္သည္။

+++++++++++

အထူးေျခမွုန္းေရးတပ္ဖြဲ့ဝင္မ်ားေရာ၊ ဝုဖ္လံုျခံုေရးတပ္ဖြဲ့မ်ားပါ ဟြန္းမ်ားကိုအသံကုန္တီး၍ သံေသးသံေျကာင္ မ်ားျဖင့္ေအာှဟစ္ဆူညံလ်ွက္ ေျကာက္လန့္စရာ တေဝါေဝါအသံေပးရင္း အတင္းေမာင္းဝင္လာသည့္ ရုပ္ပ်က္ဆင္း ပ်က္ျကီးမားလွသည့္ အနီေရာင္ယာဉ္ျကီးတစ္စီးကိုျကည့္ရင္း ဆြံ့အေနျကသည္။ ျမင္ကြင္းကလည္း အရူးမက္သည့္ ေဆာင္းတြင္းအိပ္မက္သဖြယ္ ဂေယာက္ဂယက္နိုင္လွသည္မဟုတ္ပါလား။ ထိုစက္တပ္ သတဿတဝါျကီးသည္ ေျခမွုန္းေရး တပ္ဖြဲ့ဝင္မ်ားေနာက္မွ ေနရာယူထားေသာ နွင္းေျကာင္တင့္ကားနွစ္စီးကို သစ္သားမီးျခစ္ဗူးမ်ားပမာ နင္းေျခပစ္လိုက္ ျပီး ပင္မထိန္းခ်ုပ္ေရးစခန္းေရွ့ရွိ နွင္းတံတိုင္းအကာအကြယ္မ်ားကာရံထားေသာ ဝုဖ္လံုျခံုေရးမ်ားဆီသို့ အတင္းေျပး ဝင္သြား၏။

ကလာရီသည္ သူ့ဒဏ္ရာမ်ားကို ေမ့သြား၏။ မည္သည့္ေနရာမွေပါှထြက္လာသည္ျဖစ္ေစ၊ ထိုဟာျကီးသည္ သူတို့ ဖက္ကမွန္းေသခ်ာသြားသည့္အခါ ေသနတ္ကိုကိုင္ေဆာင္၍ သူ့တပ္ဖြဲ့ဝင္မ်ားနွင့္အတူ ကဆုန္ေပါက္ေျပးလြွားေန ေသာစက္တပ္ဘီလူးျကီးေနာက္မွ အတင္းေျပးလိုက္သြားျက၏။

ခရူဇာျကီးသည္ သူ့ေရွ့ေျပးလမ္းတြင္ ပိတ္ရပ္ေနေသာ နွင္းေျကာင္နွစ္စီးကို ေျကာင္ပုဇြန္စား ျကြပ္ျကြပ္ဝါးသည့္နွယ္ ေျခမြွပစ္လိုက္ျပန္၏။ ထို့ေနာက္ စီတန္းထားေသာ အကာအရံမ်ားကို တိုက္ခြဲရန္ေျပးလာသည္။ သတိျပန္လည္ဝင္ လာေသာ လံုျခံုေရးတပ္ဖြဲ့ဝင္တစ္ေယာက္စ၊ နွစ္ေယာက္စက ပစ္ခတ္ျကေသာှလည္း က်န္တပ္ဖြဲ့ဝင္အမ်ားစုမွာ ေသမင္းကို ေတြ့ရသည့္နွယ္ေျကာင္ေငးေနတုန္း။

ခရူဇာသည္ အထပ္ထပ္ကာရံထားေသာ အဂဿငေတတံုးမ်ားကို ဒိန္ခဲမ်ားသဖြယ္နင္းေျခပစ္လိုက္ျပီး ထပ္မံအရွိန္ျမွင့္တင္ လိုက္သည္။ သူဦးတည္ေနသည္က ေရွ့တြင္ျမင္ေတြ့ေနရေသာ ပင္မထိန္းခ်ုပ္ခန္းျကီး။ လံုျခံုေရးမ်ားသည္ သူတို့ကို ေျခာက္ခ်ားေအာင္ ေမြွေနွာက္ခဲ့သည္ ဤအရာျကီးမွာ စက္တပ္ယာဉ္ျကီးတစ္စီးျဖစ္သည္ကို သတိဝင္လာခ်ိန္တြင္ ခရူဇာေနာက္မွလိုက္လာေသာ ကလာရီ၏ တပ္ဖြဲ့မွ ပက္ပက္စက္စက္ေျခမွုန္းျခင္းကို ခံလိုက္ရျပီျဖစ္သည္။ ကလာရီ သည္အျငိုးနွင့္ တိုး၍ ပစ္ေနရင္းက ထိုကားဘီလူးျကီးယူေဆာင္လာေသာ ျပာပံုျကားမွ ေအာင္ပြဲအတြက္ မယံုနိုင္ ေလာက္ေအာင္ျဖစ္ေနသည္။ ကားျကီးထဲမွ ကို့တ္ပစဿစတိုကို တရစပ္ပစ္ေနေသာ လက္တစ္ဖက္နွင့္ ဘုရွ္မာစတာ ရိုင္ဖယ္ကို အတြဲလိုက္ဆြဲေနေသာ လက္တစ္ဖက္ကို ျမင္ရမွ ထိုအရာမ်ားမွာ လူျဖစ္ေျကာင္းေသခ်ာသိေတာ့သည္။ လူမွလူ၊ သူတို့ဘက္ေတာှသားလူ။

က်န္ေနေသးသည့္ လံုျခံုေရးသံုးဆယ္ခန့္သည္ သူတို့လက္နက္မ်ားကို ခရူဇာဆီသို့ခ်ိန္ရြယ္၍ တရစပ္ပစ္ခတ္လိုက္ သည္။ က်ည္ဆန္မ်ားသည္ ခရူဇာ၏ အနီေရာင္ကိုယ္ထည္ေပါှသို့လည္းေကာင္း ေရွ့မွန္ျကီးဆီသို့လည္းေကာင္း၊ အိမ္ေလာက္ရွိသည့္ တာယာျကီးမ်ားထဲသို့လည္းေကာင္း တဖြဲဖြဲဝင္ေရာက္ေနေသာှလည္း ခရူဇာသည္ ေမာင္းနွင္၍ ရေနဆဲျဖစ္၏။

ပစ္သည္ ဂီယာထိုးလိုက္ျပီး လီဗာကိုအဆံုးထိဖိခ်လိုက္သည္။ ၃၇ တန္ေလးေသာ ခရူဇာသည္ တစ္နာရီ ၂၅ မိုင္နွုန္းျဖင့္ သံမဏိတိုင္မ်ား၊ က်ည္ကာမွန္မ်ားနွင့္ အခိုင္အမာတည္ေဆာက္ထားေသာ ပင္မထိန္းခ်ုပ္ခန္းျကီးကို အလြန္ျပင္းထန္စြာဝင္တိုက္လိုက္ေလေတာ့သည္။

ထိန္းခ်ုပ္ခန္း၏ ဝင္ေပါက္သည္ ကေလးကစားစရာအရုပ္အိမ္မွ ဝင္ေပါက္ကဲ့သို့ စုတ္ျပတ္တြန့္လိမ္သြား၏။ နွစ္လက္မ ထူသည့္ က်ည္ကာမွန္မ်ားသည္ အေလးခ်ိန္ကို မကာနိုင္သည္အတြက္ တစ္စစီေျကမြသြား၏။ ထိန္းခ်ုပ္ခန္းထဲသို့ လံုးလံုးလ်ွားလ်ွားဝင္ေရာက္သြားသည့္ ခရူဇာျကီးသည္ လက္က်န္အရွိန္ျဖင့္ ကြန္ျပူတာထိန္းခ်ုပ္ေရးစနစ္တစ္ခုလံုးကို အားကုန္အင္ကုန္ဝင္ေဆာင့္ပစ္လိုက္ေတာ့သည္။

အံုးကနဲျမည္လာေသာ နားကြဲမတတ္က်ယ္ေလာင္လွသည့္အသံျကီးနွင့္အတူ ထိန္းခ်ုပ္ခန္းတစ္ခုလံုး တစစီပြင့္ထြက္ သြားေတာ့၏။ ခရူဇာသည္ ေနာက္ဘီးျကီးမ်ားတဝွီဝွီလည္ရင္းက ေျခကုန္လက္ပန္းက်သည့္နွယ္ရပ္သြားသည္။ အင္ဂ်င္ကေတာ့ တေဝါေဝါလည္ပါတ္ေနဆဲ။

ဒယ္လ္တာ၊ ရက္ကြန္းနွင့္ ဆီးလ္အဖြဲ့မ်ားသည္ ရန္သူကို ေကာက္သင္းေကာက္ရွင္းလင္းျပီး ခရူဇာေနာက္သို့ လိုက္လာျက၏။ ကားျကီးကို မဲပစ္ေနျကေသာလံုျခံုေရးမ်ားကို သုတ္သင္ရသည္မွာ သူတို့အဖို့ ဌက္ေပ်ာသီးအခြံနြွာ စားရသည္ထက္ပင္လြယ္ေသးသည္။

ဟူဂိုဝုဖ္သည္ နွစ္မိနစ္အတြင္း က်ိန္စာသင့္သကဲ့သို့ ေျပာင္းလဲသြားေသာ အေျခအေနကို ျကည့္ရင္း ေက်ာက္ရုပ္ သဖြယ္ေတာင့္ေတာင့္ျကီးရပ္ေန၏။ သူ၏ တင့္ကားေလးစီးနွင့္ လူအေယာက္နွစ္ဆယ္ခန့္ကို တက္ျကိတ္၍ ထိန္းခ်ုပ္ ခန္းတစ္ခုလံုးကို ရစရာမရွိေအာင္ဖ်က္ဆီးလိုက္သည့္ ထိုဘာမွန္းမသိသည့္ယာဉ္ျကီးနွင့္ ရင္ဆိုင္ရန္ သူ့မွာဗ်ူဟာ မရွိ၊ ဟူဂိုသည္ ပြဲျပီးခါနီးမွ ေခ်ပဂိုးနွင့္ အနိုင္ဂိုးမ်ားေပးလိုက္ရေသာ ဂိုးသမားကဲ့သို့ ေျခမကိုင္မိ၊ လက္မကိုင္မိ ျပာယာခတ္ ေနသည္။ ေသြးပ်က္သြားေသာ ဟူဂိုသည္ အနားရွိတစ္ေယာက္စီးကားကေလးေပါှတက္ရင္း ေလယာဉ္ဂိုေဒါင္သို့ ကမန္းကတန္းထြက္ခြာသြား၏။

ေခ်ာင္လည္းပိတ္မိ၊ ေခါင္းေဆာင္လည္းမရွိေတာ့ေသာအခါ လံုျခံုေရးမ်ားသည္ တစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္ လက္နက္ခ်အညံ့ခံျကေတာ့သည္။ ခုေတာ့ေသြးသံရဲရဲ တိုက္ပြဲသည္ နိဂံုးကမဿပတ္ အဆံုးသတ္ေခ်ျပီ။

ပစ္သည္ က်ည္ဆန္ရာမ်ားနွင့္ မြစာျကဲေနေသာ ကားတံခါးကိုဖြင့္ျပီး က်ိုးပဲ့ေနသည့္ ေလွကားမွတဆင့္ ေအာက္သို့ ဆင္းလိုက္သည္။ သူနွင့္အယ္လ္သည္ ဟြန္းမ်ားကိုတီး၍ ေပ်ာှေပ်ာှျကီးသီခ်င္းဆို၍ တိုက္ပြဲဝင္ခဲ့ျကစဉ္က အသက္ရွင္ က်န္ရစ္မည္ဟု သူတို့နွစ္ေယာက္လံုးမေမ်ွာှလင့္ခဲ့ျက၊ ထို့ေျကာင့္လည္း မိုက္မိုက္ကန္းကန္းေဆာှခဲ့ျကျခင္းျဖစ္သည္။ သို့ေသာှ အပရိက ဒဏ္ရာမ်ားမွအပ သူတို့နွစ္ေယာက္စလံုး အသက္ရွင္ခဲ့ျကသည္။

“ထိန္းခ်ုပ္ခန္း ပ်က္စီးသြားျပီလား၊ ဟိုေရခဲျပင္ကိုခြဲမဲ့ စနစ္ေရာ”

ပစ္သည္ ဆယ္မိနစ္နွင့္ စကဿကန့္နွစ္ဆယ္တြင္ရပ္ေနေသာ တြန့္လိမ္ေနသည္ ဒစ္ဂ်စ္တယ္နာရီကို ျကည့္ရင္း-

“ဘယ္သူေတာင္းစားစနစ္မွ မက်န္ခဲ့ဘူး၊ အားလံုး မာလကီးယားသြားျပီ” ဟုေျပာလိုက္သည္။“”

“ဒါဆိုေရခဲျပင္မကြဲေတာ့ဘူးေပါ့၊ ကမဿဘာလည္းမပ်က္ေတာ့ဘူးေပါ့၊ အားလံုးျပီးသြားျပီ၊ အားလံုးျပီးသြားျပီ” သူတို့နွစ္ ေယာက္ထိုင္ခ်လိုက္သည္။ စိတ္ေလ်ွာ့ခ်လိုက္ေသာအခါ ပင္ပန္းနြမ္းနယ္မွုက အဆမတန္ဖိစီးလာ၏။ ပစ္သည္ ကိုလိုရာဒို၏ မိုင္းတြင္းတစ္တြင္းမွစလိုက္ျပီး ခုထိ ဇယ္ဆက္သလိုဆက္တိုက္ျဖစ္ခဲ့ေသာအျဖစ္အပ်က္မ်ားကို ျပန္ျမင္ ေယာင္ေနသည္။ ရုတ္တရက္ ကားလ္ဝုဖ္ကိုသတိရ၏။

“ထိုင္မေနနဲ့ဦးအယ္လ္၊ တို့လက္စသတ္စရာက်န္ေသးတယ္”

“လက္ေတြကို ေျမွာက္ထားပါ၊ မ်က္ေတာင္မခတ္နဲ့”

ထိန္းခ်ုပ္ခန္းထဲသို့ဝင္လာေသာ ကလာရီက ပစ္နွင့္အယ္လ္ကို ေသနတ္ျဖင့္ခ်ိန္ရင္းအမိန့္ေပးလိုက္သည္။

အယ္လ္သည္ ေသြးအလိမ္းလိမ္းျဖင့္အေမရိကန္ဗိုလ္မွူးကို တစ္ခ်က္ျကည့္ျပီး-

“နားရြက္ေရာ လွုပ္လို့ရသလား” ဟုခပ္တည္တည္ေမးလိုက္သည္။

ကလာရီသည္ ပုပုတုပ္တုပ္ နြားသိုးလိုလူနွင့္ မ်က္နွာတြင္ ပတ္တီးမ်ားစည္းထားေသာ မံမီလိုလူကို ျကည့္ျပီး ရန္သူလား မိတ္ေဆြလားေဝခြဲမရ ျဖစ္ေနရွာသည္။

“ခင္ဗ်ားတို့က ဘယ္သူေတြလည္း”

“က်ူပ္နာမည္ ဒတ္ပစ္၊ သူက အယ္လ္ဂ်ီယိုဒီနို၊ အသံုးလံုးက”

“ဘာဗ်၊ အသံုးလံုးက ဟုတ္လား”

“ဟုတ္တယ္ေလ၊ ခင္ဗ်ားကေရာ ဘယ္သူတံုး”

“ဗိုလ္မွူးတြမ္ကလာရီပါ၊ အေမရိကန္ အထူးေျခမွုန္းေရးတပ္ရဲ့ စစ္ဆင္ေရးတာဝန္ခံပါ”

“ေအးဗ်ာ၊ က်ုပ္တို့အေရာက္ေနာက္က်သြားလို့ ခင္ဗ်ားတို့အက်အဆံုးမ်ားသြားရတယ္”

ကလာရီက သူ့ေသနတ္ကိုေအာက္ခ်လိုက္ျပီး-

“ေရာက္လာတာပဲေက်းဇူးတင္ရမယ္၊ နို့မို့ရင္ က်ြန္ေတာှတို့အားလံုးေသျပီ” ဟုေျပာလိုက္ေလသည္။

“အမ်ိုးသားအဏဿဏဝါေဗဒေအဂ်င္စီလို သုေတသနအဖြဲ့တစ္ဖြဲ့ကလူေတြက တိုက္ပြဲတစ္ပြဲရဲ့အေျဖကို ဒီေလာက္ထိ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ေျပာင္းလဲေပးခဲ့တယ္ဆိုတာကို က်ြန္ေတာှျဖင့္ ယံုေတာင္မယံုနိုင္ဘူး” ကလာရီသည္ သူ့ေရွ့တြင္ မတ္ တပ္ရပ္ေနဆဲျဖစ္ေသာ လူနွစ္ေယာက္ကို ျကည့္ရင္းေျပာလိုက္သည္။

“က်ြန္ေတာှတို့ရဲ့ အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္က ခင္ဗ်ားတို့တိုက္ပြဲမဟုတ္ဖူးဗ်၊ ဝုဖ္ရဲ့ ေရခဲျပင္ခြဲစနစ္ကို ဖ်က္ဆီးဖို့ပဲ”

“ဒါဆို အခုအဲဒီစနစ္ပ်က္သြားျပီလာဟင္” ကလာရီသည္ ခုမွလာရင္းကိစဿစကို သတိရသြားသကဲ့သို့ ျပာျပာသလဲ ေမးလိုက္သည္။

ပစ္က မြစာျကဲေနသည့္ ထိန္းခ်ုပ္ခန္းကို လက္ညွိုးထိုးျပရင္း-

“ခင္ဗ်ားအျမင္ပဲေလ၊ အကုန္ရစရာမရွိေအာင္ပ်က္စီးသြားျပီ”

“ေက်းဇူးပါပဲ။ ေက်းဇူးအရမ္းတင္ပါတယ္” ကလာရီသည္ သူ့ပုခံုးေပါှမွ ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုးျကီးတစ္ခု လံုးဝေပ်ာက္ကြယ္ သြားသျဖင့္ ရြွင္လန္းတက္ျကြလာ၏။ သူသည္ ေခါင္းေဆာင္းဦးထုတ္ကိုခ်ြတ္၍ ဒဏ္ရာမရေသာ လက္ကို ပစ္နွင့္ အယ္လ္ကိုကမ္းေပးရင္း-

“က်ြန္ေတာှတို့ခုလို ရပ္ေနနိုင္တာအားလံုးအတြက္ လူျကီးမင္းတို့ကို အရမ္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္” ဟုေျပာရင္း အျကိမ္ျကိမ္လက္ဆြဲနွုတ္ဆက္ရွာသည္။ ထို့ေနာက္ခုထိ စက္ရွိန္မေသေသးသည့္ ခရူဇာျကီးကို ျကည့္ျပီး-

“ဒါျကီးက ဘာယာဉ္လဲ” ဟုေမး၏။

အယ္လ္က မိုးေပါှသို့လက္ညွိုးညြန္ရင္း-

“အခုနတ္ျဖစ္ေနတဲ့ ေသာမတ္ေပါလ္တာနဲ့ ဗိုလ္ခ်ုပ္ဗ်ာ့ဒ္တို့နွစ္ေယာက္က က်ြန္ေတာှတို့ကို လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တာ” ဟုေျဖလိုက္သည္။

ကလာရီသည္ အယ္လ့္ေျပာစကားကို နားမလည္ေသာှလည္း ျပံုးရင္းေခါင္းညိတ္ျပလိုက္သည္။

အယ္လ္က ဆက္လက္၍-

“ဝုဖ္လူျကီးမင္းေတြေရာ၊ သူတို့ရဲ့ အပါးေတာှျမဲေတြပါ ခုေလာက္ဆို ေလယာဉ္ဂိုေဒါင္ကိုေရာက္ျကေလာက္ေရာေပါ့”

ကလာရီသည္ မ်က္ေမွာင္ျကုတ္ရင္း-

“က်ြန္ေတာှ့ကိုေပးလိုက္တဲ့ေျမပံုမွာလည္း ေလယာဉ္ကြင္းရွိတယ္လို့ေဖာှျပထားတယ္။ ဒါေပမဲ့ မေတြ့ဖူး”

အယ္လ္က ေျမျကီးကို လက္ညွိုးထိုးျပ၍-

“ေအာက္မွာဗ်၊ လွိုဏ္ေခါင္းထဲကေနဝင္ရတယ္” ဟုေျပာလိုက္သည္။

ကလာရီ့မ်က္နွာသည္ ေဒါသေျကာင့္နီရဲလာ၏။

“ဒါဆို ေခြးသူခိုးေတြလြတ္သြားျပီေပါ့”

“စိတ္ေအးေအးထားပါဗိုလ္မွူးရယ္၊ မလြတ္ပါဘူး”

ကလာရီသည္ ပစ္မ်က္နွာကို ျကည့္ရင္း တျဖည္းျဖည္းျပံုးလာသည္။

“ဒီကိစဿစလည္း ခင္ဗ်ားတို့လုပ္တာပဲလား”

ပစ္နွင့္အယ္လ္သည္ တစ္ေယာက္မ်က္နွာတစ္ေယာက္ျကည့္လိုက္ျကျပီး-

“က်ြန္ေတာှတို့က ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ေမာင္းတာပါဗ်ာ။ သူတို့ေလယာဉ္သံုးစီးက က်ြန္ေတာှတို့သြားမဲ့လမ္းမွာ ပိတ္ရပ္ ထားေတာ့ မတတ္သာပဲ ဝင္ျကိတ္လိုက္ရတာပါ”

ဝါရွင္တန္နွင့္ ပင္တာဂြန္ကြပ္ကဲေရးရံုးမ်ားမွ တာဝန္ ရွိသူမ်ားကသည္ ကလာရီ၏ သတင္းပို့ခ်က္အျပီးတြင္ မတ္တပ္ရပ္ျပီး ေသာင္းေသာင္းျဖျဖလက္ခုပ္ဩဘာေပးလိုက္ျကသည္။

သမတသည္ မိုက္ခရိုဖုန္းကို ကိုင္၍ ကလာရီကို ကိုယ္တိုင္ဆက္သြယ္ေလ၏။

“ဗိုလ္မွူးကလာရီ၊ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု သမတစကားေျပာေနပါတယ္”

ကလာရီ၏ ခနဿဓာကိုယ္သည္ ေတာင့္တင္းသြားျပီး-

“ဟုတ္ကဲ့ သမတျကီး၊ က်ြန္ေတာှေကာင္းေကာင္းျကားရပါတယ္ခင္ဗ်”

“ခင္ဗ်ားတို့ကို ကယ္တင္လိုက္တာ ဘယ္သူေတြလဲဆိုတာ က်ြန္ေတာှတို့ကို ေျပာျပပါဦး၊ ဒီမွာ ခင္ဗ်ားတစ္ေယာက္ထဲ စကားေျပာတာကို ျကားေနရတယ္”

ကလာရီ၏ အတိုခ်ံုးရွင္းျပခ်က္အဆံုးတြင္ေတာ့ နွင္းမုန္တိုင္းျကားမွ မိုင္ (၆ဝ) က်ယ္ေသာ ေရခဲလြင္ျပင္ကို ၁၉၄ဝ ခန့္ က ဧရာမေရွးေဟာင္းနွင္းခြဲခရူဇာျကီးစီးနင္းျပီး ျမင္ျမင္သမ်ွ တိုက္ခြဲဖ်က္ဆီးခဲ့ေသာ ဒတ္ပစ္နွင့္အယ္လ္ဂ်ီယိုဒီနို ဆိုသည့္ လူနွစ္ေယာက္အေျကာင္းကို အားလံုးသိသြားေတာ့သည္။ ဆန္ဒက္ကာသည္ ေခါင္းတညိတ္ညိတ္လုပ္ရင္း-

“အင္း၊ ဒတ္နဲ့အယ္လ္၊ သူတို့နွစ္ေယာက္ ဒီကိစဿစကို မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္လုပ္လိမ့္မယ္ဆိုတာ ငါေတြးမိသင့္တယ္” ဟု တစ္ကိုယ္တည္းေရရြတ္ေနသည္။

လိုရမ္က ျပံုးလဲ့လဲ့ျဖင့္-

“က်ြန္မကေတာ့ မအံ့ဩဖူး၊ ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီး” ဟု ဆန္ဒက္ကာကို နွစ္ကိုယ္ျကားေျပာလိုက္ေလသည္။

ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီးေဆာက္က ေဒါသတျကီးျဖင့္-

“ဒီလူေတြက ဘယ္သူေတြလဲ၊ ထိပ္တန္းလ်ွို့ဝွက္စစ္ဆင္ေရးမွာ အသံုးလံုးကဘာကိစဿစဝင္စြက္ရတာလဲ၊ သူတို့ အဲဒီ ကိုသြားဖို့ ဘယ္သူအမိန့္ေပးသလဲ”

ဆန္ဒက္ကာသည္ ေဆာက္ကို ေစ့ေစ့ျကည့္လိုက္ျပီး-

“ဒီလူေတြက က်ုပ္လူေတြ၊ အဲဒီကိုသြားဖို့ က်ုပ္အမိန့္ေပးတယ္။ ထိပ္တန္းဆိုတဲ့ ေျခမွုန္းေရးအဖြဲ့ေတြ မလုပ္နိုင္တာ ကိုသူတို့လုပ္တယ္။ အဲဒါဘာျဖစ္လဲ” ဟု ခပ္ဆတ္ဆတ္ေမးလိုက္သည္။ ေဆာက္သည္ မ်က္လြွာခ်သြား၏။

++++++++++++++

ဒတ္ပစ္သည္ သူ့မ်က္နွာတြင္ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္စည္းထားေသာ ပတ္တီးမ်ားကို ခြာခ်လိုက္သည္။ ကလာရီသည္ ပစ္ေနာက္မွ တေကာက္ေကာက္လိုက္ရင္း-

“ေလယာဉ္ဂိုေဒါင္က ဘယ္မွာလဲ” ဟုေမးလိုက္သည္။ ဒတ္ပစ္ ကလွည့္ျကည့္ရင္း-

“က်ြန္ေတာှတို့ ခုပဲသြားျကမယ္။ ဝုဖ္မိသားစုရဲ့ ထိပ္တန္းေခါင္းေဆာင္ေတြလို့ဆိုနိုင္တဲ့ ကားလ္ဝုဖ္နဲ့ အယ္လ္ဆီဝုဖ္ တို့အဲဒီမွာရွိေနျကလိမ့္မယ္”

ကလာရီ၏ ဆက္သြယ္ေရးကိရိယာမွတဆင့္ ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီးေဆာက္၏ အသံထြက္လာသည္။

“ဗိုလ္မွူးကလာရီ၊ မင္းလူေတြကိုစစ္ပါ၊ ျပီးေတာ့ ေနာက္နာရီဝက္အတြင္းေရာက္လာမဲ့ အထူးတပ္ဖြဲ့ကိုေစာင့္ပါ”

ကလာရီက မဲ့ျပံုးျပံုးရင္း-

“ဟုတ္ကဲ့ပါ ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီး၊ ေနာက္ေတာ့လုပ္တာေပါ့၊ အခုအေရးျကီးတဲ့ကိစဿစေလးေျပးလုပ္လိုက္ဦးမယ္” ဟုေျပာျပီး နားျကပ္နွင့္ဆက္သြယ္ေရးကိရိယာမ်ားကို ျဖုတ္ပစ္လိုက္သည္။

“ကဲ-သြားျကစို့၊ ေလယာဉ္ဂိုေဒါင္က ဘယ္ေလာက္ေဝးေသးလဲ”

“ဒီကေန မိုင္ဝက္ေလာက္ေတာ့ေဝးတယ္၊ သူတို့မွာ လူတစ္ရာေက်ာှေလာက္ရွိမယ္ေနာှ၊ ခင္ဗ်ားလူေတြနဲ့ဆို ျဖစ္ပါ့ မလား”

“ဒါေပမဲ့လည္း ေသသင့္တဲ့ဒီလူေတြကို လြွတ္ေပးလိုက္လို့မျဖစ္ဖူးေလ”

“က်ြန္ေတာှေျပာတာ နားေထာင္ဦး ဗိုလ္မွူး”

ပစ္သည္ ကလာရီကို တိုးတိုး တိုးတိုးျဖင့္ေျပာေနေလ၏။ သူ၏ မ်က္လံုးစိမ္းမ်ားသည္ ေအးစက္ေသာ အခိုးအေငြ့မ်ား ထြက္ေနသလို၊ အေရာင္တဖ်ပ္ဖ်ပ္လက္ေနသည္။

+++++++++++++

“အိုး- လက္စသတ္ေတာ့ ငါတို့က ေခြးသူခိုးေတြထြက္ေျပးမဲ့ ေလယာဉ္ဂိုေဒါင္ထဲေရာက္လာတာကိုး” အယ္လ္က ေလခ်ြန္ရင္းေျပာလိုက္သည္။

“ျမဲျမဲသာကိုင္ထားေပေတာ့ အယ္လ္”

ရုတ္တရက္ထြက္ေပါှလာေသာ အနီေရာင္ယာဉ္ျကီးကို ျမင္ေတြ့လိုက္ရသူအေပါင္းသည္ ေျခမကိုင္မိ၊ လက္မကိုင္မိ ျဖစ္ကုန္ျက၏။ သူတို့မ်က္လံုးမ်ားျပူးထြက္ကုန္ျကသည္။ အေျကာင္းမူကား ထိုယာဉ္ဘီလူးျကီးသည္ သူ၏ ဧရာမ တာယာျကီးမ်ားျဖင့္ ျမင္ျမင္သမ်ွကို ျကိတ္ခြဲဖ်က္ဆီးေနေသာေျကာင့္ျဖစ္၏။

ပစ္သည္ အဲယားဘတ္စ္ ေလယာဉ္ဆီသို့ ခရူဇာကိုတန္းတန္းမတ္မတ္ျကီးဦးတည္လိုက္သည္။ အဲယားဘတ္စ္သည္ အလြန္ျကီးေသာေလယာဉ္ျဖစ္ေသာှလည္း သူ့ထက္ျကီးမားေသာ ခရူဇာကားျကီး၏ ရင္ေခါင္းေလာက္သာျမင့္ရွာ သည္။ ခရူဇာသည္ အဲယားဘတ္စ္ေလယာဉ္ျကီးကို ဝက္ေခါင္းထိုးဝင္ေဆာင့္ပစ္လိုက္သည္။ ညာဖက္အေတာင္ပံ သည္ ရွစ္ေပခန့္ျပတ္ျကသြား၏။

အလုပ္သမားမ်ားအားလံုးသည္ သင္းေခြခ်ပ္လိုက္ခံရေသာ ပုရြက္ဆိတ္မ်ားကဲ့သို့ ေျခဦးတည့္ရာေျပးျက၏။ ဂိုေဒါင္ တစ္ခုလံုး ကမဿဘာပ်က္သကဲ့သို့ျဖစ္ေန၏။ ခရူဇာသည္ ဒုတိယေလယာဉ္ကို ဦးတည္လိုက္သည္။ ပစ္သည္ ေလယာဥ္ ကိုယ္ထည္အစား ေတာင္ပံမ်ားကို ဦးတည္၍ တိုက္ခ်ိုး၏။ သူ၏အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္က ဤေလယာဉ္မ်ားေျမျပင္မွ ျကြတက္မလာနိုင္ေစဖို့သာျဖစ္၏။

ပစ္သည္ ခရူဇာကို ေရွ့တိုးေနာက္ငင္ျပု၍ ပ်က္စီးသြားေသာ ကုန္တင္ေလယာဉ္မွခြာျပီး ဂ်က္ေလယာဉ္ကေလးဆီသို့ ဦးတည္လိုက္သည္။

“ေကာင္းသကြာ၊ တိုက္ပစ္” ပစ္လုပ္သမ်ွကို ေဘးထိုင္ခံုမွ တျပံုးျပံုးနွင့္ျကည့္ကာ အူျမူးေနေသာ အယ္လ္က မီးေလာင္ရာ ေလပင့္၏။

“သူတို့အစီအစဉ္ကို ငါတို့မဖ်က္နိုင္ခဲ့ရင္ ဒီကားလ္ဝုဖ္ဆိုတဲ့ေကာင္နဲ့ သူ့ညီ၊ ညီမေတြလည္း အသက္မရွင္ေစရဘူး”

ျကီးမားလွေသာ ခရူဇာကားျကီး၏ ေအာက္တြင္ဂ်က္ေလယာဉ္ငယ္ကေလးမွာ ခေလးကစားစရာအရုပ္ကေလးသဖြယ္ ျဖစ္ေန၏။ ေပါင္ေျခာက္ေထာင္စီေလးေသာ ဘီးလံုးျကီးမ်ားသည္ ဂ်က္ေလယာဉ္ကေလးကို အညွာအတာကင္းမဲ့စြာ ထက္ပိုင္းခ်ိုးပစ္လိုက္၏။

ေလယာဉ္မ်ားကို နာလန္မထူနိုင္ေအာင္စိတ္တိုင္းက်ဖ်က္ဆီးျပီးေသာအခါ ခရူဇာသည္ ေအာင္ပြဲရစစ္သူျကီးကဲ့သို့ အင္ဂ်င္သံတဝူးဝူးေပး၍ မာန္ဖီေနသည္။ ေလးလံထူထဲလွေသာ သံမဏိျပားျကီးမ်ားျဖင့္ စိတ္တိုင္းက်တည္ေဆာက္ ထားေသာ ေရွးေခတ္ကားျကီး ခရူဇာမွာ လ်ွပ္စစ္ကားတစ္စီးနွင့္ ေလယာဉ္သံုးစင္းကို ဖ်က္ဆီးျပီးခ်ိန္အထိ ပံုမပ်က္ လွေသး။

နွစ္မိနစ္အျကာတြင္ေတာ့ ေကာင္းကင္ျပာျပာေအာက္၌ ဘီလူးျကီးခရူဇာေပါှထြက္လာ၏။ ဝုဖ္၏ ေရခဲျပင္ သတဿတုစခန္း သည္ အျခားစခန္းမ်ားနွင့္ကြဲျပားျခားနားစြာပင္ အေဆာက္အဦးမ်ားသည္ ေရခဲျပင္ေအာက္တြင္ျမုပ္ေန၏။ ေျမေပါှတြင္ သံုးေလးေပမ်ွသာေပါှေနေသာ အေဆာက္အဦးပုပုေလးမ်ားျကားတြင္ ထီးထီးျကီး၊ ျမင့္ျမင့္မားမားျကီးေပါှထြက္ေန သည္က ပင္မထိန္းခ်ုပ္ခန္းအေဆာက္အဦးတစ္ခုသာရွိ၏။

ပစ္တို့သည္ လက္နက္ျကီး၊ လက္နက္ငယ္မ်ိုးစံုပစ္ခတ္သံမ်ား၊ ေပါက္ကြဲသံမ်ားနွင့္ မီးလ်ွံမ်ား၊ မီးခိုးေငြ့မ်ားကို ပင္မ ထိန္းခ်ုပ္ခန္းအေဆာက္အဦးအနီးတြင္ ျကားရ၊ ျမင္ရေတာ့သည္။

“အယ္လ္ေရ၊ ငါတို့မပါပဲ ပါတီပြဲက စနွင့္ေနျပီကြ” ပစ္သည္ ျမင္ကြင္းကိုျကည့္ရင္း အံတင္းတင္းျကိတ္၍ အယ္လ့္အား ေျပာလိုက္သည္။

++++++++++++++

(၄၄)

စြန့္လြွတ္၊ စြန့္စား၊ တိုက္ခိုက္ျခင္းလည္း ေသျခင္းေနာက္ဆံုးရွိပါလားဟု ကလာရီသည္ နာျကင္စြာေတြးေတာေနမိ သည္။ ကမဿဘာဖ်က္ကပ္ကို တားဆီးရမည့္ အထူးတပ္ဖြဲ့သည္ ကမဿဘာပ်က္သကဲ့သို့ အက်အဆံုးမ်ားစြာျဖင့္ ရွံုးနိမ့္အံ့ဆဲဆဲ ခုထက္ထိ ပင္မထိန္းခ်ုပ္ခန္း၏ မွန္တစ္ခ်ပ္ကိုပင္သူတို့မခြဲနိုင္ေသး။ ေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္မွ ဆီးလ္နွင့္ မရိန္းတပ္ဖြဲ့ မ်ားမွာ အလယ္ေကာင္တြင္တျဖည္းျဖည္းလာစုေနျကျပီ။ သူတို့လံုးဝေထာင္ေခ်ာက္တြင္း၌ သက္ဆင္းမိျပီျဖစ္၏။ ေလးဖက္ေလးတန္မွ ဝိုင္းဝန္းသုတ္သင္ျခင္းကို ခံရေတာ့မည္။

သူ့ပါးတြင္ ဗံုးစမွန္ထားျပီး က်ည္သင့္ထားေသာ လက္တစ္ဖက္ကတြဲေလာင္းက်ေန၏။ ဗိုလ္ျကီးရွပ္ဘက္သည္ ဘယ္ဖက္ ပုခံုးနွင့္ လက္ေမာင္းဒဏ္ရာရထားျပီ။ ဂါးနက္က လည္ပင္းတြင္ က်ည္ဆံရွပ္မွန္သျဖင့္ ရင္ဘတ္တျပင္လံုး ေသြးသံတရဲရဲ။ အားေကာင္းေမာင္းသန္ဆို၍ ဗိုလ္ဂ်က္ေကာ့ဘ္တစ္ေယာက္သာ က်န္၏။ သူက တပ္ဖြဲ့ဝင္အားလံုးကို ေအာှဟစ္ညြွန္ျကား အမိန့္မ်ားေပးေနဆဲ။

ရုတ္တရက္ ရန္သူမ်ားဖက္မွ အပစ္ရပ္သြားသည္။ အေဆာက္အဦးအားလံုးတြင္တပ္ဆင္ထားေသာ အသံခ်ဲ့စက္ မ်ားမွ ပီသျကည္ျမေသာ အသံတစ္သံထြက္ေပါှလာ၏။ ထိုအသံက အထူးတိုက္ခိုက္ေရးတပ္ဖြဲ့ဝင္မ်ား၏ ဆက္သြယ္ ေရးကိရိယာမ်ားမွတဆင့္ ဝါရွင္တန္နွင့္ ပင္တာဂြန္ ကြပ္ကဲေရးရံုးမ်ားအထိေရာက္ရွိသြား၏။

“အေမရိကန္တပ္ဖြဲ့ဝင္ေတြအားလံုး နားေထာင္ပါ၊ အခုစကားေျပာေနတာ ကံျကမဿမာအင္တာပရိုက္စ္ရဲ့ အျကီးအကဲ ကားလ္ဝုဖ္ပါ။ အခုခင္ဗ်ားတို့မွာလြတ္လမ္းမရွိေတာ့ဘူး၊ တကယ္လို့ ေနာက္ထပ္ေသြးေျမက်တဲ့ျဖစ္ရပ္မ်ိုးေတြ မေတြ့ခ်င္ေတာ့ဘူးဆိုရင္ ဒဏ္ရာရ၊ က်ဆံုးသြားတဲ့ ခင္ဗ်ားတို့အဖြဲ့ဝင္ေတြကို ယူေဆာင္ျပီး ေရခဲျပင္ေပါှျပန္လည္ ဆုတ္ခြာပါ။ စကဿကန့္ေျခာက္ဆယ္ အခ်ိန္ေပးမယ္။ တကယ္လို့ မလိုက္နာခဲ့ရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ားတို့အားလံုးေသျကရမယ္။ ျကိုက္တာကို ေရြးျကပါ”

ကလာရီသည္ က်ဆံုးသြားေသာရဲေဘာှမ်ားနွင့္ ေသြးအလိမ္းလိမ္းျဖစ္ေနေသာ ဒဏ္ရာရထားသူမ်ားအား ျကည့္လိုက္ သည္။ က်န္တပ္ဖြဲ့ဝင္မ်ားကိုလည္း ျကည့္လိုက္သည္။ သူတို့သည္ လူသားတစ္ေယာက္၏ ရွိသမ်ွ စြမ္းအားကုန္သံုး၍ တိုက္ခိုက္ခဲ့ျကျပီးျပီ။ ေလယာဉ္ေပါှမွ ဆင္းလာျကသူ ၆၅ ေယာက္အနက္ တိုက္နိုင္ခိုက္နိုင္သူ ၂၆ ဦးသာက်န္ေတာ့ သည္။ သူတို့ကို ေရွ့နွင့္ေနာက္ညွပ္၍ ပစ္ခတ္ရန္ အသင့္အေနအထားျဖင့္ နွင္းေျကာင္မ်ားက ဝိုင္းရံထားသည္။ သို့ေသာှလည္း လက္နက္ခ်လိုက္၍ ဘာမ်ားအက်ိုးထူးမည္နည္း။ ဆိုေတာ့ ေလွခြက္ခ်ည္းက်န္၊ အလံမလွဲေျကးေပါ့။ ကလာရီသည္ သူ့လူ ၂၆ ေယာက္ကို စုစည္းကာ ေနာက္ဆံုးတိုက္ပြဲအတြက္ ျပင္ဆင္ေလေတာ့သည္။

နွစ္ဦးနွစ္ဖက္ ေခတဿတအပစ္အခတ္ရပ္စဲထား၍ တိတ္ဆိတ္ေနသည့္အခ်ိန္။

ကလာရီ့နားထဲတြင္ “ဘူ၊ ေဘာှ” ဆိုေသာ ကားျကီးတစ္စီး၏ ဟြန္းသံျကီးကို ျကားလိုက္ရသလိုထင္မိသည္။ ထိုဟြန္းသံသည္ အဆက္မျပတ္ထြက္ေပါှလာျပီး ေျကာက္ခမန္းလိလိက်ယ္ေလာက္လာေသာအခါ တိုက္ပြဲခြင္ အတြင္းရွိ လူအားလံုးသည္ ဟြန္းသံလာရာသို့လွည့္ျကည့္မိျက၏။ သူတို့အားလံုး ပါးစပ္ဟသြားျကသည္။

+++++++++++

ကလာရီသည္ ဟုတ္ျပီကြ ဟုလက္သီးလက္ေမာင္းတန္း၍ ျကံုးဝါးေျကြးေျကာှလိုက္ေသာ္လည္း ခ်က္ခ်င္းပင္ အေျခအေနမွန္ကို ရိပ္စားမိသည္။ သူတို့မွာေနာက္ထပ္ပစ္စရာ တင့္ကားဖ်က္ဒံုးက်ည္မရွိေတာ့။ ရန္သူသည္ အေျခ အေနမွန္ကို ရိပ္စားမိသည္နွင့္တျပိုင္နက္ သူတို့သည္ နွင္းေျကာင္မ်ား၏ လက္တံု့ျပန္ျခင္းကို မလြဲဧကန္ခံရေတာ့မည္။

++++++++++++++

ဝါရွင္တန္ရွိ အိမ္ျဖူေတာှအစည္းအေဝးခန္းမထဲမွလူမ်ားမွာ စစ္ပြဲသတင္းကို နားဆင္ရင္း မ်က္စိမ်က္နွာမေကာင္းျက၊ သမတနွင့္ ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီးမ်ားသည္ အေမရိကန္တပ္မေတာှ၏ လက္ေရြးစင္တပ္ဖြဲ့ဝင္မ်ား အေျကာင္းဆိုးေနသည္ကို မယံုနိုင္ေလာက္ေအာင္ျဖစ္ေနျကသည္။ လက္ဦးမွုရယူ၍ အလစ္အငိုက္တိုက္ခိုက္ခဲ့ေသာှလည္း အေျခအေနက သူတို့ ေမ်ွာှလင့္ခဲ့သလို ျဖစ္မလာ။ ေရွ့ေျပးတပ္ဖြဲ့သည္အလဲအကြဲခံေနရေခ်ျပီ။ ထို့ထက္ပို၍ဆိုးသည္မွာ ဝုဖ္တို့၏ အစီ အစဉ္ကို ဖ်က္ဆီးဖို့မဆိုထားနွင့္ ခုထိ အနားပင္မကပ္နိုင္ေသးသည့္အတြက္ တစ္ကမဿဘာလံုးအတြက္ အိပ္မက္ဆိုးျကီး က နီးသထက္နီးလာျခင္းပင္ျဖစ္ေတာ့၏။

သမတသည္ ေလပူျကီးတစ္ခ်က္ကို ဝွီးကနဲမွုတ္ထုတ္လိုက္ျပီး-

“ေနာက္ကလိုက္သြားတဲ့ ပင္မတပ္ဖြဲ့ျကီး အဲဒီကိုဘယ္ေတာ့ေရာက္မလဲ” ဟုအားမရွိစြာေမးလိုက္သည္။

ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီးေဆာက္က-

“အနည္းဆံုး မိနစ္ေလးဆယ္ေလာက္ေတာ့ျကာဦးမယ္ သမတျကီး” ဟု စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ေျဖလိုက္သည္။

“အခ်ိန္ေရာက္ဖို့ကေရာ”

“နွစ္ဆယ့္နွစ္မိနစ္”

သမတသည္ ပခံုးကိုတြန့္၊ လက္နွစ္ဖက္ကို ေလထဲေျမွာက္လိုက္ျပီး-

“န်ူထိပ္ဖူးတပ္ ဒံုးက်ည္ေတြလြွတ္လိုက္ေတာ့” ဟု ေျပာလိုက္သည္။

ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီးေဆာက္ မ်က္လံုးျပူးသြား၏။

“က်ြန္ေတာှတို့လူေတြပါ အကုန္ေသကုန္လိမ့္မယ္”

“ဒါဆို တျခားဘာအစီအစဉ္ရွိလဲ”

ေမာှနီတာ စကရင္ေပါှတြင္ျမင္ေနရေသာ သမတ၏ ေသာကမ်က္နွာကို ျကည့္ရင္း ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီးေဆာက္က ေခါင္းကို ျဖည္းညွင္းစြာ ယမ္းခါလိုက္သည္။

“မရွိပါဘူးဆရာ”

ေရတပ္ဦးစီးခ်ုပ္ ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီး အယ္ဒရစ္က-

“က်ြန္ေတာှ့ သေဘဿငာတက္ခ္ဆန္ကို ဒံုးပ်ံပစ္လြွတ္ဖို့အမိန့္ေပးလိုက္ရေတာ့မလား”

ေလတပ္ဦးစီးခ်ုပ္ ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီး ကိုဘန္းက-

“ေရငုတ္သေဘဿငာကေန တိုမာေဟာ့ခ္ဒံုးက်ည္လြွတ္တာထက္စာရင္ စတဲ့လ္ေပါှက ဒံုးက်ည္ကိုသံုးတာက ပစ္မွတ္ကို ပိုျပီး ထိထိက်က်ထိမွန္နိုင္လိမ့္မယ္ထင္တယ္”

သမတသည္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္။

“ေကာင္းျပီ။ စတဲ့လ္ ဗံုးျကဲေလယာဉ္ေတြကို အသင့္အေနအထားရွိေနဖို့အမိန့္ေပးလိုက္ပါ။ ခဏေတာ့ ေစာင့္ခ်င္ ေသးတယ္။ ဗိုလ္မွူးကလာရီနဲ့အဖြဲ့ကို ဘုရားသခင္ေစာင္မျကည့္ရွုေတာှမူမလားဆိုတာကိုေပါ့”

ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီး ကိုဘန္းသည္ လိုအပ္သည့္အမိန့္မ်ားကို ေပးေနစဉ္ ေသနာပတိ ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီး ေဆာက္သည္ မ်က္စိမ်ား ကိုမွိတ္လိုက္ျပီး-

“ဘုရားသခင္က မွန္တဲ့ဖက္ကို ေသခ်ာေပါက္ကူညီမယ္လို့ ယံုျကည္ခ်င္လိုက္တာ” ဟုခပ္တိုးတိုးေရရြတ္လိုက္သည္။

++++++++++++++++

(၄၃)

ေရခဲျပင္ျကားမွ ထိုးထြက္ေနေသာ အေဆာက္အဦးမ်ား၊ ပစ္နွင့္ အယ္လ္သည္ ဒီလို ပိသုကာလက္ရာမ်ိုးကို တစ္ျကိမ္ တစ္ခါမွ မေတြ့ဖူးခဲ့ျကသျဖင့္ မိန္းေမာမွင္သက္ကာ ေငးေမာေနမိျကသည္။ ျမို့ေတာှတစ္ခုလံုးမည္မ်ွက်ယ္ဝန္းသည္ ကိုမသိရ၊ သူတို့ေတြ့ေနရသည္က ေသးငယ္ေသာ အစိတ္အပိုင္းေလးတစ္ခုမ်ွသာ။

ပစ္နွင့္အယ္လ္သည္ အလြန္လွပေသသပ္စြာအနုစိတ္ထြင္းထုထားေသာ ေက်ာက္တိုင္ျကီးမ်ားျကားတြင္ လွည့္ပါတ္ ျကည့္ရွုေနျက၏။ ပစ္သည္ ကမဿဘာေပါှမွ ေပ်ာက္ဆံုးေနေသာ ေရွးေဟာင္းအေမြအနွစ္ ရတနာသိုက္ျကီးေပါှတြင္ သူတို့ရပ္ေနျက သည္ကို သိလိုက္ရသျဖင့္ ျကက္သီးျဖန္းျဖန္းထသြားသည္။ အခန္းျကီး၏အလယ္တြင္ ေလွျကီး တစ္စီး။

“ဒါဘာလဲ၊ အားမီးနီးစ္ေတြရဲ့ ဝတ္ေက်ာင္းလား” အယ္လ္က ခပ္တိုးတိုးေျပာလိုက္သည္။

“ဝတ္ေက်ာင္းေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ဖူး၊ ျကည့္ရတာ ျပတိုက္မ်ားလား၊ လက္ရာကေတာ့ အရမ္းကို အဆင့္ျမင့္တာပဲ”

“ဒါကို နာဇီေတြ ရွာေဖြေတြ့ရွိျပီး ျပန္လည္တူးေဖာှထားတယ္ဆိုတာကိုေတာ့ သံသယရွိစရာမလိုဘူး၊ ဒါေပမဲ့ ဒီေကာင္ ေတြ ျမို့ေတာှတစ္ခုလံုးရဲ့ ဆယ္ရာခိုင္နွုန္းေလာက္ပဲ တူးလို့ရေသးတယ္ထင္တယ္”

“အယ္လ္၊ ငါတို့သြားျကစို့” ပစ္သည္ နာရီကိုျကည့္၍ ေလာေဆာှလိုက္သည္။ အတိတ္၏ ျကီးက်ယ္ခန္းနားေသာ သမိုင္းေျကာင္းကို တူးဆြရွာေဖြဖို့ သူတို့တြင္အခ်ိန္မရွိ။

သူတို့ဆီ ခရူဇာေပါှသို့ အေျပးတစ္ပိုင္းျပန္တက္ျကျပီး နွင္းေျကာင္ ေျခရာအတိုင္းဆက္လက္ခရီးဆက္ခဲ့ျကသည္။ ပစ္မွတ္ကို နီးကပ္လာျပီျဖစ္သည့္အတြက္ ပစ္သည္ကားကို ဂရုစိုက္ေမာင္းနွင္လာျပီး အယ္လ္ကေတာ့ ရိုင္ဖယ္ကို အသင့္ခ်ိန္ရြယ္လာခဲ့သည္။ အေကြ့ေလးတစ္ေကြ့ကို ေက်ာှလြန္လိုက္ေသာအခါ ရုတ္တရက္ထြက္ေပါှလာေသာ လ်ွပ္စစ္ကားတစ္စီးနွင့္ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္မိေတာ့သည္။

လ်ွပ္စစ္ကားေပါှလိုက္ပါလာေသာ အနက္ေရာင္ယူနီေဖာင္းဝတ္လံုျခံုေရးသံုးဦးသည္ မိုးေပါှမွက်လာသလို ဘြားကနဲ ေပါှထြက္လာေသာ ဧရာမယာဉ္အနီျကီးကို ပါးစပ္ျကီးမ်ားဟ၍ ေျကာင္ျကည့္ေနျက၏။ ခရူဇာသည္ လ်ွပ္စစ္ကား ကေလးအား အမွိုက္ျကံုးကားျကီးက ဆိုက္ကားကိုတိုက္ျကိတ္သကဲ့သို့ က်ိုးက်ိုးက်ြတ္က်ြတ္ျမည္ေအာင္ တက္ျကိတ္ ပစ္လိုက္သည္။ ပစ္သည္ ေနာက္လွည့္ျကည့္လိုက္ေသာအခါ လ်ွပ္စစ္ကားသည္ ပံုပ်က္ပန္းပ်က္ ျပားခ်ပ္က်န္ခဲ့ သည္ကိုေတြ့လိုက္ရသည္။

ေနာက္ထပ္ ဂိုက္နွစ္ရာခန့္အေရာက္တြင္ အခန္းက်ယ္ျကီးတစ္ခုအတြင္း၌ အနီေရာင္ယူနီေဖာင္းဝတ္ အလုပ္သမား မ်ားသည္ သစ္သားေသတဿတာျကီးမ်ား ကို နွင္းေျကာင္တစ္စီးအားေခါင္းတြဲသဖြယ္ခ်ိတ္ဆက္ထားေသာ ပစဿစည္းတင္ သည့္တြဲမ်ားေပါှသို့တင္ေနသည္ကို လွိုဏ္ေခါင္းတြင္းမွ ေတြ့လိုက္ျကရသည္။

အသံုးမျပုေတာ့သည္ လွိုဏ္ေခါင္းေဟာင္းထဲမွ ရုတ္တရက္ကဆုန္ေပါက္ကာေျပးထြက္လာသည့္ ခရူဇာျကီးကို ျမင္ လိုက္ရသည့္ လံုျခံုေရးနွစ္ဦးသည္ ရုတ္တရက္ဘာမွန္းမသိျကေသာှလည္း အသက္အနဿတရာယ္ရွိမွန္ေတာ့အေသအခ်ာ သိျကသျဖင့္ အလုပ္သမားမ်ားနွင့္အတူ ဂူေပါက္တစ္ခုထဲသို့ဝရုန္းသံုးကားဝင္ေျပးျက၏။ ဂူေပါက္၏အဝတြင္ ဘဏ္မ်ား၌ ္တပ္ဆင္ေလ့ရွိသည့္ ဧရာမသံမဏိတံခါးျကီးတစ္ခုရွိ၏။

ပစ္သည္ ဘရိတ္ကိုေဆာင့္နင္းရင္း-

“အယ္လ္-တံခါး” ဟုေအာှလိုက္သည္။

အယ္လ္သည္ တံခါးဆီသို့ေျပးသြားစဉ္ ပစ္က သူ၏ ကို့တ္ ၄၅ ျဖင့္တံခါးျကားမွ အခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာပစ္ခတ္လမ္းရွင္း ေပး၏။ အယ္လ္သည္ ရွိသမ်ွ ခြန္အားကုန္သံုး၍ တံခါးကို ပိတ္ေန၏။ ေနာက္ဆံုးဂ်က္ျကသြားေသာအခါ လံုျခံုေရးမ်ား နွင့္ အလုပ္သမားမ်ားသည္ အထဲတြင္ေထာင္က်သလို ပိတ္မိသြားသည္။

ပစ္နွင့္အယ္လ္သည္ ကားေပါှျပန္ေျပးတက္ျကျပီး ေမာင္းထြက္လာျကျပန္သည္။ ခုထိေတာ့ ဘုရားသခင္လား၊ နတ္ေကာင္းနတ္ျမတ္မ်ားလားမသိ၊ သူတို့ကို ေစာင္မေနတုန္းျဖစ္၏။ မည္မ်ွျကာျကာ ေစာင့္ေရွာက္နိုင္မည္ကိုေတာ့ မသိရေသး။ လွိုဏ္ေခါင္းသည္ ခ်ိုးေကြ့သြားျပန္၏။ ထိုအေကြ့ကိုေကြ့လိုက္ျပီးခ်ိန္မွာေတာ့——————။

++++++++++++++

ဟူဂိုဝုဖ္က မထီတရီျပံုးရင္း-

“ဒီကိစဿစမ်ိုးအတြက္ က်ြန္ေတာှ့အဖြဲ့ကို အျကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေလ့က်င့္ေပးခဲ့ျပီးျပီ အကိုျကီး၊ က်ြန္ေတာှ့လူေတြ အခု က်ြန္ေတာှ့အမိန့္ကို ေစာင့္ေနျကတာ” ဟုေျပာလိုက္သည္။

ကားလ္က ေက်နပ္နွစ္သက္စြာေခါင္းညိတ္ျပလိုက္သည္။

“ေတာှတယ္ ဟူဂို၊ ဒါေပမဲ့ ခုလာတဲ့အဖြဲ့က ပထမတန္းစား အေမရိကန္ ေခ်မွုန္းေရးတပ္ေနာှ”

“မပူပါနဲ့ အကိုျကီးရယ္၊ က်ြန္ေတာှ့လူေတြက ထိပ္တန္းလက္ေရြးစင္ေတြပါ။ ျပီးေတာ့ ဒါက်ြန္ေတာှတို့ေျမ၊ က်ြန္ေတာှ တို့ခြင္၊ အလစ္အငိုက္တိုက္ဖို့အခြင့္အေရးကလည္း က်ြန္ေတာှတို့ဖက္မွာ၊ ခုလာတဲ့ ဒယ္လ္တာအဖြဲ့ကို က်ြန္ေတာှ ပါတ္လည္ဝိုင္းခိုင္းထားတယ္၊ မျကာခင္ ဒယ္လ္တာေတြ ျကြက္စုတ္ျဖစ္သြားေစရမယ္၊ ေစာင့္သာျကည့္ေန”

“မင္းရဲ့ ဗ်ူဟာက ဘာလဲ”

“ပင္မထိန္းခ်ုပ္ခန္းေရွ့ကို သူတို့တပ္ဖြဲ့ဝင္အားလံုးကို ေမာင္းသြင္းမယ္။ ျပီးမွ စိတ္ေျပနေျပေခ်မွုန္းတာေပါ့”

“ေကာင္းတယ္ကြာ၊ စစ္အတြင္းတုန္းက မဟာမိတ္ေတြနဲ့ တိုက္ခဲ့တဲ့ငါတို့ရဲ့ ဘိုးေဘးေတြကေတာ့ မင္းအတြက္ ဂုဏ္ယူေနမွာပဲ”

ဟူဂိုက ေခါင္းညြတ္အေလးျပုလိုက္ျပီး-

“ဒါေတြအားလံုးဟာ စတုတဿတနိုင္ငံေတာှအတြက္ပါ၊ ကဲ-က်ြန္ေတာှသြားေတာ့မယ္၊ အကိုျကီး၊ ညြန္ျကားခ်က္ေပးဖို့ အခ်ိန္ေရာက္ျပီ” ဟုဝင့္ျကြားစြာေျပာလိုက္သည္။

“သူတို့ကို ေခ်မွုန္းဖို့အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္လိုမလဲ”

ဟူဂိုက နွုတ္ခမ္းေထာင့္စြန္းကေလး ေကာ့တက္သြားေအာင္ ျပံုးလိုက္ျပန္ရင္း-

“နာရီဝက္၊ ဒီထက္မပိုဘူး”

“ေအး၊ တတ္နိုင္သမ်ွ ျမန္ျမန္လုပ္၊ ဟူဂို၊ ေလယာဉ္ထြက္ရင္ မင္းတို့ကို မက်န္ရစ္ခဲ့ေစခ်င္ဘူး”

ကားလ္သည္ ေမာှနီတာ စကရင္မ်ားျကားမွ ဒစ္ဂ်စ္တယ္နာရီကို တစ္ခ်က္ ျကည့္လိုက္သည္။

“ေနာက္ ၂၅ မိနစ္ဆိုရင္ ေအာှတိုမက္တစ္ ေရခဲျပင္ခြဲစနစ္ကို အသက္သြင္းေတာ့မယ္။ ျပီးရင္းအားလံုး ေျမေအာက္ လွိုဏ္ေခါင္းကတဆင့္ ေလယာဉ္ဂိုေဒါင္ကို သြားျကမယ္”

“က်ြန္ေတာှနဲ့ က်ြန္ေတာှ့အဖြဲ့ လိုက္ခဲ့ပါမယ္ အကိုျကီး၊ စိတ္ခ်လက္ခ်သာသြားပါ”

“ေအး-ကံေကာင္းပါေစကြာ၊ ေလယာဉ္ေပါှမွာျပန္ေတြ့မယ္ ဟူဂို”

ညီအကိုနွစ္ေယာက္ လက္ဆြဲနွုတ္ဆက္ျကျပီး ကားလ္သည္ ဓါတ္ေလွကားမွတစ္ဆင့္ အေပါှထပ္ရွိ ပင္မထိန္းခ်ုပ္ခန္း သို့တက္သြားေတာ့သည္။

+++++++++++++++++

ကလာရီနွင့္ သူ၏ ဒယ္လ္တာအဖြဲ့ ပင္မထိန္းခ်ုပ္ခန္းသို့မေရာက္မွီ ကိုက္တစ္ရာအကြာတြင္ ဗိုလ္ဂါးနက္၏ အသံ ထြက္ေပါှလာသည္။

“ေမွာှဆရာ၊ သံျဖူဆရာပါ၊ ဒီမွာ တစ္ခုခု မွားေန—————–”

ထိုအခ်ိန္မွာပင္ ပင္မထိန္းခ်ုပ္ခန္းသို့သြားေသာလမ္းကို ပိတ္ဆို့ထားေသာ အကာအရံမ်ားျကားမွ ရုတ္တရက္ ထြက္ေပါှလာသည့္ ဒါဇင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ ေသနတ္ေျပာင္းဝမဲမဲျကီးမ်ားကို ကလာရီျမင္လိုက္ရသည္။ ကလာရီသည္ ေအာှဟစ္သတိေပးရန္ ပါးစပ္ဟလိုက္သည့္အခါ အရာအားလံုးသည္ အဆမတန္ေနာက္က်သြားခဲ့ေခ်ျပီ။ ေဘးတစ္ ဖက္တစ္ခ်က္ရွိ ေရခဲေတာင္နံရံမ်ားမွ ေသနတ္မ်ားထြက္ေပါှလာျပီး ေအာှတိုမက္တစ္ ရိုင္ဖယ္အလက္နွစ္ရာမွ တျပိုင္ထဲပစ္ခတ္လိုက္ေသာ ေသနတ္သံသည္ ေဝါကနဲထြက္ေပါှလာေတာ့၏။

++++++++++++++++++

တစ္ခ်ိန္တည္းတစ္ျပိုင္နက္ထဲမွာပင္ လ်ွပ္စစ္ဓါတ္အားေပးစက္ရံုသို့သြားေသာ ဂါးနက္၏ မရိန္းတပ္ဖြဲ့သည္ ေရခဲတံုး မ်ား နွင္းခဲမ်ားကဲ့သို ့ေသခ်ာ စနစ္တက် စီစဉ္ထားေသာ အကာအရံမ်ားကို ကိုက္တစ္ရာခန့္ျကမွ အေသအခ်ာျမင္ ေတြ့လိုက္ရခ်ိန္တြင္ သူ့အဖြဲ့သည္ ရန္သူ့ ပစ္ကြင္းထဲသို့ထင္းထင္းျကီးေရာက္ေန၏။ သူတို့သည္ လ်ွင္ျမန္ သြက္လက္စြာ အကာအကြယ္ယူျပီး တန္ျပန္ထိုးစစ္ကို ခ်က္ျခင္းစတင္လိုက္နိုင္ေသာှလည္း ရန္သူက အေပါှ စီးရလြန္းအားျကီးသည္။

+++++++++++++

တိုက္ပြဲစလ်ွင္စျခင္း ေရွ့ဆံုးမွ ဒယ္လ္တာအဖြဲ့ဝင္တစ္ဦးမွာ ဒူးနွင့္ေပါင္တြင္ က်ည္သင့္ျပီးေခြကနဲ လဲက်သြားသည္။ ဗိုလ္ျကီးရွပ္ဘက္သည္ ျပားေနေအာင္ဝပ္၍ မိေက်ာင္းတြားသြားျပီး သူ့လူကို မရရေအာင္တက္ဆြဲသည္။ က်ည္တစ္ ေတာင့္သည္ ရင္ဘတ္တည့္တည့္မွန္ေသာေျကာင့္ ကလာရီေနာက္ျပန္လဲက်သြား၏။ က်ည္ကာအကဿင်ီေျကာင့္ အသက္မေသေသာလည္း ရင္ဘတ္က ဆယ္ေပါင္တူနွင့္ အထုခံလိုက္ရသလို နာျကင္လွ၏။ ဒယ္လ္တာအဖြဲ့၏ လက္ေျဖာင့္တပ္သား တပ္ျကပ္ျကီး ကားလို့စ္မန္ဒိုဇာသည္ က်ူ- ၉၉ ေျခမွုန္းေရးရိုင္ဖယ္ကို အေသအခ်ာခ်ိန္ရြယ္၍ ကလာရီကို ပစ္ခတ္ေသာ လံုျခံုေရးကို ပစ္လိုက္သည္။ နဖူးတည့္တည့္မွန္၍ ကားကနဲ က်သြား၏။ တပ္ျကပ္ျကီးသည္ ေနာက္တစ္ေယာက္ကို ခ်ိန္ရြယ္ပစ္ခတ္ျပန္သည္။

ကလာရီသည္ ျကိတ္မနိုင္ခဲမရ ျဖစ္ေန၏။ ဝုဖ္လံုျခံုေရးမ်ားကို ေလ်ွာ့တြက္မိခဲ့သည္မွာ ျပန္ျပင္၍မရေတာ့ေသာ မဟာ အမွားျဖစ္သည္။ သူတို့ခ်ီတက္လာခ်ိန္ကတည္းက ဝုဖ္တို့သည္ အေသအခ်ာကို ေစာင့္ဆိုင္းေနျခင္းျဖစ္မွန္း သူအခုမွ သေဘာေပါက္သည္။ ဝုဖ္၏ လံုျခံုေရးအေရအတြက္သည္ ၂၅ ဦးထက္မပိုဟု သူတို့ကို ျဖီးခ်ခဲ့ေသာ ပင္တာဂြန္နွင့္ စီအိုင္ေအမွ ငနဲမ်ားကို အထပ္ထပ္အခါခါ က်ိန္ဆဲမိသည္။ သူသည္ အံကိုတင္းတင္းျကိတ္လိုက္ျပီး-

“သံျဖူဆရာ၊ အေျခအေနသတင္းပို့”

“ရန္သူအေယာက္ေျခာက္ဆယ္နွင့္ ထိပ္တိုက္ထိေတြ့၊ ပစ္အားေကာင္း” ဂါးနက္၏ အသံကတည္ျငိမ္လွသည္။

“ရည္မွန္းခ်က္ ပစ္မွတ္ကို ေအာင္ျမင္နိုင္မလား”

“ေမွာှဆရာ၊ ရန္သူ့ပစ္ခ်က္ အလြန္တိက်၊ သံျဖူဆရာနွင့္အဖြဲ့ ေရွ့ဆက္မတိုးနိုင္” တဲ့။ မရိန္းတပ္ဖြဲ့၏ ထိပ္တန္း တိုက္ခိုက္ေရး ရက္ကြန္းကေရွ့ဆက္မတိုးနိုင္လ်ွင္ ဘယ္တပ္ဖြဲ့မွ ေရွ့ဆက္တိုးနိုင္စရာအေျကာင္းမရွိ။ အေျခအေနက ေရွ့တိုးလည္းထမ္းပိုး၊ ေနာက္ဆုတ္လည္း လွည္းထုပ္ျဖစ္ေနျပီ။

“သံျဖူဆရာ၊ ဒီဖက္မွာလည္း ပစ္အားမ်ားေနတယ္။ တပ္ကူမေပးနိုင္၊ က်ီးကန္းအဖြဲ့နဲ့ေပါင္းပါ။ ဒါပဲ”

“ေမွာှဆရာ၊ နားလည္ျပီ။ ဒါဆို ဆုတ္ခြာခြင့္ျပုပါ၊ ဒါပဲ”

++++++++++++++

က်ီးကန္းဟု အမည္ရေသာ ဂ်က္ေကာ့ဘ္နွင့္ သူ၏ ဆီးလ္အဖြဲ့သည္ က်န္တပ္ဖြဲ့မ်ားအလူးအလဲခံေနရသည့္ သတင္း ကို ရခ်ိန္တြင္ ပင္မထိန္းခ်ုပ္ခန္း၏အေနာက္ဖက္ ကိုက္တစ္ရာအကြာတြင္ေရာက္ရွိေနျကသည္။ ပင္မထိန္းခ်ုပ္ခန္းကို ေနာက္မွ အလစ္အငိုက္ဝင္စီးျပီး ျခေသဿင့နွင့္ သံျဖူဆရာ၏ တပ္ဖြဲ့မ်ားကို ကူညီရန္အတြက္ က်ီးကန္း ဂ်က္ေကာ့ဘ္ သည္ သူ၏ ဆီးလ္တပ္ဖြဲ့ဝင္မ်ားကို ေရွ့သို့ခ်ီတက္ရန္ အမိန့္ေပးလိုက္ခ်ိန္တြင္ သူတို့ေရွ့မွ လက္နက္အျပည့္ဆင္ထား ေသာ နွင္းေျကာင္နွစ္ေကာင္ေပါှလာ၏။

ေရခဲျပင္ တိုက္ခိုက္ေခ်မွုန္းေရးတင့္ကားျဖစ္ေသာ နွင္းေျကာင္သည္ ဆီးလ္တပ္ဖြဲ့ကို တရစပ္ပစ္ခတ္ေတာ့သည္။ လ်ွပ္တစ္ျပက္ တိုက္ပြဲစစခ်င္း သူ့လူနွစ္ေယာက္က်သြားသည္ကို ဂ်က္ေကာ့ဘ္သည္ ကူကယ္ရာမဲ့စြာ ျကည့္ေနခဲ့ရ သည္။ က်ည္ကပ္တစ္ကပ္လံုးကုန္သည္အထိ က်ူ-၉၉ ျဖင့္နွင္းေျကာင္မ်ားကို ပစ္ခတ္ေသာှလည္း မျဖံု၊ ဆီးလ္အဖြဲ့ မွ တပ္ျကပ္ျကီးက ပစ္ကြင္းထဲ ထင္းထင္းျကီးရပ္ေနေသာ ဂ်က္ေကာ့ဘ္ကို လည္ဂုတ္မွဆြဲ၍ အကာအကြယ္ေနာက္ သို့အတင္းေခါှလာခ်ိန္အထိ ဂ်က္ေကာ့ဘ္မွာ ေဒါသျဖင့္မာန္ဖီေနဆဲ။

က်ူ-၉၉ ေျခမွုန္းေရးရိုင္ဖယ္မ်ားမွ ပစ္ခတ္လိုက္ေသာ ဒံုးက်ည္မ်ားေျကာင့္ နွင္းေျကာင္မ်ားသည္ ေခတဿတမ်ွတံု့ဆိုင္းသြား ေသာှလည္း သူတို့ထံသို့ တေရြ့ေရြ့လာေနဆဲျဖစ္၏။ ရုတ္တရက္ သူတို့ေနာက္မွ နွင္းေျကာင္နွစ္စီး ထပ္ေရာက္လာ သည္ကို ေတြ့လိုက္ရေသာ ဆီးလ္တပ္ဖြဲ့ဝင္မ်ားမွာ ေဘးဖက္ရွိ ေတာင္ျကားလမ္းကေလးသို့ ဒေရာေသာပါးဆုတ္ခြာ လာရသည္။ ဂ်က္ေကာ့ဘ္သည္ ေမွာှဆရာ ကလာရီထံသို့ သတင္းပို့၏။

“ေမွာှဆရာ၊ က်ီးကန္းတို့အဖြဲ့ ေရခဲျပင္သံုးတင့္ကားေလးစီးနဲ့ တိုက္တာခံေနရတယ္”

“လက္နက္ျကီးပါလား”

“စက္ေသနတ္ေတာ့ပါတယ္။ က်ြန္ေတာှတို့ ဒံုးက်ည္ေတြကို မျဖံုဘူး”

ကလာရီသည္ ေနရာေျပာင္းလိုက္ျပီး-

“က်ီးကန္း တည္ေနရာျပပါ”

“ပင္မထိန္းခ်ုပ္ခန္းအေနာက္ဖက္ ကိုက္တစ္ရာ့ငါးဆယ္အကြာ ေတာင္ျကားလမ္းေလးထဲမွာ”

“က်ီးကန္း အဲဒီအတိုင္း  ကိုက္ငါးဆယ္ဆက္သြားျပီး ညာဖက္ကိုခ်ိုး၊ ပင္မထိန္းခ်ုပ္ခန္းေရွ့ဖက္ကို ေရာက္လာမယ္”

“လာေနျပီ ေမွာှဆရာ၊ နွင္းေျကာင္သတ္ဖို့ လက္နက္ပါလား”

“သံျဖူဆရာ အဖြဲ့မွာနွစ္ခုပါတယ္၊ ေနာက္နွစ္ခု သယ္လာတဲ့ရဲေဘာှက ေပ်ာက္ေနတယ္”

“သံျဖူဆရာက ဓါတ္အားေပးစက္ရံုမွာ၊ တင့္ကားဖ်က္လက္နက္က သူတို့မလိုဘူး၊ က်ြန္ေတာှတို့လိုေနတာ”

“သံျဖူဆရာအဖြဲ့ဆုတ္လာျပီ”

“အျမန္လာခိုင္းပါ၊ ေမွာှဆရာ၊ နွင္းေျကာင္ေတြက က်ြန္ေတာှတို့ ဖင္နားကပ္ေနျပီ”

ေမွာှဆရာညြွန္ျကားသည့္အတိုင္း အျမန္ဆုတ္လာခဲ့ျကရာ ဆီးလ္အဖြဲ့သည္ ပင္မထိန္းခ်ုပ္ခန္း၏ ေရွ့ဝင္ေပါက္ဝ ေဘးလမ္းသို့ေရာက္လာျက၏။ ထူထဲလွေသာ နံရံျကီးတစ္ခု ေနာက္တြင္အကာအကြယ္ယူလိုက္ျကျပီး ျခေသဿင့ ဗိုလ္ျကီး ရွပ္ဘတ္၏ ဒယ္လ္တာအဖြဲ့ကို ေခါင္းမေဖာှနိုင္ေအာင္ပစ္ေနျကေသာ လံုျခံုေရးမ်ားကို ေဘးမွ ပစ္ခတ္တိုက္ ခိုက္ေတာ့သည္။

တပ္ဖြဲ့ေခါင္းေဆာင္ ေမွာှဆရာ ကလာရီသည္ျပားေနေအာင္ဝပ္ရင္းက မွန္ေျပာင္းျဖင့္ျကည့္၍ လံုျခံုေရးမ်ားေနရာယူ ထားေသာ အကာအကြယ္မ်ားကို မည္သို့ထိုးေဖာက္၍ ပင္မထိန္းခ်ုပ္ေရးခန္းကို ဝင္စီးရမည္ကို အျကံထုတ္လ်ွက္ရွိ သည္။ သို့ေသာှဘာနည္းလမ္းမွရွာမေတြ့၊ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ရက္ကြန္းနွင့္ဆီးလ္အဖြဲ့မ်ားအား ေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္ မွပန္းတိုက္ေစျပီး ဒယ္လ္တာအဖြဲ့က အလယ္မွတက္ရန္ နည္းဗ်ူဟာကိုသာသံုးရန္ သူဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ သို့ေသာှ လည္း ဒီစစ္ဆင္ေရးေအာင္ျမင္ဖို့ဆိုသည္မွာ အလြန္အင္မတန္ခဲယဉ္းေျကာင္း သူ့စိတ္ထဲကသိေန၏။

အေမရိကန္ အထူးေျခမွုန္းေရးတပ္နွင့္ ထိပ္တိုက္ထိေတြ့မွုျဖစ္ေနေသာ ဝုဖ္လံုျခံုေရးတပ္မ်ားအဖို့ကေတာ့ ဤစစ္ပြဲ သည္ ဘုရင့္ေနာင္ေဖာင္ဖ်က္တိုက္သည့္ စစ္ပြဲသဖြယ္ျဖစ္၏။ ဤစစ္ပြဲ၏ ေအာင္ျမင္မွု၊ က်ရွံုးမွုသည္ သူတို့ဘဝ အတြက္သာမက အူးရစ္ဝုဖ္ေခါင္းေဆာင္ေသာ သေဘဿငာျကီးေလးစီးေပါှေရာက္ရွိေနျကသည့္ သူတို့မိသားစုမ်ား၏ ဘဝ နွင့္ပါသက္ဆိုင္ေန၏။ ဟူဂိုသည္ တိုက္ပြဲတစ္ခုလံုးကို အေပါှစီးမွျကည့္ရင္း အမိန့္မ်ားေပးေန၏။ သူ၏တိုက္ပြဲဝင္ ဗ်ူဟာသည္ မူလစီစဉ္ထားသည့္အတိုင္း အပိုအလိုမရွိ ကြက္တိေအာင္ျမင္ေန၏။ ယခုသူစီမံထားသည့္အတိုင္း ရန္သူ မ်ားသည္ ပင္မထိန္းခ်ုပ္ခန္း၏ ေရွ့မ်က္နွာစာတြင္လာေရာက္စုေဝးေနျကျပီျဖစ္၏။ သူသည္ ဟဲလ္မက္ေခါင္းေဆာင္း တြင္တပ္ဆင္ထားေသာ စကားေျပာစက္မွတဆင့္ အကိုျကီးကားလ္ကို ဆက္သြယ္လိုက္၏။

“အကိုျကီး”

“ေျပာ- ဟူဂို”

“က်ြန္ေတာှ ရန္သူေတြကို အျပတ္ေခ်မွုန္းေတာ့မယ္၊ အဲဒီက ကိစဿစေတြျပီးျပီဆိုရင္ အကို အယ္လ္ဆီနဲ့ တျခားလူေတြ ကိုေခါှျပီး ေလယာဉ္ေပါှကိုသြားေတာ့”

“ေကာင္းျပီ-ဟူဂို၊ ေလယာဉ္ေပါှမွာျပန္ေတြ့ျကမယ္”

ေနာက္နွစ္မိနစ္ျကာေသာအခါ ဟူဂိုသည္ ေရာက္ရွိလာေသာ နွင္းေျကာင္နွစ္စီးအား ရန္သူကို အျမစ္ျပတ္ေခ်မွုန္းရန္ ေနာက္ဆံုးအမိန့္ကိုေပး၏။ ထိုစဉ္လံုျခံုေရးအဖြဲ့ဝင္တစ္ဦး ဟူဂိုထံသို့ ဒေရာေသာပါးေရာက္ရွိလာ၏။

“ဆရာ၊ ေလယာဉ္ဂိုေဒါင္က အေရးေပါှသတင္းပို့———————”

တပ္ျကပ္ျကီး မန္ဒိုဇာသည္ က်ူ-၉၉ ၏စနိုက္ပါမွန္ေျပာင္းျမင္ကြင္းအလယ္တည့္တည့္သို့ အာရံုစူးစိုက္ျကည့္ရင္း ေသနတ္ေမာင္းတံ ခလုတ္ကို အသာအယာညွစ္ဆြဲလိုက္သည္။ က်ည္ဆန္သည္ ဟူဂို့ကိုသတင္းပို့ေနေသာ လံုျခံုေရး တပ္ဖြဲ့ဝင္၏ ညာဖက္နားထင္မွ ေဖာက္ဝင္ျပီး ဦးေဏွာက္တြင္းမွျဖတ္သန္းကာ ဘယ္ဖက္နားထင္မွထြက္သြား၏။ လံုျခံုေရးတပ္ဖြဲ့ဝင္သည္ ေခြကနဲလဲက်သြား၏။ သူပို့မည္ ေလယာဉ္ဂိုေဒါင္မွ အေရးေပါှသတင္းသည္လည္း သူနွင့္ အတူ မရဏကမဿဘာသို့ တခါတည္းလိုက္ပါသြားခဲ့ေခ်ျပီ။

++++++++++++